W rany

Name: W rany
Rating: 8,2 (504 reviews)
Author: Petra Dvořáková
ISBN: 9788367889391

Petra Dvořáková

8,2 / 10

504 ocen

104 opinii

Stara Szkoła

Wydawnictwo: Stara Szkoła Cykl: Wrony (tom 2) literatura piękna

180 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Cykl:: Wrony (tom 2)
Data wydania:: 2025-10-16
Data 1. wyd. pol.:: 2025-10-16
Liczba stron:: 180
Czas czytania: 3 godz. 0 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788367889391
Tłumacz:: Mirosław Śmigielski

Kontynuacja bestsellerowej opowieści o świetle i mroku.
Wrony stały się w Polsce hitem literackim i najpopularniejszą czeską powieścią współczesną. Olbrzymie zainteresowanie i emocje czytelników zaowocowały włączeniem książki na listę lektur uzupełniających dla polskich liceów i techników!
Otwarte zakończenie pozostawiało czytelnikom szerokie pole do interpretacji. Co się stało z Basią? Jak wyglądały dalsze losy Kasi?
Ta opowieść trafia prosto w rany. Otwiera je, by odnaleźć w nich oczyszczenie. I zapomnienie. Petra Dvorakova po raz kolejny przygląda się złu za drzwiami pozornie bezpiecznych domów. Analizuje dziecięcą bezsilność i otula nas ciepłem czarnych, wronich piór.

Średnia ocen

8,2 / 10

104 opinii 504 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup W rany w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki W rany

Średnia ocen

8,2 / 10

504 ocen

Twoja ocena

0 / 10

86 ocen

116 ocen

169 ocen

98 ocen

26 ocen

5 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

sigrid_voss

09.04.2026

8 / 10

Na półkach: ,

Podobnie jak "Wrony", ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Wciąż przeraża mnie świadomość, że takie rodziny istnieją naprawdę i że systematycznie niszczą życie własnych dzieci. Dvorakova robi coś, co bardzo cenię: nie epatuje przemocą. Nie pokazuje jej w oczywisty, krzykliwy sposób. Nie ma tu dramatycznych scen "na pokaz", nie ma bohaterów-męczenników ukrywających siniaki pod ubraniem.
Ta przemoc jest cicha. Milcząca. Jakby sama próbowała odciąć się od rzeczywistości. I właśnie dlatego działa tak mocno. Bo jako czytelnika nie tyle szokuje, co zaczyna drapać gdzieś pod czaszką. Uświadamia, że takie historie mogą dziać się tuż obok, za ścianą, niezauważone przez nikogo.
Uważam, że zarówno "Wrony", jak i "W rany" to książki, które powinien przeczytać każdy rodzic. Bez wyjątku. Bo czasem wystarczy jedno słowo, jeden krzyk, jeden gest, by podciąć dziecku skrzydła. I wtedy, jak ta mała, zziębnięta i ranna wrona - już nigdzie nie odleci. Zostanie w swoim własnym piekle.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1203 użytkowników ma tytuł W rany na półkach głównych

Przeczytane 598
Chcę przeczytać 594
Teraz czytam 11

244 użytkowników ma tytuł W rany na półkach dodatkowych

Posiadam 126
2026 41
2025 34
Ulubione 12
Literatura piękna 11
Chcę w prezencie 10
E-book 10

Tagi i tematy do książki W rany

rodzina dojrzewanie strata trauma przemoc strach

Inne książki autora

Więcej

6,3

Zmienione sny Petra Dvořáková

7,0

Ogród Petra Dvořáková

8,0

Julia łapie za słówka Petra Dvořáková

6,4

Jestem głód Petra Dvořáková

więcej

Petra Dvořáková

Petra Dvořáková (1977) – czeska autorka i scenarzystka. Zadebiutowała w 2006 roku zbiorem rozmów na temat wiary, za który zdobyła prestiżową nagrodę Magnesia Litera. Chorowała na anoreksję, co znalazło swoje odbicie w jej autobiograficznym tekście Já jsem hlad (pol. Jestem głodem, 2009). W młodości pracowała jako pielęgniarka. Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Masaryka w Brnie. Ma dwóch synów. Mieszka w Znojmie. Petra Dvořáková, jedna z najważniejszych czeskich pisarek współczesnych, bezkompromisowo porusza ważne tematy społeczne, ubierając je w świetną fabułę. Ta książka to lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy pragną znaleźć klucz do świata dziecięcych emocji.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Gwiazdka. Opowieść przedwigilijna

Ingvild H. Rishøi

Gwiazdka. Opowieść przedwigilijna to bardzo poruszająca i smutna historia. To opowieść o miłości i nadziei, mimo przeciwności losu. Jak dla mnie zakończenie nie jest satysfakcjonujące, ponieważ jest otwarte, a przy tak krótkiej historii i realnej, powinno być zamknięte.

AgaS

ocenił na 7 14 dni temu

Nic nie rośnie w blasku księżyca

Torborg Nedreaas

Bardzo podobała mi się narracja - to był świetny pomysł, by powieść zbudować na nocnej rozmowie dwójki nieznajomych. Głównie mówiła ona, wtrącenia mężczyzny bywały raczej opisowe, co w moim odczuciu świetnie zagrało. Historia poruszająca i jednocześnie dająca wgląd w życie w małym norweskim miasteczku w czasach powojennych - powszechna bieda, bezrobocie, strach o przyszłość. Wybory bohaterki nie zawsze były dla mnie zrozumiałe, ale z drugiej strony to właśnie wzbudzało emocje i chyba o to chodzi. Mimo to było mi jej szkoda. Nocna rozmowa wprowadzała fajny nastrój intymności, czuć było również niepokój dziewczyny, jej rozterki. Zakończenie również mi się podobało.

Menessable

ocenił na 7 12 dni temu

Kiedy żurawie odlatują na południe

Lisa Ridzén

Kiedy żurawie odlatują na południe to książka, która zapada w serce i daje do myślenia — szczególnie czytelnikom w dojrzalszym wieku, którzy zasmakowali radości i cierpienia, z jakimi wiąże się nieubłagany upływ czasu. W książce ciekawie pokazane są nie tylko emocje głównego bohatera, którego życie powoli dobiega końca, ale także różnice w okazywaniu uczuć i dzieleniu się troskami na przestrzeni różnych generacji trzech spokrewnionych ze sobą mężczyzn. Książka ta pozwala łagodniejszym okiem, z dużą dozą wyrozumiałości, spojrzeć także na nasze relacje rodzinne. Nasi najbliżsi, wychowani w innych czasach — z mniejszą liczbą możliwości niż my, w dość zachowawczej i zamkniętej kulturze słowiańskiej — nauczeni byli w odmienny sposób okazywać miłość niż młodzi ludzie obecnie. To pozycja bardzo dojrzała, która świetnie odzwierciedla przemijanie czasu i związane z nim bolączki na przestrzeni różnych pokoleń. Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto szuka innego spojrzenia na przemijanie, starość i różnorodność wiekową.

tomaszontheway

ocenił na 9 2 dni temu

Odrzucenie

Tony Tulathimutte

Dzieło przewrotne, wręcz trollujące czytelnika, ze wszech miar meta. Punktująca przywary lewicy, ale tej skrajnej i amerykańskiej (także nie czuję się dotknięty xD). Myślałem nawet o ósemce, bowiem "Odrzucenie" wiele razy skłaniała mnie do przemyśleń, lecz wciąż czuję zniesmaczenie nie tak wcale krótkim fragmentem fantazji seksualnej jednego z bohaterów. Rozumiem zamysł artystyczny, ale nie zmienia to faktu, iż był to moment obrzydliwy. Nie zdziwię się, jeśli wielu czytelników odpadnie przez ten właśnie fragment - ja byłem tego bliski. Mimo to książka warta uwagi. Zwłaszcza dla tych, którzy szukają w literaturze czegoś nieoczywistego. 7+

Grac

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Dziki, mroczny brzeg

Charlotte McConaghy

Wobec takiego piekna przyrody zawartego w powieści nie sposób przejść obojętnie. Książka zapisuje się w sercu i pamięci. Historia budzi spore emocje, z pewnością przypadnie do gustu wrazliwemu czytelnikowi. Idealnie nadaje sięna ekranizację - urok wyspy mógłby być doskonałym polem do popsiu dla filmowców. Do ostatniej strony nie mogłam sie oderwać, a co za tym idzie dolaczam do grona zachwycony czytelników.

lotosu_kwiat

ocenił na 9 2 dni temu

Jak wychować zająca

Chloe Dalton

Chciałam przeczytać tę książkę podczas świąt wielkanocnych bo wyobrażałam sobie zajączka jako symbol tychże świąt. Aczkolwiek przeczytałam ją jeszcze przed świętami. Po prostu brakuje mi słów. Dla mnie jest to smutna pozycja, wzruszająca..... jak niewiele, a może i wiele trzeba, aby oddać trochę naszego świata przyrodzie by móc razem współistnieć.

Sylno12

ocenił na 8 8 dni temu

Duchy

Dolly Alderton

Liczyłam na opowieść dla młodych dorosłych z klasycznym lovestory, z oszałamiającym męskim bohaterem, który obdarza protagonistkę uczuciem a co najbardziej szokujące, szacunkiem (no i dobra powyżej 6 stóp i 6 pack, bo tego wymaga kanon). Co dostałam? "Reality check" do bólu, po którym potrzebowałam prysznica i szczotki, żeby zetrzeć wyimaginowany bród. Rzeczywistość randkowania przez aplikacje została oddana przez autorkę znakomicie. Wszechobecny ghosting, banalne rozmowy, przedziwne fetysze i masa mężów naszych koleżanek z ukrytą twarzą, których poznajesz po kafelkach z kuchni w tle (na samą myśl: brrr...). Kto się w tym bagnie tarzał, ten wie. Przypominały mi się zarzuty kolegów, że popularne książki kobiecych autorek (Czwarte skrzydło, Dwory czy wszystkie powieści romantyczne A. Hazelwood lub A. Jimenez) idealizują mężczyzn i przez to są "be" (no i oczywiście za mało ambitne dla naszych geniuszy). No to wreszcie doczekali się przedstawienia męskich postaci bez grama przesady i co do joty trafnie: jako zlęknionych chłopców w obliczu dorosłego życia, na pozór pewnych siebie z masą nieprzepracowanych problemów, jednocześnie nieskorych do pracy nad sobą. Na drugiej płaszczyźnie książka działa jako opowieść o trudnych relacjach rodzic-dziecko, szczególnie w jesieni życia tych pierwszych. Nostalgia, wspomnienia i zmierzenie się z prawdą o przemijaniu. Zgadzam się z autorką, że koniec końców zawsze pozostajemy dziećmi naszych rodziców. Książka-głos pokolenia.

StaraDemokracja

oceniła na 7 16 godzin temu

W dobrych rękach

Yael van der Wouden

trudno mi coś napisać.. książkę postanowiłam przeczytać za poleceniem pewnego konta z polecajkami na insta. Jeśli chodzi o styl pisania jest dobry i dobrze się ją czytało. Natomiast ogólna historia mnie nie "porwała". Jeśli ktoś by mnie zapytał czy polecam to odpowiem że są inne ciekawsze i wciągające książki

MartaEł

ocenił na 6 1 dzień temu

Solo

Zośka Papużanka

"Solo" to moje pierwsze spotkanie z Zośką Papużanką. Nastawiłam się bardziej na opowieści o życiu w pojedynkę, byciu singlem. Tymczasem książka to zbiór historii, zaczerpniętych z prawdziwych sytuacji, nieudanych związków, małżeństw, a więc nie tylko dotyczących singielek. Z jednej strony książka pokazuje, że czasem lepiej żyć solo, niż tkwić w toksycznych czy wypalonych relacjach. Dużo bohaterek jest samotnych, mimo posiadania rodziny, nie mają wsparcia i mogą liczyć tylko na siebie. Dla mnie "Solo" to smutna, dołująca powieść, mimo że niektóre historie kończą się happy endem.

wikis012

ocenił na 6 24 dni temu

Rzeka lodu

Ariel Lawhon

Książka Lutego w Klubie Czułej Czytelniczki. Powieść historyczna z wątkiem kryminalnym i główna bohaterka, która wymyka się schematom. Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową postacią, która nie obawia się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogą nawet same zeznawać przed sądem. Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory - autorka przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc! Sceny, które zapamiętam: - zeznania Rebecci Foster przed sądem - jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz - wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

aleks_makulska

oceniła na 10 1 dzień temu

Dj Bambi

Auður Ava Ólafsdóttir

Nie jest to typ historii, które zwykle mnie interesują, ale bardzo pozytywnie się nią zaskoczyłam. Autorka w bardzo subtelny i nienachalny sposób pokazuje życie osoby transpłciowej, jej drogę do spełnionego życia, trudności, wyrzeczenia, początkowe zagubienie. Podobało mi się to, choć uważam, że mogłaby być zdecydowanie dłuższa. Niektóre wątki można by rozwinąć i dać historii lepiej wybrzmieć. Bambi bardzo przypadła mi do gustu, to bohaterka, która od razu wzbudza sympatię i chce jej się kibicować. Zakończenie mi się podobało i myślę, że w pełni na nie zasłużyła.

Menessable

ocenił na 7 29 dni temu

Kontury

Jakub Jarno

Poznałam już poprzednią książkę autora i wywarła na mnie spore wrażenie, więc postanowiłam przesłuchać też tą drugą. Czy było warto? 'Pamiętanie jest sprzeczne z naturą, człowiek został stworzony do zapominania.' Wanda będąc w więzieniu postanawia opowiedzieć historię swojego życia. Życia, które nie było ani łatwe, ani usłane różami. Do czego doprowadziły kobietę podjęte decyzje? Przepiękna, wzruszająca historia opowiadana z perspektywy starszej już kobiety. Poznajemy jej losy z lat dziecięcych i młodzieńczych, a jednocześnie widzimy, kim kobieta jest teraz. Momentami ciężko słuchało mi się tej historii, jednak ostatecznie okazała się warta każdej spędzonej minuty. 'Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia.' To znów książka inna od tych, które czytam na co dzień. Ale mimo to zrobiła na mnie ogromne wrażenie, warto było się przy niej zatrzymać na kilka chwil. Wiele wątków wymaga od czytelnika zastanowienia i wyciszenia, ale zdecydowanie warto poznać tę historię. Ja wiem, że będę sięgać po kolejne autora, kiedy tylko się pojawią i będę potrzebowała zmiany. Nie trzeba lubić literatury pięknej, aby docenić piękno i głębię tej historii. Przeczytajcie ją koniecznie! 'Człowiek nie jest w stanie choćby przymierzyć cudzych butów. (…) możesz próbować patrzeć na świat jak hipopotam, zawsze jednak będziesz robić to nie jako on, lecz jako człowiek wyobrażający sobie, że jest hipopotamem.'

Aga Zaczytana

oceniła na 8 1 dzień temu

Tylko durnie żyją do końca

Zyta Rudzka

Lida zapłakała w życiu tylko raz, wyrażając żałobę po niespełnieniu największego marzenia; powoli godząc się z tym, że na pewne warunki nie ma rady. Nie przeskoczysz, choćbyś chciał bo świat i ludzie szybko sprowadzą cię do parkietu. Położą pod butem. A potem jeszcze oplują dla pewności, że zrozumiałeś swoje położenie. Lida zaczęła więc stopniowo wyłamywaĉ się z oswojonych pobieżnie schematów. Najpierw odrzuciła intelektualizm płynący w jej żyłach od strony rodziców, a kilka lat póżniej miasto, by na nowym, wiejskim terenie doświadczyć namacalnie deklasacji w podupadłym gospodarstwie. Ale na tym nie koniec postępującej degradacji. Bezlitosnego szargania rodzicielskich nadziei. Lida bowiem bewstydnie wikła się w autorski hedonizm: osobliwą mieszankę miłosnej - choć wytrwałej - swobody, poważania kultury fizycznej oraz koneserskiej, rzecz jasna wyłącznie "rekreacyjnej" kultury spożywania bimbru własnej produkcji. Zyta Rudzka serwuje nam szarpaną, stylizowaną i mocną w wydźwięku prozę. Taką w której wrodzona mądrość miesza się z filozoficznym bełkotem. Pijackim przegięciem. Swoistą pozą, którą bohaterowie przybierają, gdy brakuje już słów, które można by wypowiedzieć po wielu latach wspólnego życia w powszechnie nieakceptowanej konfiguracji. Autorka zdecydowanie nie uznaje półśrodków. Tam, gdzie trzeba uderza prosto w oczy i to ze zdwojoną siłą. Jednakże w momentach wymagających okazania śladu czułości, przywiązania czy zwyczajnej nostalgii za przeszłością stosownie tonuje język Lidy, naszej zapalczywej narratorki. Gorącej ciałem, mową i temperamentem. Polskiej Dolly Parton z imponującą kolekcją gwizdków trenerskich wyeksponowaną na szyi. "Tylko durnie żyją do końca" to historia ludzi żyjących w trójkącie, bez planu, na marginesie lokalnej społeczności. Wykolejonych, ale w pewnym sensie... szczęśliwych? Nie oglądających się na konwenanse, a zatem budzących takie zgorszenie, że nawet ksiądz ucieka na ich widok, gdzie pieprz rośnie. IG: zlizujelitery

Deppowa

oceniła na 7 11 godzin temu

Atmosfera

Taylor Jenkins Reid

Główna bohaterka, Joan Goodwin, to kobieta z ambicją sięgającą gwiazd (dosłownie). W latach 80., w czasach gdy obecność kobiet w świecie nauki i eksploracji kosmosu wciąż była czymś przełomowym, rozpoczyna szkolenie na astonautkę. To przestrzeń pełna pasji i rywalizacji, ale też miejsce, w którym Joan poznaje ludzi, którzy naprawdę wierzą w to co robią. Wśród nich jest Vanessa Ford, postać magnetyczna, przyciągająca uwagę i uczucia Joan w sposób, którego trudno zignorować. To opowieść o spełnianiu marzeń, o przekraczaniu granic narzuconych przez społeczeństwo, o miłości, która nie mieści się w sztywnych ramach epoki, i o trudnej rodzinnej więzi. Szczególnie poruszyła mnie relacja Joan z siostrzenicą - momentami bardziej autentyczna niż główny wątek romantyczny. Trochę szkoda, że wątek kosmosu nie został bardziej rozwinięty. Jest obecny, intrygujący, ale raczej jako tło niż pełnoprawny element fabuły. Ta książka ma swoje słabsze momenty. Dialogi bywają nierówne, zdarzały się momenty, w których brzmiały zbyt prosto, czasem wręcz banalnie, co wybijało z rytmu. A jeśli ktoś szuka literackiej uczty językowej, może poczuć niedosyt. Ale jednocześnie… nie wiem, czy to tutaj było najważniejsze. Bo „Atmosfera” zadziałała na mnie emocjonalnie. Ma w sobie coś z klimatu „comfy” komedii romantycznych, jest ciepła, czasem przewidywalna, ale też szczera w swoim przekazie. A końcówka? Wzruszająca! Taka, przy której rzeczywiście może zakręcić się łezka w oku. Czy to książka, która zostanie ze mną na długo i trafi na listę ulubionych? Raczej nie. Ale jako odskocznia, sprawdza się bardzo dobrze.

bibliotekaliv

ocenił na 7 1 dzień temu

Babunia©

Ivana Gibová

Mocna, wulgarna, brutalnie szczera; jak rozbebrana, jątrząca się rana, której ktoś/coś/wszystko/nic nie pozwala się zagoić. "Babunia" przywodzi na myśl "Ten się śmieje, kto ma zęby" Zyty Rudzkiej, "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Marcina Wiechy, "Fizykę smutku" Gospodinova i pewien sentymentalizm wyrażający się nadawaniem przedmiotom/miejscom znaczenia poprzez konotacje emocjonalne, Wita Szostaka. Nie sposób też nie dostrzec podobieństwa do "Łakomych" Małgorzaty Lebdy i chociaż "Babunia" to brutalność, a "Łakome" łagodność to obie te pozycje patrzą starości prosto w oczy, doświadczają jej wszystkimi zmysłami, nie upiększają, nie odwracają głowy od obrzydliwości, degradacji, nieuchronności. Ivana Gibova dołącza grona autorów, których twórczość ogromnie doceniam i którą czuję, gdy czytam. Wielka szkoda, że jest to jedyna pozycja autorki dostępna w przekładzie polskim.

Łucja

oceniła na 10 6 dni temu

Wszystko dla N

Kanae Minato

Historia ta bardziej podobała mi się w formie serialu, choć książka oczywiście nie była też zła i dobrze się ją czytało. Mimo wszystko przy tej ilości postaci lepiej wszystko wchodziło mając przed sobą wygląd postaci i pewnie ciężej byłoby mi się połapać , gdybym wcześniej go nie oglądała.

technikolore Bazyl

ocenił na 6 20 dni temu

Obiekty głębokiego nieba

Jakub Małecki

Po przeczytaniu "Korowodu" czy "Dygotu" uważałem, że nic już mnie nie zaskoczy w pisarstwie Pana Jakuba. Obie były rewelacyjne. A jednak jak to w przysłowiu: Nigdy nie mów nigdy". "Obiekty....." są tak piękne i rewelacyjne, że brak mi słów. Opowieść jakich wiele znamy z życia. Jan i Iga są małżeństwem, pracują i żyją sobie. Czasami szukają wrażeń. To bardzo prosta historia o życiu w małżeństwie. Czasem ekscytującym, a czasem nudnym. I w tej prostocie wg mnie tkwi siła tej książki. I jak to w życiu bywa, szukanie tzw. "wrażeń" doprowadzić może do dramatu. Resztę po przeczytaniu dopowiecie sobie sami. A i jeszcze jedno opowieść o relacji syn-ojciec dla mnie najlepsza. I te piękne opisy życia na wsi. Coś pięknego. Polecam bardzo.

Piotr Bruder

ocenił na 8 15 godzin temu

Ogród rozpaczy ziemskich

Beatriz Serrano

Biegłam po tę książkę do nieznanej mi biblioteki, tak ją sobie upatrzyłam i nie odpuściłam po przejrzeniu nominowanych w tym roku tytułów. A sama powieść? Ciekawa, szybka, choć trochę rozczarowująca, bo bez celu. To znaczy, jest i finał, nawet przemyślany i zaskakujący; ale w samej historii nie dzieje się tak wiele. Jesteśmy w głowie głównej bohaterki Marisy, która staje się symbolem naszych czasów: jej życie, sytuacja, relacje i to, co robi z wolnym czasem. Rozmysły i obserwacje Marisy są napisane w lekki, zabawny sposób, można się trochę pośmiać, można się tez zmęczyć. Im dłużej się pomyśli o jej życiu, tym bardziej jest to przytłaczające, bo mocno trafne. Szczególnie, że takich osób jest wśród nas mnóstwo. Wyzwanie LC 2026 – luty: przeczytam książkę nominowaną w Plebiscycie Książka Roku 2025

darkakadarka

oceniła na 8 9 dni temu

Rok, w którym nie umarłem

Mikołaj Grynberg

Rok, w którym nie umarłem to kolejny przykład polskiej prozy zawałowej. Wiem, temat teoretycznie ciężki, ale ponieważ cenię sobie Zawał Białoszewskiego i następujący po nim Konstancin, to po tekst Mikołaja Grynberga sięgnąłem z zainteresowaniem. I nie zawiodłem się. To zaskakująco przyjemna, choć dość krótka lektura. Grynberg trafia do szpitala. Przez chwilę nie jest pewne, czy w ogóle przeżyje, choć przecież ratownicy medyczni bagatelizowali objawy. Uspokajali. Potem jednak robi się dobrze. Mamy pewność, że gość wyzdrowieje. Stanie na nogi. I nie jest to spoiler, bo tytuł, bo sam fakt istnienia książki. Ale zanim do tego dojdzie, Grynberg musi swoje odleżeć. Posłuchać rozmów współchorych, poczekać na lekarza, policzyć na pomoc pielęgniarek. Zderzyć się ze wszystkim, co wiąże się z poważnym kryzysem zdrowotnym. A wiąże się z nim sporo. Choćby strach. Słabość. Niepewność. Zagubienie. Ale też przewartościowanie świata, nagłe docenienie tego, co się ma. Życia, pracy, rodziny. Wielu zwykłych chwil, na które normalnie się nie zwraca uwagi, ale na skutek choroby nabierają niebywałej wartości. Stają się czymś ważnym i pięknym. Co ważne, Grynberg pisze o tym bez zbędnego patosu i z odrobiną czarnego humoru, za sprawą którego książka nie jest smutna ani ponura. Rok, w którym nie umarłem przypomina dziennik, bo też zrodził się jako dziennik. Autor wylądował w szpitalu i gdy tylko poczuł się na siłach, zaczął notować opisywać otaczającą go rzeczywistość. W efekcie równie ciekawie jak Białoszewski prezentuje nam świat po zawale. Owszem, korzysta z nieco innych środków, wydaje się bardziej zwarty, dowcipny, ale też mniej zakochany w zwykłej, szarej codzienności. Mnie to jednak wystarczy. Takie książki lubię. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Michał Zacharzewski

ocenił na 9 4 dni temu

To był tylko pies. O żałobie po zwierzętach

Daria Grzesiek

Są takie książki, które nie podlegają ocenie, bo czy da się ocenić czyjeś emocje?🤔 Czy da się napisać o każdej podoba się / nie podoba się? Zawsze mam z tym problem, bo wydaje mi się to wiele razy takie nie na miejscu. Napiszę za to, że takie książki jak "To był tylko pies" są potrzebne, bo zwierzęta nadal traktowane są jak produkt pełniący pewną funkcję - wielu ludzi wciąż nie odkryło, że można kochać je bezinteresownie. Tak po prostu. Wartościowa lektura. ❤️

Bookowiec

ocenił na 7 12 dni temu

Cytaty z książki W rany

W gnieździe jest nam ciepło. Pośród mroźnego wiatru ogrzewamy sobie nawzajem opierzone ciałka. Muszą się dotykać, muszą się chronić Młode jest kruche, wrony o tym wiedzą. (63).

Petra Dvořáková W rany Zobacz więcej

Więcej