Bycie nastolatkiem to chyba najtrudniejszy okres w życiu. Na każdym kroku pytania i wyzwania. Świat i to, co się w nim teraz dzieje, nie ułatwia sprawy. Szkoła tym bardziej nie staje na wysokości zadania i nie daje młodym ludziom wsparcia.
Przemek Staroń, nauczyciel etyki i filozofii w II LO w Sopocie, Nauczyciel Roku 2018, psycholog z Uniwersytetu SWPS, nominowany do ”nauczycielskiego Nobla”, czyli Global Teacher Prize, fan Harry’ego Pottera i klocków Lego postanowił coś z tym zrobić. Zebrał od młodych ludzi, w tym swoich uczniów i uczennic, pytania i lęki, z jakimi się borykają. Na przykład o to, czy warto się zakochiwać, co jest w życiu ważne, dlaczego wygląd ma takie duże znaczenie, skąd brać siłę do pokonywania trudności, jak znieść porażkę. Następnie sięgając po historie z literatury, filmu, a nawet gier pokazał, jak można sobie z tymi małymi i dużymi wyzwaniami poradzić. Podparł się przy tym wiedzą psychologiczną, której podstawy wykłada w wyjątkowo prosty i zrozumiały sposób. Wplata je w opowieści o znakomicie znanych czytelnikom bohaterach m.in. serii o Harrym Potterze, "Gwiezdnych Wojen", „Stranger Things”, „Małego Księcia”, Muminków, Avengersów, „Władcy Pierścieni”. Są tu też poruszające historie z jego własnego życia.
„Szkoła bohaterek i bohaterów” to skrzyżowanie powieści przygodowej z poradnikiem i pamiętnikiem. Bawi, wciąga, inspiruje do myślenia. A przede wszystkim dostarcza młodym czytelnikom i czytelniczkom konkretnych narzędzi radzenia sobie z trudnościami. Zresztą i tym starszym się one przydadzą.
Książkę ilustrowała Marta Ruszkowska, której poetyckie grafiki są jak materiał wprost na koszulki, torby czy tatuaże.
Szukamy ofert...
Wiecie, są takie chwile w życiu, kiedy nie potrafię być całkowicie obiektywny – i być obiektywny nie chcę. Zresztą to nawet nie jest tak, że ja tę książkę oceniam wysoko „po znajomości”, ona jest po prostu doskonała na tylu poziomach, że nawet nie chce mi się ich jakoś szczegółowo wymieniać. Nie mam ostatnio serca do pisania długich opinii, zresztą ich objętość nie ma znaczenia. Muszę jednak napisać, że Przemek robi bardzo dobrą robotę. Jako nastolatek miałem szczęście do dobrych nauczycieli, natomiast nie pogardziłbym wtedy książką taką jak ta – ba, nawet trochę zazdroszczę obecnej młodzieży, że ma tę książkę, a ja nie miałem! Zresztą nie czarujmy się, nie jeden i nie dwóch dorosłych sporo otrzyma czytając „Szkołę bohaterek...”. „Zawsze miałem opory przed napisaniem książki. Po pierwsze nie chciałem napisać książki dla samego jej napisania. Uważałem, że ona musi mieć potężny sens, żeby nikt – ani czytelnicy, ani ja – nie miał poczucia, że czas poświęcony na nią był czasem zmarnowanym”. Muszę przyznać, że zadanie zostało wykonane w 200%, a obawa, że ktokolwiek mógłby uznać lekturę za zmarnowanie czasu – nieuzasadniona. Nie byłem w stanie się od tej książki oderwać, powaliła mnie olbrzymią, bijącą z niej empatią. Do tego sympatią do czytelnika, która przebija przez każde słowo i szacunkiem dla niego. Jestem szczerym fanem tego, co Przemek robi na polu edukacji, a ta książka jest tego pokłosiem. Czekam niecierpliwie na kolejne, może wtedy będę w stanie napisać coś bardziej sensownego. Teraz – ciągle jestem o/zaczarowany. A jeśli już mowa o pięknie tej książki, to poza tym, które wynika z wartości treści jest też inny jego przejaw – ilustracje. Że Staroń napisze coś świetnego w zasadzie można się było spodziewać. Natomiast trafił też na doskonałą artystkę, o wspaniałej wrażliwości i równie cudownej kresce, która uzupełniła słowo czymś bardziej „namacalnym”. W jednym z rozdziałów Przemek pisze o „wartości dodanej” - no, tu mamy cudny przykład sytuacji w której 2+2=5 (A nawet więcej). Jako nastolatek czekałem na kolejne tomy opowieści o Harrym Potterze. Teraz będę czekał na kolejne tomy opowieści Staronia o Harrym Potterze (i dziesiątkach innych bohaterów – nie tylko fikcyjnych). Przemku - Czuły Narratorze - dziękuję za tę książkę i czekam na kolejne. Polecam fest!
669
187
Nominacja w Plebiscycie 2020 
Opinia
Czy wiecie, że każdy może zostać bohaterką czy bohaterem.
Uzmysłowiła mi to książka „Szkoła Bohaterek i Bohaterów” Przemka Staronia.
Autor przywołuje historie znanych postaci z książek i filmów.
Pisze między innymi jak sobie radzić z życiowymi wyzwaniami, jak również, że każda emocja ma znaczenie.
Wspomina na przyklad o Percym Jacksonie, o dyslektycznym nadpobudliwym chłopcu, mającym kłopoty z koncentracją. Percy, rzeczywiście jest inny, dowiaduje się, że jest synem boga Posejdona. Gdy wreszcie trafia do obozu herosów spotyka inne dzieci bogów olimpijskich. Rozmowa z jednym z nich stanowi dla niego punkt przełomowy. Dowiaduje się między innymi, że brak koncentracji wynika z tego, że widzi za dużo, ma bardziej wyczulone zmysły niż inni śmiertelnicy. Staroń na podstawie tej historii uzmysławia nam, że często, to co jest w nas słabe, staje się źródełem sukcesu,mocy. Autor w tym rodziale przywouje również wybitne umysły Alberta Einsteina czy Thomasa Edisona, nie byli oni prymusami, a ich geniusze objawiły się dużo później. Może przedwodnią myślą tych historii niech będzie, to, żeby się nigdy nie poddawać. Kto wie kiedy objawi się w nas geniusz i trafimy na poddatny grunt dla naszego umysłu:)
Czy naprwdę istnieją brzydcy ludzie?
Ocenianie drugiego człowieka, nie mówi o ocenianym, tylko o tym, kto ocenia o jego kompleksach. „ Cokolwiek mówimy o innych, bardzo często mówimy o samych sobie”.
Bohaterem tego rozdziału jest Auggie, z filmu „Cudowny chłopak”, wie on, że zawsze będzie oceniany przez pryzmat swojego nieestetycznego wyglądu.Jest z tym pogodzony.
Jednak pewnego razu, będąc w stołówce przysiada się do niego Summer
„-Dlaczego usiadłaś ze mną?
A ta odpowiada wprost:
Bo chcę mieć w koncu miłych przyjaciół” :)
W tym momencie wygląd traci swoją moc,a ważniejsze okazuje się SERCE.
W rozdziale tym znaczenia nabierają słowa Lisa z „Małego Księcia” - „Dobrze widzi się tylko sercem”. Gust zmienia się w zależności od sytuacji.
A"(...) ranią, krzywdzą, upokarzają nas ci, którzy nie mogą sobie poradzić z własną frustracją."
Każdy z nas ma inny temperament, osobowość i charakter. Dla każdego fajne jest coś innego. Bohaterka autorki Christelle Dabos, Lustrzanna, pokazuje, że po prostu nie koniecznie trzeba uwielbiać czas spędzany z inymi ludzmi. Nie każdy jest ekstrawertykiem. Każdy za to ma inny stopień pobudzenia wewętrznego. Otóż introwertyk pisze autor, jest pełen bodzców płynących z własnego organizmu. Ekstrawertyk ma niski poziom pobudzenia wewnętrznego i dlatego potrzebuje więcej bodzców z zewnątrz. Introwertyk nie boi się ludzi, potrzebuje po prostu mniej towarzystwa. Dla każdego z nich/nas jest miejsce w świecie. Dowiadujemy się jeszcze, że ten podział nie jest czarno - biały, że ludzi cechuje również ambiwersja. Świetnym przykładem ambiwertka wymienionym książce jest mój ulubiony bohater Włóczykij z Doliny Muminków. Jesienią wyrusza w samotną wędrówkę, by wiosną powrócić i przeżywać chwile ze swoimi przyjaciółmi
Boimi się wszyscy, nie znam dziecka czy dorosłego, który nie odczuwał by lęku.
Świetną receptą na radzenia sobie z lękiem serwuje Lupin uczniom III rocznika Hogwardu. Bohaterowie dowiadują się, że w szafie znajduje się bogin, upiór. Nikt nie zna jego kształtu ani wyglądu, dopiero, gdy bogin wychodzi z ukrycia przybiera postać, dostosowaną do osoby, która ma z nim styczność. Dla Rona cierpiącego na arachnofobię przybrał postać pająka. Weasleya jednak nie dopada pająk ponieważ ochroniło go zalkęcie obronne Lupina. Polegało ono na tym, że zmieniało przeistoczonego w nasz największy strach, bogina w coś śmiesznego, w tym przypadku na odnóżach pająka pojawiły się wrotki. Wychodzi na to, że tym co najbardziej niweluje lęk jest śmiech drodzy Bohaterowie. W końcu często, to czego się boimy jest absurdalne, niedorzeczne i śmieszne, na przykłąd potwór w ciemnym pokoju, który zniknie, gdy tylko pojawi się światło.
To właśnie znaczy obronne zaklęcie RIDDIKULUS, użyte przez nauczyciela. W końcu lęk wprowadza nas w stan absolutnej powagi i napięcia.
Niestety, zagrożenia też bywają poważne i ich nie należy bagatelizować, a tylko od razu porozmawiać o nich z dorsosłymi.
Każde emocje, nasze uczucia informują nas o tym co jest dla nas ważne. Nasza psychika jest złożona i często nas zaskakuje. Istotne jest, żeby, poznawać i uczyć się siebie. Poznaj samego siebie - mówi wyrocznia w Delfach.Natomiast sekretem uporania się z tym, co negatywnie rozsadza nas od środka jest pogodzenie się z danym uczuciem, dowiadujemy się z książki. Emocje należy traktować zupełnie serio. Poznać machanizmy ich działania. W końcu emocje są naszymi supermocami zauważa Staroń. Akceptacja, nie walka, dopuszcza miejsce dla danej emocji, co pozwala na jej racjonalizację. Warto wtedy wypowiedzieć, co się czuje lub porozmawiać z kimś bliskim. Ważne jest również to, że w momencie akceptacji emocji, przestajemy z nią walczyć i otwiera się przed nami masa możliwości radzenia sobie z nią i alternatywy usunięcia powodów, które ją wywołały. A jeszcze,co ważne:– chłopaki też płaczą.
Przemsyłąw Staroń psycholog, nauczyciel etyki i filozofii przypomina również, że
„Radość dzielona, jest radością podwójną. Ból dzielony jest bólem o połowę mniejszym”.
Bohaterowie jeteście silni, wspaniali, mądrzy i zawsze dacie sobie radę! Trzymajcie się dzielnie.
A jeśli coś was przerasta bez żadnych wahań przedstawcie temat rodzicom, bliskim, nauczycielom i pedagogom. Uczmy się rozmawiać, to wielka sztuka!
Przemysław Staroń(nauczyciel roku 2018) napisał książkę między innymi o miłości, o nadziei, o lęku, o złości,o porażkach oraz o inności. Z którą sam musiał się mierzyć. Nie zdołałam opisać Wam wszystkich rozdziałów i szczegółów, zapraszam do zapoznania się z książką. Może odnajdziecie tam cenne wskazówki dla siebie.
Książka jest skierowana zarówno dla młodzieży jak i dorosłych.Serdecznie polecam.
Jest jeszcze druga część.❤️
Czy wiecie, że każdy może zostać bohaterką czy bohaterem.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUzmysłowiła mi to książka „Szkoła Bohaterek i Bohaterów” Przemka Staronia.
Autor przywołuje historie znanych postaci z książek i filmów.
Pisze między innymi jak sobie radzić z życiowymi wyzwaniami, jak również, że każda emocja ma znaczenie.
Wspomina na przyklad o Percym Jacksonie, o dyslektycznym nadpobudliwym...