Trzydziesta pierwsza

Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami. Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego. To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją polubiłam, ale ma miejsce do rozwoju, więc zobaczę co z niej będzie dalej.

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Znam już Huberta, ale z racji tego że tę przygodę zaczęłam od 5 tomu, to chciałam wrócić do początków. I szczerze mówiąc, gdyby nie to że już darzę go sympatią, to nie wiem czy po tym tomie byśmy się polubili.... Sprawa ciekawa, wciągająca, ale jakieś to wszystko pomieszane, zagmatwane. A do tego to zakończenie?????? wtf

Kolejna odsłona serii o Lipowie oferuje angażującą i wielowątkową fabułę, w której kryminalna intryga płynnie łączy się z rozbudowaną warstwą obyczajową oraz pogłębionymi wątkami psychologicznymi. Styl Katarzyny Puzyńskiej pozwala w pełni zanurzyć się w opisywanym świecie, tworząc klimat, który skutecznie odrywa od codzienności i sprawia, że od lektury trudno się oderwać. Osią wydarzeń jest brutalna zbrodnia – w sąsiedztwie Lipowa znaleziono ciała dwóch młodych kobiet. Do grupy dochodzeniowej z Brodnicy, kierowanej przez charyzmatyczną komisarz Klementynę Kopp, dołącza Daniel Podgórski. Razem muszą zmierzyć się z pytaniem, czy w okolicy grasuje seryjny morderca i jakie znaczenie kryje się za makabrycznymi śladami pozostawionymi na ciałach ofiar... Napięcie budowane jest tu bardzo umiejętnie, a klucza do rozwiązania zagadki należy szukać w odległej przeszłości. Dynamikę opowieści odświeżają nowe twarze w zespole, w tym psycholog Julia Zdrojewska oraz policjanci Wiktor Cybulski i Grzegorz Mazur. Powieść potrafi trzymać w napięciu do samego końca, a finał dostarcza odpowiedzi na kluczowe pytania dotyczące motywów sprawcy i powiązań między ofiarami. Przeszłość okazuje się mieć decydujący wpływ na bieg tragicznych wydarzeń, dając poczucie fatalistycznego wymiaru całej historii. Wszystkie te elementy sprawiają, że kolejna część serii o Lipowie pozostawia czytelnika z satysfakcją, ale i z niecierpliwym oczekiwaniem na dalsze losy bohaterów...

„Czarownica” to powieść autorstwa Camilli Läckberg, utrzymana w charakterystycznym dla autorki stylu łączącym wątki kryminalne z obyczajowymi. Książka jest rozbudowana objętościowo, a narracja prowadzona jest wielotorowo, z wyraźnym podziałem na różne perspektywy i plany czasowe. Jako czytelniczka można zauważyć dużą dbałość o tło społeczne oraz psychologiczne portrety postaci. Autorka poświęca sporo miejsca relacjom międzyludzkim i kontekstowi lokalnej społeczności, co wpływa na tempo akcji – momentami jest ono spokojniejsze i bardziej refleksyjne. Styl pisania jest przystępny, a język klarowny, co sprawia, że książkę czyta się stosunkowo łatwo, mimo jej długości. Konstrukcja fabularna jest złożona, a liczne wątki mogą wymagać większego skupienia. Ogólnie rzecz biorąc, „Czarownica” to pozycja wpisująca się w konwencję skandynawskiego kryminału, z naciskiem na aspekt społeczny i psychologiczny, co może przypaść do gustu osobom ceniącym bardziej rozbudowane i wielowarstwowe narracje.

Czytając „Z jednym wyjątkiem” Katarzyny Puzyńskiej, miałam wrażenie, że książka jest… taka spokojna, ale wcale nie nudna. Styl autorki jest lekki i przystępny, łatwo wchodzi się w rytm opowieści, choć momentami miałam ochotę na trochę więcej dynamiki. Lubię, kiedy postacie są wiarygodne i Puzyńska to potrafi – czuć, że mają swoje życie, nawet poza tym, co dzieje się na stronie. Jednak czasami narracja wydawała mi się trochę przewidywalna, a niektóre fragmenty ciągnęły się dłużej niż bym chciała. Mimo to książka ma swoje momenty – są chwile, które przyciągają uwagę i sprawiają, że trudno ją odłożyć. To taki typ lektury, przy którym można się zrelaksować, bez przesadnego napięcia czy dramatyzmu, po prostu spędzić czas w towarzystwie dobrze napisanego świata i postaci. Podsumowując, „Z jednym wyjątkiem” to książka na spokojny wieczór – niezobowiązująca, ale wciąż przyjemna, taka, która pozwala odpocząć i oderwać się od codzienności, nawet jeśli nie zaskakuje całkowicie nowymi pomysłami.

Powieść stanowi genialne połączenie komedii pomyłek z wciągającym kryminałem, gdzie chronologia wydarzeń wywrócona jest do góry nogami. Główna bohaterka, Monika, to dziewczyna z małego miasteczka, która próbuje odnaleźć się w korporacyjnym świecie u boku przystojnego, lecz cynicznego szefa. Konflikt charakterów między pruderyjną asystentką a kobieciarzem „Diabłem” generuje mnóstwo zabawnych sytuacji i błyskotliwych ripost. Wszystko zmienia się wraz z zagadkową śmiercią szefa, w którą Monika zostaje wplątana jako główna podejrzana. Autor serwuje nam surrealistyczną zagadkę, w której nikt nie jest tym, kim się wydaje, a trup niekoniecznie oznacza koniec kłopotów. Jedyny minus tej powieści? Ryzykujesz opinię dziwaka, wybuchając śmiechem w samym środku zatłoczonego autobusu.

Bez ceregieli. To najlepsza książka z cyklu, które do tej pory przeczytałem. Opis, że Lackberg w szczytowej formie absolutnie nie jest na wyrost. Szkoda tylko, że tak długo do niej się zbierałem. A to że coś zostało niedokończone tylko bardziej zachęca, aby jak najszybciej sięgnąć po kolejne części. Jakby to ujął klasyk - Lackberg TOP.

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

Książka, która zaskoczyła mnie swoją głębią i nieoczywistością. Autorka stworzyła wielowarstwową powieść, łączącą elementy kryminału, thrillera psychologicznego i romansu. Bohaterka, Joanna, to postać pełna sprzeczności, której losy śledzi się z zapartym tchem. Narracja prowadzona z jej perspektywy sprawia, że emocje i napięcie są odczuwalne na każdym kroku.

Nie zmieniłabym ani jednego zdania, słowa, przecinka, co w moim przypadku oznacza naprawdę dużo. Odrzućcie uprzedzenia, skupcie się na historii, warsztacie pisarskim, klimacie... Namiętnie pragnę dalszych powieści tej autorki. Ona rozkręca się z każdą kolejną książką, wręcz rozkwita, żadne tematy jej niestraszne. Dla mnie ewenement w dobie mrozów i innych wyrobników piszących na akord. Na pewno przeczytam jeszcze nie raz

Uroczo powolne poszukiwania skarbu. Które znienacka kończą się morderstwem. bardzo ładny i spokojny kryminał retro.Wielkopolska początku wieków i majątki ziemskie. Temat ładny, ładnie poprowadzony, sympatycznie i konsekwentnie. Lubię ten cykl i panią Kawiatkowską głównie za to, że jest taka spokojna i zrównoważona w wypowiedzi. Nie chodzi mi o poprawność polityczną, tylko o to, że w zbeletryzowanej powieści potrafi pokazać, ze nie kazdy Niemiec jest zły. Akcja nie toczy się szybko, ale to już jest znak rozpoznawczy tego cyklu. Za to opakowana jest kuchennymi rewolucjami, mnóstwem gwary wielkopolskiej oraz tradycjami. Bez zbędnych wątków, aczkolwiek niezwiązane z akcją akapity czy opisy się zdarzają, ale... to tylko nadaje tej powieści subtelności. W opinii o poprzedniej powiesci tego cyklu napisałam, ze jest to "kawa z pianką." - i to zdanie zdecydowanie podtrzymuję. Bardzo lubię autorów po których wiadomo czego się spodziewać.

Daleko tej lekturze do klasycznego kryminału,  w którym mroczny detektyw tropi seryjnego mordercę – to brawurowa komedia omyłek, w której największym zagrożeniem są zdeterminowane kobiety. Poznajemy trzy bohaterki, które dzieli niemal wszystko: wiek, pozycja społeczna i temperament. Łączy je jednak wspólny mianownik – małżeńska zdrada. Nasze bohaterki nie zamierzają jednak płakać w poduszkę - planują definitywne rozwiązanie problemu. Problem w tym, że ich metody rozwiązywania konfliktów, są - delikatnie mówiąc- bardzo nieszablonowe... Plan jest prosty: sprawiedliwość musi zwyciężyć. Jednak w świecie Rudnickiej żaden plan nie ma prawa się udać. To, co miało być prostą nauczką, błyskawicznie przeradza się w lawinę absurdów, w której trupy ścielą się gęsto, świadkowie wyrastają spod ziemi, a policja depcze bohaterkom po piętach. Autorka w genialny sposób ukazuje potęgę kobiecej solidarności, która jest w stanie przetrwać nawet najbardziej niezdarne tuszowanie śladów zbrodni. Cięte dialogi, czarny humor i balansowanie na granicy tragizmu oraz farsy sprawiają, że czytelnik z jednej strony martwi się o los „świnek”, a z drugiej nie może przestać się śmiać z ich kreatywności w wychodzeniu z opresji. Świetny odmóżdżacz po mocniejszych lekturach. Nieźle się ubawiłam.

Bardzo ciekawy początek nowej serii! W tym kryminale wszystko się zgadzało - od nietuzinkowej intrygi kryminalnej, pełnej zwrotów akcji i dynamicznych wydarzeń, poprzez świetny warsztat autora, sprawiający, że od lektury trudno się oderwać, aż po intersującego głównego bohatera. To ostatnie szczególnie zasługuje na uwzględnienie, bo obecnie trudno wymyślić oryginalnego detektywa - Chmielarzowi się to udało, a główny "antybohater" jest napisany ciekawie, niesztampowo i trudno przejść nad jego postacią obojętnie. Wszystko to składa się na bardzo smaczną mieszankę, przy której trudno się nudzić.

Mistrzyni gatunku, bez wątpliwości. Dbałość o detale psychologiczne, niebywała precyzja i wiarygodność w przedstawieniu czasu akcji. Szary, depresyjny świat głównej bohaterki + poetyka peerelu. Perfekcyjne wątki poboczne i postaci drugoplanowe. Podziwiam, sama bym tak chciała.

Zawsze z przyjemnością pochłaniam książki tej autorki i z niecierpliwością czekam na każdą jej nową powieść, ale też wyszukuję starsze pozycje, których jeszcze nie miałam okazji przeczytać. I jedną z nich jest książka "Złudzenie". Połączenie kryminału z thrillerem psychologicznym okazało się dosyć ciekawą propozycją, która roztaczała taki specyficzny klimacik tajemniczości i jakiejś "bomby" wiszącej w powietrzu, która nieoczekiwanie wybucha, mając taką siłę rażenia, iż niszczy wszystko co jest w jej zasięgu. Z pozoru szczęśliwe i poukładane małżeństwo Laury okazuje się tytułowym złudzeniem i farsą. Czytelnika zżera też ciekawość kim jest kobieta z małą córeczką, które ktoś brutalnie zamordował i jaki miał motyw, aby tak okrutnie obejść się z matką i jej dzieckiem. Wraz z rozwojem akcji, na jaw wychodzą tajemnice tego małżeństwa oraz innej pary małżeńskiej z nimi zaprzyjaźnionej. A wszystko odbywa się w dusznej atmosferze małego miasteczka. Z pewnością nie jest to najlepsza książka Charlotte Link, jednak trzeba przyznać, że trzyma poziom i wyczuwa się wyraźnie charakterystyczne pióro autorki. Wydaje mi się, iż kiedyś już ją czytałam lub oglądałam film nakręcony na jej podstawie, gdyż wydarzenia tu opisane wydały mi się dziwnie znajome. Autorka umiejętnie dozuje napięcie, myli tropy i stwarza mroczną atmosferę. Lektura mi się podobała i dostarczyła miłej rozrywki na całkiem przyzwoitym poziomie.

Kolejna historia z antropologami. To ciekawe, że nadal nie denerwuje mnie sam bohater, ale Pola. Boże jak bardzo jest irytująca i zupełnie nie rozumiem dlaczego Mario ją nadal kocha. Ona jest okropna od samego początku. Dla mnie niestety nie jest to książka kryminalna, bo to że mamy zbrodnię to jeszcze nic nie znaczy. Ganiamy razem z wiecznie pijanym Mariem i nie odkrywamy mordercy tylko na niego wpadamy! Jednak wolę kryminały gdzie próbujemy odkryć z bohaterami mordercę albo próbujemy ukryć zbrodnię. Tutaj tego nie było, choć sama historia nie jest najgorsza.

W dziwnych okolicznościach ginie młody chłopak, co staje się początkiem wielowątkowego śledztwa. Okazuje się, że sprawa łączy się z niewykryta zbrodnią sprzed lat. Takich zarysów fabuły było już wiele, nic tu nie jest szczególnie zaskakujące, jednak czyta się przyjemnie i można się wciągnąć w wir zdarzeń. Wątek obyczajowo - romantyczny jest dobrze wkomponowany w całość, a bohaterowie wyraziści, nienatrętni. Czytałam z przyjemnością

Jesień w malowniczych zakątkach Szwecji może kojarzyć się z spokojem, polowaniami na łosie oraz wędkarstwem. Jest to również idealne miejsce do tego aby popełnić morderstwo. Jakby tego było mało, można również dokonać porwania, a na deser stworzyć zagadkę, w której podejrzaną stanie się szefowa lokalnego posterunku policji. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz jest dziełem pisarki Ninny Schulman, dającej czytelnikom kryminał pełen wartkiej akcji oraz sprawy, mogącej uchodzić za typową… gdyby nie kilka niepasujących do całości okruszków. Cała akcja książki trwa tydzień, w czasie którego w małej spokojnej miejscowości dzieje się więcej niż przez cały okres jej istnienia. Par Sanner, jest lokalnym biznesmenem i jak większość mieszkańców, również myśliwym. Wiedzie spokojne życie wraz z swą nastoletnią córką Alvą i żona Bodil, która czuje się mocno zaniedbana przez męża, spędzającego całe dnie w pracy, toteż znajduje sobie kochanka. Pewnego październikowego ranka, Par z córką wybierają się na polowanie, wraz z grupą przyjaciół z koła myśliwskiego. W jej skład wchodzi między innymi szefowa lokalnego posterunku policji oraz mąż lokalnej dziennikarki Magdaleny Hansson. Niedługo potem, kiedy wszyscy myśliwi i naganiacze rozpoczęli łowy, dochodzi do tragedii. Par ginie od strzału w głowę z bliskiej odległości, a jego córka znika. Zdarzenie wygląda z początku na wypadek, jednak wiele elementów układanki zdaje się do siebie nie pasować. Kiedy rusza śledztwo, Hansson pisząc artykuł o całym zajściu trafia na ślad, który umknął policji, i rusza jego tropem. Szybko okazuje się, że tajemnica śmierci Para jest o wiele bardziej złożona niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. To co najbardziej podoba mi się w powieści Schulman to wielowątkowość, która jednocześnie nie sprawia, że gubimy się w wydarzeniach czy postaciach. Wszystko mamy ładnie podane na tacy, podzielone i serwowane w odpowiednich dawkach. To sprawia, że główna bohaterka w osobie Magdaleny Hansson, mimo grania pierwszych skrzypiec nie zdominowała całej powieści. Nie mamy tutaj wrażenie, że przy masie postaci, raptem kilka jest ważnych a reszta robi za tło. Nie. W tej historii każdy ma swoją role i pozostawia okruszek będący większą częścią całej łamigłówki. Co do koneksji niektórych osób szybko idzie domyślić się na czym one polegają, jednak kluczowe dla śledztwa sprawy wynikają dość późno, co sprawia, że mamy w książce kilka ciekawych zwrotów akcji, a to rzutuje na jej finał. Cieszy też bardzo duże tempo jakie narzuciła pisarka. Dzięki temu czytelnik się nie nudzi tylko ma wrażenie, że czyta wręcz powieść sensacyjną. Jednak książka twardo trzyma się swego gatunku pozostając do końca rasowym kryminałem, z pozoru oklepanym schematem morderstwa. I właśnie tutaj tkwi urok tej powieści. Mamy do czynienia z klasyczną sprawą, rodem z seriali, a mimo to ciężko nam znaleźć dowody lub poszlaki, zaś kiedy to czynimy, najczęściej na następnej stronie uczynią to również bohaterowie tego koszmaru. Finał zaskakuje, choć nie tak bardzo jakby się mogło z początku wydawać, mimo to jest porządnie opracowany i daje pełną dozę satysfakcji. A przecież o to w kryminałach chodzi, aby prosta sprawa stała się skomplikowaną łamigłówką z logicznym zakończeniem. Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz to porządny kawała rzemieślniczej pracy. Nie jest to co prawda Chemia śmierci, ale niewiele jej do tego dzieła brakuje. Mamy ciekawą sprawę morderstwa i zaginięcia, wiele brudów które wypływają w toku śledztwa, a do tego interesującą postać dziennikarki oraz szefowej policji, które charakteryzuje jedna, wspólna cecha – intelekt. Książkę szczerze polecam osobom lubiącym kryminały, nie tylko te skandynawskie, ale głównie klasyczne, gdzie każda błahostka może mieć duże znaczenie.

Proza Rosamund Lupton elektryzuje. Tytułowa cisza pojawia się w tej książce w co najmniej kilku symbolicznych znaczeniach. Trzy są nad wyraz czytelne. To cisza dzikiej przyrody Północy, w której bicie serca oznacza najważniejszy przejaw życia, a płakać nie można, gdyż łzy zamarzają. Druga stwarza świat głuchoniemej Ruby, która podąża z matką, by odszukać ojca gdzieś na Alasce. Ruby utknęła w ciszy, ale jest w stanie rozpoznawać dźwięki i słowa. Co więcej – dotyka ich i je smakuje. Przebywa często w wirtualnym świecie, w którym ciszy przeciwstawione są napisane wyrazy. Trzecia interpretacja odnosi się do skomplikowanego związku Yasmin i Matta. Związku, o który zdesperowana kobieta będzie walczyć w surowych warunkach atmosferycznych. To ta przestrzeń niedopowiedzenia, niewyrażonych emocji i słów. Lodowata cisza między małżonkami, którzy kruszą lód, by ponownie do siebie dotrzeć – w sensie symbolicznym i tym dosłownym. „Barwa ciszy” zawiera elementy thrillera i pogłębionej prozy psychologicznej. To powieść drogi z wyraźnie zaznaczonymi proekologicznymi inklinacjami. Świetnie skonstruowana rzecz, podczas lektury której wciąż zadajemy pytanie o granice zdrowego rozsądku i z niedowierzaniem przyglądając się motywacjom do działania Yasmin, podążamy za nią całymi sobą. To bowiem opowieść, w której potęga dzikiej natury zmierzy się z potęgą ludzkiej miłości i przywiązania. Niesamowita historia o tym, jak wiele oblicz może mieć strach w otoczeniu aury koła podbiegunowego.