Wyrachowane zaloty

Chyba lubię takie klimaty,Anglia XIX wiek (początki),intrygi,romanse,skandale. Ta książka z bardzo ładną okładką,została przeczytana przeze mnie w jeden dzień. Bo czyta się łatwo i szybko.Treść jest prosta do zrozumienia i nie trzeba szukać w słownikach,znaczenia poszczególnych wyrazów. Fabuła jest bardzo fajna,oto mąż dowiedziawszy się co żona wyrabia w Londynie postanawia ją zabrać do wiejskiej posiadłości. Sielskie okolice nie są jednak zbyt bezpieczne,ktoś nasyła mordercę. Tak,więc mamy tu połączenie romansu z dobrą niemal,że intrygą kryminalną. Czytanie zajmuję nie wiele czasu,a przyjemność ogromna.

Książka raczej z tych przyjemnych. Zdecydowanie ma momenty i sprawnie się ją czyta. Relacja Avy i Jareda też w miarę przyjemna, ale niektóre ich problemy plus brak komunikacji.. zostawię to bez komentarza. Zakończenie do wymiany, bo główni bohaterowie kłócą się przez pół książki, a na koniec godzą się po dwóch zdaniach. Także trochę nierealna sytuacja. Można przeczytać, zrelaksować się i zapomnieć o świecie na kilka chwil.

Długo omijałam ten tytuł, bo nie kusiło mnie nic co ma związek z Szekspirem. Nie żałuję jednak, że w końcu sięgłam po tę pozycję. Jest zaskakująco ciekawa. 25 letnia Clara udaje się do domu swego nieznanego dziadka - admirała i hrabiego, aby znaleźć dowód na niewinność swego ojca tkwiącego niesłusznie w Newgate, a oskarżonego o kradzież. Dla Clare to właśnie admirał jest Zjawą - najpierw wydziedziczył córkę,( a matkę Clary), potem nie przyjechał na jej pogrzeb, a teraz chce zemsty na zięciu. Nie wszystko jest jednak takie proste jak wydaje się dziewczynie. Clara tkwi w domu dziadka jako dama do towarzystwa jego wnuczki. Na pewnym balu szukając nieroztropnej podopiecznej w ogrodzie wpada na hrabiego Redforda, nieziemsko przystojnego mężczyznę. Nie wie, że on właśnie założył się z kolegą, że uczyni hrabiną pierwszą dziewicę, jaką spotka na balu. Jest on też głównym oskarżycielem jej ojca i tajnym policjantem na Bow Stret. Dobrze napisana książka, z zaskakującymi zwrotami akcji. Polecam.

Lekkie. Łatwe. Przyjemne. Jak dla mnie mieszanina emocji. Od śmiechu, przez niedowierzanie, niekiedy zadumę, aż do zdenerwowania na bohaterów i sytuacje. Drake popisowo denerwujący, ukochany i nie do zniesienia. Lucy klasycznie mądra i piękna pod płaszczykiem niemodnego stroju i rozbudzanych przez wredne babska wątpliwości. Para czarnych charakterów, z wcale niegłupią intrygą, która miała całkiem spore szanse powodzenia. Urokliwy, wynajęty bawidamek w kontraście z mądrą babką, której choć prawie nie ma, potrafi sporo zmienić w poczuciu wnuka. Mnie wchłonęło ich życie, dawno nie sympatyzowałam tak z bohaterami jak z tymi. Może też ze względu na nich nieporadność, targające nimi emocje i niewiarygodną ilość błędnych osądów, zdarzeń czy wypowiedzianych nieprzemyślanych słów, jakie im się przytrafiały. Z jednej strony można by rzec głupota straszliwa, z drugiej moja silna potrzeba czytelnicza biła na alarm i trzymała kciuki, aby im się udało. Im dalej w historię, tym inaczej z tendencją do gorzej. Zawsze w takich wypadkach zastanawiam się, czy autor jeden z drugim wyłączył swoje mechanizmy samoobronne? Czemu, z czegoś co jest może zwykłe i spokojne, urządzić coś, co przeczy ludzkiemu zdrowemu rozsądkowi. Miast być ciepłym i sympatycznym staje się śmiesznym, żeby nie powiedzieć kuriozalnym? Kilka fajnych scen – mnie bardzo podobała się cała akcja z kopalnią, kilka polanych cukrem – świąteczne prezenty, kilka zabawnych i cała masa dywagacji bohaterów o swoim partnerze, dywagacji, przy których kula nawet w płot nie trafiała. Tak, miałam wrażenie, że autorka ma najwyraźniej jakieś traumatyczne porodowe przeżycia, bo końcówkę zaserwowała z dreszczykiem. Ale nawet w tych kilkunastu stronach bólu, krwi znalazło się miejsce dla starej położnej, ze swoją mądrością. Polecam, w kategorii romansu to całkiem niezła pozycja. Oczywiście, że są lepsze, ale jest też cała masa słabszych.

Nie lubię dziennikarzy itp. jako głównych bohaterów ale w tej książce mi to nie przeszkadzało. Co do jej piętnujących artykułów, choć motyw miała dobry, to jednak trochę zbyt gorliwie do tego podchodziła, ale to nie psuło mi radości czytania. Druga sprawa, do której bardziej negatywnie byłam nastawiona, to że był hazardzistą z długami i dalej grał, ale w tym autorka bardzo pozytywnie mnie rozczarowała, fajnie rozpisała co go do tego przyciągało i jak sobie z tym poradził. Zakończenie też fajne, nie ma wybaczenia bo tak, tylko popracował nad tym. Fajne lektura na raz.

Początek książki w którym poznajemy głównych bohaterów niezbyt przypadł mi do gustu, ale to pewnie przez te wredne i chamskie docinki pomiędzy Robinem i Anne. Wiedziałam, że tak maskują swoje uczucia do siebie, jednak momentami ich słowa były dla mnie zbyt okrutne. Dopiero później jak poznałam głębiej ich myśli i uczucia, a docinki zaczęły być splatane z sarkastycznym poczuciem humoru to zdecydowanie książka mnie wciągnęła. Zrobiło się zabawnie i ciekawie, a to jak Robin starał się o Anne było fenomenalne. Do tego autorka posługiwała się starodawnym językiem w książce i to też był plus.

Sięgnęłam po "Dumę" w sumie tylko dlatego, że miałam ochotę na historię osadzoną w Szkocji. Początek bardzo mi się podobał. Ona była sympatyczna, inteligentna i z iście kobiecą przebiegłością odpierała niechcianych zalotników spod murów swej twierdzy. On sprawiał wrażenie zdystansowanego i zamkniętego w sobie, ale potrafił zrozumieć jej postępowanie i był nawet w stanie docenić jej pomysłowość. Potem jednak miał miejsce ślub i stopniowo ta historia zaczęła mnie coraz bardziej nużyć. Gilly co prawda wciąż była sympatyczna, ale zakochała się zbyt szybko jak na mój gust, Connor zrobił się ostatecznie jakiś taki mało wyrazisty, znudziły mnie kolejne wspólne kąpiele, wątek kryminalny mnie nie porwał, był dość przewidywalny. Fajerwerków nie było, ale dla rozrywki można przeczytać.

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

Raz na czas potrzebuję pocieszenia :) Takiego lekarstwa na życie - którym zazwyczaj jest jakiś romans, zazwyczaj wydawany przez Harlequin. Bo mam niejaką gwarancję, ze "wszystko będzie dobrze". Jakżesz niebotycznie mnie zaskoczyło, że romans, który właśnie przed chwilą skończyłam czytać, nie jest żadnym romansidłem. Jest pięknym romansem, niekoniecznie historycznym. Rzecz dzieje się w czasach kiedy panienki z dobrych domów miały guwernantki i panie do towarzystwa. W czasach kiedy małżeństwa były formalnie aranżowane, a młode kobiety nie miały prawa dyskutować. Ale historii w tej książce jest niewiele. Tak niewiele, że aż musiałam sprawdzić w jakim okresie rzecz się dzieje. Otóż jest to rok 1820 i później :) Tylko, że tu nie ma historii która gra rolę. Natomiast jest mnóstwo zwyczajów, obyczajów, tradycji. A że rzecz dzieje się na posępnej wysepce szkockiej, gdzieś na Hybrydach lub im pokrewnych wyspach. Do tego stopnia "gdzieś" że po pobieżnych poszukiwaniach nie udało mi się namierzyć ani wysepki, ani zamku ani nawet kilku miejsc z północno-zachodniej Szkocji, wspomnianych w książce. Ale to nie ma żadnego znaczenia :) Bo w przypadku fikcji literackiej naprawdę nie wymagam poprawności geograficznej, a tu zaskoczyło mnie idealne oddanie charakteru nie tylko szkockiego krajobrazu, ale również szkockiego społeczeństwa z perfekcyjnym oddaniem szczegółów ubioru lokalnej społeczności, specjałów kulinarnych i tradycji i obrzędów związanych z lokalnymi świętami. I to wszystko tak ładnie wkomponowane w fabułę... I gdzieś w tle ten kiełkujący romans. Na spokojnie i bez szału - kiełkuje, kiełkuje i... wykiełkuje. Nawet sceny intymne opisane ze smakiem i polotem. Jedynym zgrzytem są niedociągnięcia językowe (nie wiem czy od strony tłumaczki, czy autorki) zwane zwyczajnie babolami. Kilka razy językowo zgrzytnęło, szybko przypomniałam sobie ze jednak czytam niskobudżetową literaturę, pogodziłam się z faktem, a teraz tych zgrzytów nie pamiętam, bo całość zatarła mi te bóle zębów. Bardzo ładny obyczajowy romans bardzo szkocki. Z przewidywalnym zakończeniem (dość rozwlekłym, ale wybaczam :) bardzo na plus. i aż żałuję, że tylko jedną książkę pani Reding mam "na stanie ebookowym".

Lekki, przyjemny romans ze sporą dawką humoru. Historia zaczyna się niestandardowo, bo oto ona porywa jego i zaciąga siłą przed ołtarz, a wszystko po to, by zakończyć dawną rodzinną waśń. Dalej jest już co prawda standardowo, lecz wciąż miło się czyta - okazuje się, że namiętność łącząca ich przed laty nie wygasła, a na domiar tego pojawia się coś więcej. Bohaterów polubiłam od pierwszych stron. Fiona to zdecydowana, silna kobieta z niemałą skłonnością do despotyzmu, a Jack to w gruncie rzeczy szuja jest, ale taka sympatyczna. Wątek paranormalny, czyli klątwa ciążąca nad rodem Fiony w wyniku której nastrój MacLeanów ma wpływ na pogodę, stanowi ciekawe urozmaicenie i powoduje zabawne sytuacje. Jest to dobra historia na poprawę nastroju i zrelaksowanie się, z gatunku tych, które czyta się z uśmiechem na ustach.

Bardzo chciałam przeczytać romans tzw. historyczny. Dawno nie czytałam tak ciekawej historii z tej serii. Do końca nie wiedziałam, jak się historia zakończy, perypetie bohaterów trzymały mnie w niepewności, co będzie na kolejnej stronie. Wściekałam się na Martę, trzymałam kciuki za Theo. Szkoda, że nie ma więcej książek tej autorki w naszym języku. Książkę polecam.

To trzecia ksiazka autorstwa tej pisarki, ktora przeczytalam i byla to najlpesza sposrod nich. 'Guwernantka' napisana jest w stylu tworczosci Jane Austin, nie zalicza sie wiec do 'ognistej' kategori romansu, lecz zdecydowanie utrzymuje zainteresowanie. Bohaterowie daja sie lubic i nie irytuja. Jezeli mialabym wskazac jakies mankamenty, to beda dwa - Lysander potrzebowal duzo czasu, aby zdac sobie sprawe kim naprawde jest jego guwernantka, a drugie to raczej zabawne stwierdzenie Clemency, ze jej wybranek 'nigdy nie bedzie prawdziwie przystojnym mezczyzna'. Milej lektury.

Lekka, miła, przyjemna i bardzo, bardzo naiwna. Tylu fantastycznych ludzi w jednej książce, że aż za słodko. Ale jeśli ktoś chce poczytać o miłości w różnych odmianach, która wszystko zwycięża i o wręcz idealnej wizji nie tylko małżeństwa ale i rodziny patchworkowej (oczywiście całkowicie nierealnych ale tak częstych w naszych oczekiwaniach) to polecam.

Jestem zaskoczona nota wydawcy. Jasne, oczywiście jest ona prawda, jednak jak można opuścić połowę książki i zacząć od środka? Książka ma bardzo fajny wątek kryminalny, oczywiście można się domyślić kto i co, jednak jest, w mojej opinii umiejętnie prowadzony. Główna bohaterka, Debora jest bardzo lojalna i odważna broniąc tego na którym jej zależy. Podoba mi się, że romans jest tu bardzo wyważony, jednocześnie pierwszy raz od dawna to mężczyzna musi "wziąć na wstrzymanie" by udowodnić kobiecie, że muszą się pobrać. Jednak Debora uważa, że Kendal nie wie o niej wszystkiego i na pewno nie zaakceptuje jej prawdziwej rodziny. Wygląda ma to, że hrabiemu jednak bardzo zależy...

Przyznam, że nie wiem, co napisać. Spodziewałam się, że będzie to lekki i przyjemny romans, a wcale taki nie był. Zawiła akcja mimo skromnej liczby bohaterów wprowadziła zamęt do mojej głowy. Proste życie Elisabeth komplikuje się, gdy umiera jej ojciec. Jako silna i niezależna kobieta (co dziwne, jak na tamte czasy) wyjeżdża do Bostonu, żeby znaleźć ukochanego, którego widziała tak krótko. Super, rzuć wszystko, co masz i pędź za miłością! Ale jasne, przecież to romans, więc tak, biegniesz i chwytasz się jedynej nadziei. A więc płynie statkiem, a tam się okazuje, że wszystkie marzenia, nadzieje legły w gruzach, w dodatku poważnie choruje... i poznaje brata swojego ukochanego, bo ukochany zniknął. Ciekawa lektura, pełna psychicznej brutalności i dla mnie nie do końca zrozumiała - bo skoro Liz jest taka silna i niezależna, to czemu nie mówi wszystkiego, co myśli? Ale owszem, warto poczytać, podziwić się i spróbować wczuć w klimat tamtych czasów.

To była jedna z najlepszych książek jakie czytałam! Na podium razem z "W pogoni za tęczą" oraz "Mglistymi wzgórzami Szkocji". Było tu wszystko w idealnych proporcjach. Historia, wątek kryminalny, tajemnice, emocje, wspaniali bohaterowie, akcja i na morzu i na lądzie. Czasy bardzo odległe, ale czytało się wyśmienicie. Narzeczoną wikinga zostaje Yvanie, którą Rorik ratuje z rąk okrutnego męża. Zabiera ją do swojego kraju i tam postanawia się z nią ożenić. Rorik jest mężczyzną idealnym. Troskliwym, cierpliwym, zakochanym, oddanym, odważnym i walecznym. Oczywiście prawym i sprawiedliwym. On i reszta wikingów to wzory cnót a barbarzyństwo to skandynawskie mity. Nawet zabił niedźwiedźia polarnego własnymi rękami! Jest wredna teściowa i zły przyrodni brat. Kłótnia o tron i włości. Jest dużo miłości pięknie opisanej. Nic bym w tej książce nie zmieniła. Była doskonała pod każdym względem. Dawno nic mnie tak nie pochłonęło i trzymało w napięciu. Zakończenie świetne i nie napisane na kolanie jak to już się zdarzało. Aż żal, że tylko dwie książki tej autorki zostały przetłumaczone. Czytałam w wersji ebook i było tam sporo literówek, ale będę polować wersję papierową na allegro.

Zuchwały podbój Henley….. czyli powieść przybliżająca mechanizmy ludzkiego działania oraz ludzkie motywacje, zwana również powieścią o zbiorowym orgazmie podbitych Angielek, które dopiero w ramionach najeźdźców zaznają radości i szczęścia. Zuchwały podbój to powieść wielowątkowa: 1. o tym jak uciemiężony angielski chłop zaznaje sprawiedliwości i wyrozumiałości po opieką Normana 2. o wybitnych zdolnościach lingwistycznych Normańskich rycerzy i angielskich chłopów 3. o gwałtach dokonywanych na żonach przez mężów po których kobiety pozostają dziewicami 4. o gwałtach dokonywanych na kobietach, które w ich trakcie myślą, że kochają gwałciciela, przez mężczyzn, którzy w trakcie gwałtu zdają sobie sprawę, że zakochują się w swoich ofiarach 5. o niezmienności i powtarzalności męskiego zachowania w średniowieczu i w czasach regencji (protoplasta Claytona) 6. o nad wyraz silnych emocjach i zjawiskach niespotykanych w dzisiejszych czasach: podmuchach powietrza wywołanych przejściem bohatera, które niemal gaszą płomienie pochodni, rozpalonych męskościach parzących uda kochanek, o ogniu wpływającym do wnętrza kobiety i wypalającym wnętrze bohaterki 7. o panującej wśród Normanów i Anglików potrzebie dokonania gwałtu na jednej i tej samej kobiecie 8. o tym, jak chłop pod panowaniem Normana smakuje po raz pierwszy masło i śpi w łóżku 9. jak w przeciągu kilku/kilkunastu minut można pokonać drogę znak grobu własnej matki w objęcia i nie tylko młodziutkiej nastolatki 10. o wolności jaką zdobyły angielskie kobiety w ramionach normańskich rycerzy 11. o tym, że myśli mężczyzny koncentrują się jedynie na zaspokojeniu trwającego dniami i nocami pożądania, które najlepiej i najskuteczniej zaspokoić przez gwałt, tym lepszy im młodsza ofiara – najskuteczniejsze są ponoć dziesięciolatki 12. o tym, że wskoczenie w kałużę krwi jaka wypłynęła z ran od noża i pejcza zadanych przez żonę mężowi może skończyć się zabryzganiem sufitu 13. o niskiej krzepliwości angielskiej krwi, która to po wielu godzinach nadal kapie i ocieka, w szczególności z twarzy i ramion kobiet 14. o zachowaniach potężnie zbudowanych mężczyzn, którzy swoją akceptację dla urody kobiety wyrażają w ujmowaniu jej za talię, podnoszeniu w górę i obracaniu w powietrzu 15. o sposobach rekonwalescencji rannych rycerzy przez młode, obfite w kształtach i wątłe na umyśle dziewki 16. o kunszcie średniowiecznej kolczugi, hełmu oraz spodni, które pasują na rosłego rycerza i niewielkich rozmiarów niewiastę 17. o świecie w którym kobieta, która zachowuje oziębłość podczas stosunku jednocześnie przeżywa trzy orgazmy 18. i w trakcie tej oziębłości zachodzi w ciążę 19. o spostrzegawczości mężów, którzy po tygodniu zauważają zniknięcie żony z własnego domu 20. o tym, że mężczyzna i tak i tak zobaczy co chce zobaczyć, a wnioski wyciągnie akuratne dla siebie – a sucha i ciasna kobieta, nie oznacza oziębłości, a to, że mimo posiadania wcześniej męża i kochanka (notabene drugiego męża) nadal jest dziewicą. … pewnie kilka/kilkanaście następnych też by się znalazło.