Wyspa kobiet morza

Dostałam tę książkę do czytania jako biografię Madame Tussaud. Okazuje się, że jest to powieść, owszem, oparta na życiorysie Marii Tussaud, a tak naprawdę to fakty z życia historycznej postaci zostały przetworzone przez Autora, zgodnie z jego wyobrażeniami. Edward Carey ustami Anny Marii Grosholtz opowiada jej nietuzinkowe koleje życia. Osierocona, biedna, ale utalentowana dziewczynka zostaje asystentką doktora Curtiusa. Lekarz-dziwak, związany ze szpitalem w Bernie, zajmuje się wytwarzaniem woskowych odlewów ludzkich głów i różnych narządów człowieczych. Po śmierci matki daje dziecku dom i przy nim dziewczynka uczy się zawodu. Duża część opowieści dzieje się w Paryżu, gdzie powstaje pierwsze muzeum woskowych posągów i gdzie Marie, zwana Małą, jest poniewieraną, ciężko harującą bez zapłaty, nieletnią wyrobnicą. Niewiele lepiej jest traktowana kiedy trafia do Wersalu jako nauczycielka rzeźby siostry króla Ludwika XVI – Elżbiety. Trudno w to uwierzyć, ale w pałacu jej miejscem zamieszkania była duża szuflada w kredensie. Straszne czasy nastają podczas Rewolucji Francuskiej, kiedy w kraju panuje chaos i zbrodnia. Widzimy to wszystko niejako od środka. Zajmowanie się przez bohaterkę zabitymi czy tylko ich odciętymi głowami nie jest niczym nadzwyczajnym. Wiele osób z najbliższego otoczenia Marie nie przetrwa tej historycznej zawieruchy. Ona tak, po rewolucji wyjeżdża do Londynu i dopiero tam stopniowo buduje od nowa swoje życie, którego podstawą jest jej wieloletnie zajęcie. Dzięki hartowi ducha, wytrwałości, pracowitości, doskonaleniu w zawodzie i talentowi bohaterki powstaje słynne Muzeum Figur Woskowych Madame Tussaud. Książka liczy ponad 500 stron więc Mała może dokładnie opowiedzieć o trwającej długie lata samotnej walce o miłość, godność i uznanie dla jej pracy. Autor drobiazgowo, ze znawstwem, maluje rzeczywistość końca XVIII wieku we Francji, jej różne oblicza mocno odbiegające od współczesnych standardów życia. Ogromne wrażenie robią ciężkie warunki egzystencji ludzi, a szczególnie traktowanie biednych, chorych i dzieci. Nie da się ustalić, które elementy życiorysu Madame są prawdziwe, a które są wynikiem bogatej wyobraźni Autora. Żeby polubić historię, trzeba zaakceptować taką konwencję. Mnie powieść wciągnęła, czytałam z zainteresowaniem, chociaż wiele scen i opisów budziło przerażenie, a nawet obrzydzenie. Zachwyciła mnie postać Małej, walczącej z przeciwieństwami losu, złym traktowaniem i konsekwentnie budującej swoją ostateczną pozycję. Wielkim atutem powieści jest klarowny, obrazowy język, pełen emocji i detali. Na ogół nie jest to przyjemna lektura ze względu na występowanie mnóstwa brutalnych wydarzeń i scen naturalistycznych, nie ukrywam, świetnie odmalowanych. Na uwagę zasługuje też fantastyczna galeria postaci, od zwykłych nędzarzy po parę królewską. Książka jest starannie wydana, z bardzo dużą liczbą ilustracji. Mam zastrzeżenia do strony tytułowej okładki, gdyż białe litery na żółtym tle nie są dobrze widoczne. Poza tym brakowało mi spisu treści. Lektura mocno wyjątkowa, ale warta przeczytania. Polecam.

Trochę mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony książkę się mi czytało szybko, a z drugiej strony coś mi w niej nie pasowało; chyba nie do końca przypadła mi do gustu konstrukcja książki. Myślę, że dlatego pierwsze pół książki czytałam z mniejszym zaangażowaniem, dopiero zaczęłam powoli wnikać w powieść od połowy. Tematyka poruszona w książce, jak rasizm (w dwie strony), poszukiwanie siebie, swojego miejsca w życiu czy tożsamość płciowa była dla mnie interesującą. Aczkolwiek czegoś mi zabrakło, takiej prawdziwości, bo nie do końca uwierzyłam bohaterom tej powieści. Jedynie co mnie zaskoczyło w tej książce, że postawiłam nie na tą bliźniaczkę, czyli która wróci do domu, a która nie, gdyż czułam od początku, że tak się stanie. Ogólnie to była dobra lektura, jak na niedzielę, żeby trochę odpocząć po ciężkim tygodniu pracy. Jednakże czuję pewien niedosyt, chyba chciałam czegoś mocniejszego, prawdziwszego.

„Rzeczy, które spadają z nieba” to pierwsza książka Selji Ahavy, jaką miałam okazję (i wielką przyjemność) przeczytać. Jestem pod ogromnym wrażeniem niesamowitej wyobraźni pisarki, jej wrażliwości, wyczucia i stylu. Całość pochłonęłam jednym tchem, chcąc jak najszybciej poznać finał. A potem żałowałam, że to koniec… Już pierwsze zdania w powieści przykuły moją uwagę. Świat poznajemy tu z perspektywy dziewczynki, która straciła matkę. Rozmyślania małej narratorki na temat dzieci i dorosłych oraz ich świata są niesamowite, rozbrajające, ale i dające do myślenia. Jak się okazuje, mamę zabiła bryła lodu, która spadła z ...nieba. Jak to możliwe? Tego dowiadujemy się z opowieści. I wiemy, że takie przypadki to prawdziwa rzadkość. Ale się zdarzają. Tak samo, jak podwójna wygrana w totka, która innej bohaterce wcale nie przynosi szczęścia. I jak piorun, który wiele razy uderza w tego samego mężczyznę, co sprawia, że sąsiedzi zaczynają podejrzewać go o straszne grzechy – niczym biblijnego Hioba, na którego Bóg zasyłał nieszczęścia. Co łączy te trzy wątki? Tego nie zdradzę, bo musicie sami się przekonać. Zapewniam jednak, że oczekiwanie na wspólny mianownik jest niezwykle ekscytujące… Fabuła urzeka, intryguje i oddziałuje na wyobraźnię tak bardzo, że nawet nie zauważamy, kiedy zatapiamy się w świat powieści. Jest ona ciekawa nie tylko ze względu na treść, ale i formę, bo obok wspomnianej narracji dziewczynki mamy tu epistolarną opowieść i fragmenty z innymi narratorami. Nie tworzy to jednak chaosu; przeciwnie – doskonale się uzupełnia i tworzy klimatyczne smaczki. Ważną rolę w powieści odgrywa motyw przypadku, któremu podporządkowane są losy bohaterek i bohaterów. W tej sytuacji rodzi się oczywiste pytanie o to, czy człowiek w ogóle na wpływ na własne życie. Jaka jest odpowiedź? I czy autorka w ogóle ją daje? – o tym przekonacie się, czytając tę niesamowitą, urzekającą, fascynująca prozę. Jej walorem jest także barwny i zróżnicowany styl, w którym odnajdziemy i prostotę, i ornamentykę, a realistyczne opisy będę przeplatać się z lirycznymi fragmentami. POLECAM z czystym sumieniem, przede wszystkim tym, którzy cenią niebanalne opowieści.

Punktem wyjścia jest miejsce, do którego przychodzi się mówić do nieobecnych — prosty pomysł, który niesie duży ciężar emocjonalny. Autorka nie próbuje go nadmiernie obudowywać, raczej zostaje przy codzienności: krótkich rozmowach, urwanych zdaniach, gestach, które mają zastąpić to, czego już nie da się powiedzieć wprost. Najlepiej wypadają właśnie te mniejsze fragmenty. Pojedyncze historie, zatrzymania, chwile ciszy — tam książka ma największą siłę i nie potrzebuje żadnych dopowiedzeń. Czuje się w nich uważność i pewną powściągliwość, która działa lepiej niż bardziej rozbudowane partie. Z czasem pojawia się jednak wrażenie powtarzalności. Kolejne sceny zaczynają układać się według podobnego rytmu, a emocje, choć szczere, nie zawsze mają tę samą intensywność. Nie wszystko tu wybrzmiewa równie mocno. To spokojna, momentami bardzo poruszająca lektura. Nierówna, ale zostawiająca po sobie kilka obrazów i zdań, które wracają później — już poza książką.

Interesująca powieść o znaczeniu macierzyństwa i tym jak zmieniło się ono w Korei, podobnie jak reszta obyczajów na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Alegoryczna historia pełna retrospekcji pokazuje losy jednej rodziny, której każdy członek ma swoją historię, swoje motywacje i sekrety. Nie jest to jazda bez trzymanki, jak Han Kang, ale też nie czyta się łatwo. Styl autorki nie przypadł mi do gustu i chyba nie będę już zgłębiał jej bibliografi.

Interesujaca saga rodzinna, której osią są losy koreańskiej dziewczyny imieniem Sunja, która splotem okoliczności przenosi się z mężem do Japonii. Losy dziewczyny, żony, matki, potem babki..... Wiedzie nas ona przez pokolenia niełatwych dziejów imigrantów koreańskich w Japonii. Poznajemy tu jakby rys charakterologiczny Japończyków, których można przez to znielubić , łagodniej mówiąc nie pałać do nich sympatią. Książka pochłonęła mnie bardzo, pisana pięknym językiem, poruszająca dość bolesne aspekty życia w rodzinie kobiet Koreańskich, traktowanie ich, mentalność, zachodzące zmiany w ciągu dziesiątków lat. Pomimo jednak tego, że opisywane b yły poruszające kwestie, to narracja była tak prowadzona , że czułam się tylko obserwatorem i jakoś los Sunji ani innych bohaterów nie powodował u mnie większych emocji. Pod koniec nawet zaczęłam odczuwać znużenie .

Czy jest wśród nas ktoś, kto nigdy nie zastanawiał się nad tym, jak wyglądałoby jego życie, gdyby pewnego dnia zrobił coś innego, niż zrobił? Gdyby nie wyszedł tego dnia z domu, nie wszedł do kawiarni „Kameralna”, nie wsiadł do autobusu nr 64, nie zapomniał zadzwonić itp. Co by było gdyby? W historii opowiedzianej przez Alenę Mornštajnovą jest wiele takich wątpliwości. Gdyby Hana nie zakochała się w Jaroslavie, gdyby nie odłożyła listu do kieszeni płaszcza, gdyby Mira nie poszła pewnego mroźnego dnia nad rzekę. Co stałoby się z rodziną Elsy Helerovej, z Haną, z Rosą? No tak, ale w tym momencie mógłby wtrącić się natychmiast głos polemiczny z argumentem, że należałoby zacząć od tego, co by było gdyby nie wybuchła wojna, gdyby Niemcy nie napadły na Czechosłowację, wówczas rozważania nad niewysłanym listem nie miałyby najmniejszego sensu. Mira mówi: „Mojego imienia nie ma wśród wykonanych w złocie napisów na nagrobku tylko dlatego, że czasami opłaca się być niegrzeczną i bezczelną. Jeśli się z tym nie zgadzasz, nie czytaj dalej” [1]. Nie jestem pewna czy się z tym zgadzam, albo inaczej - zgadzam się z tym, że faktycznie „czasami”, więc czytam dalej. „Hanę” Aleny Mornštajnovej odłożyłam z przekonaniem, że po raz kolejny przeczytałam świetną powieść o tym, że życie jest niesprawiedliwe, że ludzie są dla siebie okrutni, a szczęśliwych zbiegów okoliczności jest znacznie mniej niż tych fatalnych. I po raz kolejny gratuluję sobie zasady nie zagłębiania się w opisy książek, recenzje i noty wydawcy przed lekturą. W tytule pierwszej części przeczytałam: „Ja, Mira 1954-1963” i czułam się bezpiecznie, nie podejrzewałam, że będę zmuszona cofnąć się w czasie razem z bohaterkami do okresu Holocaustu, do Terezinstadt, a nawet do Auschwitz. To dobrze, że nie wiedziałam, bo pewnie świadomie nie zdecydowałabym się na tę lekturę i miałabym czego żałować. Uprzedzam, „Hana” to emocjonalne wyzwanie. Akcja powieści podzielona jest na trzy części rozgrywające się w latach 1954-1963, 1933-1945 i 1942-1963, ale tylko jedna z jej kobiecych bohaterek jest obecna we wszystkich trzech okresach i właściwie wszystkie wydarzenia prowadzą do rozwikłania jej osobistej historii. Mirę, najmłodszą z nich poznajemy najwcześniej - w pierwszej części (w lutym 1954 roku) - ma wówczas 9 lat. Jej rodzina to mama - Rosa, tata, siostra Dagmarka, brat Otik i ciotka Hana. Rosa obchodzi swoje 30 urodziny i nikt się nie może spodziewać, że ten dzień wszystko zmieni w ich życiu. Gdyby Mira nie zasłużyła tego dnia na karę za kłamstwo i niebezpieczną zabawę na pokrytej krą rzece, zakończoną kąpielą w lodowatej wodzie, to być może cała historia skończyłaby się inaczej. Jeszcze gorzej? Jak potoczyły się losy Miry? Kim były siostry Rosa i Hana? Czuję, że nie powinnam zdradzać nic więcej. Czechosłowacja z lat przedwojennych i podczas II wojny światowej, a na podstawie losów członków jednej rodziny uniwersalna prawda o ludziach, niestety wciąż aktualna. Może trzeba więcej takich rozdzierających książek, żeby nie zapominać. A przecież sama tak bardzo nie chciałam już czytać o wojnie, Holocauście, o Auschwitz, bo przecież tyle już książek, tyle obrazów, które trudno zapomnieć, tyle przykrych i bolesnych opowieści. „Radzono mi, że powinnam zapomnieć, bo nie chciano słyszeć tego co mogłabym opowiedzieć” [2] [1] „Hana”, Alena Mornštajnová, tłum. Tomasz Grabiński, wyd. Amaltea, Wrocław, 2019, s.8. [2] Tamże, s.287. Recenzja zamieszczona również na innym portalu czytelniczym.

Żyjemy po to, by się śmiać. To pięknie napisana historia Marianny Razik, dziewczyny ze wsi, która po wojennej traumie, rozpoczyna kolejne życie i ze swym świeżo poślubionym mężem Franciszkiem wyrusza w szaloną, trwającą ponad dwie dekady podróż. Razem stworzyli cyrk Razików zwanym także Cyrkiem Boticellisse. Ludziom dawali radość i szczęście w trudnym powojennym świecie. Zapewniali im rozrywkę występując na prowincjonalnych arenach cyrkowych na terenie całego Mazowsza i znacznej części Polski. Niczym niebieskie ptaki, żyli z tego co ludzie gotowi byli zapłacić za serwowaną im rozrywkę. Dodam też, że Marianna, poza tym, iż była artystką cyrkową, żoną atlety i czarodziejką w swoim kolejnym życiu była także malarką. Jedna z najbarwniejszych artystek ludowych poprzedniego wieku. Jej obraz istnieją naprawdę. Ona na zabój kochała sztukę i swojego męża atletę. Cudowna to książka o odwadze, determinacji, sile ducha i niezwykłej artystce, przy której zwyczajne sprawy stawały się magiczne, a życie pełne przygód.

Niezwykła opowieść o odcieniach miłości. Miłość do przybranej matki, miłość i lojalność wobec władczyni, mi łość siostrzana, miłość do ojczyzny, miłość do tańca. Korea jako kraj że swoimi prawami i obyczajami, walczący o samostanowienie... Piękna opowieść osmutku i poszukiwaniu swojego miejsca,o nieprzystawalności kultur, o osamotnieniu i obcości. Wreszcie- o ranach zadanych Wschodowi przez Zachód.

Już dawno żadna książka tak mnie nie sponiewierała. Smutna i przejmująca. Wszyscy zachwycają się Słowikiem tej autorki, no cóż, przeczytajcie w takim razie tę książkę. Wstrząsnęła mną do głębi, a czytając o suszy i burzach pyłowych niemal czułam piasek w zębach. Akcja dzieje się początkowo w Teksasie w 1934 roku. Elsa, choć pochodzi z zamożnej rodziny od dzieciństwa nie miała łatwo, rzekoma choroba ją osłabiła, nie grzeszyła urodą, była zbyt wysoka, nikt nie brał jej zdania pod uwagę. W wieku 25 lat rodzina spisała ją, starą pannę na straty, najlepiej by w ogóle nie wychodziła z domu. Nie dziwota, że gdy na horyzoncie pojawił się młody mężczyzna, Elsa straciła dla niego głowę. Gdy zaszła w ciążę rodzina się jej wyrzekła. Trafia na farmę rodziców swojego chłopaka. Tam musi się nauczyć wszystkiego od podstaw. Pracowała bardzo ciężko, u boku teściów, z którymi z czasem się mocno zaprzyjaźniła. Pokochała farmę i ziemię. Ale nadszedł wielki kryzys. Susza spowodowała nieobliczalne straty, pola nie rodziły plonów, a ludzie i zwierzęta na farmie umierały z głodu. Nie sposób opisać przez co ci ludzie przeszli. Klęska żywiołowa i walka o każdy kolejny dzień. Gdy jej syn z powodu unoszącego się pyłu zachorował, postanowiła wyjechać do Kaliforni. Godna podziwu odwaga, upór i miłość do dzieci. Kalifornia miała być Krainą mlekiem i miodem płynąca, tymczasem tam wraz z dziećmi przeżyli prawdziwą nędzę. Pewnie trochę pospojlerowałam, ale takiej książki nie da się inaczej opisać. ‼️‼️CZYTAJCIE ‼️‼️

„Żaden z ciebie śliczny kwiat Orientu. Jesteś chwastem” - słyszała to, czuła i widziała w rzucanych jej ukradkiem spojrzeniach. Miała być posłuszna. Zawsze. Zamilcz, wykonaj, nie sprzeciwiaj się. Ważniejszy od posłuszeństwa jest tylko oddech,  powiedziała jej po raz ostatni matka i zniknęła. Zostawiła ją u progu rodu Kamizów. Świata, w którym nieślubne dziecko zawiniło tym, że się urodziło, i pozbawia się je życia, a mieszanka ras zasługuje na największą pogardę. Ona jednak pozostaje przy życiu. Staje się zamkniętym bękartem na poddaszu, lecz to dopiero początek zła, z którym przyjdzie jej stanąć oko w oko. „Pięćdziesiąt imion deszczu”  Ashy Lemmie to powieść, którą pochłonęłam. Uwielbiam moment, gdy czytanie zamienia się w znikanie. Jakby historia otwierała przede mną ramiona, pozwalała się rozgościć i częstowała bez opamiętania. Rozbudowana fabuła i emocjonalny styl autorki złożyły się na perfekcyjnie dopracowaną całość. Ta książka była jak sinusoida. Bohaterka spadała w przepaść, by później próbować się z niej wydostać, a czytelnik intensywnie towarzyszył jej w tym procesie. Nic nie było tu powierzchowne. Cechy bohaterów, dialogi, uczucia, wszystko nasycone wyjątkową głębią. Relacje, nawet te najpiękniejsze, nie były przesłodzone, dzięki czemu z powieści biła autentyczność. Okrutność wynikająca z cech kulturowych, przekonań i podziałów społecznych budziła bunt i poczucie niesprawiedliwości. Myślę, że o tej książce mogłabym pisać długo. Zakończenie również wywołało we mnie wiele emocji. Byłam niemal zła, przede wszystkim zagubiona, że wszystko potoczyło się w ten sposób. To właśnie na ostatnich stronach przestałam ufać bohaterce. Zawahałam się, czy rzeczywiście uda jej się żyć według tego, co wypracowała na bazie własnych doświadczeń i przekonań, czy jednak nieświadomie powieli doskonale znany jej schemat.

Bardzo dobra, barwna, kolorowa, o wielu smakach i zapachach ksiązka w tym samym klimacie, co pozostałe od Elif Shafak. Genralnie gdyby była to moja pierwsza ksiązka tej autorki, byłoby 10/10, ale będąc już po lekturze m.in. "Tam na niebie są rzeki" i "Wyspa zaginionych drzew", trudno mi dać więcej. Bohaterki są wszędzie bardzo podobne, co może byćt dość nużące, ale dla mnie wciąż wchodzi jak złoto. Te książki czytam z jakiegoś absurdalnego powodu, bo w głębokiej pogardzie mam islamski patriarchat i cały ten obłęd religijny, który jest w każdej pozycji bardzo wyraźnie zaznaczony, jednak chyba wciąz przyciąga mnie niesamowita historia łączenia wątków, bardzo barwne postacie kobiece, mnóstwo wątków magicznych (jak dżinny tutaj) i ostateczne zwycięstwo miłości. na minus - bardzo irytujący wątek Cafe Kundera - dla mnie zbyt przeintelektualizowane. jest to moja piąta książka Elif Shafak i pewnie nie ostatnia. w prywatnej liście nr 1 to "Tam na niebie są rzeki", a ta jest mniej więcej na miejscu 4 :)

"Hamnet" autorstwa Maggie O'Farrell jest niezwykłą książką. Czymś pomiędzy szeptem a stratą. Między miłością a ciszą, która po niej zostaje. Książka, która oddycha naturą. Agnes-żona Szekspira-kobieta piękna, dzika, niepokorna-zdaje się wyrastać z ziemi jak zioło, które zna swoje miejsce i swoją moc. Jej miłość do przyrody-jest językiem, którym mówi o świecie. Rozumie liście, korzenie, zapachy. Leczy nimi innych. Natura w tej książce nie jest tłem-jest schronieniem, a czasem jedynym świadkiem bólu. To właśnie Agnes jest sercem tej opowieści. Otrzymujemy tutaj piękny portret kobiety niezależnej. A obok niej mężczyzna....William Szekspir. Mężczyzna popękany w wielu miejscach. Niosący ciężar niezrozumienia ze strony ojca. Zagubiony w świecie, którego jedynym lekarstwem jest ucieczka w pracę. Śmierć dziecka rozcina tę książkę na pół. Żałoba, którą każde z rodziców przeżywa inaczej. Każde samotnie. Każde na swój sposób. Jedna z tych książek, które zostają w sercu na zawsze. O miłości. O kobiecie. O żałobie. Książka subtelnie splata fikcję z faktami, pozostając wierną temu, co wiemy o życiu Szekspira, a jednocześnie z niezwykłą czułością wypełnia milczenie historii.... Ta książka pozwala też zobaczyć Williama Szekspira jako człowieka, nie tylko autora.... Polecam serdecznie i zostawiam te piękne słowa... 🌿 "Agnes....dorasta również ze wspomnieniem, jak wygląda bycie właściwie kochaną za to, kim się jest, a nie za to, kim powinno się być". 🌿" jaka ona jest? ....Widzi ludzi takimi, jacy są, a nie takimi, jakich udają lub jacy powinni być..."

Kate Quinn kolejny raz zabiera nas w podróż do czasów II wojny światowej i lat tuż po niej. Tytułowa łowczyni to niemiecka snajperka, która z zimną krwią zamordowała wielu ludzi, a teraz jest poszukiwana przez dwójkę przyjaciół: Iana i Tony'ego. Pomaga im Nina, nieokiełzana pilotka rodem z ZSRR, której łowczyni szczególnie ,,się zasłużyła". Akcja przenosi nas do ZSRR, Polski i Austrii, a przede wszystkim do powojennego USA, gdzie prowadzą ślady... Czy uda się znaleźć morderczynię? Czy spotka ja zasłużoną kara?

3,5 gwiazdki
- Spodziewałam się czegoś zupełnie innego, ale nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam
- Płynie się przez rozdziały i się nawet tego nie czuje
- Lepiej nie odpływać myślami w czasie czytania, bo łatwo zgubić wątek lub nie ogarnąć, że właśnie stało się coś ważnego
- Mam wrażenie, że nie da się streścić tej książki, ani powiedzieć o czym dokładnie jest (bardzo specyficzna)
- Kocham Optyka

6,5 Mam bardzo mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony jest to niewątpliwie ciekawa historia pod względem fabularnym. Jest to też książka poruszająca niewątpliwie trudną tematykę i los naszej głównej bohaterki już od dnia narodzin jest ciężki i pokomplikowany. Z drugiej strony nie wywołała ona we mnie jakiś dużych emocji, mimo że jestem typem czytelnika u którego nie trudno je wywołać. Książka sama w sobie mi się podobała i były momenty gdzie było mi przykro przez to co spotkało nie tylko główną bohaterkę ale także jej przyjaciół. Natomiast nie porwała mnie tak jak się tego spodziewałam. Zwłaszcza, że słyszałam o tej pozycji bardzo dużo świetnych opinii. Mimo to uważam, że jest to książka, z którą warto się zapoznać.

Trzecia odsłona litewskiej sagi Kristiny Sabaliauskaite ukazuje losy kolejnego pokolenia rodziny Narwojszów, gdzie główną postacią jest Piotr Antoni, który dzięki swoim talentom stał się zaufanym księcia Michała Radziwiłła. Drugim ważnym bohaterem tego tomu jest Marcin Radziwiłł, człowiek bardzo kontrowersyjny, ale niezmiernie ciekawy. Spotkanie tych dwóch ludzi – statecznego Piotra i szalonego Marcina – bardzo ubarwia ten tom i mocno wpływa na światopogląd Piotra. To najciekawszy wątek tej powieści, która wciąż fascynuje i urzeka pięknem języka. Jednak jest trochę słabsza od dwóch poprzednich. Na razie dam trochę czasu tej historii, aby nabrać odrobinę dystansu do niej i za jakiś czas wrócę do finałowego tomu.

Przeczytanie tej książki było dla mnie nie lada wyzwaniem. Kocham książki Fredrika Backmana, ale tutaj było o 90% za dużo hokeja. Nawet jako miłośniczka sportu (tenisa co prawda, ale jednak) czułam nadmiar wszystkiego, co kojarzyło się z lodem, krążkiem i łyżwami. Z drugiej strony, sięgnęłam po drugą część trylogii, więc sami oceńcie, czy warto sięgać po tę pierwszą część. A dlaczego sięgnęłam po drugą część? Bo Fredrik ma niesamowitą zdolność kreowania postaci w swoich książkach i bardzo, ale to bardzo chciałam poznać ich dalsze losy. Pewnie znów będę się męczyć z tym całym hokejem, ale chyba warto...

To była moja pierwsza książka napisana przez Ann Patchett i jestem zachwycony. Zachęciłem do zakupu również moją partnerkę i miło było zobaczyć jak wciągnęła ją lektura i jak dla odmiany wolała czytać do późna zamiast zasnąć nad książką :) Sposób prowadzenia narracji był bardzo specyficzny i wiele różnych faktów oraz retrospekcji było rozwijanych przed czytelnikiem w bardzo ciekawy sposób. Akcja książki trwa nawet kilkadziesiąt lat, więc wiele charakterów zmienia się z biegiem czasu oraz o wielu postaciach dowiadujemy się coraz więcej, zmienia się więc nasze postrzeganie. Tak jak w przypadku mojego innego ulubionego autora, Amora Towlesa bohaterami są dobrze usytuowani biali Amerykanie, którzy nawet jeśli na pewnych etapach życia dochodzą do większych pieniędzy pracą, to przychodzi im to bardzo łatwo i często pomagają w tym koneksje.

Ostatnio mam szczęście do fajnych książek. Chociaż tego typu literatura nie należy do mojego kanonu to skusiły mnie ptaki, które kocham i ich tytułowe migracje. Nie jestem przyzwyczajona do tego typu powieści, więc było trochę dziwnie, trochę tajemniczo, i niestety mocno smutno, ale gdybym miała przeczytać raz jeszcze, zrobiłabym to - dla ptaków.