Young power! 30 historii o tym, jak młodzi zmieniają świat

Czy wiecie, że każdy może zostać bohaterką czy bohaterem. Uzmysłowiła mi to książka „Szkoła Bohaterek i Bohaterów” Przemka Staronia. Autor przywołuje historie znanych postaci z książek i filmów. Pisze między innymi jak sobie radzić z życiowymi wyzwaniami, jak również, że każda emocja ma znaczenie. Wspomina na przyklad o Percym Jacksonie, o dyslektycznym nadpobudliwym chłopcu, mającym kłopoty z koncentracją. Percy, rzeczywiście jest inny, dowiaduje się, że jest synem boga Posejdona. Gdy wreszcie trafia do obozu herosów spotyka inne dzieci bogów olimpijskich. Rozmowa z jednym z nich stanowi dla niego punkt przełomowy. Dowiaduje się między innymi, że brak koncentracji wynika z tego, że widzi za dużo, ma bardziej wyczulone zmysły niż inni śmiertelnicy. Staroń na podstawie tej historii uzmysławia nam, że często, to co jest w nas słabe, staje się źródełem sukcesu,mocy. Autor w tym rodziale przywouje również wybitne umysły Alberta Einsteina czy Thomasa Edisona, nie byli oni prymusami, a ich geniusze objawiły się dużo później. Może przedwodnią myślą tych historii niech będzie, to, żeby się nigdy nie poddawać. Kto wie kiedy objawi się w nas geniusz i trafimy na poddatny grunt dla naszego umysłu:) Czy naprwdę istnieją brzydcy ludzie? Ocenianie drugiego człowieka, nie mówi o ocenianym, tylko o tym, kto ocenia o jego kompleksach. „ Cokolwiek mówimy o innych, bardzo często mówimy o samych sobie”. Bohaterem tego rozdziału jest Auggie, z filmu „Cudowny chłopak”, wie on, że zawsze będzie oceniany przez pryzmat swojego nieestetycznego wyglądu.Jest z tym pogodzony. Jednak pewnego razu, będąc w stołówce przysiada się do niego Summer „-Dlaczego usiadłaś ze mną? A ta odpowiada wprost: Bo chcę mieć w koncu miłych przyjaciół” :) W tym momencie wygląd traci swoją moc,a ważniejsze okazuje się SERCE. W rozdziale tym znaczenia nabierają słowa Lisa z „Małego Księcia” - „Dobrze widzi się tylko sercem”. Gust zmienia się w zależności od sytuacji. A"(...) ranią, krzywdzą, upokarzają nas ci, którzy nie mogą sobie poradzić z własną frustracją." Każdy z nas ma inny temperament, osobowość i charakter. Dla każdego fajne jest coś innego. Bohaterka autorki Christelle Dabos, Lustrzanna, pokazuje, że po prostu nie koniecznie trzeba uwielbiać czas spędzany z inymi ludzmi. Nie każdy jest ekstrawertykiem. Każdy za to ma inny stopień pobudzenia wewętrznego. Otóż introwertyk pisze autor, jest pełen bodzców płynących z własnego organizmu. Ekstrawertyk ma niski poziom pobudzenia wewnętrznego i dlatego potrzebuje więcej bodzców z zewnątrz. Introwertyk nie boi się ludzi, potrzebuje po prostu mniej towarzystwa. Dla każdego z nich/nas jest miejsce w świecie. Dowiadujemy się jeszcze, że ten podział nie jest czarno - biały, że ludzi cechuje również ambiwersja. Świetnym przykładem ambiwertka wymienionym książce jest mój ulubiony bohater Włóczykij z Doliny Muminków. Jesienią wyrusza w samotną wędrówkę, by wiosną powrócić i przeżywać chwile ze swoimi przyjaciółmi Boimi się wszyscy, nie znam dziecka czy dorosłego, który nie odczuwał by lęku. Świetną receptą na radzenia sobie z lękiem serwuje Lupin uczniom III rocznika Hogwardu. Bohaterowie dowiadują się, że w szafie znajduje się bogin, upiór. Nikt nie zna jego kształtu ani wyglądu, dopiero, gdy bogin wychodzi z ukrycia przybiera postać, dostosowaną do osoby, która ma z nim styczność. Dla Rona cierpiącego na arachnofobię przybrał postać pająka. Weasleya jednak nie dopada pająk ponieważ ochroniło go zalkęcie obronne Lupina. Polegało ono na tym, że zmieniało przeistoczonego w nasz największy strach, bogina w coś śmiesznego, w tym przypadku na odnóżach pająka pojawiły się wrotki. Wychodzi na to, że tym co najbardziej niweluje lęk jest śmiech drodzy Bohaterowie. W końcu często, to czego się boimy jest absurdalne, niedorzeczne i śmieszne, na przykłąd potwór w ciemnym pokoju, który zniknie, gdy tylko pojawi się światło. To właśnie znaczy obronne zaklęcie RIDDIKULUS, użyte przez nauczyciela. W końcu lęk wprowadza nas w stan absolutnej powagi i napięcia. Niestety, zagrożenia też bywają poważne i ich nie należy bagatelizować, a tylko od razu porozmawiać o nich z dorsosłymi. Każde emocje, nasze uczucia informują nas o tym co jest dla nas ważne. Nasza psychika jest złożona i często nas zaskakuje. Istotne jest, żeby, poznawać i uczyć się siebie. Poznaj samego siebie - mówi wyrocznia w Delfach.Natomiast sekretem uporania się z tym, co negatywnie rozsadza nas od środka jest pogodzenie się z danym uczuciem, dowiadujemy się z książki. Emocje należy traktować zupełnie serio. Poznać machanizmy ich działania. W końcu emocje są naszymi supermocami zauważa Staroń. Akceptacja, nie walka, dopuszcza miejsce dla danej emocji, co pozwala na jej racjonalizację. Warto wtedy wypowiedzieć, co się czuje lub porozmawiać z kimś bliskim. Ważne jest również to, że w momencie akceptacji emocji, przestajemy z nią walczyć i otwiera się przed nami masa możliwości radzenia sobie z nią i alternatywy usunięcia powodów, które ją wywołały. A jeszcze,co ważne:– chłopaki też płaczą. Przemsyłąw Staroń psycholog, nauczyciel etyki i filozofii przypomina również, że „Radość dzielona, jest radością podwójną. Ból dzielony jest bólem o połowę mniejszym”. Bohaterowie jeteście silni, wspaniali, mądrzy i zawsze dacie sobie radę! Trzymajcie się dzielnie. A jeśli coś was przerasta bez żadnych wahań przedstawcie temat rodzicom, bliskim, nauczycielom i pedagogom. Uczmy się rozmawiać, to wielka sztuka! Przemysław Staroń(nauczyciel roku 2018) napisał książkę między innymi o miłości, o nadziei, o lęku, o złości,o porażkach oraz o inności. Z którą sam musiał się mierzyć. Nie zdołałam opisać Wam wszystkich rozdziałów i szczegółów, zapraszam do zapoznania się z książką. Może odnajdziecie tam cenne wskazówki dla siebie. Książka jest skierowana zarówno dla młodzieży jak i dorosłych.Serdecznie polecam. Jest jeszcze druga część.❤️

Zgodnie ze słowami samego autora: "Nie wyjdzie z tego jakieś wielkie dzieło, wiem to. Nie zmieni myślenia ani postrzegania". I rzeczywiście, to lekka i przyjemna lektura, w sam raz na chwilę relaksu. Mimo to, książkę czytało mi się się dobrze, zwłaszcza wspominając opisywane w niej poznańskie miejsca. Wzbudziło to we mnie pewną nostalgię, a komediowe sytuacje, jak choćby ta z przeżyciami obierania ziemniaków. Jednak po przeczytaniu ostatniej strony pozostała we mnie pustka. Uczucie, że to już koniec tej historii, a wszystko, co zostało, to tylko wspomnienia.

150 miniesejów o ważnych dla polskiej literatury dziełach. Zaczyna się od mojego ulubionego "Daj , ać ja pobruszę , a ty poczywaj", dalej "Czyści" Grochowiaka, Olga Tokarczuk. Można się zainspirować i uzupełnić braki, ewentualnie odświeżyć. Mamy też odniesienia popkultury, na przykład "Behawiorysta" Mroza. Dla mnie bardzo inspirujące.

Rewelacja! Świetnie, choć pokrótce przedstawiona kultura Islandczyków, z zazwyczaj żartobliwym wyjaśnieniem, które wiele tłumaczyło. Przy okazji odrobina historii, geografii i sporo świetnego, lekkiego humoru. Ogromnie mi się podobało, polecam każdemu fanowi Północy :D

Miała pani Rybka prosty pomysł: udać się do znanych i mniej znanych bibliofili i porozmawiać o ich bibliotekach, ulubionych lekturach, ogólniej o stosunku do książek i czytania. Ponieważ sam jestem miłośnikiem książek, więc z ochotą rzuciłem się na tę pozycję. I rzeczywiście, wchodzimy wraz z autorką do domów bibliofilów, poznajemy układ ich bibliotek, dowiadujemy się o pierwszych lekturach, ulubionych miejscach do czytania, itd., itp. Jakoś owe rozmowy pobudziły mnie do refleksji na temat mojej biblioteczki i ogólniej stosunku do książek. Pierwszy problem, to rozmiary bibliotek, u większości rozmówców są one olbrzymie, półki z książkami można znaleźć w prawie wszystkich pomieszczeniach. Do skrajności doszli panowie Paweł Dunin-Wąsowicz i Jerzy Jarniewicz, którzy nawet nie zaprosili autorki do swoich mieszkań, bo są tak pełne książek, że nie ma gdzie się obrócić. Na drugim biegunie mamy Michała Cichego, który ostatnio sprzedał do antykwariatu pięć i pół tysiąca książek, zostawił tylko pięćset najpotrzebniejszych. Nie wiem, czy zdobyłbym się na tak radykalny krok. W każdym razie ja książki trzymam tylko w jednym pokoju, bardzo pilnuję, żeby się nie rozpełzły po chałupie. Niektórzy z rozmówców (Justyna Sobolewska, Krzysztof Varga) cierpią na abibliofofobię – boją się, że nie będą mieli co czytać, zwłaszcza kiedy gdzieś wyjeżdżają; mam tak samo! Prawie wszyscy rozmówcy pani Rybki wizytę w nowym domu zaczynają od przeglądnięcia biblioteki, bo to bardzo wiele mówi o właścicielach. Pani Sobolewska mówi wprost: „Źle się czuję w mieszkaniach bez książek.” Mam tak samo. Wielu bibliofilów stale wraca do tych samych lektur, jak to ujął prof. Bralczyk: „czytam w kółko to samo, bo przecież nikt lepiej od Tołstoja czy Flauberta nie będzie pisał.” Ja też mam parę ulubionych książek, do których wciąż powracam. Bardzo się różnią przepytywani stosunkiem do czytników e-booków, jedni używają (Justyna Sobolewska, Michał Rusinek), inni wręcz nie znoszą (Jacek Dehnel). Zaś Agata Tuszyńska mówi: „Nie potrafię obcować z tekstem w ten sposób. To tak jakby jeść plastikowe lody.” No cóż, tu mam inne zdanie, bardzo lubię czytać książki na moim kundelku i preferuję e-booki nad książki papierowe – chyba że chodzi o wydania bibliofilskie. Jeszcze cytat z wywiadu z panią Małgorzatą Gutowską-Adamczyk: „Mój mąż ma też miły zwyczaj kupowania wielu egzemplarzy książek, które uważa za ważne. Potem rozdaje je dzieciom i przyjaciołom. Nie znam nikogo, kto by tak robił.” Rzeczywiście miły zwyczaj, wart popularyzacji. Muszę tu powiedzieć, że niektóre nazwiska bibliofilów kompletnie nic mi nie mówiły, te rozmowy pominąłem. Brakuje w książce zdjęć bibliotek i przepytywanych osób, niemniej to była dla mnie bardzo ciekawa lektura.

Świetna choć trudna pozycja. Ciekawe zagłębienie się w świadomość w kryzysie psychicznym, tunelowe myślenie, często zgubne tu uchyla rąbka tajemnicy - czytając wciąga nas wir emocji. Polecam, szczególnie dla nastolatków, może być pomocna, jeśli temat zagubienia, odrzucenia i samotności gdzieś jest bliski.

Wybrałam tę książkę w postaci audiobooka do samochodu. To był błąd – cały czas prowadziłam przez załzawione oczy. Na początku zdziwiłam się, że jest taka krótka. Teraz już wiem, że tyle wystarczyło. Zaglądamy do różnych przybytków, które człowiek – korona stworzenia, najwyższy stopień na drabinie ewolucji – zbudował dla racjonalizacji cynicznego wykorzystywania tych, którzy nie umieją się przed nim obronić. Dostajemy krótkie migawki na życie krowy mlecznej i mięsnej, świni, gęsi, karpia, ale także ukochanego domowego chomiczka, śmiesznej małpki, pociesznego delfinka, słodkiego pieska z płaską mordką. I nagle wszystkie nasze problemy przestają być ważne – bo doświadczamy codzienności wypełnionej cierpieniem od pierwszych do ostatnich chwil życia, dzień i noc. Czy łudzę się, że ta książka kogoś przekona? Absolutnie nie. No może tego, kto i tak skłania się w stronę kotleta z ciecierzycy i kurtki z eko-skóry, więc potrzebuje tylko ostatniego utwierdzenia w tym wyborze. Ci, którzy uważają, że zostali powołani do czynienia sobie ziemi poddaną, nie zaryzykują dysonansu poznawczego. Nie chcę przy tym sprawić wrażenia, że kogoś potępiam – uważam, że wegetarianizm/weganizm czy po prostu wejście do ciuchlandu zamiast do markowego sklepu to wybór, do którego każdy musi dojść sam. Ta książka nie jest więc po to, żeby zmieniać czyjś pogląd na świat – raczej żeby utwierdzać ludzi takich jak ja w naszych wyborach, gdy w wielu miejscach spotykamy się z wyśmianiem i niezrozumieniem. Jeśli więc za nic nie oddasz przyjemności zjedzenia skwierczącej kiełbaski z grilla – odpuść sobie lekturę. Nie dlatego, że jesteś złym człowiekiem, tylko dlatego, że to jeszcze nie Twój czas. Z kwestii technicznych – bardzo mnie ucieszyło, że książkę czyta autorka. Lubię jej nieco zadziorny, sugestywny ton, a i do dykcji nie można mieć zastrzeżeń.

Przepięknie napisana książka. Poetycki język połączony z rytmem drogi. Niekonwencjonalne myślenie o biografii i konceptualne podejście do bohatera zbiorowego. Cztery podróżniczki jak cztery świata reprezentują cztery archetypy kobiecych bohaterek. Prawdziwa uczta.

7/52 Powinniście ją mieć, powinniście ją przeczytać 🥺 Mama zawsze wraca, to relacja z wojny oczami jej świadka. Malutkiego świadka. Zofia urodziła się w maju 1939 roku. Jej pierwsze wspomnienia, to wspomnienia z getta. Tyle, że... dziewczynka wcale nie pamięta niewoli. Jej mama robi wszystko, aby zamknąć ją w świecie fantazji. Z dala od brutalnego świata. Zamyka ją w starej piwnicy, ukrywa za stosami drewna. Wyznacza granice, dokąd może podejść, aby nie została zauważona przez maleńkie okienko. Wszystko to wydaje się być przerażające, ale dziewczynka się w tym odnajduje. Nie zna przecież innego życia. Nie wie co to jest podwórko. Nigdy nie czuła deszczu, nigdy nie oddychała świeżym powietrzem. Nie myśli o tym, aby się oswobodzić, uciec na zewnątrz. Nie wie co to jest zewnątrz. Gdy mama opowiada jej, że przyszedł wiatr- myśli, że to osoba i pyta skąd przyszedł... Czasami dziewczynce bywa tylko smutno, kiedy mama znika na dłużej niż zwykle. Wtedy malutka pociesza swoją laleczkę, tłumacząc jej że mama wróci - zawsze wraca. Dziewczynka dobrze wie, że nie może płakać, bo wtedy złapią ją Niemcy. Siedzi więc cichutko. Uczy się czytać, haftować, jeździ na wymyślonych sankach - narysowanych na brudnej podłodze. Większość jej wspomnień przypada na okres gdy miała 3-6 lat. I tak sobie myślę, że teraz boimy się zostawić same w domu, BEZPIECZNYM domu, 7-letnie dziecko. Nie chce nawet myśleć co czuła tamta i wiele innych mam... Bardzo wzruszająca, krótka książka. Jeszcze nie czytałam takiej wersji wspomnień wojennych. Bardzo Wam polecam. Nigdy więcej wojny!

Sportami olimpijskimi nie interesuję się w ogóle. Z igrzysk oglądam przejście wszystkich krajów podziwiając bardziej kreacje sportowców i występ artystyczny. Tym bardziej jednak chciałam przeczytać o polskich olimpijkach, kobietach które swym uporem i siłą reprezentowały nas na arenie międzynarodowej. Często z brakiem wsparcia, wynagrodzeniem znacząco mniejszym niż ich koledzy. Książka świetnie opisuje wszystkie te aspekty, determinację i poświęcenie, a także problemy i odbiór społeczeństwa. Świetna!

Rewelacyjna,bardzo ładna autobiografia napisana o Eltonie Johnie,wzruszyłam się,gdy czytałam,wciągnęłam się w tę książkę od pierwszego rozdziału,czyta się ciekawie ,to mój ulubiony piosenkarz piękne komponował i pisał teksty utworów swoich,a piosenki przepiękne ma w swoim repertuarze.

Wiele powtórzeń, trochę o Kanadzie jest ale za mało na mój gust. Sporo o samej autorce i jej przeżyciach. Fragment o weselach w różnych kulturach jak dla mnie zbyteczny. Jeśli ktoś chciałby potraktować książkę jak przewodnik, to jednak się zawiedzie. Ale czyta się dobrze i po lepszej edycji byłoby dużo ciekawiej.

Piękna biografia światowej sławy baletnicy, Polki, o której w Polsce zapomniano. Książka jest też psychologicznym zapisem piętna wojny, która pozostaje w psychice człowieka na całe życie. Opowieść pokazuje też jak ciężką pracę musi wykonać osoba, która chce osiągnąć sukces jak główna bohaterka Nina Novak.

„Jak nie zwariować ze swoim dzieckiem. Edukacja, w której dzieci same chcą się uczyć i rozwijać” Mikołaja Marceli to wartościowy poradnik dla każdego rodzica, który chce towarzyszyć swojemu dziecku w procesie rozwoju w sposób świadomy, empatyczny i skuteczny. To książka, która otwiera oczy, skłania do refleksji i dostarcza narzędzi, dzięki którym edukacja może stać się wspólną, fascynującą podróżą, a nie polem walki. Autor udowadnia, że nie trzeba „wariować”, by być dobrym rodzicem – wystarczy zrozumieć i wspierać naturalny pęd dziecka do poznawania świata. Gorąco polecam! Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/jak-nie-zwariowac-ze-swoim-dzieckiem-mikolaj-marcela-recenzja/

Tajemnica rodzinna z Żydami w tle to reportaż oparty na rozmowach z osobami, które odkryły w swoim życiu żydowskie korzenie – często przez przypadek, późno lub w bardzo nietypowych okolicznościach. Każda z historii pokazuje nie tylko, jak bardzo przeszłość potrafi być przemilczana, ale też jak mocno wpływa na tożsamość, relacje rodzinne i sposób, w jaki ludzie zaczynają postrzegać siebie. Całość napisana jest w formie wywiadów – pytania i odpowiedzi, bez zbędnych opisów czy narracyjnego przeciągania. Dzięki temu książkę czyta się bardzo szybko i konkretnie – każde zdanie wnosi coś ważnego. Poruszane są trudne tematy, ale z ogromną wrażliwością i szacunkiem do rozmówców. Na duży plus zasługuje forma – prosta, bez lania wody, a jednocześnie bardzo poruszająca. Każda opowieść była inna, ale łączył je wspólny motyw: odkrywanie tajemnicy, która często była latami ukrywana. Bardzo wciągające i momentami poruszające. Jedyny minus to ostatnia historia, która była napisana inaczej niż reszta – nie w formie wywiadu, tylko podzielona na akty i lata. Przez to czytało się ją trudniej i w moim odczuciu była mniej interesująca niż wcześniejsze rozmowy. Mimo to daję książce 9/10 – za temat, autentyczność i świetne tempo. To jeden z tych reportaży, które zostają w głowie na długo.

Nie lubię śmieci. W lasach, parkach, na ulicy. Drażni mnie, gdy ktoś wyrzuca pety z okna auta, robi z lasu gruzowisko albo pali plastiki w piecu, trując siebie i sąsiadów. Dlatego gdy trafiłem na publikację uznanego autora poświęconą temu tematowi, sięgnąłem po nią bez wahania. Muszę przyznać, że "Książka o śmieciach" Stanisława Łubieńskiego to bardzo udany reportaż. Autor zręcznie łączy suche fakty i wiedzę ekspertów z dziedziny gospodarki odpadami z bardzo ludzką perspektywą oraz własnymi rozterkami. Łubieński jawi się jako osoba, która z jednej strony jest świadoma kryzysu klimatycznego i stara się mu przeciwdziałać, a z drugiej - czuje zwykłą ludzką bezsilność i chęć normalnego funkcjonowania w dużym mieście. Sam miewam podobne przemyślenia, dlatego to podejście jest mi wyjątkowo bliskie. Kolejna ważna kwestia: autor nie mówi nam, jak mamy żyć. Nie moralizuje, a w najlepszym razie daje przykład. Przecież i tak nie wszystkiemu jesteśmy w stanie zaradzić, skoro u podstaw problemu leżą wadliwe regulacje, chciwe korporacje i system kapitalistyczny nastawiony na wieczny wzrost. Jedynym mankamentem tej książki są dla mnie liczby. Czasem pojawiają się w losowych miejscach, bez kontekstu, przez co trudno ocenić, czy dana wartość to realny problem. Zamiast pełnić funkcję informacyjną, sprawiają wrażenie narzędzia do straszenia czytelnika lub budowania quasi-autorytetu tekstu. Przykład - 8 mln ton plastiku rocznie trafiających do oceanu to dużo czy mało? Podsumowując: jeśli ktoś jest wrażliwy na kwestie ochrony środowiska, chce dowiedzieć się więcej o drugim życiu swoich odpadów i jest realistą, a przy tym nie znosi wyższościowego tonu "ekonazi" - ta książka będzie świetnym wyborem.

Zacznę od tego, że kupując tę książkę nie doczytałam, że jest to komiks 😅, więc byłam mile zaskoczona. Kreska nie jest jakaś wybitnie wspaniała, ale przyjemna dla oka. Co do samej historii - bardzo mi się podobała. Jest piękna i wzruszająca. Pokazuje, że nawet w najcięższych czasach warto zachować swoje człowieczeństwo, bo jest to możliwe. Przy ,,Cudownym chłopaku" płakałam, tu łez nie uroniłam, ale byłam poruszona przedstawioną historią. Bardzo polecam tę pozycję fanom ,,Cudownego chłopaka". A jak ktoś nie czytał wymienionego wyżej tytułu to niech koniecznie nadrobi ❤️

Bardzo ciekawa książka. Pięknie wydana, zawiera dużo zdjęć historycznych oraz tych z serialu. Doskonale wyjaśnia różnice w stosunku do historii, które były zamierzone przez scenarzystę. Niewtajemiczonym daje dobrą lekcję z dziejów Wielkiej Brytanii. Wspaniałym uzupełnieniem byłoby, gdyby osobny tom powstał do każdego sezonu The Crown.

Przyznam szczerze, że nie wiem czego spodziewałam się po tej książce. Myślałam, że może przedstawi nam jakieś nieznane historie czy anegdoty z życia Meryl. Tak się jednak nie stało. Każdy fan, jeżeli tylko trochę zgłębił twórczość i życie Meryl, będzie znał każdą opisaną historię. Mała dygresja: bohaterka Meryl, Donna, w filmie "Mamma Mia. Here we go again" nie została zamordowana, tak jak przedstawiła to autorka, tylko zmarła na raka. Ogólnie, książkę czytało mi się dość płynnie, ale nie będę ukrywać, że były momenty przestojów.

Ależ to było rozkoszne. Było plasterkiem ciepła na zimę. Bo ja to czytałam w taki czas. Ale to nieważne. Zostanie ze mną cytat nie z tej książki. Ale z tej bohaterki (nie od Nobla 😉). JOANNA KULMOWA!!!!! "O, co za dzień, wspaniały dzień, słoneczny i pachnący! Wolę być NIKIM w taki dzień niż KIMŚ wśród ciemnej nocy. Dzień dobrym światła! Serwus, cienie! Cześć wędrującym smugom! Już lepiej żyć przez JEDEN DZIEŃ niż nie żyć BARDZO DŁUGO".