LiteraTOURa

Uwielbiam Paulinę Mikułę, uważam, że robi kawał dobrej roboty, jest bardzo kompetentna, a przy tym sympatyczna. Uwielbiam także jej styl, jest on na pograniczu, ale nie przekracza cringu ani żenady w żaden sposób, jest ona wyluzowana, ale nadal z klasą. Poniekąd jest moim ideałem literacko-polonistycznym, bo nie wiem jak inaczej mogłabym to nazwać. Czemu więc tylko 7 gwiazdek? Przede wszystkim - 7 gwiazdek to sporo; a temu, że się rozczarowałam. Jako mól książkowy od lat dziecięcych kocham nie tylko literaturę, ale też wszystko to, co jest o niej. (Polecam filmik Pauliny o cytatach, naprawdę, wzruszają i działają jak dobra poezja - burzą nasz świat i składają go na nowo, a to tylko 12 minut materiału obejrzanego podczas sprzątania). Spodziewałam się Bóg wie czego, a dostałam, niestety, źle dobrane fragmenty i doskonałe komentarze Mikuły. Wiem, że autorka przecież tylko swoją część pisała, ale dobieranie cytatów to też jej rola, prawda? Bo ja myślę sobie tak - skoro książka kierowana jest do osób, które nie czytają (tak mi wynika z opisu), to tylko je zniechęci. Autorka wybrała w dużej mierze pozycje bardzo przestarzałe (nie, że się czepiam i nie rozumiem, bo ja klasykę kocham, Mickiewicze, Słowackie i te wszystkie inne Żeromskie to mój konik, ale ludzie mają dzisiaj zgoła odmiennie zdanie, odmienne gusta i przede wszystkim - zupełnie inne życie, w którym nie czują potrzeby zapoznawania się z tym odrealnionym dla nich światem), niewiele tych współczesnych. Wiem, że to wybór subiektywny, mnie się on nawet podoba, tak w zasadzie to niemalże wszystkie książki czytałam, chcę przeczytać, znam, szanuję, ale to chybione pozycje dla targetu. Personalnie to mi tu brakło Gretkowskiej, aż się prosi, by chociaż "Namiętnik" włączyć do zbioru, trochę mnie zmroziło, jakżem Mroza zobaczyła (haha, suchy żarcik w stylu sucharków Paulinki, które uwielbiam). No, ale ja tu gadu-gadu, a tak naprawdę to ja nie o tym chciałam. Dobra, to lecę. Okładka przepiękna, można się samą okładką wzruszyć i wie to każdy, dla kogo nie ma nadrzędnej wartości nad literaturę. W ogóle książka jest super wydana, ja na co dzień czytam e-booki, ale tę zamówiłam od razu, natychmiast, czekałam na tego kuriera, niemalże wydarłam mu książkę z rąk i zaczęłam czytać od razu - aż sobie wolne wzięłam! (No dobra, wolne wzięłam, bo #strajkkobiet) i tak sobie czytałam, czytałam, po pracy czytałam i w końcu doczytałam. Nie przepadam za fragmentami książek, wolę czytać je w całości, nawet jak mam się z czymś tylko zapoznać, nie rozumiem i nie umiem czytać od środka, zawsze muszę zacząć od początku, więc dla mnie te fragmenty to trochę zbrodnia. Przeczytałam je wszyściusieńkie, ale o wiele bardziej zachwyciłaby mnie książka z samymi komentarzami autorki albo krótkie jakieś fragmenty, bo tak naprawdę to tylko kilkanaście do mnie naprawdę przemówiło, tak, że aż poczułam ciarki, to co będzie, jak sięgnę do całości! (Hłasko, Grynberg) Natomiast znaczna większość raczej mnie zniechęciła, chociażby "Jądro ciemności", które jest trudne i wybitne, tego się nie da fragmentem, a i ten fragment to naprawdę bez sensu. Większość tych pozycji dobrze znam i uważam, że te cytaty to wybrane są chyba losowo. Ani najlepsze, ani ukazujące problematykę, ani nic - to jest mój największy zarzut i tak naprawdę tylko za to odejmuję te 3 gwiazdeczki, reszta mi w ogóle nie przeszkadza. Bo Paulina Mikuła jest absolutnym sztosem, 10/10 i nikt chyba nie ma co do tego wątpliwości. Wybór pozycji mnie pasuje, ale na jedną rzecz zwróciła mi uwagę moja mama polonistka - to są w większości lektury z polonistyki + Mikuła zrobiła coś takiego, że wzięła najbardziej znanych polskich pisarzy i wybrała ich mniej znane dzieła. Niezbyt mi się to podoba, a ten wybór jest ultra widoczny. A wiecie co - będzie 8 gwiazdek, bo im dłużej o tej książce piszę, tym bardziej się ekscytuję. Jednak książeczkowe potwory mają to do siebie, że miłość do książek ich łączy i są sobie w stanie wiele wybaczyć. Warto zwrócić także uwagę na ilustracje, są cudowne, idealnie nadają się na inspirację do tatuażu. Zaskakująco z Mikułą mam zdanie podobne na... wszystkie tematy! O mamo! Niesamowite to jest przeżycie, kiedy się czyta kogoś i się tak nie ma do czego przyczepić, bo się ze wszystkim zgadza. (W tym momencie ocena podskoczyła na 9 - jak to mówi Paulina: bez kitu!) Trochę mnie mierzi jej wrażliwość, no ale, taką ma i cóż mnie do tego? Nie wiem na ile ona jest szczera, ale w ogóle mi to nie przeszkadza w niczym, taka jest albo na taką się kreuje i ma do tego prawo, mnie nie wzrusza tak wiele rzeczy, które ją wzruszają, ale z drugiej strony jak czytam dobrą poezję to aż mi uszy zatyka z podniecenia literackiego i dech zapiera (dosłownie), a mój mąż nie widzi w tym żadnej wartości, więc każdy jest inny i czuje inaczej. Jedna rzecz mnie zdenerwowała i muszę o niej napisać - trochę się Paulina kreuje na Matkę Teresę w tym fragmencie, kiedy pisze o złodziejach - że trzeba zrozumieć, bla bla, o nie. Czy Pani kiedyś coś ukradli? To jest okropna zbrodnia, personalnie uważam, że obok morderstwa i gwałtu, bo człowieka zalewa taka fala bezsilności, pozbierać się nie może. Mnie ukradli raz telefon i do dzisiaj czuję te emocje - dobrze robią, że w niektórych krajach (ja wiem, że w tych mniej cywilizowanych) obcinają za to ręce. Autorka w komentarzach tak naprawdę wyraża swój światopogląd, ale robi to bardzo inteligentnie i delikatnie, z poszanowanie uczuć i poglądów innych. Bardzo, ale to bardzo podoba mi się wiedza, jaka od niej bije. Taka niewymuszona, treści nie są tutaj tylko dlatego, że ona się chce pochwalić, że wie, ona naprawdę chce nam to przekazać. A Mikuła wie dużo, widać, czuć, że to osoba oczytana, a jednocześnie skromna. Nadzwyczajnie mnie to raduje, może nawet wzrusza, bo nie dość, że nie znam takich osób (albo mało ich znam), to w internetach to już w ogóle takich nie znam. Mikuła jest erudytką o trochę zaniżonym poczuciu własnej wartości, ale mam nadzieję, że dzięki kanałowi na YT i wydawaniu kolejnych książek ono wzrośnie, bo to jest objawienie jednak. Ocena mi się już zmieniła z 7 na 10, docenić należy umieszczenie w książce sporej ilości poezji i jest to poezja wyłącznie dobra, a nawet wybitna. Jako fanka wierszy jestem tym uradowana, także tym, że udało mi się poznać poetów nowych (Świrszczyńska) i poznać wiersze nowe poetów mi znanych (chociażby Mirona Białoszewskiego). Miło, że postawa Mikuły jest taka edukacyjna i wyważona, bo oglądają ją (mam nadzieję, że także czytają) dzieci i młodzież, pięknie się ona wypowiada na tematy takie jak: dlaczego nie chce mieć dzieci, dlaczego nie jest osobą religijną (warto przeczytać, identyfikuję się z jej poglądami), dlaczego należy szanować wszystkie orientacje seksualne, dlaczego nie można jednoznacznie i z taką łatwością oceniać twórców komunistycznych. Mikuła pięknie pisze, lekko, może trochę romantycznie, ale jak prawdziwy literat, którym zresztą jest. Pani Paulino, dziękuję za to, że Pani jest, każdą następną książkę kupię gnając po nią w podskokach. Mimo iż znalazłam w tej książce wiele wad i wyszłam od oceny 7, to poszłam ja po rozum do głowy. Bo co, bo mi się fragmenty nie spodobały? Piękna książką o pięknie jakim jest literatura i o tym, co ona nam daje.