Wyjawiony sekret

Philippa Carr (pseudonim Victorii Holt) w powieści "Czas na milczenie" splata wielką historię z osobistymi dramatami, serwując nam sagę, która od pierwszych stron tętni niepokojem nadchodzącej zmiany. Autorka przenosi nas do dusznego od letniego upału sierpnia 1914 roku, gdzie luksusowa szkoła La Pieniere staje się mikrokosmosem kończącej się epoki niewinności. Główna bohaterka, Lucinda Greenham, to postać nakreślona z dużą dozą empatii – inteligentna, obserwatorka świata, która nagle musi porzucić bezpieczne mury pensjonatu na rzecz brutalnej rzeczywistości frontowej Europy. Moment pojawienia się munduru w gabinecie madame Rochere to symboliczny koniec "belle époque", po którym następuje desperacka ucieczka w stronę brytyjskich brzegów. Wątek podróży przez ogarniętą chaosem Francję jest napisany z ogromnym wyczuciem tempa, a my niemal fizycznie czujemy narastające zagrożenie. Postać majora Merrivale’a wprowadza do fabuły niezbędny pierwiastek romantyzmu i tajemnicy, typowy dla stylu Carr. Jego pomoc w ucieczce dziewcząt nie jest jedynie aktem rycerskości, ale początkiem skomplikowanej sieci powiązań, która będzie ciągnąć się latami. Autorka doskonale radzi sobie z konstruowaniem fabuły opartej na przeznaczeniu, sugerując, że przypadkowe spotkania w cieniu wojny rzadko bywają tylko epizodami. Styl powieści jest elegancki i płynny, co sprawia, że przez kolejne rozdziały przechodzi się z dużą lekkością, mimo ciężkiego tematu, jakim jest Wielka Wojna. Autorka buduje kontrasty między kruchą elegancją wyższych sfer a surowością wojennej machiny. Lucinda, choć początkowo chroniona przez status społeczny ojca, szybko odkrywa, że w obliczu globalnego konfliktu dawne przywileje tracą na znaczeniu, ustępując miejsca instynktowi przetrwania. Philippa Carr z dużą precyzją kreśli tło społeczne tamtych lat, pokazując nie tylko lęk przed wrogiem, ale też powolną emancypację kobiet, które przez wojnę zostały zmuszone do przejęcia ról dotychczas im niedostępnych. Finałowe poczucie niedopowiedzenia w relacji z majorem Merrivale’em zostawia nas z pytaniem o to, jak wielkie wydarzenia historyczne potrafią na zawsze związać ze sobą obcych ludzi. Powieść udowadnia, że tytułowe „milczenie” często skrywa tajemnice, które kształtują życie całych pokoleń. Carr unika taniego sentymentalizmu, skupiając się raczej na tym, jak ekstremalne warunki kształtują charakter młodej kobiety. "Czas na milczenie" to nie tylko romans historyczny, ale przede wszystkim opowieść o przetrwaniu, lojalności i bolesnym procesie dojrzewania w świecie, który na oczach bohaterów rozpada się w pył. To obowiązkowa lektura dla miłośników sag, które potrafią połączyć intymne emocje z rozmachem historycznych wydarzeń.

Philipp Carr zabiera nas w podróż do siedemnastowiecznej Anglii, gdzie granica między religijną ekstazą a ludzkim wyrachowaniem jest cieńsza niż pergaminowe strony klasztornych ksiąg. „Cud u Świętego Brunona” to barwny romans historyczny, ale również przede wszystkim studium tożsamości ufundowanej na zbiorowej iluzji. Wszystko zaczyna się od obrazu niemal ikonicznego – znalezienia niemowlęcia w bożonarodzeniowej szopce. Ten gest, odczytany przez mnichów jako dar od niebios, staje się fundamentem życia Bruna, chłopca naznaczonego piętnem domniemanej świętości. Carr kreśli atmosferę opactwa, w którym zapach kadzidła miesza się z dusznością tajemnic, a dziecięca niewinność Bruna, Damask i Kate zostaje wystawiona na próbę przez brutalnie wkraczającą dorosłość. Najbardziej fascynującym elementem powieści jest psychologiczna pułapka, w którą wpada główny bohater. Autorka odchodzi od sielankowej wizji wybrańca, pokazując, jak obsesyjna potrzeba potwierdzenia własnej wyjątkowości i „boskiego” rodowodu potrafi zatruć umysł i relacje z najbliższymi. Obserwujemy jak młodzieńcza fascynacja dwiema tak różnymi kobietami staje się tłem dla bolesnego procesu demitologizacji własnego życia. Carr pisze z elegancją typową dla najlepszej prozy gatunkowej serwując nam opowieść o tym, że prawda, choć bywa bolesna i odarta z metafizycznego blasku, jest jedynym fundamentem, na którym można zbudować autentyczne „ja”. To lektura dla tych, którzy w historii szukają czegoś więcej niż tylko dat i kostiumów – to poszukiwanie człowieka zagubionego między niebem a ziemią.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Książka trochę mnie zaskoczyła, tzn nie był to zwykły romans historyczny, ba w ogóle nie nazwałabym tego romansem. Co prawda jest tam wątek romantyczny ale nie jest on dominujący. Nie ma w niej trywialnych wyznań miłosnych, nie ma wzdychań, nie ma ochów i achów. Jest za to tajemnica...

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

No cóż, napisałam opinię, ale się nie dodała w telefonie (za mały ten ekranik! i za dużo miejsca zajmują reklamy!), a więc niezmiernie mi przykro 😔 Reasumując: bardzo polecam. Edit: czytało się znakomicie. Powieść jest obszerna, ale trudno było mi się od niej oderwać. Bohaterowie wyraziści, wielowymiarowi, fabuła wielowątkowa, ciekawa, a z biegiem akcji... jeszcze ciekawsza. Oczywiście - jak to u pani Holt - wszystko zmierza do szczęśliwego zakończenia... ale jakie ono będzie? Generalnie romans, jednak w znakomitym stylu. W tle Anglia i Indie w połowie XIX wieku; wszystko pięknie i barwnie opisane.

To była smakowita uczta dla fanki gotyckich thrillerów, których akcja dzieje się w tajemniczym domu znajdującym się na terenie dużej posiadłości. Autorka raczej nie uwspółcześniła dialogów i zachowania bohaterów, dzięki czemu mogłam poznać mentalność pań i panów z czasów wiktoriańskich.

Niesamowita książka! Przenosi nas na początek lat sześćdziesiątych...i świetnie oddaje klimat tamtych lat... Porusza temat kontrowersyjny - dzieworództwa/partenogenezy, ale nie tylko... Świetnie wykreowane sylwetki bohaterów... Jestem pod wielkim wrażeniem...

Na początku nie byłam przekonana co do niej, okazała się jednak naprawdę świetną książką i wciągnęła mnie w swój świat ... szczególnie zaciekawiła mnie postać Marianne :) Dzięki tej książce polubiłam czytanie mogę oderwać się trochę od swojej rzeczywistości i zrelaksować się w zupełnie innym świecie ...

O rany, ile tu było postaci i imion... nerwica mnie brała, bo za cholerę nie szło tego spamiętać, kto był od kogo :P A najgorzej było, jak zaczęły się te wszystkie tajemnicze zniknięcia i zgony... :P Ta książka nie była jakaś bardzo ciężka dla mnie, ale jednak trochę mnie męczyła :P

Opowieść o angielskiej rodzinie i osobach z nią związanych na przestrzeni lat 1909 po wojenne lata 40te. Na bazie tej rodziny autorka opowiada o losach pokoleń, które dotknęła wojna z jej implikacjami i bolesną ceną. Podoba mi się że autorka opowiada o wzajemnych relacjach bohaterów, które są trudne , jest miłość ale w okolicznościach często dramatycznych, bohaterowie ranią się ale są dla siebie bardzo ważni, szukają się i jednocześnie odpychają. Opowieść niespieszna raczej dla dojrzałego i cierpliwego czytelnika ale dobrze napisana. Polecam.

Lekko napisana książka o miłości. A jednak temat wychodzi z bardzo trudnej scenerii, bo z wojny w Kosowie. Trudne doświadczenia a wśród nich przyjaźń, miłość i oszustwo. Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? A jeśli już je znamy to jak go nie stracić? Zadziwiające, ile dobra można znaleźć wokół obłudy i kłamstwa. Trzeba się jednak nagimnastykować aby je rozróżnić. A po tym jak nas oszuka ktoś bliski, trudno jest ponownie zaufać. Ale, podobno, prawdziwe uczucie nie boi się szczerości. Polecam na odprężenie, choć nie brak krótkich chwil ściskających za serce będąc z bohaterami na wojnie:-( Polecam:-)

Trochę naiwny romans historyczny, lubię do niego wracać ze względu na główną bohaterkę - panna z temperamentem choć córka pastora.Z wdziękiem zdobywa serce wyniosłego arystokraty, czyli książka ma wszystko to i co chodzi w romansach - wspaniałych bohaterów, perypetie, przeszkody i szczęśliwe zakończenie!

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Świetna książka oparta na trzech liniach czasowych, które przeplatają się ze sobą i przenoszą nas w różne epoki. Służą też wstrzymaniu akcji, dają chwilę na złapanie oddechu, przemyślenia. Właściwa akcja to czasy współczesne. Anna za namową ciotki wyjeżdża na wycieczkę do Egiptu. Jest to podróż jej życia, podróż śladami prababki Luizy, znanej malarki. Anna zabiera ze sobą pamiętnik Luizy i flakonik na wonności, który prababka przywiozła z wyprawy egipskiej. Podczas rejsu dziewczyna czyta pamiętnik i odkrywa przerażającą prawdę o flakoniku. Właściwa akcja przerywana jest fragmentami z pamiętnika Luizy. To z niego dowiadujemy się, w jaki sposób znalazł się on w posiadaniu malarki, dlaczego chciała się go pozbyć i jak za każdym razem do niej wracał. Trzeci tor akcji, to tzw. wprowadzenie do rozdziałów. Fragmenty te opowiadają historię flakonika, która zaczyna się już w starożytnym Egipcie. Dzięki tym wyjaśnieniom, rozdział po rozdziale, dowiadujemy się, jakie spustoszenie siał ten mały przedmiot wśród mężczyzn, którzy chociaż przez chwilę mieli go w posiadaniu. Poznajemy też historię dwóch kapłanów Izydy, którzy podążają za flakonikiem, bo tak naprawdę od nich wszystko się zaczęło. Może i są w książce jakieś niedociągnięcia. Może główna bohaterka jest momentami mało asertywna, łatwowierna, ale nie ma to większego wpływu na moją ocenę powieści, bo lubię ten sposób prowadzenia akcji. Dla mnie jest to książka, którą warto przeczytać.

Lubię książki Barbary Erskine. Autorka potrafi wprowadzić wspaniałą atmosferę narastającej grozy. "Na progu ciemności" mogę porównać do "Dziecka Rosemary", niby nic się nie dzieje, ale atmosfera się zagęszcza, a tempo akcji wzrasta aż do scen finałowych.Taka aura jest mi wręcz niezbędna do dobrego odbioru książki. Powieść jest świetnym psychologicznym horrorem. Jedną z głównych bohaterek książki jest druidka celtycka Brid, która potrafi poruszać się po spirali czasu. Brid jest zakochana w chłopcu żyjącym w latach trzydziestych XX wieku. Akcja osadzona jest w pięknych szkockich i walijskich plenerach. Powieść mogła by stanowić świetny scenariusz filmu. Pozycję polecam tym, dla których książka jest odskocznią od codzienności.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Książka wpadła w moje ręce przypadkiem. Nie przepadam za tego typu literaturą, ckliwe romanse nie są moją ulubioną pozycją czytelniczą. Ale po przeczytaniu kilku stron tej książki przepadłam. Autorka w ciekawy sposób łączy ze sobą wątki i przeplata losy bohaterów. Ci ostatni są ciekawie opisani, możemy wczuć się w ich nastrój i wyobrazić sobie motywy, które nimi kierują. Ta pozycja idealnie nadaje się na długie jesienne wieczory, do wpakowania się pod koc z herbatą w ręku i kotem u boku.