Walka

Nieco lepiej pod względem stylu i fabuły, historia zbudowana bardziej logicznie, można powiedzieć, że idziemy po nitce do kłębka. Ogólnie rzecz biorąc, ghostwriter poradził sobie nieźle, a na pewno nie jest łatwym zadaniem kontynuowanie cudzej powieści. Nie znaczy to jednak, że udało się uniknąć błędów, jak np. w przypadku fantoma - swoje pierwsze ofiary wyraźnie próbuje zabić, natomiast przy pozostałych spuszcza z tonu - Bonnie, Elena i Matt nie są wystawieni na żadne niebezpieczeństwo, po prostu ogarnia ich zazdrość i bum! fantom ich porywa. Po zabraniu Matta nie pojawia się też żadne nowe imię, czyżby fantom nie miał ochoty ani na Stefana, ani na Alarica? Nie czaję też tego fragmentu tyczącego się Klausa: "- Czy to znaczy, że Klaus ciągle żyje? Mógłby tu przyjść, mógłby teraz prześladować twoją rodzinę? - Myślałam o tym - odparła Meredith zadowolona, że rozmowa zeszła na kwestie praktyczne. - Ale nie sądzę. Elena poprosiła Strażników, żeby zmienili Fell's Church w taki sposób, żeby Klausa nigdy tu nie było. Nie prosiła, żeby zmienili Klausa ani jego życie. Dla niego wszystko zostaje po staremu: był tu, bardzo dawno temu, a teraz nie żyje." No to chwilę. to w końcu był tam czy go nie było? Bo z tego fragmentu to wychodzi na to, że nie był, ale jednak był.

W pamiętnikach zostajemy wdrożeni w pełną przygód i poświęcenia historię Eleny. Jednak niejednokrotnie zastanawiamy się jak naprawdę wyglądał początek tej opowieści. Co się działo z Demonem i Stefanem przed i po przemianie. Książkę dostałam (wciąż nie wiem od kogo) podczas klasowych mikołajków. Ucieszyłam się, bo lubię zarówno całą serię powieści, jak i serial. Co prawda jest to bardzo marna historia, przekazywana na skalę masową, ale przecież i coś takiego musi istnieć. Tak więc z radością zabrałam się do czytania, chcąc porównać to czego dowiedziałam się w serialu z tym, co było bazą do jego scenariusza. Stefano dowiaduje się o tym jaki plan życiowy wybrał dla niego ojciec. Za niedługo ożeni się z miejscową dziewczyną, co podtrzyma ród Salvatorów. Jednak pewnego dnia w ich domu pojawia się Katherine, która dopiero co straciła swoich rodziców w pożarze. Dziewczyna urzeka nie tylko Stefano, ale również jego awanturniczego i lekkomyślnego brata Damona. Oboje walczą o jej względy. Ona jest zachwycona obojgiem i przez dłuższy czas wodzi ich za nosy. Jednak swoje prawdziwe, silne i trwałe uczucie osadza jedynie w jednym z braci. Katherine staje się jeszcze bardziej przyciągająca kiedy wyjawia swój mroczny sekret... Jest mi ciężko ocenić tę książkę. Walczę z pewnego rodzaju przywiązaniem. Była to jedna z książek, którą przeczytałam jako pierwszą. Odczuwam do niej pewnego rodzaju sentyment. Oprócz tego doskonale znam treść serialu, a z racji tego, że z nim zapoznałam się wcześniej to było mi bardzo trudno nie zwracać na niego uwagi. Mimo to starałam się podejść do niej jak najbardziej obiektywnie, tak jakbym wcześniej kompletnie nie znała historii Eleny, Stefana i Demona. Miałam mieszane uczucia. Z jednej strony niby dało się wyczuć styl L.J. Smith, ale z drugiej było w niej coś odmiennego. Stwierdziłam, że sprawdzę jak to było na prawdę. Dowiedziałam się, że L.J. Smith wcale nie napisała "Pamiętników Stefano". Zrobił to ghostwriter, który jedynie bazował na powieściach tej autorki. Osobiście uważam, że zrobił to lepiej niż ona, ponieważ umiał lepiej poprowadzić akcje. Poza tym sam fakt, że książki, które napisał nie ujawniając swojego nazwiska, zostały wydane daje sporo do myślenia. Podobał mi się kontrast ukazany pomiędzy Demonem i Stefanem. Ten pierwszy rozmarzony, lekkomyślny, jeszcze niedojrzały chłopiec, a ten drugi odpowiedzialny, posłuszny, poprawny realista. Zupełnie różne postacie, które doskonale się dopełniały, i które zostały idealnie złączone przez bohaterkę Katherine. Co prawda sposób jej przedstawienia nie podobał mi się aż tak bardzo. Niby była mocno wyidealizowana w oczach chłopaków, ale jak dla mnie była zupełnie nierealna, nawet jak na wampira. Niestety nie dałam się nabrać na wizję autora. Nie wiem, czy to przez czas akcji, czy przez zmianę autora, aczkolwiek czułam, że w książce po części były przekazane jakieś wartości. Jakby się głębiej nad nią zastanowić i na siłę starać się coś znaleźć, to dałoby się wyciągnąć kilka szlachetnych rzeczy. Na przykład poświęcenie pomiędzy braćmi, nienawiść i umiejętność wybaczania. Jednak niestety ktoś kto jedynie chciał "zaliczyć" tę pozycję, po prostu nie będzie tracił czasu na szukanie czegokolwiek. Czy polecam? Raczej nie. Mogę jedynie powiedzieć, że ci, którzy są zafascynowani historią konkretnie tych wampirów, mogą przeczytać tę książkę, tylko po to, żeby uzupełnić wiedzę i po prostu dowiedzieć się jak to wszystko wyglądało na początku według autora.

Nadal jestem zła i nie mogę wybaczyć wydarzeń z wcześniejszego tomu, miałam zamiar odjąć oczko, bo wiedziałam, że brak Stefano odbije się na książce i tak też się stało. Ale pod koniec książka była wyjątkowo wzruszająca i ciepła - spotkanie Eleny i Stefano-ducha + ślub Bonnie. Dosłownie ostatnie 1,5 strony, samiutki koniec, standardowo wbiło w fotel.

Trzymająca w napięciu, tak jak poprzednie części, lecz zakończenie było trochę zbyt idealne. Podobało mi się to, że narracja była z perspektywy Bonnie. Mimo, że Elena była irytująca w poprzednich tomach, to nawet trochę się ucieszyłam, że wróciła. Niestety nie sięgnę po kolejne tomy, ta seria momentami jest dość męcząca i myślę, że to zakończenie powinno być już finałem. Trzeba wiedzieć, kiedy przestać.

Czytało się o niebo lepiej niż poprzednie części. Jednak dalej brakuje mi akcji, był całkiem niezły potencjał na tą historię z pierwotnym. Jednak drużyna Eleny jak zawsze rozwiązuje wszystko za pstryknięciem palcem. Pomimo, że było lepiej to i tak seria powinna zakończyć się na tomie wcześniejszym.

Elena stała się wampirem. Po wypadku samochodowym minęło kilka godzin i znalazł ją Stefano jak i również Bonnie oraz Meredith. Ciało Eleny chłopak obiecał zostawić pod wierzbami. Jak obiecał tak i zrobił. Sam natomiast poszedł poszukać Taylora by sam mógł umrzeć aby być z Eleną. Nie wiedział, że narzeczona przechodzi właśnie przemianę w wampira. Gdy Elena się ocknęła nie pamiętała co się stało i jak znalazła się w lesie. Postanowiła zapolować, ponieważ poczuła „zew” krwi. Pod czas polowania spotkała Damona. Uwierzyła mu we wszystko co on powiedział. Gdy Stefano zorientował się, co się wydarzyło nie był w stanie sobie wyobrazić, że jego ukochana stała się wampirem tak jak on. A sprawcą tego jest jego własny brat. Podobnie jak Katherine Elenie kazali wybierać, którego z nich wybierze. Dziewczyna niczego nie pamiętając wybrała Damona. Jednakże długo to nie trwało. Damon zostawił Elenę w domu a dokładnie to na poddaszu Alarica Saltzmana by ta mogła na spokojnie odpocząć. Gdy dziewczyna się obudziła podsłuchała rozmowę nauczyciela z dyrektorem liceum. Mówili oni o tym, że historyk ma pozbyć się osób z nadludzkimi mocami. Po tej rozmowie Elena jak najszybciej uciekła z domu Alarica. Pod czas ucieczki zauważyła, że nie ma w ogóle ludzi na ulicach. A jak kogoś mijała to kierowali się w stronę kościoła. Postanowiła, że tam wejdzie. Poszła w stronę galerii by nikt jej nie zobaczył. Nie mogła uwierzyć w to co widzi. Ludzie zebrali się w kościele z powodu mszy żałobnej. Mszy bez ciała. A konkretnie bez jej ciała. Był to dla niej taki wielki szok, że nie wiedziała co się wokół niej dzieje. Do momentu aż nie pojawili się Stefano i Damon. Pod koniec mszy pojawiły się psy przez które wampiry nie mogły wyjść jak i również luzie. Gdy Elena streściła rozmowę Stefano i Damonowi stwierdzili, że trzeba dowiedzieć się dla kogo pracuje Saltzman. W między czasie Elena przypomniała sobie wszystko. Co działo się przed przemianą. Zmusiła nawet Stefano i Damona by ze sobą współpracowali. Co było naprawdę dużym wyzwaniem. Przecież bracia się nienawidzą. Po nie długim czasie do poszukiwań informacji dołączyły Meredith i Bonnie. Jednym z głównych celów „polowania” był oczywiście nauczyciel od historii. Jego śledziła Bonnie. Była święcie przekonana, że to nie Saltzman stoi za atakiem psów pod kościołem. Zaskoczył mnie fakt, że Meredith spotykała się z Alariciem. Początkowo myślałam, że zdradziła Elenę i resztę. Jednak pomyliłam się. Saltzman bardzo im pomógł w odgadnieniu zagadki, kto stoi za atakami. Postanowili pójść na stary cmentarz. Odnaleźli grób założycieli miasta państwa Fell’sów. Tam odkryli kto stoi za atakami. Okazało się że stoi za tym Katherine. Ta sama Katherine, która podzieliła braci Salvatore. Na samym początku zachowywała się jak małe rozkapryszone dziecko. Jednakże później odkryła swoje karty. Chciała zabić zarówno Elenę i Stefano. Jednakże umarła Katherine. I ku mojemu zaskoczeniu Elena. Ciało Eleny znaleziono w starym grobowcu. Stefano postanowił wyjechać z Fell’s Church. Trzecia i ostatnia część „ Pamiętników wampirów” z księgi I. przeżyłam ogromny szok, że Elena umarła. Tak naprawdę umarła. Że rodzina ją pochowa. Zresztą zdziwiłam się też, że odbyła się msza żałobna za pierwszym razem, gdy nie odnaleziono jej ciała. Ale dobra zostawmy tą mszę. Natomiast nie zdziwiłam się zachowaniem Katherine. Spodziewałam się po niej takiego a nie innego zachowania. Nie mogę się doczekać co będzie się działo w dalszych częściach „ pamiętników wampirów”.

Książka od razu stała się moją ulubioną. Wciąga od samego początku. Opowiada o dwóch braciach - Stefanie i Damonie Salvatore. Do ich życia wkracza tajemnicza dziewczyna Katherine, wampirzyca. Życie braci obraca się o 180 stopni kiedy Katherine przemienia ich w wampirów. Czytamy o tym, z jakimi problemami wzmaga się Stefan i o jego wampirzym życiu. Polecam.

Ostatni tom wampirków :) Tutaj niestety podobnie z oceną, książka jest tylko niezła... Myślałam, że może będzie jakiś przeskok / wprowadzenie do pierwszej serii, ale no niestety, szkoda. Akcja kończy się w czasie teraźniejszym tomu 6 ;p Nie żałuję absolutnie lektury obu serii, bardzo miło i lekko spędziłam czas, jednak skłaniam się ku "Pamiętniki Wampirów" ;)

Bardzo nierówny zbiór opowiadań. O ile historie przedstawione przez Stephenie Meyer, Meg Cabot i Kim Harrison (a szczególnie przez tę ostatnią - niezwykle interesujący wstęp do serii o Madison Avery, która niestety całościowo była również dość średnia), o tyle opowieści pozostałych autorek, których nawet nie kojarzę z nazwiska, były po prostu pozbawione polotu i w sumie przeczytałam je tylko dlatego, aby dokończyć tę książkę.

"Żeby umrzeć, trzeba najpierw być żywym." Tytuł: Umarli czasu nie liczą Autorka: Kim Harrison Tłumaczenie: Joanna Nałęcz Cykl: Madison Avery Tom: 1 Wydawnictwo: Amber Liczba stron: 268 "Zawsze jest wybór." Książkę wypożyczyłam z biblioteki i zapomniałam zrobić jej jakieś ciekawe zdjęcie :') Okładka jest. No jest jaka jest. Może i daleko jej do brzydoty tego białego wydania Darów Anioła (jeśli rozumiecie o czym mówię), ale mogłaby byś lepsza. Więc, co mnie podkusiło, aby przeczytać ów szkaradę? No tytuł oczywiście :D Bo wiecie, szczęśliwi czasu nie liczą... umarli też nie! Luju, czarny humor xD A oprócz wielce ciekawego tytułu oczarował mnie opis. Dobra, co ja kłamać będę. Nie czytałam opisu, nigdy wcześniej nawet o tej książce nie słyszałam - więc bladego pojęcia nie miałam o czym jest. Rzuciłam tylko okiem na opis i wyhaczyłam takie słowa: "wygląda… jakby żyła" to wiecie, ogarnia mnie szaleństwo - bo to na pewno o zombi! Oj, jak ja się myliłam! "Trudno dokonać wyboru, kiedy widzisz tylko jedną stronę medalu." Książka nijak ma się do zombi, bo jest o postaciach na wzór aniołów - a dokładniej Mrocznych Żniwiarzy i Żniwiarzy Jasności - czy jakkolwiek inaczej się oni nazywali. No, powiem szczerze, że jednak liczyłam na zombi. Nie zawiodłam się tak bardzo jak na "Po apokalipsie" :) Całą historię zapoczątkowało opowiadanie autorki "Madison Avery i żniwiarz ciemności", które znajdziecie w zbiorze opowiadań "Bale maturalne z piekła". Nie czytałam tych opowiadań, jednak w żaden sposób nie utrudniło mi to czytania :) "Milusio. Jestem swojska. Jak para starych skarpetek." Sama książka opowiada o nastoletniej Madison, która nie należy do grzecznych dziewczyn. Mówi co jej się podoba, robi co jej się podoba - ma włosy z fioletowymi końcówkami i ubiera się co najmniej dziwnie. Jej bal maturalny na pewno nie był idealny - patrząc głównie na to, że tamtego dnia umarła. Mroczny Żniwiarz, który swoją drogą okazał się kompletnym idiotą, zabił Madison i chciał porwać jej ciało i duszę, no ale jak to bywa na tym świecie - nijak mu to wyszło. Dziewczyna średnio wiedząc co robi, zabrała mu magiczny amulet, dzięki któremu jest zawieszona pomiędzy życiem a śmiercią. Niby chodzi, mówi, oddycha - ale jednak nie żyje. Oczywiście, przed Mrocznym miał ją uratować Żniwiarz Jasności, który a jak! był super-hiper-mega przystojny! No, taak. Ale przecież Madison nie żyje, więc piękniś średnio się sprawdził w robocie. "Spotkanie ze śmiercią nie jest czymś, z czego łatwo się otrząsnąć." Wiecie co najbardziej rozśmieszyło mnie w tej książce? Fakt, że już na drugiej stronie książki, główna bohaterka stwierdziła, że Mroczy mimo wszystko był bardzo przystojny i gdyby nie fakt, że ją zabił, z chęcią by się z nim umówiła xD Ryczałam jak bóbr ze śmiechu, już na samym początku xDD Główna bohaterka odkryciem roku nie będzie, ponieważ najzwyczajniej w świecie mnie denerwowała. Jednak, mogę przyznać książce nagrodę za najbardziej nieszkodliwego złego bohatera! Jej stróż i Żniwiarz też nie mięli jakoś szczególnie ciekawych charakterów, ale miło czytało się tę książkę. Chyba nawet nie mam co o niej pisać, ponieważ po prostu miło mi się ją czytała - a była stosunkowo cienka i napisana przystępny językiem. Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i uważam je za udane. "Tyle jest różnych religii [...] A tylko jedno miejsce odpoczynku." Oczywiście, mówię od razu! Nie spodziewajcie się po tej książce fajerwerków! Nie ma tu krwawej historii, zawiłego wątku miłosnego czy nawet bohaterów, których nigdy nie zapomnimy. Jest to raczej historia na jeden, dwa jesienne wieczory. Kiedy nie ma się co czytać lub cierpimy kaca książkowego, to książka jest idealna - ponieważ nie będzie nam w głowie długo siedziała. Aj, naczytałam się tyle złych opinii o tej książce, a mi się w sumie podobała xD Nie chcę Wam więc przysięgać, że będziecie wniebowzięci, ale nie powinniście również żałować :) Daję książce 7/10, ponieważ naprawdę nie była taka zła :D "Wszystko ma swoją drugą stronę, przeciwwagę." Ogólnie, mogę powiedzieć jeszcze, że książka, a dokładniej tytuł, strasznie kojarzy mi się z jednym obozem harcerskim, ponieważ przed drzwiami łazienki, na betonie, jakiś ktoś wydrapał tekst "A kto umarł, ten nie żyje". A ja, taki śmieszek, wmawiałam wszystkim, że tam straszy xD A, no i lepszą historią jest to, że poleciałam oddać tę książkę do biblioteki, zadowolona i wszystko. W głowie mam już plan co kiedy przeczytam. Odkładam książki na blat do pani i na złamanie karku lecę przetrząsać regały z fantastyką w poszukiwaniach drugiego tomu "Umarłych...". Nie ma! Idę do lady do pani bibliotekarki i pytam się, czy da mi znać, kiedy ktoś odda drugi tom, a pani mi na to, że drugiego tomu nie mają, ale jakbym chciała - może mi dać trzeci xD No dzięki, prze pani xD Tak więc, do następnego :))

Na rynku wydawniczym jest już tyle książek o wampirach co niemiara, ale te z Morganville w niczym nie przypominają tych ,,Zmierzchowych". ,, Claire przyjechała do Morganville studiować i dobrze się bawić. Nie przypuszczała jednak, że zamiast w akademiku, zamieszka w starym domu, którego mury skrywają mroczne sekrety. I nie wiedziała, że gdy słońce zachodzi, miasto bierze w posiadanie zło spragnione świeżej krwi... ". Ostatnio naszło mnie na rereading, więc nie mogło wśród nich zabraknąć serii o Wampirach z Morganville. O tak... Gdy wszystkie dziewczęta wzdychały do Edwarda, czy Jackoba moje serducho biło dla Morganville. Są miłości, które nigdy nie umierają i taką właśnie jest ta o to seria o wampirach z Morganville. Miasto, które z pozoru wygląda na normalne.. Uczelnia jak wiele innych, ale cóż gdy ktoś nagle zniknie nikt nawet tego nie zauważy. Bo w mieście są granice, których nie można przekroczyć sobie ot tak. Jak już raz wjedziesz do miasta i poznasz jego tajemnice nigdy już z niego nie wyjedziesz no, chyba że ... Za dnia rządzone przez ludzi zaś nocą swój prym wiodą krwiopijcy... Ale czy tylko nocą? 😉

8/10 świetna książka dopełniająca wydarzenia opisane w "Zaćmieniu" tylko, że z innej perspektywy. Z perspektywy Bree Tanner, jednej z nowo narodzonych utworzonych przez Victorię aby zemścić się na rodzinie Cullenów. Możemy poznać jej emocje, jej przemyślenia, jej dylematy i sytuację od jej strony. Uważam, że opowieść warta przeczytania i fani sagi powinni ją przeczytać. Szybko się ją czyta co jest kolejnym plusem. Polecam!

Madison staje się strażniczką mrocznych aniołów, choć ciągle stara się zachowywać jak zwykła, żywa nastolatka. Jednak otrzymuje moce których nie może zbagatelizować, zwłaszcza gdy chodzi o ludzkie życie. Dziewczyna chce udowodnić, że wolna wola może wygrać z przeznaczeniem. Druga część podobała mi się trochę bardziej niż pierwsza. Szału nie było, jeśli chodzi o akcję i wszystko bardzo szybko się działo, ale ogólnie nie nudziłam się. Lubię też tych bohaterów. Fajnie było również zobaczyć Madison w "akcji ratunkowej". Dobra, młodzieżowa książka. Chętnie sięgnę po trzecią część.

Ta część jest nieco lepsza od poprzedniej. Więcej się dzieje, a rozwój akcji bardziej mnie porwał. Podobało mi się, chociaż sądzę że seria ta jest dla około 13-14 latków i zapewne też dlatego nie byłam nią zbyt mocno usatysfakcjonowana, ale nie jest zła, po prostu lekka, co też jest w pewnym sensie pozytywem🙂

Miłosna historia z przymróżeniem oka. Czyta się bardzo szybko,autorka w sposób lekki i zabawny przedstawia jak anioł stróż zawieszony w służbie zakochuje się w swoim podopiecznym człowieku,który z jego winy staje się wampirem. Jedyne co nie pasuje mi w tej książce, to okładka,która zapowiada mroczną i podniosłą powieść,wnętrze zaś okazuje się zdecydowanie komedią ☺ Polecam wszystkim,którzy chcą coś poczytać nie całkiem na serio 😊

Bardzo chciałam przeczytać tę serię, ale u mnie w bibliotece dostać serie w całości graniczy z cudem, aż tu nagle takie zaskoczenie. Nie mniej jednak początek pierwszego tomu trochę mnie rozczarował. Był bardzo flegmatyczny. Claire nękana w akademiku znajduje dom, w którym ma szansę zamieszkać. Jego mieszkańcy są lekko dziwni, bo od razu czuć, że podobnie jak dom kryją tajemnice. W sumie duża część książki to wychodzenie Claire z domu i ucieczka do niego przed wampirami. Między wierszami dowiadujemy się trochę o bohaterach, tajemniczym domu i mieszkających w Morganville wampirach. Akcja rozkręca się jednak tak naprawdę pod koniec, od momentu schronienia się Claire w kościele. Wówczas wszystko pędzi tak szybko, jak lecą czytane strony. I od tego miejsca robi się naprawdę ciekawie, a pierwsza część kończy się zaskoczeniem. Polecam i stwierdzam, że warto przecierpieć ten flegmatyczny początek.

Zaczęłam swoją przygodę z tą serią od drugiego tomu "Śmiertelne kłamstwa", bardzo mi się spodobała postanowiłam więc sięgnąć po pierwszy tom z tej serii. "Śmiertelny sekret" jest niesamowitą i powieścią fantastyczna z nutką kryminalną. Poznajemy w niej wspaniałych bohaterów z którymi się utożsamiamy. Powieść a w niej porwania, dotyk który przewiduje przyszłość jak zarówno przeszłość i tajemniczy prześladowca. To jak i wiele więcej można znaleźć w tej powieści która trzyma w napięciu do ostatniej strony, nie wiadomo kiedy czytelnik się na niej znajduje. Pierwsza część jak i druga warte polecenia i zapoznania się z treścią :)

7,5/10 ⭐ Pierwsze co chciałabym powiedzieć, to to, że opowiadania są nierówne. Zdecydowanie najsłabszym z nich jest opowiadanie pierwsze "Łowy", które ma bardzo ciekawy pomysł i zaskoczyło mnie zakończenie, ale styl pisania i kreacja bohaterów nie do końca mi się podobała. Najlepszymi opowiadaniami jest "Dom luster" Cassandry Clare oraz "Dekret o podejrzanych" Maureen Johnson. Pozostałe dwa opowiadania są na podobnym poziomie. Są w porządku i bardzo ciekawe, ale nie aż tak, jak te dwa najlepsze. Jest to zdecydowanie luźna i czysto rozrywkowa książka, ale z takim zamysłem zaczynałam ją czytać. https://www.instagram.com/skrzat_ksiazkowy/

Jak na taki gatunek literacki - romans dla młodzieży o paranormalnych zadatkach - to jest to świetna pozycja. :) Możliwe, że na plus wyszło dla autorki, że nie jest to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością, i wiem, że musiała się mocno wysilać by napisać coś z poziomu nastoletniego. Wszystkich, którzy nie znają jeszcze tej autorki odsyłam najpierw do "tuzina czarnych róż", lub najlepiej odnaleźć gdzieś "lustrzanki po zmierzchu". Sympatyczne wampirze fantasy z mocną akcją. Wróćmy jednak do nowej serii o wampirach, napisanej specjalnie dla młodszych osobników. Świerza, sympatyczna, chociaż nadal mało zaskakująca po tak wielkim natłoku podobnych opowieści. Ta króciutka pozycja napisana jest z punktu widzenia kilku bohaterów. Większość tekstu poświęcona jest niestety panience niezbyt inteligentnej, zepsutej i trochę pustej, wręcz momentami jałowej jeśli można to określenie przypisać osobie. Na plus tej powieści rokuje druga narratorka, całkiem odmienna od tej opisywanej powyżej, i to nie tylko charakterem i wyglądem ale także sytuacją rodzinną. Jak zwykle w takich książeczkach mamy tutaj element romansowy, choć jak dla mnie to zbyt wielkie słowo. Styl nie jest ambitny, pozycje czyta się tak szybko, że aż szkoda, że jest taka cienka. Na szczęście są dalsze części i z chęcią po nie sięgnę. Ogółem? Lekka i przyjemna. Polecam fanom młodzieżowej literatury, a także tym, którzy lubią pochłaniać książki o tematyce krwiopijczej i paranormalnej.