Wielki ogarniacz kuchni

Książka „Nietypowa Matka Polka 2” Anny Szczepanek zabiera nas do kolejnego tomu słynnej i nietypowej matki. Książka podzielona jest na trzy części opowieści: nietypowa, matka, Polka. Początek o samochodach, kierowaniu i byciu kierowcą rozpoczyna przygodę pełną humoru i sarkazmu. Umiejętność robienia zdjęć przez Siarę, wyprawa na plażę, przyjaźń ze zwierzętami, konturowaniu twarzy oraz wiele innych, nawet opartych na faktach. Tematy od poważnych po prześmiewcze dla ludzi z dystansem do życia i siebie. Zdecydowanie autorka posiada lekkie pióro, które sprawia, że przez książkę płynie się z wielką przyjemnością.

Musiałam się dośmieszyć. Pilnie. Przeorała mnie ta Bronka od kamieni (Nowicka). I wtedy z półki bibliotecznej łypnął na mnie Ptaszek Staszek. Łypnął raz, drugi, trzeci. Anim się nie spostrzegła, już wszystkie jego wywody przeleciałam. I żal mnie ściska, że trzeba je będzie oddać. Jakże to?!? Czyż sam kot Jaśniepan ma mi wystarczyć?? Staszku, wracaj! Łon Cię nie zeżre, za leniwy na to!

O tym jak kot postrzega rzeczywistość (a raczej jak człowiek wyobraża sobie, że postrzega;)). Zbiór kilkudziesięciu krótkich opowiastek przedstawiających życie domowe z punktu widzenia kota, uzupełnionych uroczymi, minimalistycznymi ilustracjami. Skupiają się one głównie na najbardziej kluczowych sprawach w życiu - jedzeniu, spaniu, głaskaniu, wspinaniu się na meble, patrzeniu z pogardą na psa i na ludzi czasem też, wizytach u weterynarza itp. Napisane jest to całkiem dowcipnie, choć z pewnym przerysowaniem.

O tym, że kot jest najlepszym przyjacielem psa, tylko jeszcze o tym nie wie. Tym razem opowiastki skupiają się na współdzieleniu jednego mieszkania przez psa i kota oraz na różnicach w postrzeganiu świata przez te zwierzęta, które prowadzą do wielu zabawnych nieporozumień. Bardzo lubię tę serię. Nie jest to żadna wybitna literatura, ale zawsze niezawodnie poprawia mi humor.

Bez liczenia i ważenia. To książka Moniki Ciesielskiej. Autorkę książki znam bardzo dobrze z jej blog, Instagrama oraz jej diet z marketu. Książka jest przeznaczona dla osób, które chcą żyć trochę zdrowiej i sprawniej. Dużo w niej wiedzy zamkniętej w pigułce. Ja jako ze juz od kilku lat obserwuje Moniki wocial media to wiele tych informacji już znałam i nie było sposobu abym już nie przesiąkła tą wiedzą.

Wspaniała historia o Szkocie, który przygarnął z pobocza bośniackiej drogi małego kociaka. Kociak oczywiście odmienił jego życie, bo to zazwyczaj robią z nami zwierzęta. Ale ten konkretny zwierzak nie miał nic przeciwko, żeby wieźć życie podróżnicze, siedząc w koszyku na rowerze swojego człowieka czy na jego ramieniu. I tego miejsca zwiedzać świat i poznawać nowych ludzi. Razem, korzystając z swojej medialnej rozpoznawalności, robią bardzo dużo dobrego dla innych zwierząt. Świetna historia o tym, ile daje nam świat i jak łatwo mu się odwdzięczyć.

Fajnie się czytało, chociaż mam poczucie, że to bardziej historia zespołu Bajm niż samej Beaty, liczyłam na więcej „prywaty”. Kilka tematów z życia wokalistki trochę przemilczanych, rzucone jedynie krótko między wierszami. Rozumiem, że to może ochrona prywatności, ale pozostaje z poczuciem, że nie było to wszystko do końca szczere. Mimo wszystko, ja Beatę i jej twórczość uwielbiam :)

Świetna książka, której brakowała w te wakacje. Mamy tutaj opowieści od pilotów wycieczek o tym jak Polacy zachowują się na wakacjach all-inclusive i ogólnie na wakacjach. Pełen przekrój psychologiczny typowego uczestnika oraz różne rodzaje turystów tych problematycznych (tutaj były śmieszne przykłady i porady jak siebie z nimi radzić) i tych mniej problematycznych, bardziej przyjaznych. Dowiadujemy się, jak wygląda praca rezydenta i pilota wycieczek od kulis i z pierwszej ręki. Bardzo ciekawa książka. Bardzo mnie zainspirowała. Porady cenniejsze niż nie jedna książka o psychologii. Mój ulubiony cytat: „Turcja czy Egipt to nie są już kierunki, którymi można się chwalić. Nie ma czym”. Polecam do Topki. Polecam

"Ratownik" to wciągająca i wzruszająca książka autorstwa Tomasza Mitry, która przenosi czytelnika w sam środek akcji i odważnych działań ratowników medycznych. To poruszające spojrzenie na ich codzienną pracę, która często odbywa się w trudnych warunkach i jest pełna emocji. Książka opowiada historię głównego bohatera, który pracuje jako ratownik medyczny. Mitra w sposób szczegółowy i autentyczny przedstawia różne przypadki, z którymi ratownicy muszą się zmierzyć, takie jak wypadki samochodowe, nagłe zatrzymania krążenia czy sytuacje awaryjne. Czytelnik otrzymuje realistyczny obraz tego, jak wygląda praca ratownika, zarówno pod względem medycznym, jak i emocjonalnym. Jednym z najmocniejszych elementów tej książki jest połączenie dramatycznych opisów sytuacji z wnikliwymi refleksjami na temat życia i śmierci. Mitra stara się zrozumieć i przedstawić ludzką naturę w trudnych chwilach, a także pokazać, jak ratownicy muszą radzić sobie z własnymi emocjami i traumami wynikającymi z ich pracy. Jest to poruszające i inspirujące studium ludzkiej odwagi i determinacji w obliczu tragedii. Styl pisania Mitry jest prosty, klarowny i przystępny, co sprawia, że czytanie jest płynne i łatwe. Autor używa realistycznego języka, który oddaje autentyczną atmosferę i język używany w środowisku ratowników medycznych. Dzięki temu czytelnik może w pełni zanurzyć się w historii i poczuć się jakby był obecny na miejscu akcji. Podsumowując, "Ratownik" to emocjonująca i autentyczna opowieść o codziennej pracy ratowników medycznych, ich odwadze i poświęceniu. Książka ta skłania do refleksji nad wartością życia i pracy tych, którzy narażają swoje zdrowie i życie, aby pomagać innym. Mimo pewnych ograniczeń, "Ratownik" jest godny polecenia dla tych, którzy interesują się tematyką medyczną, a także dla tych, którzy poszukują inspiracji w prawdziwych historiach odwagi i poświęcenia. Jednak niektórzy czytelnicy mogą odczuć brak głębszego rozwoju postaci w książce. Mimo że poznajemy głównego bohatera, towarzyszących mu ratowników i pacjentów, niektóre postacie mogą wydawać się nieco płaskie i niezbyt rozbudowane.

Według mnie jak na tak krótką formę, jest w stanie poukładać pewne rzeczy w głowie. Treść krąży ciągle wokół wątku „będziesz się martwić dopóki nie rozwiążesz problemu”. Jest to powtórzone tak wiele razy, że doszło do mnie, że tak po prostu jest. Wątki są ciągle powielane, przez co treść utrwala się w głowie. Takie terapeutyczne spotkanie z książką. Mi wystarczyło na początek drogi z taka literaturą. Zainteresowała mnie tematem, żeby dalej drążyć. Możliwe, że kiedyś będę mieć swój egzemplarz. Wiele przykładów miało odzwierciedlenie w moim życiu. Na ten moment bardzo pomogła.

Wart przeczytania reportaż, poruszający wiele kwestii związanych z służbą kobiet w policji. Choć ta siódemka trochę naciągana. Zabrakło mi tu trochę obiektywności i kontaktu "z drugą stroną mocy". Rozumiem i szanuję przekaz książki - wyliczyć wyzwania i trudności, jakim stawiają czoła kobiety w policji, dać im głos. Ale nie chodzi chyba też o wystawianie laurki? Czy nie można było porozmawiać również ze stroną męską? Zapytać policjantów skąd ich sceptycyzm do służby kobiet w terenie? Może nie zawsze to seksizm, ale po prostu czysta niechęć do wyjazdu na interwencję z kobietą ważącą 50kg? Niechęć do zmiany klimatu rodem z męskiej szatni? Albo pisząc mocny rozdział o ustawie dezubekizacyjnej - podejść do tematu z troszkę większą subtelnością? Bo skoro ja mogę przyjąć, że wiele osób pracujących swego czasu w milicji nie było sługami systemu i zostało autentycznie pokrzywdzonych ustawą dezubekizacyjną, to czy autorka nie może z kolei napomknąć, że część policjantek niekoniecznie była bohaterskimi aniołami prowadzonymi poczuciem misji albo "tylko sekretarkami"? Wiem, że trudno pozostać zdystansowanym po odbyciu tylu rozmów i poznaniu tylu ludzkich historii. Niemniej w tych najlepszych reportażach furtka do interpretacji pozostawiona czytelnikom jest zawsze troszkę szersza. Aha, no i nie ma takiej miejscowości pod Poznaniem jak SwarzĄdz. Tak przynajmniej było w audiobooku...

Zupełnie mnie nie porwała. Wiem, że moja opinia może nie być obiektywna, gdyż bardzo dobrze znam tematykę i mam za sobą już nie jedną publikację o rodzinie Windsorów. Jak dla mnie za mało czasu w książce zostało poświęcone współczesnym czasom, które tak naprawdę mają największy wpływ na zmierzch świata Windsorów.

Z jednej strony, duży plus, że ukazuje tę branżę od środka, dzięki czemu informacje w niej zawarte są z pierwszej ręki. Ale książka jest też bardzo jednostronna, i wyraźnie pisana pod tezę. Autor stara się przedstawić branżę porno jako "biznes jak każdy inny". Jestem tylko ciekaw czy byłby dumny, gdyby jego żona, siostra lub córka sama rozwijała się zawodowo w tej branży? Z ręką na sercu nie mówię tego złośliwie, tylko się zastanawiam, czy w tych swoich ochach i achach wobec tej branży autor jest konsekwentny i serio by z tym nie miał problemu? Fajnie się dowiedzieć jak ta branża i jej środowisko wygląda od środka, zwłaszcza, że jak wspomniałem, informacje są tu z pierwszej ręki, ale stronniczość tej pozycji bije po oczach

Czwarta część przygód Zofii Wilkońskiej jest na pewno lepsza od trzeciej. Zaczęło się całkiem zabawnie. Satyra była zjadliwa, a dowcip cięty. Potem zrobiło się trochę gorzej. Komedia kryminalna momentami przypominała groteskę. Jednak sięgnę po kolejną część.

Ksiażka bardzo szeroko traktuje tematykę śmierci, jest trochę powtórzeniem tego, co otrzymaliśmy już w "Jak usunąć wujka z podłogi? Zawód: sprzątanie po zgonach", ale patrzymy tutaj na śmierć z innej perspektywy. "Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz" jest obszernym uzupełnieniem tematyki odchodzenia, zaczynając od starych, ale nadal żywych przesądów związanych ze śmiercią i pogrzebem, a kończąc na nowych zawodach, które pojawiają sie w związku z potrzebami, ludzi którzy zostają pozostawieni sami sobie w żałobie, takie jak towarzyszka w śmierci, doula umierania czy chociażby nowości pogrzebowe on-line lub sprzątanie po zgonach. Mimo, że w książce jest sporo tematyki, która sie powtarza u autorki już w "Jak usunąć wujka z podłogi (...)", to nie był to czas zmarnowany, traktuję to raczej jako uzupełnienie całkiem potrzebnej wiedzy. Nie mamy pojęcia jak zachować sie w przypadku śmierci bliskiej osoby, dopóki sami nie doświadczymy takiej sytuacji, na co dzień raczej nikt z nas nie myśli o takich sprawach, do czasu kiedy sam nie jest zmuszony sie tym zająć, dlatego jest to wartość dodana tej książki.

Marcin Wrona, wieloletni korespondent polskich mediów w USA, tym razem porzuca garnitur i polityczne kulisy Waszyngtonu, by zabrać czytelników w podróż po bezdrożach Ameryki. Jego książka „Wroną po Stanach” to zapis rodzinnej wyprawy kamperem, który obiecuje spojrzenie na Stany Zjednoczone z perspektywy „zwykłego” turysty, a nie analityka. Choć pozycja ta tętni entuzjazmem, ostatecznie zasługuje na ocenę 6/10 – to poprawna, lekka lektura, która jednak ślizga się po powierzchni opisywanych tematów. Największą zaletą książki jest bez wątpienia jej przystępność. Wrona pisze z werwą, sypiąc anegdotami i praktycznymi wskazówkami, które mogą okazać się bezcenne dla osób planujących podobną eskapadę. Autor nie kreuje się na wszechwiedzącego mędrca; dzieli się błędami, logistycznymi wpadkami i zachwytem nad majestatem parków narodowych. To właśnie opisy natury – od czerwonych skał Utah po potęgę Yellowstone – są najmocniejszymi punktami narracji. Czuć w nich autentyczną pasję i miłość do amerykańskiego krajobrazu, co sprawia, że czytelnik natychmiast nabiera ochoty na spakowanie walizek. Głównym problemem „Wroną po Stanach” jest jej pewna powierzchowność. Od dziennikarza z takim stażem i wiedzą o amerykańskim społeczeństwie można by oczekiwać głębszej refleksji nad kondycją kraju, przez który przejeżdża. Zamiast tego otrzymujemy często zestaw „pocztówek” i opisy posiłków w przydrożnych dinerach. Choć format „dziennika podróży” narzuca pewną lekkość, momentami książka niebezpiecznie zbliża się do poziomu rozbudowanego posta na blogu podróżniczym. Brakuje tu pazura, krytycznego spojrzenia na kontrasty społeczne czy prób zrozumienia mentalności mieszkańców prowincji, co mogłoby wynieść tę pozycję ponad standardowy przewodnik. Dodatkowo, struktura książki bywa chaotyczna. Przeskoki między osobistymi wspomnieniami a suchymi faktami historycznymi nie zawsze są płynne, co wybija z rytmu lektury. Dla osób, które regularnie śledzą programy podróżnicze lub czytały klasyków reportażu o USA, wiele informacji zawartych w książce wyda się po prostu wtórnych. Podsumowując, „Wroną po Stanach” to sympatyczna, niezobowiązująca propozycja na leniwe popołudnie. To książka „bezpieczna” – idealna jako prezent dla kogoś, kto dopiero zaczyna fascynację Ameryką, ale zbyt mało odkrywcza dla wytrawnych fanów reportażu. Marcin Wrona udowadnia, że potrafi ciekawie opowiadać, jednak tym razem zabrakło mu odwagi, by zajrzeć głębiej pod maskę swojego vana i pokazać nam Amerykę, której nie znamy z Instagrama. To rzetelne 6 na 10 – dobra rozrywka, która jednak nie zostawia w czytelniku trwałego śladu.

"Siri, kim jestem?" autorstwa Sam Tschida przyciągnęła mój wzrok poprzez ciekawą okładkę z jasnymi, wiosennymi barwami. Nie mogłam się doczekać jej przeczytania, gdyż miałam przeczucie, że to będzie naprawdę dobra historia. I po zapoznaniu się z nią, muszę stwierdzić, iż trochę ją przeceniłam. Książka opowiada o młodej kobiecie – Mii, która przez pewien incydent wylądowała w szpitalu i po przebudzeniu okazuje się, że straciła pamięć. Ma przy sobie telefon, a w nim Instagram, który jest jej jedynym narzędziem do poznania tożsamości, gdyż w realu nie było przy niej nikogo z bliskich osób. Cała książka skupia się właśnie na odkrywaniu, kim tak naprawdę jest Mia i jak wyglądało jej życie jeszcze kilka dni temu – przed stratą pamięci. Jako czytelnicy towarzyszymy jej w tych poczynaniach i razem z nią poznajemy poszczególne fakty – niekiedy dość zaskakujące – które łączą się w jedną całość. Pomysł na fabułę sam w sobie jest bardzo ciekawy. Tym bardziej, że powieść jest aktualna, biorąc pod uwagę czasy, w jakich żyjemy. Wielu ludzi traktuje Instagram jako swoje alternatywne życie, kreując je tam w sposób nie do końca zgodny z prawdą. Właśnie ten motyw został wykorzystany w "Siri, kim jestem?", co daje przestrzeń do analizy, czy aby na pewno takie działanie ma sens, patrząc na to, jak wyglądało poznawanie własnego życia przez Mię. Sugerowała się zdjęciami, jakie zamieszczała na tej platformie, a to niekiedy wyprowadzało ją na manowce. Jeśli doceniam fabułę, to co tak naprawdę nie podobało mi się w tej książce? Otóż bohaterowie. Uważam, że zostali przedstawieni w sposób za bardzo komediowy, przez co wydają się płytcy. Sama Mia ma dość lekkie podejście do całej sprawy, co wygląda komicznie w sytuacji, gdy nie wie nic o sobie, swojej rodzinie i znajomych. Brakowało mi też rozwinięcia niektórych wątków. Mia poznaje pewnego bohatera, w którym dość szybko się zauroczyła. Z uwagi na jej sytuację i pomoc, jaką ofiarował jej ten mężczyzna oraz typ książki, nie kwestionuję krótkiego czasu, w jakim pojawiło się uczucie, aczkolwiek zabrakło mi rozwinięcia tego romantycznego wątku, bo miał potencjał. Niektóre fragmenty i zachowania postaci były dla mnie irracjonalne. Nawet jeśli to zamierzone działanie ze strony autorki, to myślę, że wpłynęło niekorzystnie na odbiór dzieła. Zakończenie pozostawiło niedosyt, ale taki negatywny, który jedynie potwierdził, że książka nie jest dobrze dopracowana. Irytujące były także odniesienia do niektórych zdań na końcu stron, które zawierały zazwyczaj prześmiewcze podsumowania sytuacji. Uważam, że równie dobrze można było je umieścić normalnie w tekście, bez zaburzania rytmu czytania. Podsumowując – jest to książka, przy której można się zrelaksować i momentami wciągnąć, a także znaleźć tam wyraźne przesłanie. Mimo niedopracowań, które zawiera, myślę że jest warta uwagi, chociażby za sprawą jej aktualności i analiz, jakie mogą przyjść po zapoznaniu się z historia Mii. Na nudne wieczory będzie dobrym urozmaiceniem, ale nie liczcie na świetnie poprowadzoną akcję 🙁.

„Miłość nie jest czymś, co się znajduje. Miłość jest czymś, co się buduje, często na zgliszczach własnych oczekiwań”. Tym zdaniem Daniel Jones, wieloletni redaktor słynnej kolumny w „The New York Times”, zdaje się streszczać dekady pracy nad tekstami o ludzkich namiętnościach. W swojej antologii udowadnia, że o uczuciach powiedziano już wszystko, a jednak każdy z nas przeżywa je w sposób unikalny. Moja ocena to rzetelne 7/10: to lektura kojąca, momentami bolesna, ale przede wszystkim niezwykle prawdziwa, choć jak każdy zbiór – nieco nierówna. Mozaika ludzkich losów Siłą tej książki jest jej różnorodność. Nie znajdziemy tu wyłącznie lukrowanych opowieści o „żyli długo i szczęśliwie”. Jones wybiera historie o miłości spóźnionej, utraconej, toksycznej, a także tej najtrudniejszej – do samego siebie. Autorzy esejów to ludzie tacy jak my: borykający się z chorobami, samotnym rodzicielstwem czy lękiem przed bliskością w świecie zdominowanym przez aplikacje randkowe. Ta autentyczność sprawia, że podczas lektury wielokrotnie towarzyszy nam poczucie wspólnoty doświadczeń. Niektóre teksty są napisane z literackim kunsztem, inne uderzają prostotą, ale niemal każdy niesie ze sobą ładunek szczerości, którego próżno szukać w fikcji. Antologie mają to do siebie, że nie każdy głos rezonuje z czytelnikiem z taką samą siłą. Obok esejów wybitnych, które zostają w pamięci na lata, trafiają się fragmenty słabsze, ocierające się o banał lub zbyt hermetyczne. Momentami można odnieść wrażenie, że amerykański kontekst niektórych opowieści jest nieco odległy od polskiej wrażliwości, co buduje dystans. Ponadto, czytanie całego zbioru „na raz” może prowadzić do emocjonalnego przesytu – to zdecydowanie książka do dawkowania, czytana po jednej historii do porannej kawy. Modern Love to literackie lustro, w którym każdy przejrzy się inaczej. Daniel Jones stworzył kronikę współczesnego serca, która uczy empatii i przypomina, że w swoich miłosnych zmaganiach nigdy nie jesteśmy sami. To idealna pozycja dla tych, którzy od romansowych schematów wolą słodko-gorzki smak prawdziwego życia.

Po prostu dobra. Rozmowy z ludźmi mogą być bardzo wartościujące. Mocny początek, czasami było mdławo, niemniej, szybko się czytało. Książka Pani Karoliny mogła być bardzo ważna w momencie wydania, z perspektywy czasu niewiele z niej wyniosłam. Warto jednak sięgnąć, a nuż, otworzą nam się oczy na pewne kwestie.

"O psie, który dał słowo" autorstwa W. Bruce'a Camerona to poruszająca i pełna ciepła opowieść, która zdobywa serca czytelników dzięki głównej postaci – piesowi o imieniu Bailey. Książka ta nie tylko zachwyca miłośników zwierząt, ale także przekazuje głębsze przesłanie o miłości, oddaniu i znaczeniu życia. Historia rozpoczyna się od perspektywy psa, który wielokrotnie reinkarnuje, próbując zrozumieć cel swojego istnienia. Każda z jego reinkarnacji dostarcza nowe spojrzenie na relacje międzyludzkie oraz na to, co sprawia, że życie jest wyjątkowe. W. Bruce Cameron zręcznie prowadzi czytelnika przez różne etapy życia i przygód głównego bohatera, ukazując, jak wiele może się wydarzyć w rodzinie, w której się pojawia. Autor porusza także temat więzi między człowiekiem a zwierzęciem, co dodaje opowieści nie tylko humoru, ale również głębi emocjonalnej. Niezwykłe spojrzenie na świat, które prezentuje narrator będący psem, pozwala czytelnikowi spojrzeć na codzienne sytuacje z nowej perspektywy i docenić proste, ale ważne wartości życia. Książka ta dotyka tematów uniwersalnych, takich jak miłość, utrata, przyjaźń i szukanie sensu egzystencji. "O psie, który dał słowo" to lektura, która może wzruszyć, ale jednocześnie dostarcza wielu chwil radości i śmiechu. Sprawia, że zaczynamy zastanawiać się nad znaczeniem naszych działań i relacji z innymi istotami na tym świecie. Podsumowując, ta książka to piękna podróż przez życie widziana oczami wyjątkowego psa, która z pewnością pozostanie w pamięci czytelników na długo po zakończeniu lektury. W. Bruce Cameron doskonale łączy w niej humor, emocje i mądrość, tworząc dzieło godne polecenia.