Vampire Knight tom 7

Historia o wampirach inna niż wszystkie. Bo czy ktoś wcześniej spotkał się z wampirzycą, która, zamiast wysysać krew, musi pozbywać się swojej? Wątpię. Wychodzą z tego bardzo zabawne sytuacje. W ogóle cała manga jest poprowadzona w lekki, bardzo rozrywkowy sposób. Mam nadzieję, że utrzyma poziom, bo zapowiada się dobra zabawa na odmóżdżenie.

Ai Yazawa to mangaczka znana przede wszystkim z "Nany" i "Paradise Kiss". Przy tych dwóch popularnych tytułach, manga "Kagen no Tsuki" wydaje się zapomniana. Myślę, że niesłusznie, bo i ten komiks ma sporo uroku. Tym razem autorka zamiast na klasyczny obyczaj, postawiła na historię z wątkami fantastycznymi. Opowieść rozgrywa się na kilku płaszczyznach czasowych i nie brakuje w niej zagadek, na które odpowiedzi powoli odkrywamy razem z bohaterami. Na początku obawiałam się, czy "Kagen no tsuki" przypadnie mi do gustu, głównie ze względu na młodszy niż zazwyczaj u Yazawy wiek bohaterów. Przyzwyczaiłam się jednak do tego szybciej, niż przypuszczałam. Spodobała mi się też atmosfera melancholii i tajemnicy, płynąca z kart mangi. Doceniam również długość tego komiksu, która jest idealnie dobrana do treści. Nie polecałabym zaczynania przygody z mangami Ai Yazawy od tego tytułu — za bardzo różni się od jej flagowych pozycji. Myślę jednak, że osoby już zaznajomione z jej twórczością powinny go przeczytać. Choć nie ujął mnie tak jak "Paradise Kiss" czy "Nana", był udaną lekturą. https://www.instagram.com/kiczcock/

„Paradise Kiss” Ai Yazawy to pełna wspaniałych kreacji i pokazów mody manga o szukaniu swojego miejsca na ziemi, o pierwszych momentach zakochania, o spełnianiu marzeń. „W osiemnaste lato mojego życia, wreszcie nadeszła moja wiosna. Chyba…” Główna bohaterka, Yukari, cały swój czas poświęca na sprostanie oczekiwań mamy, na naukę na egzaminy, żeby dostać się na dobre studia. Jednak jej monotonne życie zmienia się, gdy poznaje George, Miwako, Arashiego i Isabellę z Technikum Artystycznego Yazawa, a oni proponują jej zostanie modelką na pokaz mody trzecioklasistów. Tak zaczyna się jej poszukiwanie swojej drogi, czas spędzany między Atelier, nauką w bibliotece, szybkimi przejażdżkami z ekscentrycznym Georgem czy spotkaniami na kawę z uroczą, lekko naiwną Miwako, która mówi o sobie w trzeciej osobie i nazywa bohaterkę Caroline. Czy dziewczyna będzie pasować do tego barwnego grona, do marki ParaKiss? „Ile bym się starała, nie jestem w stanie jej doścignąć. Bardzo lubię szyć, jednak projektowanie zupełnie mi nie idzie. Brakuje mi własnych pomysłów.” Do twórczości Ai Yazawy, do takich tytułów jak „Nana” czy właśnie „Paradise Kiss”, zawsze wracam z nostalgią. Na początku potrzebowałam chwilę na wczucie się w język, w tłumaczenie, ale nie było to trudne, zwłaszcza, że czasy gimnazjum nie są mi obce. Pamiętam też poprzednie wydanie i z tego co sprawdzałam, to różni się głównie formatem i nasyceniem druku. „Do tej pory byłam kimś, kto nie oglądając się na nic pędził przez ciemny tunel byle do wyjścia. Okazało się ono jednak tylko białą, pustą plamą, w której nie było nic widać. Ta pustka napawała mnie przerażeniem.” Podobało mi się łamanie czwartej ściany przez autorkę w mowie o długości rozdziałów, oszczędzaniu stron, etc., a także nawiązanie do marki modowej Happy Berry z „Sąsiedzkiej opowieści” o Mikako, siostrze Miwako. Uwielbiam tematy poruszane tutaj, od dorastania, przeżywania drobnych rzeczy, po próbę sprostania oczekiwań dorosłych i pierwszy łyk szampana z alkoholem. Na przykładzie Yukari/Caroline, możemy zauważyć, że czasem warto popełnić parę błędów i zaryzykować, żeby odnaleźć siebie, swoją drogę, przyszłość. „Potrzeba trochę talentu, mnóstwo zapału i wystarczająco wytrwałości. Jeśli tylko masz te trzy cechy, coś na pewno się wydarzy.” [Współpraca z Wydawnictwo Waneko]

I największa tajemnica wreszcie została całkowicie rozwikłana! Pomysł oraz jego realizacja były świetne, ALE jestem bardzo zdegustowana, wręcz obrzydzona. Choć w środowiskach wampirów Czystej Krwi to uchodzi za normę, to i tak nie mogę przychylnie na to patrzeć. Tym bardziej, że nie potrafię przekonać się do Kaname. Yuki też okropnie drażni, choć teraz w zupełnie inny sposób, bo, skoro przypomniała sobie swoją przeszłość, to już nie musi nikogo dręczyć swoimi nieustannymi pytaniami. Jest dużo akcji i sporo wrażeń. Bardzo mocny tomik, jeden z lepszych z tej serii.

Urocza i zwariowana komedia romantyczna o uczniach ekskluzywnej japońskiej szkoły. Młoda uczennica zostaje członkiem szkolnego chłopiecego klubu, w którym dotrzymuje się towarzystwa (w całkiem niewinnych celach) dziewczętom, muszać spłacić koszt cennej stłuczonej wazy. Musząc udawać chłopca bohaterka poznaje innych członków klubu i historie osób, które go odwiedzają. Atutami seri są bohaterzy (często nietypowi i dość zwariowani) i poczucie humoru. Kreska rysunków jest prosta, lekko ostra, ale urocza.

Na to czekałam przez dziesięć tomów! Czemu tego nie było w anime? Tomik pełen jest romantycznych momentów, które włączyły we mnie fangirling. Mój ship choć przez chwilę uzyskał spełnienie a inny ship się narodził. Bardzo się cieszę, że poświęcono więcej uwagi Kainowi, bo to bardzo interesująca postać. Akcji jest nieco mniej niż poprzednio, ale relacje przedstawione w tym tomiku wszystko rekompensują. Tego potrzebowałam w tej serii.

Kouki Kuwabara, kamerzysta lokalnej telewizji kablowej, planuje złapać na gorącym uczynku kogoś, kto szpera w śmieciach, a potem nęka pewną kobietę, widza jego stacji. Jak na złość nie znajduje przy kubłach ze śmieciami poza urżniętym w sztok młodym mężczyzną. Niestety po nie do końca miłej wymianie słów dochodzi do szarpaniny i jego sprzęt zostaje uszkodzony. Rano okazuje się, że młodzik nic nie pamięta. Co gorsza nie ma też grosza przy duszy, a do rodzinnego domu nie zamierza wracać, by nie sprawiać tam więcej problemów. Koukiemu żal chłopaka, pozwala więc wydobrzeć mu u siebie w domu – wszak nie ma w nim nic, co mógłby ukraść – i nawet zatrudnia w kablówce, by ten odpracował swoje winy. Powoli między tymi dwoma dochodzi do czegoś więcej niż tylko dzieleniu tego samego lokum. Więcej na: https://www.monime.pl/liberty-liberty/

Wampirzyca Karin - wampir tłoczący kłania się Niektóre tytuły na dzień dobry chcemy zaszufladkować do danej kategorii. Zamknąć w ramach danego gatunku, pewni iż nie mają nic więcej do zaoferowania, ponad utarte i przyjęte przez twórców schematy. Nie zawsze jest to jednak wskazane i możemy zostać mocno zaskoczeni. Tak jest w przypadku mangi autorstwa Yuny Kagesaki - "Wampirzycy Karin". Bo czy widząc nieśmiałą, uroczą bohaterkę, nowego ucznia, który powoli staje się jej bliski, to nawet gdy dodamy do tego wampirzy wątek, nie mamy ochoty krzyknąć: romansidło dla dziewczyn? Pani Kagesaki serwuje czytelnikowi jednak o wiele więcej ponad miłosne wzloty i upadki. Będzie zabawnie, będzie wzruszająco, ale również bardzo mrocznie, tajemniczo i niekiedy brutalnie. W końcu z wampirami nie ma żartów. Serdecznie zapraszam byście poznali czarną owcę wampirzej rodziny młodą wampirzycę Karin. Życie wampira nie jest łatwe. Ludzie od wieków polują na jego gatunek i z tego powodu zmuszony jest ukrywać swoje istnienie. Na szczęście posiada szereg umiejętności, które pozwalają mu pozostać w strefie bajek dla większości śmiertelników. Przywoływanie nietoperzy, wymazywanie pamięci, to tylko kilka z nich. Co jednak gdy w wampirzej rodzinie pojawi się osoba pozbawiona tych mocy. Co więcej będzie to wampir, który zamiast wysysać krew, raz w miesiącu musi się pozbyć jej nadmiaru? Takim właśnie beznadziejnym przypadkiem jest Maaka Karin. Wamiprzyca, która raz w miesiącu musi swojej ofierze wstrzyknąć nadmiar wyprodukowanego płynu, w innym przypadku skończy się to nad wyraz efektownym krwotokiem z nosa, którego w żaden sposób nie da rady wytłumaczyć swoim przyjaciołom ze szkoły. Jednak Karin, z pomocą rodziny, która tuszuje jej fuszerki, jakoś udaje się żyć samotnie w świetle dnia, które dla dorosłych wampirów jest zabójcze. Wszystko zmienia się w chwili gdy do szkoły dziewczyny trafia nowy uczeń - Kenta Usui, przy którym krew wzbiera w Maace ze zdwojoną siłą. Jedno jest pewne - od tej chwili życie wamiprzycy stanie na głowie. Fabuła, choć mogłoby się wydawać iż skupi się wyłącznie na wamiprzej ułomności głównej bohaterki i jej relacjach z Usuim, ma czytelnikowi do zaoferowania dużo więcej. Bo choć i jedno i drugie stanowi ważny element cyklu, to jednak nie obracamy się wyłącznie wokół tych dwóch biegunów. Bardzo dużą uwagę poświęcono rodzinie głównej bohaterki, co już samo w sobie jest elementem rzadko spotykanym. Zazwyczaj bohaterowie żyją samotni, a rodzina gdzieś tam sobie istnieje, niezależnie, jakby w innym świecie. Karin zaś jest otoczona troskliwą opieką swojej matki, ojca, starszego brata i młodszej siostry, która jako jedyna, poza naszą czarną owcą może jeszcze przebywać w dzień na słońcu. W późniejszych tomach pojawi się też babcia Karin, która jest co najmniej wybuchowym charakterem, a za sprawą powolnego starzenia się wampirów stanowi nieomal kopię swojej wnuczki. Nietrudno się domyślić iż będzie to powodem kilku naprawdę ciekawych sytuacji. Autorka naprawdę sporo uwagi poświęca sposobowi życia i relacjom w wampirzej rodzinie. Starsze pokolenie prześladuje wciąż wspomnienie polowań na ich gatunek i nieufność do ludzi, młodsze kieruje się swoimi własnymi prawami. Wszyscy jednak troszczą się o siebie nawzajem i to jest naprawdę piękne. Rodzina głównego bohatera nie jest równie liczna i chłopak mieszka wyłącznie ze swoją matką, ojca nie zna, a babka udaje iż on nie istnieje. Ten wątek również jest niezwykle mocną stroną serii. Dużo poważniejszy, miejscami nawet przytłaczający sprawia, że Karin sprawnie przechodzi z komedii w dramat. Z resztą nie tylko za jego zasługą. Autorka pod tym względem posiada niezwykły talent, zachowując spójność i klimat opowiadanej historii potrafi obracać nastrojem czytelnika o 360o z gracją i wdziękiem. A gdy weźmiemy pod uwagę, że poza główną osią fabularną otrzymujemy całą masę wątków pobocznych to widzimy, że ma do takich zagrań szerokie pole do popisu. Główna bohaterka wydaje się bardzo schematyczna, nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę iż jest bardzo nietypową wampirzycą. Na szczęście pozory mylą również w tym przypadku i choć Karin jest wampirkiem o bardzo małym rozumku, to ma wielkie serce i nie sposób jej nie kochać. I choć z wiadomych powodów musi polegać na swoich bliskich, to nie jest wyłącznie damą w opresji, czekającą na swych wybawicieli, ale sama również potrafi o siebie zadbać i walczyć o siebie. Pozostali bohaterowie są bardzo różnorodni i jak przystało na dłuższe serie jest ich całkiem sporo. Jedni są bardziej inni mniej schematyczni, najważniejsze jednak, ze wszyscy doskonale odnajdują się w swoich rolach. W przeciwieństwie do Karin pozostali bohaterowie nie raz zaskoczą czytelnika, są mniej przewidywalni, a w dodatku posiadają równie interesujące historie do opowiedzenia. Elementem, który najsłabiej wypada w mandze jest jej kreska. Postacie nie są szczególnie urodziwe i nawet nie chodzi o to, że nie otrzymujemy pięknej jak z obrazka głównej bohaterki czy równie urodziwego młodzieńca w postaci bliskiego jej sercu przyjaciela, ale o fakt iż autorka zaserwowała nam armię klonów. Rodzinne podobieństwo to jedno, ale nie zmienia to faktu iż postacie są schematyczne, wydają się różnić jedynie ubiorem, wzrostem i niekiedy kształtem oczu. Co więcej często mają zachwiane proporcje, a tłom nie poświęca się zbyt wiele uwagi. Nie oznacza to jednak, ze rysunki są niestaranne. Po prostu taki jest styl autorki i trzeba do niego przywyknąć. Za plus za to można uznać mocną, pewną kreskę. Wyraźne kontury bardzo przypadły mi do gustu i wyróżniają się na tle innych mang, które z pozoru chciałoby się zaszufladkować do gatunku shoujo, gdzie kreska jest lekka, jakby szkicowana ołówkiem. Samo wydanie również prezentuje się bardzo dobrze. Ogromnym plusem jest dla mnie wydanie pozycji nie w czternastu tomach, jak miało to miejsce w oryginale, ale wydanie zbiorcze po dwa tomy w jednym tomiku, dzięki czemu całość zamyka się w siedmiu grubych tomach. W ich środku znajdziemy po kilka kolorowych stron, a każdy tomik kończy się dodatkowymi historiami, oraz przesłanymi przez fanów rysunkami. Warto także zajrzeć pod obwoluty. Kukiełkowe przedstawienie głównych bohaterów na pewno wywoła na Waszych twarzach szeroki uśmiech. Manga "Wampirzyca Karin" była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. Z pozoru naiwna historia, z równie banalną licealistką szybko zrzuciła kurtynę prostoty i wyłamała się ze schematy z naiwnej pozycji skierowanej dla dziewczyn przechodząc w serię, która ma szansę podbić serce każdego fana japońskich komiksów. Jest śmiesznie, jest ciekawie, miejscami brutalnie i poważnie. Historia jest naprawdę intrygująca, wampirzej rodziny nie sposób nie polubić, a z tomu na tom jest coraz lepiej. Jedynym grzechem jaki można zarzucić tej pozycji to kreska, ale zarówno dla bohaterów jak i przedstawionej historii warto przymknąć na nią oko i cieszyć się przygodami niezwykłej wampirzycy. Ocena: 9/10 Sara Glanc Po więcej recenzji zapraszamy na blog KZTK: http://koszztk.blogspot.com/

Wrodzony sceptycyzm sprawił,że po wysłuchaniu rekomendacji koleżanki, postanowiłam ostrożnie podchodzić do Aniołków. Wyobrażenie autorki i jej przekonania, wynikające z faktu, że bądź co bądź jest częścią innej kultury; początkowo były mi solą w oku - przywykłam do innej konwencji aniołów i demonów. Jednak lektura pierwszych 30 stron kompletnie namieszała w moich poglądach i cieszę się,że tak się stało. Angel Sanctuary porusza wiele kontrowersyjnych tematów, ale robi to z niespodziewanym, jak na mangę, wdziękiem. To pełna humoru i akcji opowieść, w której nie zabraknie potu, krwi i łez - niekoniecznie tych wypłakanych przez bohaterów. Dodatkowo kreska także czaruje - postaci są charakterystyczne,kreacje doskonale odzwierciedlają ich osobowości, a ja dalej mam problemy z wybraniem najpiękniejszej/ego z tej plejady.

Cukierkowa opowieść o chłopczyku zakochującym się w innym chłopaku. Manga była ok, nawet mnie nie wkurzała (nie należę do fanek gatunku), ale bohater który nie ma poczucia własnej tożsamości ani wartości nie jest w stanie wzbudzić we mnie głębszych pozytywnych uczuć. Manga zainteresowała mnie tak naprawdę dopiero pod koniec - kiedy doszłam do dodatkowych opowiadań. Jedno z nich - "moja pierwsza miłość" podobało mi się bardziej niż cała reszta, nakarmiłam nim moją żądzę dramy i pragnienie nieszczęśliwych miłości, ehehe. Nad drugim opowiadaniem nie warto się wg mnie zatrzymywać. Ogólnie - na plus - ładna okładka, biały papier, ciekawy pomysł z onomatopejami (pozostawione oryginalne i tuż obok małą czcionką polskie tłumaczenie), miłe czytadełko na chwilkę. Na minus - niektóre wypowiedzi w chmurkach mają cienie. Raz do góry, raz na dół, i nie wszystkie - bez żadnego klucza. Denerwowała mnie ta niespójność.

Nie przesadzam z oceną. Cała seria to chyba najzabawniejsza z najzabawniejszych komedii, jakie miałam okazję czytać/oglądać. Bohaterowie przecudni, kreska przepiękna - daleka od oldschoolu, estetyczna, pozwalająca rysować postaci zróżnicowanym stylem. Fabuła prosta jak budowa cepa i co z tego? Akcję z kilku pierwszych tomów znam na pamięć, a choćbym nie wiem ile razy wracała zawsze i tak płaczę ze śmiechu. Niebanalny harem.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Historii na temat duszy ludzkiej w szeroko pojętej popkulturze jest całe mnóstwo, od książek, filmów na mangach kończąc. Nie jeden tytuł skupiał się na bohaterach, którzy zginęli tragiczną śmiercią, a ich bezcielesny byt pozostawał na ziemi, nie mogąc zaznać odkupienia, do momentu aż osoby odpowiedzialne za ich cierpienia nie dosięgnie ręka sprawiedliwości. Właśnie tego rodzaju fabularna treść znajduje się w mandze The Innocent pozycji, która ma już swoje lata na karku, ale nadal jest warta przeczytania. Głównym bohaterem tytułu jest prywatny detektyw Ash, który zajął się sprawą, którą nikt nie powinien się interesować. Szybko został on oskarżony, o której zbrodnię nie popełnił, a błyskawiczny proces kończy się wyrokiem skazującym go na śmierć. Jego dusza skalana wieloma grzechami nie mogła odrodzić się ponownie, dostał on jednak szansę od Rady Aniołów na odkupienie swoich win. Miał on powrócić na ziemię i stać się opiekunem ludzi podobnych do siebie. Zadanie które otrzymał, jednak niespecjalnie go interesuje, jedynym jego celem jest zemsta na osobach, które doprowadziły do jego śmierci. Nie ma co ukrywać, że pod względem fabularnym mamy tutaj do czynienia z dziełem dobrym, ale dość mało odtwórczym (tytuł powiela wiele sprawdzonych schematów). Próba pokazania głębszej treści w postaci poruszenia tematyki grzechu i odkupienia duszy jest tutaj dość mocno przytłoczona przez główny sensacyjny wątek. Zdecydowanie nie jest to wada tytułu, wręcz przeciwnie skonstruowanie stosunkowo prostej i zamkniętej jednotomowej historii, w której istotną rolę odgrywa akcja, a wszystkie wątki są należycie wyjaśnione sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie. Jeśli szuka ktoś postaci złożonych, których enigmatyczność nadaje całemu tytułowi należytego klimatu, będzie mocno zawiedziony. Twórcy w swoich założeniach postawili na pewną prostotę i akcyjny charakter tytułu. Od samego początku mamy wyraźny podział na dobrą i złą stronę. Postacie zaliczająca się do tych „mrocznych” to pod wieloma względami schematyczne „czarne charaktery”, które mają nadać tytułowi odrobiny tajemniczości i klimatu thrillera (z różnym skutkiem). Sam Ash również nie należy do bohaterów, o których można byłoby napisać, że są innowacyjni. Mamy tutaj do czynienia z połączeniem Constantina i Punishera, czyli postacią, która nie zważa na nic na swojej drodze i jest gotowa do poświęcenia wszystkiego, aby tylko dokonać zemsty. Trudno nie odnieść wrażenia, że postacie ociekają tutaj dość „amerykańskim” klimatem. Z drugiej strony nie ma się jednak temu, co dziwić skoro w pomysł stworzenia tytułu był zaangażowany Aviego Arad - założyciela amerykańskiego Marvel Studios. Cała recenzja na: https://www.popkulturowykociolek.pl/2020/02/the-innocent-recenzja-mangi.html

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Przyjemny, lekki romansik, lecz tym razem nie między dwoma uczniami, a między uczennicą, a woźnym. Ciekawe? A jakże! Gagi były śmieszne, choć kreska średnio mi odpowiadała. Taka dziecinna... Czasem miny głównego bohatera wyglądały jak u obrzydliwego zboczeńca. Obwolutę też nie rozumiem,... tego znaku celu wokół numeru tomu. Ogólnie, to była najbrzydsza manga jaką kiedykolwiek miałam na półce. Mimo tego historia warta zapoznania. Miło wspominam całą serię.

Tytuł sprawnie miesza komedię i mroczną opowieść. Lubię takie podejście i muszę pochwalić, że wychodzi ono bardzo naturalnie. Najlepiej wypada to w tomie drugim, gdzie rutyna życia Sebastiana zostaje opatrzona jego przemyśleniami na temat pozostałej służby hrabiego. Dodaje to ciekawego kontekstu do wydarzeń z wcześniejszych rozdziałów i sprawia, że codzienne sytuacje z nieudolną pokojówką czy kucharzem są jeszcze bardziej zabawne. W końcu często nieświadomie zadzierają oni z bestią, która mogłaby rozprawić się z nimi w mgnieniu oka.

Jest świetna. Ale ma zarówno plusy, jak i minusy. Największym minusem jest streszczanie całej historii na początku KAŻDEGO rozdziału. Rozumiem, każdego tomu. Ale nie rozdziału. Plusem są paski od autorki, które wręcz tryskają szczęściem i poczuciem humoru. Ogółem historia jak i strona wizualna świetna.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/183-vampire-princess-miyu-t-1-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/183-vampire-princess-miyu-t-1-narumi.html

Po ciężkim starcie z mangą postanowiłem sięgnąć po coś lżejszego i „Mroczny kamerdyner” okazał się strzałem w tę stronę. Przeczytałem dwa tomy i od razu poczułem, że ta forma zaczyna być dla mnie dużo łatwiejsza w odbiorze. Historia jest prosta, dynamiczna i momentami naprawdę zabawna. Duet młodego arystokraty i jego demonicznego kamerdynera działa świetnie – jest ironia, czarny humor i lekki klimat grozy, ale podany w bardzo przystępnej formie. To zdecydowanie manga młodzieżowa, bardziej na poprawę humoru niż na głębokie rozkminy. Czyta się szybko, bez zmęczenia i bez konieczności ciągłego analizowania kadrów. Jest w porządku i sprawia przyjemność, choć nie ma w sobie nic, co by mnie szczególnie zachwyciło czy porwało na dłużej. Fajna rozrywka na luźny wieczór, ale bez efektu „wow”.

Prawdopodobnie książka ta nie jest "rewelacyjna", ale zdecydowanie ma coś w sobie i jako drugi tom moim zdaniem sprawdza się naprawdę dobrze. Zacznę od strony graficznej. Kreska mangi jest ładna, ale raczej przeciętna. Natomiast ogromnym plusem były dla mnie ilustracje nawiązujące do "Alicji w Krainie Czarów", i tym samym imienia głównej bohaterki ( w szczególności ta rozpoczynająca rozdział 9). Takie elementy naprawdę mnie urzekają. Fabuła płynnie posuwa się dalej, jednocześnie zaciekawiając. W tym tomie czytelnik dostaje wyjaśnienie paru ważnych, logicznie uzasadnionych aspektów, co jednak nie zaburza świetnej atmosfery tajemnicy, zachęcaj do sięgnięcia po następne tomy. Dodając do tego uroczych bohaterów, których można polubić, dostajemy przyjemną kontynuację historii i rozrywkę na jeden wieczór. Podsumowując, manga nie jest niczym unikalnym czy zachwycającym, ale mimo to godnym szczerego polecenia. Na pewno przeczytam także następne tomy, a po dwóch pierwszych myślę, że cała seria ma zadatki na coś jeszcze lepszego i pełna nadziei wyczekuję dalszej lektury.