W drodze do domu. Opowieści wigilijne z Norwegii

Big Stone Gap, małe miasteczko przesiąknięte historią, gdzie nawet najdrobniejsze marzenia mogą otrzymać skrzydła. To właśnie tutaj rozgrywa się niezwykła historia Wendy i Jacka , którzy postanowili spełnić swoje marzenie o własnej księgarni.To prawdziwa historia o sile marzeń i pasji, która nie tylko zachwyci miłośników książek, ale także zainspiruje każdego, kto kiedykolwiek marzył o realizacji swoich najskrytszych pragnień.

Świetna książka. WASP amerykański korpus pilotek z czasów II wojny światowej do którego dostają się siostry z polskiej rodziny Jurdabralińskich (fantazja amerykańskiej autorki nawet polski czytelnik łamie język) i ich historia przez kolejne pokolenia. Bardzo ciekawie poprowadzona opowieść, od której trudno się oderwać. Bardzo polecam.

Biorąc do rąk tą powieść wiedziałam,że będzie po prostu idealna,dobra. Historia bardzo wzruszająca,głęboka zapadająca w pamięć. Opowiada opowieść o Madelaine, ktôra prowadzi herbaciarnie wraz z innymi kobietami z Amerykańskiego miasteczka Iliinois spotykają się w herbaciarni,rozmawiają o wszystkim,spotkania towarzystkie się tam odbywają.Mieszkanki Avalonu robią album na kartkach swoich,wspomnienia dzielą się swoimi doświadczeniami życiowymi. To dowcipna,mądra,piękna,ciepła i niezwykła opowiadająca o stracie bliskiej osoby,o śmierci,o adopcji dziecka. Mnie urzekła za serce,zaintrygowała,z przyjemnością przeczytałam tą piękną powieść.

Paryż - miasto pełne kontrastów. Z jednej strony miasto miłości, kultury, sztuki (również kulinarnej), mody, z dugiej kojarzone (zwłaszcza w ostatnich latach) z zamieszkami. Miasto ludzi poszukujących siebie, własnego szczęścia, miłości. Czasem samotnych w tłumie. Tacy są właśnie bohaterowie tej powieści - nieco zagubieni. pragnący bliskości i ciepła. Co ich połączyło? Przypadek? Nie, jeden list wysłany w odpowiednim czasie. A potem? A potem historia potoczyła się...Jak? Sprawdźcie sami. Warto poznać tę ciepłą nieco nostalgiczną, smakowitą powieść. Plus za wątek kulinarny. Maleńki minus za mniej Paryża w treści niż mógłby sugerować tytuł.

Demencja jest straszna. Kradnie życie po kawałku, nic nie zostawia. Historia tu zawarta, opowiedziana jest głosem starszej kobiety, z zanikiem pamięci. Jej obecne problemy przeplatają się ze wspomnieniami sprzed 70 lat, dotyczącymi jej zaginionej siostry. Smutna to opowieść. Ludzie chorzy, pomimo opieki rodziny, są bardzo samotni w swoim nieszczęściu.

Zmień coś w swoim życiu, przyzwyczajenie bardzo cię ogranicza. Książka pokazuje jak zmiany nawet drobne mogą dawać satysfakcję nie tylko tobie również twoim bliskim. Strach przed nowym niech zamieni sie w wyzwanie i małymi krokami dąż do zmiany która chcesz wprowadzić w zycie ciesz się i zobacz że potrafisz. Lubię książki które inspirują kobietę jak ja; praca dom kolezanka zakupy praca dom..... i ciagle to samo.

Bardzo przyjemna w czytaniu książka. Jedna z tych, które podnoszą na duchu w ciężkich momentach życia. O wsparciu ludzi wokół nas, zarówno tych oczywistych i tych mniej oczywistych. "Lekka, łatwa i przyjemna" , w pewien sposób magiczna, zmieniająca patrzenie na ten prosty świat wokół nas.

To bardzo ciekawa historia, bez brutalności i erotyzmu. Wspaniała na lekki wieczór. Dwie kobiety, które dzieli 100 lat a łączy dziennik. Historie o wytrwałości i dążeniu do celu pomimo przeciwności losu. Bardzo ciekawa historia. Dziwię się ze inni recenzenci tak nisko oceniają te powieść. Dla mnie lekka, przyjemna lektura do lampki wina.

Miła, choć całkiem wyssana z palca opowiastka o kocie, który myślał zupełnie po ludzku. Po przeczytaniu autentycznej historii kota Boba autorstwa Jamesa Bowena miałem nadzieję, że będzie to coś w ten deseń. Tymczasem autorka Rachel Wells funduje czytelnikowi dosyć naiwną historyjkę o sprytnym kotku o imieniu Alfie, który po śmierci swojej właścicielki postanawia na własną rękę odnaleźć nowy dom i nowych właścicieli. Tym razem jednak chce przechytrzyć los i na wszelki wypadek poszukać sobie schronienia w kilku domach na raz. W ten sposób otrzymujemy cztery różne historie ludzkich losów, życiowych problemów i rozterek. Mamy opowieść o Clair, która nie może pozbierać się po rozwodzie, opowieść o samotności Jonathana, problemach rodziny emigrantów z Polski i o depresji poporodowej Polly. Wkrótce za sprawą sprytnego kotka Alfiego losy wszystkich tych ludzi skrzyżują się i połączą. Miałem mieszane uczucia co do lektury tej książki. Po pierwszych rozdziałach gotów byłem ją porzucić. Infantylny styl pisarski autorki przypominał książeczki dla dzieci. Jednak problemy życiowe ludzkich bohaterów były bardzo realistyczne i to właśnie był ten haczyk, który ciągnął mnie do końca fabuły. Może to nie jest literatura wysokich lotów, ale na dobre czytadło dla poprawienia sobie samopoczucia nadaje się idealnie.

"Świat według Boba" James'a Bowen'a, to wzruszająca i piękna kontynuacja serii o kocie Bobie i jego właścicielu, który zmagał się z uzależnieniem od narkotyków. W tym tomie dowiadujemy się, że mowa ciała Boba jest całkiem inna niż reszty kotów. Rudzielec zdaje się nawet porozumiewać ze swoim właścicielem telepatycznie, obaj wiedzą bez słów czego drugi potrzebuje. Znowu zostajemy świadkami niebezpiecznych, strasznych, ale także, i rozczulających sytuacji. Przejdziemy wraz z autorem przez podróż pisania książki. Znajdziemy odpowiedzi na ciekawe pytania np.: Co Bob zrobi, gdy jego właściciel zachoruje? Co zrobi James, gdy Bob będzie chory? Czy Bob dogada się z psem? Wszystkiego dowiecie się w tej książce. Jako miłośnik gadów muszę wspomnieć, że w książce jest krótka scenka z wężem i jego właścicielem, który idealnie się zachował. Zapewnił komfort i swojemu wężowi, jak i Bobowi i James'owi, oraz nie trzymał swojego pupila długo na zewnątrz. Jako właściciel kotów ta biografia otworzyła mi oczy na to, jak bardzo koty różnią się od siebie. Sam mam leniwce, które tylko śpią i jedzą. Nie robią żadnych sztuczek, ani nic. Bob jest ich całkowitym przeciwieństwem i sprawia to, że jeszcze bardziej szanuję te zwierzęta. Moim zdaniem ta powieść jest godna przeczytania, tak jak pierwszy tom. Czcionka jest duża i przejrzysta. Czyta się gładko i szybko. Odczułem całą gammę emocji podczas czytania, dzięki czemu nie jestem w stanie powiedzieć nic innego, niż: "Musicie to przeczytać!" Szczególnie kociarze.

Można się pośmiać, można się wzruszyć, można się wielu rzeczy dowiedzieć... na szczęście ja świnek nie jem, więc I bez takich książek Je kocham. Brawa dla ludzi, którzy podejmują się rzeczy wydawałoby się ponad ich możliwości... mimo trudów, wychodzi im to na dobre!!!

Dlaczego takie niskie oceny ? Według mnie powieść hiszpańskiej pisarki Marian Izaguirre jest naprawdę ciekawa. Mamy tu dwie linie czasowe, lata dwudzieste i pięćdziesiąte XX wieku. W roku 1951 dochodzi do spotkania Amerykanki Alice z Lolą, żoną właściciela antykwariatu . Kobiety razem czytają powieść pt,, Dziewczyna o włosach jak len'' i to właśnie za sprawą tej książki przenosimy się w lata dwudzieste i poznajemy historię życia dziewczyny o imieniu Rose. Chciałabym bardziej zachęcić do przeczytania tej powieści, jednocześnie nie chcę za bardzo zdradzać fabuły , ponieważ pozbawiłoby to potencjalnych czytelników elementu zaskoczenia i intrygującej chęci dowiedzenia się , co było dalej. Powiem tylko,że przeszłość i przyszłość znajdą wspólny mianownik, a gdzie i jak ? Przeczytajcie sami.😉

Wspaniale napisana powieść, bez zbędnych słów, ozdobników, porywających akcji, a jednak wciągająca, mądra i pouczająca. Jest jak życie, które toczy się powoli, pełne niespodzianek, niewiadomych, niespełnionych oczekiwań czy marzeń. Napisana oszczędnym, ale jakże emocjonalnym językiem; ileż w niej głębokich przemyśleń, mądrości, tolerancji, zrozumienia dla wolności, prawa stanowienia o sobie, ileż poświęcenia, oddania i bezinteresownej miłości. Bo któż potrafiłby po kilkudziesięciu latach życia w samotności, bez rodziny, z tęsknotą wciąż rozdzierającą serce, przygarnąć dwie ciężarne dziewczyny, prawie dzieci, opiekować się nimi, troszczyć o ich los, o los narodzonego dziecka, przeżywać ich porażki, nieść bezinteresowną pomoc, chronić przed złem, ale równocześnie dać im szansę na podejmowanie własnych decyzji, nie narzucać się. Telmadge to potrafił i chyba nie trudno zrozumieć motywy jego postępowania. Był gotów dla Jane i Delli zrobić wszystko, narazić nawet własne życie; to on wychował i pokochał osieroconą Angelene, kiedy Jane popełniła samobójstwo. To robiąca niesamowite wrażenie książka o tęsknocie, niespotykanie silnej więzi emocjonalnej, o potrzebie bycia blisko z drugim człowiekiem, poczuciu straty, odpowiedzialności, bezinteresowności, umiejętności wybaczania. Piękna, głęboka i mądra, dlatego nie żałujcie poświęcić na nią czas.

Poszukiwany Colin Firth to typowa obyczajówka, która umili jesienne wieczory. Płynie z niej kobiecość, ciepło, rozterki życia codziennego i słodki zapach ciast pieczonych przez jedną z bohaterek. Nie liczcie na zaskakującą fabułę, ponieważ jej nie znajdziecie. Powiedziałabym, że ta historia jest przewidywalna, ale to kompletnie w niczym nie przeszkadza. Dlaczego? Bo wciąga. Odrywa od rzeczywistości i po prostu daje przyjemność z czytania. Takie książki są ideale na reset – czytasz i oczyszczasz głowę, bez zbędnej analizy. Oczywiście można się przyczepić do niewykorzystanego potencjału na naprawdę dobra historię z adopcją na pierwszym planie. Można wytknąć kilka błędów logicznych czy powtarzalność niektórych zwrotów, ale broni się tym, że czyta się ją szybko i przyjemnie, a do tego porusza ważny temat. Macierzyństwo w każdym wieku może być szokiem i wiązać się z całą gamą wątpliwości i emocji. Mamy tutaj zderzenie różnych światów i temat macierzyństwa pokazany z różnych stron. Jest też temat adopcji, który nie należy do najłatwiejszych. Myślę, że ta „banalność” równoważy trudne tematy i sprawia, że książkę obiera się lekko. Podsumowując: przyjemny i lekki literacki średniaczek. Dla relaksu idealna, ale jeśli szukacie czegoś, co was zaskoczy na tyle, że będziecie zbierać zęby z podłogi, to sobie darujcie. Mnie wciągnęła, ale takiej książki było mi potrzeba akurat w tym czasie.

Nazwisko Autorki od wielu lat (mówiąc precyzyjnie, od lektury trylogii „Kuchennymi drzwiami”) jest dla mnie synonimem najwyższej jakości. Z tego powodu, będąc w swojej bibliotece, bez wahania sięgnęłam po tę książkę. Nie zawiodłam się. To wręcz płynąca opowieść o kilku pokoleniach ludzi, uciekająca od tandetnych schematów, a jednocześnie przemycająca ogromny ładunek życiowej mądrości „poprzez zabawę”, bo książkę czyta się tak łatwo i lekko, jakby nie mówiła o wielu trudnych doświadczeniach. To zasługa warsztatu Autorki i jej głębokiej znajomości ludzkiej natury. Nieustannie myślę o tym, do jak dziwnego momentu doszliśmy, skoro książki płaskie i schematyczne otrzymują wysokie oceny, a taką perełkę ocenia się po pierwsze nisko, po drugie zdumiewającymi dla wyrobionego czytelnika określeniami, które być może pasują do modnych opowiastek, ale na pewno nie do tak sprawnie i mądrze poprowadzonej historii.

Trochę dziwnie czytało mi się na początku z uwagi na narrację w drugiej osobie. Jednak im dalej czytałam, tym coraz mniej mi to przeszkadzało. No cóż, w zasadzie samo życie, czy to w Australii, czy w Polsce, często pech prześladuje człowieka i nigdy nie ma jednego problemu, tylko problem goni problem. Główny bohater ponadto zmagał się z depresją, co w dzisiejszych czasach jest poważnym problemem. Poruszone przez autora sprawy, to takie normalne codzienne życie.

Książka, jak wszystkie, przeczytane przeze mnie pozycje z serii "Leniwa niedziela", dała mi kilka dobrych godzin świetnej rozrywki. Z przyjemnością spędziłam kolejne wakacyjne dni przy lekturze. Akcja dzieje się w Stanach 60 lat wcześniej. Jakie to niesamowite, gry obserwujemy całą tę rewolucję obyczajowości, która się dzieje na naszych oczach ! Czy dzisiaj jest jeszcze ktoś w stanie wyobrazić sobie, że kobieta może być tylko dodatkiem do mężczyzny ? Czy naprawdę tak niedawno źle była postrzegana praca zawodowa żon? Zaryzykuję jeszcze jedno pytanie - a dzisiaj? Co jest źle postrzegane w otoczeniu, w którym żyjesz? Nadal prawdą jest, że etykietowanie pozostaje popularne, tylko przyjęło inne formy. Tam z pogardą mówiono, wydymając wargi -"rozwódka" lub "Żydówka", a teraz i tutaj? Może mówimy: "stara panna", może "protestantka", a może ... - zresztą niech każdy sam sobie dopowie. Nadal żyjemy w małych enklawach, które rządzą się swoimi prawami, które próbują nas jakoś ograniczać i przyciąć do odpowiednich ramek. Ale główna bohaterka napawa mnie duchem walki i każe chociaż spróbować iść pod prąd.

"Mówi się, że co nas nie zabije, to nas wzmocni, i tak właśnie jest. Naprawdę. Miesiące po narodzinach Frasera były traumą, ale przeżyłam coś w rodzaju katharsis. Zmieniłam swoją filozofię życiową. Nasza sytuacja nie jest niczyją winą. Ani Frasera, ani moją, ani żadnego innego człowieka. Los rozdał nam takie, a nie inne karty, więc trudno, muszę nimi grać. Chodzi o dobro Frasera - jestem odpowiedzialna za to, by podarować mu jak najlepsze życie. I to właśnie robię, każdego dnia" (str. 55). "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko" jest to autobiograficzna opowieść napisana z wielką miłością przez matkę autystycznego chłopca. Louise Booth opowiada szczerze o swoim macierzyństwie, o trudnych jego początkach. O zmaganiu się z depresją poporodową, o dostrzeganiu nieprawidłowości w funkcjonowaniu synka już w pierwszych momentach jego życia, o bagatelizowaniu uwag matki na ten temat przez personel medyczny. Louise opisuje codzienność swojej rodziny pod kątem autyzmu dziecka, uświadamiając czytelnikom, jak wiele kwestii zaburza spokój rodziców (opiekunów), a są to takie kwestie, które w przypadku dzieci nieautystycznych nawet nie przyszłyby nikomu do głowy jako potencjalne źródło wystąpienia "problemu". Proste, prozaiczne sytuacje, które w przypadku życia w spektrum nie zawsze okazują się być takimi prostymi. Bardzo otwiera to oczy postronnego obserwatora na codzienny trud rodzin w spektrum. Autyzm dziecka najczęściej jest bardzo trudny do zaakceptowania przez rodziców w pierwszej fazie po diagnozie. Nie inaczej było w przypadku tej rodziny, Louise zmienia jednak swój sposób myślenia i postawę wobec odmiennego typu rozwoju swojego dziecka w momencie wystąpienia zagrożenia życia Frasera. Patrząc na sytuację z punktu widzenia wiary, aż chce się powiedzieć, że ze zła wyprowadzone zostało dobro. Ale skąd w tytule książki Billy? O co chodzi z tym kotem ocalającym życie dziecka? (choć dla mnie osobiście lepiej współgrałoby tutaj słowo "odmienił"). Fraser jako mały chłopczyk wykazywał typowe dla ASD zachowania. Nie okazywał chociażby żadnego zainteresowania otoczeniem, skupiając się raczej jedynie na tym wszystkim, co posiadało kółka albo się kręciło. Pewnego dnia niespodziewanie jego zainteresowanie przykuł kot, co nie umknęło uwadze troskliwej, kochającej mamy. Louise od razu podchwyciła w tym drobnym zajściu szansę dla swojego synka i nie pomyliła się, obecność kota wpłynęła bowiem znacząco na wiele zachowań Frasera. Najlepszym przykładem może być tutaj fakt, że dziecko dotąd bojące się przebywania na zewnątrz, w ślad za kotem z chęcią zaczęło korzystać z dobrodziejstw ogrodu. Kot pomagał mu również w szybszym uspokojeniu w przypadku wystąpienia ataku histerii. Takich przykładów znajdziecie w książce o wiele więcej, ale o tym musicie przeczytać już sami. Jak również o tym, czym ten konkretny kotek wyróżniał się spośród swojego kociego rodu. Dla mnie osobiście bardzo ważnym punktem całej opowieści był moment, w którym Louise opowiada o tym, jak trudna do przejścia i zaakceptowania dla dziecka autystycznego jest zmiana placówki edukacyjnej, jak wielkie stanowi to dla niego wyzwanie! Podoba mi się opisane w książce podejście nauczycieli i terapeutów pracujących z Fraserem, ich branie pod uwagę realnych potrzeb dziecka i dopasowywanie do nich prowadzonych zajęć, nie bagatelizowanie uwag matki, odnoszenie się do niej jako najlepszego źródła wiedzy o dziecku, wzajemna chęć niesienia realnej pomocy w usprawnianiu funkcjonowania chłopca. Również motyw zapisywania wszelkich uwag na temat pracy Frasera - nie tylko tych negatywnych, ale przede wszystkim skupianie się na tych pozytywnych i przekazywanie ich na bieżąco rodzicom. Wspominając o tej książce, nie sposób pominąć informacji, że pisana ona była z punktu widzenia lat wcześniejszych, kiedy wiedza o autyzmie była dużo mniej rozległa niż dzisiaj. W efekcie niektóre stwierdzenia w niej występujące są już dziś nieaktualne, np. fakt sugerowania przez pediatrę, że diagnozowanie w kierunku autyzmu jest zbyt wczesne, ponieważ spektrum autyzmu nie diagnozuje się zwykle przed czwartym rokiem życia pacjenta, że autyzm występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek czy chociażby samo używanie określenia choroba w stosunku do autyzmu. Warto o tym wszystkim pamiętać, sięgając po tę książkę!

Bardzo przyjemna pozycja dla każdego książkoholika ☺️ Główna bohaterka swoje życie przeżywa w książkach, żyje nimi i dla nich, zamknięta w swojej "książkowej" strefie komfortu. Lecz przychodzi taki dzień, w którym na skutek zmian w swoim realnym życiu, decyduje się przyjąć zaproszenie swojej korespondencyjnej znajomej i przemierza cały świat by spędzić u niej wakacje. To najbardziej szalona decyzja w jej życiu.. Decyzja, która zmienia wszystko i nadaje sens. Szczerze polecam - to piękna, wzruszająca i ciepła historia.

Bardzo przyjemnie się czytało. Fajny malowniczy klimat, do tego stary dom z własnymi historiami, ciekawe wydarzenia, nawet nadprzyrodzone. Francja-elegancja, można by rzec. Bardzo fajnie autorka wywarzyła historie dwóch rodzin mieszkających w tym domu i zagadki, które z nimi się wiążą. Tutaj zjawiska paranormalne łączą się z zagadkami kryminalnymi. Niemal do ostatnich stron nie można przewidzieć zakończenia. Jak dla mnie na plus, bo nie znalazłam niczego, do czego można by się przyczepić.