Wędrówka Nabu

Słodko-gorzka opowieść dla dzieci. A może jednak trochę dla dorosłych. Może żeby trochę pokazać, że dzieci jednak potrzebują obojga rodziców, albo chociaż informacji o tym, którego nie ma. Że przyjaźń może mieć różne kolory. A pomoc innym to najpiękniejszy kolor ze wszystkich.

Książka ma duże ilustracje w odcieniach szarości i ciemnej zieleni. Kilka razy pojawia się kolor czerwony - kolor mocnych emocji, tu akurat konfliktu, wojny. Pierwsze kilka kart jest wstępem do właściwej historii - Jest wojna. Widać jakieś pustkowie. W ziemi – dwie dziury. W dziurach – dwaj żołnierze. Są wrogami. "Okopy" żołnierzy wyglądają jak prawdziwe dziury w kartce. Pojawia się karta w czerwieni - zapowiadająca właściwy początek opowiadanej historii. I tu już mamy dość statyczną sytuację - dwaj żołnierze w swych okopach, dziurach w ziemi. Ale dzięki treści wiemy, co się dzieje u jednego z nich, który jest narratorem. Wyziera tu smutek, tęsknota za rodziną, głód, samotność i bezradność. Brak informacji czy wojna nadal trwa przytłacza mężczyznę. I jeszcze wróg. Ten zły. Bestia, która zabija kobiety i dzieci. A nawet psy. Spali lasy i zatruje wodę. Zrobi wszystko, żeby wygrać wojnę. Ktoś musi przerwać ten impas... Tylko kto pierwszy zakończy wojnę? Najlepiej gdyby ten drugi zrobił pierwszy krok... To książka, która niezmiennie mnie zadziwia. Jest wielowymiarowa, zawsze aktualna. Za każdym razem zmusza mnie do refleksji. To nie tylko książka skierowana do młodego czytelnika. To książka dla każdego, kto chce się czegoś dowiedzieć o... hm... no właśnie o czym? o wojnie, tolerancji, polityce i instrukcjom od osób ważnym, o samodzielnym myśleniu i... i wielu innych ważnych rzeczach. W prosty sposób pokazana jest wojna i jej bezsensowne działania oddziałujące na ludzi biorących w niej udział. Bardzo mocna publikacja. Mocna i ważna. Polecam z całego serca.

Magiczna historia, którą opowiada dziecku opiekunka, gdy jako dziewczynka wyruszyła na poszukiwania zaginionego brata i trafiła do tajemniczej krainy. Można ją czytać na różnych poziomach - jako baśń lub opowieść o stracie. Piękne, bajkowe ilustracje i dobre zakończenie.

"Która to Malala?" - takie pytanie usłyszały dziewczynki, siedzące w szkolnym autobusie z ust napastnika, którego jedynym celem było zamordowanie Malali. Dziewczynki tak niezwykłej, tak niezłomnej i odważnej która potrafiła przeciwstawić się całemu złu potwornych talibów. Talibowie uznawali tylko siłę i przemoc, zakazywali uczyć się dziewczynkom, kobietom, sprowadzając je tylko do roli rozrodczej, kobiety zamkniętej w domu. "W Pakistanie możliwość chodzenia do szkoły to przywilej, szansa, żeby coś osiągnąć. A talibowie chcieli, by dziewczynki siedziały w domach, wychodziły za mąż i rodziły dzieci. Według nich kobieta powinna być analfabetką, siedzieć w kuchni i mieszać w garach. Dlatego w dolinie Swat, skąd pochodzi Malala, zabronili dziewczynkom chodzić do szkoły. Próbę przeciwstawienia się talibom można było przypłacić życiem. Ona się odważyła". Malala jednak była zupełnie inna, nie dała się nikomu zastraszyć, nie zasłaniała twarzy. Miała w sobie siłę, miała odwagę i wielkie marzenia! Pragnęła nade wszystko uczyć się, zdobywać wiedzę ponieważ wiedziała, że tylko w ten sposób osiągnie sukces i wolność! Malala to przeciwnik, z którym trudno było sobie poradzić. Od jedenastego roku życia stawała śmiało przed kamerami i udzielała wywiadów. Stacje informacyjne w Pakistanie wiedziały, że dziecko na ekranie robi wrażenie. Zwłaszcza gdy mówi prosto i szczerze, jak Malala. A ona przed obiektywem czuła się swobodnie i nie wahała się pytać: "Jakim prawem talibowie zabraniają mi chodzić do szkoły? Dlaczego nie mogę się uczyć?". Dziewczynka miała to niezwykłe szczęście, że jej wspaniali rodzice, zwłaszcza ojciec, oprócz miłości, która jest fundamentem zdrowej rodziny przekazał jej wartości dotyczące zdobywania wiedzy. Cały czas powtarzał jej, jak ważna jest wiedza, mądrość, nauka które otworzą jej wszystkie drzwi do lepszego życia. Malala była tak natchniona duchem wolności, że jako nastolatka prowadziła bloga, w którym opisywała codzienność ludności Pakistanu przede wszystkim swojej wioski Swat. Jej zuchwałość, jej odwaga były powodem gniewu talibów. Nie mogli znieść, że dziewczynka przeciwstawia się ich zakazom wobec czego wydają na nią wyrok śmierci. Trzeba było ją uciszyć, stała się zagrożeniem. Książka Renaty Piątkowskiej opisuje zamach przeprowadzony na dziewczynce w październiku 2012 roku, przewiezienie jej do szpitala w Wielkiej Brytanii, a także ogromnego wsparcia z całego świata, uznania i szacunku, że pomimo przeciwności, udręki i strachu - nigdy się nie poddała. Opisany w takim wielkim skrócie życiorys Malali Yousafzai zrobił na mnie ogromne wrażenie, skłonił do niebywałej refleksji nad tym, jak ważna jest wolność, dostęp do nauki. Jak my, w naszej cywilizacji europejskiej nie doceniamy naszych możliwości, szans że możemy bez problemu chodzić do szkoły, uczyć się, wyznawać swoją religię, podczas gdy gdzieś na drugim końcu świata dzieci w liczbie nawet ponad 60 milionów są tego kompletnie pozbawione. Jest ogromnie tutaj dużo cytatów zawartych z przemówień Malali. Zdobyła serca ludzi na całym świecie, zdobyła wiele nagród, między innymi tę najważniejszą - w 2014 roku Pokojową Nagrodę Nobla - całkowicie zasłużoną. "Wierzę, że Komitet Noblowski dał tę nagrodę wszystkim dzieciom, w imieniu których mówię. Łączę się z dziećmi w ich marzeniu, by zostać wysłuchanym. Chcę, by każde dziecko mogło pójść do szkoły, by każde otrzymało wykształcenie. Mnie talibowie tego zabronili. Miałam dwie możliwości: siedzieć cicho albo zacząć mówić, ryzykując, że mnie zabiją. Wybrałam tę drugą drogę". Malala, której imię dosłownie oznacza "pogrążoną w smutku" na przekór jest zawsze wesoła i chętna do zabawy. Od jej koleżanek odróżnia ją jedynie to, że nie zakrywa swojej twarzy chustą. W ojczyźnie Malali, Pakistanie, jest to jednak ciężkie przewinienie. Prawie tak ciężkie jak zapisywanie na swoim blogu gorzkich słów na temat represyjnego wobec kobiet prawa egzekwowanego przemocą przez talibów. W odwecie działalność na rzecz edukacji kobiet w Pakistanie w 2012 roku terroryści strzelają Malali prosto w twarz. Na szczęście nastolatka przeżyła zamach a jej głos w walce o równość kobiet i mężczyzn znał się jeszcze donośniejszy, wkrótce o Malali usłyszał cały świat a ona sama otrzymała wiele nagród oraz nominacji w tym Pokoju Nagrodę Nobla. "Malala jest niezbitym dowodem na to, że wystarczy głos jednego niezwykle odważnego człowieka, by zainspirować niezliczoną rzeczą mężczyzn, kobiet i dzieci. Bądźmy wszyscy jak Malala!" Malala jest głosem wielu dzieci, głosem tych wszystkich którzy nie mogą spełniać swoich marzeń, a ona daje ten promyk nadziei! Coś niebywałego! Coś pięknego! Jestem zachwycona historią tej dziewczynki. Stała się dla mnie inspiracją do nauki i cieszenia się najmniejszych spraw w dniu codziennym. " Weźmy nasze książki i pióra. To najpotężniejsza broń. Jedno dziecko, jeden nauczyciel, jedna książka i jedno pióro mogą zmienić świat". To jest wyjątkowa i ważna książka dla dorosłych i dla dzieci. Autorka zainspirowała się autobiografią "To ja, Malala". Myślę, że każdy z nas zaczerpnie inspirację, siłę i odwagę i warto abyśmy pokazali to naszym dzieciom. Proponuję jako lekturę szkolną obowiązkową!!! Serdecznie polecam, Miłej lektury :)

"Dom, który się przebudził” to książka pełna fantastycznych ilustracji, które doskonale współgrają z historią, oddając klimat magicznego, żywego miejsca. Książka porusza temat wyobraźni, odkrywania nieznanego, a także uczy, jak ważne jest, by dostrzegać magię w codziennym życiu. To niezwykła opowieść o przygodach, które mogą zdarzyć się w najzwyklejszym miejscu – w domu, który skrywa swoje sekrety i potrafi nas zaskoczyć.

Każdy mol pożera książki ale inaczej niż nasz tytułowy chłopiec, bo on pożera je ale w dosłownym tego słowa znaczeniu... zjada słowa, zdania, a z czasem całe książki.. Z czasem czuje jednak przesyt bo jak wiadomo co za dużo to nie zdrowo! Może zatem lepiej poczytać niż zjadać słowa, zdania? Chłopiec który pożerał książki to pozycja inna, ciekawa, z pomysłem i jasnym przekazem że czytanie jest niezwykle rozwijające i wartościowe! Inna niż inne i za to ją zapamiętam. Rysowanie w specyficznym klimacie ale to dodaje książce dodatkowego charakteru idealna na prezent bo naprawdę wyróżnia się formą i pomysłem . przykuwa oko i ucho małego czytelnika ;) polecamy !

Akcja książki rozgrywa się na Dzikim Zachodzie. Właśnie tam pośród piachu, kaktusów i kamieni Jon Klassen osadza dwa żółwie i jeden kapelusz wzbudzający pożądanie obu kompanów. Przyglądają mu się, przymierzają, stwierdzają, że obu jest w nim do twarzy. W końcu przyjaciele zgodnie przyznają, że skoro kapelusz jest jeden, a ich jest dwóch, to powinni zostawić kapelusz za sobą i iść dalej. Czy ten prosty plan się powiedzie? Historia żółwi i kapelusza podzielona została na trzy części: Kapelusz, Zachód słońca, Noc. Na narrację jest tutaj więcej miejsca niż w przypadku poprzednich dwóch części trylogii z uwagi na wydłużenie książki z 32 do 48 stron. Klassen oprawił swą opowieść niezwykle zgraną paletą barw, która idealnie oddaje upływające snującym się żółwiom godziny. Kolory subtelnie przechodzą od przydymionego pudrowego różu przez ciemniejące pomarańcze i brązy zachodzącego słońca do czerni nieba rozświetlonego migocącymi gwiazdami. Podobnie jak w przypadku wcześniej wydanych książek Jona Klassena w „O! Kapelusz” kluczową rolę odgrywa lekko nieobecny wyraz twarzy bohaterów i zdające się mówić wszystko oczy. Spojrzenia żółwi budują napięcie niemal jak w filmach Tarantino. Brakuje tylko muzyki z westernu „Dobry, zły i brzydki”, ale tę pewnie niejeden czytelnik podświadomie nuci w trakcie lektury. Książki łączy także duży i wyraźny krój pisma, co czyni je atrakcyjnymi dla dzieci rozpoczynających przygodę z samodzielnym czytaniem... To tylko część recenzji, którą przygotował Dżin. Więcej znajdziecie na stronie: http://dzinztomikiem.pl/ksiazka-z-glowy-o-kapelusz-jon-klassen/

Niewielka książeczka napisana z perspektywy 9-10 letniego chłopca, który opowiada o swoim koledze z klasy z zespołem Aspergera. Historia, której nie brakuje humoru, ale i trudnych pytań: kto ustala, co jest normą, jak można wspierać osoby inne od nas. Fajny punkt wyjścia do rozmów z dziećmi lub samodzielnej lektury (9+).

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Jest to bardzo smutna nowela jednak należy do jednych z lepszych które czytałem a zapewniam było ich naprawdę wiele. Książka ta pokazuje nam jaka wielka jest miłość matki w stosunku do syna. Polecam każdemu kto zwątpił w miłość swojej mamy w stosunku do niego.

Nieczęsto piszę opinie ale tutaj czuję, że muszę bo zaskakują mnie opinie czytelników sugerujące brak morału/przesłania. Drodzy rodzice, to jest bardzo ważna i wartościowa książka dla maluchów idealna jako zaczyn do wspólnych rozmów o wartościach. Uwaga spoiler. Mały Maks broi i wyprowadza mamę z równowagi (kto ma dzieci ten wie). Mama odsyła Maksa do jego pokoju bez kolacji. Tam rozzłoszczony chłopiec ucieka w świat fantazji, w których oddala się do odległej, fantastycznej krainy dzikich, strasznych stworów, które poskramia i zostaje ich królem. Słowem, wszystko jest tak jak on chce. Stwory słuchają wszystkich rozkazów swego króla, który zarządza dzikie harce, psoty i zabawy bez limitu do czasu... aż uświadamia sobie, że jest samotny a "władza i bezgraniczna autonomia" nie uczyniły go szczęśliwym. Maks zapragnął wrócić do domu pomimo zachęt dzikich stworów by zostać i psocić dalej. Gdy wrócił, na jego stoliku czekała już pachnąca i "jeszcze ciepła kolacja". Trochę o granicach, trochę o miłości i wzajemności, sporo o przezwyciężaniu dziecięcej "pasji" i tym, że miłość matki "zaczeka na stoliku". Jeden z moich ulubionych picturebookow dla dzieci. Piękne, stonowane ilustracje. 10/10.

Czuję się trochę oszukana. Znałam skróconą wersję tej historii z mojej książeczki z dzieciństwa. I na dodatek niedawno sobie ją odświeżyłam, więc opowieść o chłopcu oraz drzewie, aż tak mnie nie poruszyła, jak mogłaby podczas pierwszej lektury. Nie mniej jednak jest to wartościowa historia, tylko ja wolę tę feministyczną wersję z "Hocków-klocków" Philipa Howthorna.

Bardzo poruszająca historia widziana głownie oczami sympatycznego psiaka, który nie zawsze miał w życiu łatwo. To historia o krzywdzie i smutku, ale też o wielkiej miłości i przywiązaniu jakie mogą zrodzić się między człowiekiem a zwierzakiem. Wzruszająca i pouczająca historia dla dla małych i dużych.

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

Nieśmiertelny klasyk z niemieckiej literatury dziecięcej, którego studiowano, adaptowano, parodiowano, unowocześniano i po prostu czytano dzieciom. To jest zadziwiające, jak wielki wpływ na popkulturę miał ten prawie 180-letni zbiór wierszyków i obrazków. Istnieje dziesiątki wersji językowych czy dialektycznych, setki wydań, a niektóre zwroty czy imiona weszły na stałe do języka potocznego, czy terminologii medycznej. „Jaś Straszydło” powstał jako prezent gwiazdkowy dla 3-letniego syna Hoffmana po nieudanych poszukiwaniach przyzwoitej książki. Jego przyjaciele z wydawnictwa zasugerowali, by wypuścić ją na rynek. Jak tylko książka została w 1845 roku wydana, odniosła ogromny sukces. Już za życia autora powstało wiele wersji, w których wprowadzono kilka poprawek. Nie tylko tekst przypadł ludziom do gustu, ale także oprawa graficzna. Książka była zarówno bestsellerem (później longsellerem), jak i wynalazkiem. Była to bowiem pierwsza narracyjna książka skierowana do dzieci od trzech do sześciu lat. Od „Jasia Straszydło” rozpoczęła się także wielka kariera książek obrazkowych dla dzieci. Jednak to nie wyjaśnia w pełni tego fenomenu. Dlaczego książka cieszy się wciąż niesłabnącą fascynacją? Czemu jest tak ciekawym obiektem badań wielu specjalistów? Pobieżne zerknięcie na tekst wyraźnie sugeruje, że jest to dzieło kontrowersyjne. Pozornie mamy tu zbiór dziesięciu rymowanych wierszyków dla dzieci. Poza jedynym tytułem o nierozgarniętym myśliwym bohaterami są nieletni. Są to często nadpobudliwe, okrutne, złośliwe, nieposłuszne czy lekkomyślne dzieci, które nie słuchają dorosłych albo powielają jakieś dziecinne nawyki. Zawsze spotyka ich na końcu okrutna kara, ostracyzm czy przykre nieszczęście. Do nich zaliczają się takie kwiatki, jak spalenie żywcem, poważne okaleczania ciała czy zagłodzenie na śmierć. Teksty te są groteskowym uosobieniem tzw. czarnej pedagogiki albo pedagogiki autorytarnej. Przewaga dorosłych nad dziećmi i przemoc występują tam w skrajnej formie, a to wywołuje szok… jak w horrorach. To musiało zafascynować nieprzywykłych do takiej formy ludzi. Przesadnie okrutne wersy w połączeniu z absurdalnym humorem i drastycznymi obrazkami dla dzieci jeszcze wyraźniej wpływały na wyobraźnię. Z prawdziwą edukacją nie miało to wiele wspólnego już w biedermeierowskich czasach. Pomimo kontrowersji i sprzeciwów, książka nie zaginęła w odmętach historii, a inni twórcy przekształcali ją i dopasowali na zmieniających się czasów albo kreowali własne wersje. Jednak nie przechodzi się do historii na zwykłym wywoływaniu szoku. Wiele zagadnień, które poruszają wierszyki, pochodzą z lekarskiego otoczenia autora. Poza tym większość tych opowieści mają ponadczasowy charakter, bo zawsze będą istnieć nieznośne dzieci, które nie będą się słuchać dorosłych, będą się znęcać nad innymi czy odmawiać jedzenia posiłku. Dorośli jednak poważnie zastanawiają się, czy taka książka jest w ogóle odpowiednia dla młodych czytelników. Zdania są podzielone, a stosunek do stylu i formy w dużej mierze zależy od psychiki, poczucia humoru i doświadczeń życiowych. Osobiście jednak nie czytałabym jej swoim dzieciom na dobranoc. Niezależnie od kontrowersji i debat wokół treści, „Jaś Straszydło” należy do najbardziej wpływowych książek dla dzieci z XIX wieku. Dzisiaj, poza krajami niemieckojęzycznymi, dzieło to nie jest dobrze znane. Przyjrzałam się również naszemu polskiemu wydaniu z 1933 roku, które odświeżono później w 1987 roku. Zmieniono imiona dzieci, dopisano dla rytmu wersy i szata graficzna jest inna. Preferuję oryginalny tekst i ilustracje, co nie znaczy, że nasze wydanie jest gorsze. Po prostu pierwowzór jest tak kultowy, że zbyt duże ingerencje w tekst i rysunki nie są raczej pożądane. Gdybym najpierw poznała spolszczenie i ilustracje Bohdana Nowakowskiego, to pewnie nie wywarłoby na mnie takie wrażenie.

Naprawdę wybitna książka – napisana lekko i przystępnie, a jednocześnie poruszająca bardzo poważne i ważne tematy. Skierowana zarówno do młodzieży, jak i dorosłych, niesie ze sobą uniwersalne i wartościowe przesłanie. To lektura, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale której sens zostaje w pamięci na długo.

Ostatnio otrzymaliśmy ponadczasową bajkę, przynajmniej dla mnie ponadczasową. ,,Stuart Malutki" E.B. White to wyjątkowa książka, która nawet dla nas dorosłych podoba się za każdym razem, gdy czytamy ją Wojtkowi. Sama zresztą także czytałam i oglądałam Stuarta. Te piękne wydanie ukazało się nakładem Wydawnictwa Poradnia K. Historię Stuarta chyba każdy zna. Jest to mała milusińska myszka, która pojawia się w rodzinie państwa Malutkich. Stuart ukazuje, czym jest prawdziwa przyjaźń i w tej historii odznacza się odwagą, wyruszając w świat w poszukiwaniu swojej przyjaciółki. Jesteście ciekawi, jakie przygody go spotkały? Myślę, że większość zapewne przypomina sobie, a dla osób, które nie pamiętają, polecam tę pięknie wydaną książkę z kolorowymi ilustracjami. Książka jest w twardej oprawie. Czytaliście Stuarta, a może oglądaliście? Lubicie czy nie lubicie? Macie jakieś wspomnienia z tą książką?

Szary Stworek mieszka w szarej Stworii i wszystko w niej jest szare. Ta szarość zaczyna go męczyć i nudzić, aż nagle staje się coś nieprzedziwnego, Stworek staje się zielony. Ta zmiana koloru motywuje go do wyprawy nad rzekę, aby mógł zmyć z siebie tę nieoczekiwaną zieloność. Droga do rzeki nie jest jednak prosta. Tak rozpoczyna się wędrówka naszego bohatera po kolorowych krainach. W każdej z nich spotyka się z trudnościami i przeciwnościami, które pokazują mu, że wytrwanie w takiej krainie byłoby dla niego ogromnym wyzwaniem. Po drodze Stworek spotyka kogoś z kim się zaprzyjaźnia, kto podpowiada mu i pomaga w jego wędrówce, bo musicie wiedzieć, że to co spotyka Stworka za każdym razem jest niezwykłe i zaskakujące. Chcecie wiedzieć jak zakończy się ta opowieść? Czy Stworek dotrze do rzeki? Jaki będzie finał tej historii? Powiem, że uroczy😊 Wspaniała opowieść o tym, że każdy jest wyjątkowy. O poszukiwaniu samego siebie, co może okazać się trudne oraz wymagać czasu i poświęcenia. Jest tutaj wiele o przyjaźni i wsparciu, które są cennymi wartościami. Do tego przepiękne i barwne ilustracje, które zachwycają małych czytelników. Jednym słowem cudo! Więcej na: https://mali-pasjonaci.blogspot.com/2021/11/zielony-wedrowiec.html

W obliczu wojny mało kto myśli o tym przez co przechodzą i co czują w tej sytuacji dzieci. "Hebanowe serce" opisuje uciążliwą i śmiertelnie niebezpieczną ucieczkę Omenki i jego mamy z wioski zaatakowanej przez bezwzględnych żołnierzy. Muszą najpierw przemierzyć nieprzyjazną Saharę, a potem gniewne morze. Omenka śniąc na przepełnionej łodzi wspomina przyjaciół z wioski, spotkania pod mangowcem, lekcje alfabetu... Desperacko chwyta się resztek snu chcąc uniknąć powrotu do rzeczywistości, bezlitośnie palącego słońca i piekącego pragnienia w ustach. Ku przerażeniu uchodźców, opłacony przez nich sternik niepostrzeżenie opuszcza łódź, która teraz dryfuje targana prądami na wzburzonym morzu. Powoli tracą nadzieję na dotarcie do Lampedusy. Jedynie mały drewniany żołnierzyk trwa na posterunku, z mocno bijącym hebanowym sercem, wypatruje niebezpieczeństw. Czy Omenka z mamą i pozostałymi pasażerami łodzi dotrą żywi do celu? Czy chłopiec jeszcze kiedyś zobaczy swego ojca? Poruszająca opowieść przedstawiająca najmroczniejsze oblicze każdej wojny, jakim jest cierpienie dzieci. Niesamowite ilustracje nadają książce niepowtarzalnego klimatu. Książka ta została nagrodzona w IV Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży, zorganizowanym przez Fundację "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Biblioteki Narodowej, Rzecznika Praw Dziecka i Ambasady Szwecji.

Ta opowieść jest wymyślona. Ale chłopiec podobny do jej bohatera istnieje naprawdę. W lutym 2015 roku – razem z innymi uciekinierami z Erytrei – Tandżin dotarł na włoską wyspę Lampedusę. Miał wtedy jedenaście lat. Kolejna część z serii Wojny dorosłych - historie dzieci. Taka sobie historia z niewiarygodnie szczęśliwym zakończeniem. Ta książka jest za krótka jak dla mnie