Wsobne gawędy grzywackie i inne opowieści

„To, że tworzymy różnorakie, rosochate, skomplikowane figury algebraiczne, to matematycznie wszyscy się tak samo redukujemy. Do zera. To uczucie statyczności i własnego ciężaru, nietrwonionego na rowerkach bez kółek. To swobodne uprawianie rozrywki przy okazji poznawania. Nazwijmy to turystyką. Uprawianie turystyki przy okazji rozrywki to zupełnie mniej rzetelna jakość bytu...”

„Wsobne gawędy grzywackie i inne opowieści” to wyprawa za granicę przynależnej wspólnoty, wędrówka ku krzywiźnie zwierciadeł i doskonałe alibi na rozchwianie i życiową mitręgę.

Główny bohater niczym kaskader życia znajduje się na progu rzeczywistości. Z każdym dniem zmierza się ze swoją eklektyczną naturą i próbą „przygarniania nieużytecznego balastu codzienności”. Pozwala sobie w sposób wyrafinowany ”podróżować pomiędzy rzeczywistością a ułudą bezszelestnie i zgrabnie”. Przeważnie zdany na łaskę „mgiełki i muśnięcia niezauważalnego podmuchu obecności”.

Na powieść składa się wiele atutów: język, narracja i styl zapisu, choć ciężki, ale wyrafinowany, historie są ciekawe i w powieści występuje przeogromna ilość postaci, ale przede wszystkim ta nieopisana wrażliwość, która mimo otoczki i różnych sytuacji, które przytrafiają się bohaterom, nadaje im człowieczeństwa i prawdziwości. Można się wśród nich odnaleźć, nie odstraszają nas. Przede wszystkim czarny humor, to największy plus tych opowieści, zwłaszcza w pierwszej części, ponieważ najtrudniej napisać książkę, która wywołuje śmiech. To nie jest prosta sprawa. Jest bardzo mało książek zabawnych.
Tematy, które porusza Krzysztof Huber w swojej książce są bardzo trudne i osobiste, a przede wszystkim smutne, ale w sposób jaki nakreśla bohaterów stwarzając sytuacje absurdalne lub podsumowania niektórych przemyśleń, sprawia że trzeba się po prostu z tego śmiać. Bardzo trudno o taką formę przekazu w powieściach, dlatego to ujmuje, bo tekst stał się bardziej spójny fabularnie.

Druga część od samego początku wywiera wiele emocji, to smutna opowieść, ale towarzyszy jej bardzo delikatnie ten trafnie nadany humor. Tadek Ogłada, niczym bohater Leopold Bloom z „Ulissesa” J. Joyce`a przybliża nam swoją wędrówkę, próbuje odnaleźć się w realiach ośrodka, w którym się znalazł, prowadzi nie tylko siebie, ale i czytelnika poprzez swoje przemyślenia i wnikliwą obserwację otoczenia oraz odnoszenia się do samego siebie i innych, choć niekiedy znosi go to wszystko razem wzięte na manowce, i nie wie już czy się zgubił czy odnalazł i w którą stronę jest do tej wydumanej realności, normalności i czy właściwie tam chce zmierzać.
W trzeciej części nie mamy konkretnego bohatera, ale sytuacje, które prowadzą poprzez całkowicie odmienne realne postaci ku jakiemuś rzetelnemu wyjściu, obrazują nam krótkie opowieści, w których narrator był, jest lub być może będzie. Zmierza on ku dalszemu życiu, bez względu na to czy warto czy nie warto zabrać się pierwszym transportem do rzeczywistości, bowiem przydałoby mu się spróbować.

Każda z części powieści napisana została inną formą narracji, od rwanych beskidzkich opowieści, w których „ja” występuje w pierwszej osobie, w których dominuje chaos, który odzwierciedla jakąś przeszłość, nabyte doświadczenie i próbę zgłębienia tego, co się przydarzało bohaterowi, ku czemu zdąża poprzez drugą część opowiadaną przez narratora w trzeciej osobie, który obrazuje i podąża za swoim bohaterem, jakby był obserwatorem i podąża za Tadkiem Ogładą niczym operator kamery. Jest to część najbardziej linearna. Natomiast forma zapisu trzeciej części pokazuje, to czego nie wiemy, coś nowego, co ma się wydarzyć lub zdarza i stawia najwięcej niewypowiedzianych zapytań. Do tego jest napisana innym językiem, wyrafinowanym, gdzie zdania wyrażają żywe, twarde i mocno ugruntowane zamierzenia bohatera w sposób subtelny i unikalny pierwszorzędnym językiem, jakby zupełnie ktoś inny nakreślił te historie.

Absurd sytuacyjny, czarny humor i subtelnie prowadzona narracja sprawiają, że odnajdujemy się w krzywym zwierciadle. To ogromne atuty „Wsobnych gawęd i innych opowieści”.
Powieść została napisana z wielką wrażliwością, pomimo użytych wielu niecenzuralnych słów, które swoją drogą pasują bardzo w konkretnych miejscach i sytuacjach, które czynią powieść uczciwą względem czytelnika. Każdy czytelnik z łatwością będzie potrafił docenić i odnaleźć w tej książce to, czego sam próbuje się dowiedzieć o swoim życiu i otoczeniu. Czym jest normalność i czy warto do niej dążyć.

Powieść bawi i smuci, i samo w niej życie, bohaterowie mimo wszystko są przekonywający i barwnie przedstawieni, fabuła wciąga, przyjemnie się czyta, z satysfakcją, bo nie ocenia, nie uwłacza i nie poucza nikogo, a to są najważniejsze atuty dobrze napisanej prozy.
Można powiedzieć, że pod tym względem jest bardzo uniwersalna i napisana z przymrużeniem oka.

„Ci wszyscy zagonieni z zewnątrz powinni kiedyś dostrzec, że do normalności tak łatwo jest przywyknąć”.
„A w miejscach straceń
Słowa tulą
Się do znaczeń”.

„To, że tworzymy różnorakie, rosochate, skomplikowane figury algebraiczne, to matematycznie wszyscy się tak samo redukujemy. Do zera. To uczucie statyczności i własnego ciężaru, nietrwonionego na rowerkach bez kółek. To swobodne uprawianie rozrywki przy okazji poznawania. Nazwijmy to turystyką. Uprawianie turystyki przy okazji rozrywki to zupełnie mniej rzetelna jakość...