Utalentowany pan Ripley

Glasgow, koniec XIX wieku. Ekscentryczny i równie odrażający doktor Godwin Baxter pokonuje nauką śmierć, przywracając do życia ciało młodej samobójczyni, która utonęła w rzece. Jako że przy okazji wszczepia jej mózg małego dziecka, będzie musiał nauczyć ją życia od początku. Powieść Alasdaira Graya to zdecydowanie książka, którą albo się kocha albo nienawidzi. przez sposób zaserwowania historii. Ja potrafiąc zauważyć piękno i głebię dzieła jednocześne przez jej wady nie potrafię się zdecydować po, której stronie się stawić. Są momenty gdy tą książkę wielbię, a są takie kiedy nie znoszę. Powieść momentami podstawa zagmatwany i nieprzystępny język, który lekko stoi na przeszkodzie by w pełni cieszyć się lekturą. Nie mam absolutnie zażaleń do specyficznego tonu stylu książki, ponieważ fabuła dotycząca przywróceniem do życia samobójcy przez dobrego naukowca obarczona filozoficznymi przemyśleniami nad egzystencją człowieka rodem z powieści o Frankensteinie, rolą kobiety i mężczyźni w życiu codziennym, a również Dużą ilością polityki i historii Wielkiej Brytanii wydaje się świetnymi pomysłem, który obiecuje wspaniałą przygodę wgłąb młodego móżdżka Belli. Jednak ten potencjał zmarnowano, przez nie specjalnie wciągającą narrację i sposób przedstawienia Historii, który jest strasznie toporny i nużący.

Kolejne, bardzo udane zetknięcie z twórczością Annie Ernaux. Pierwszy tekst najmocniejszy. Nie sama kontrowersja tematyki, ale styl utrzymuje czytelnika w napięciu. Zawsze w twórczości Ernaux zadziwia mnie znaczenie jakie społeczeństwo francuskie przypisuje (czy przypisywało) zdobyciu wyższego wykształcenia. Tutaj również pojawił się ten motyw. Drugie opowiadanie jest chyba najsłabszym z tego zbioru, ale wciąż udanym. Rozpoczyna się i wstępnie prowadzone jest z typową dla Ernaux precyzją. Stopniowo całość się rozwleka, ale czytając rozumie się tego powody. Ernaux w tym natłoku emocji po prostu pozwoliła sobie na wyrzucenie wszystkiego co związane jest z tą grupą wspomnień. Ostatni tekst króciutki. W zasadzie trudno się do niego odnosić. To po prostu zapis relacji z młodszym mężczyzną. Warto przeczytać traktując jako rozbudowanie tła dla pozostałych książek

„Następnym razem pożar” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Jamesa Baldwina o którym słyszałem wyłącznie dobre rzeczy. Znajoma radziła mi by zacząć od jego powieści, jednak przypadek sprawił, że pod ręką miałem właśnie ten esej – i dziś cieszę się, że to właśnie on otworzył mi drogę do jego pisarstwa. Baldwin już od pierwszych stron pokazuje, jak niezwykłą ma umiejętność łączenia osobistego tonu z przenikliwą analizą społeczną. Książka, choć krótka, okazuje się niezwykle gęsta od treści. Baldwin pisze z jednej strony o religii – o jej urokach, sile ale też o momentach, w których potrafi zawieść. Interesujące jest to jak umiejętnie pokazuje napięcia między duchowością a codzienną rzeczywistością, w której religia bywa zarówno drogowskazem jak i narzędziem kontroli. Jego spojrzenie jest jednocześnie intymne i szerokie, zakorzenione w doświadczeniu a zarazem świadome szerszego kontekstu historycznego. Największe wrażenie robi jednak to jak Baldwin pisze o rasie, pochodzeniu i rasizmie. Robi to z pasją ale i chłodną przenikliwością. Stawia ważne pytania – o to jak społeczeństwo wytwarza nierówności, jak uprzedzenia przenikają codzienność a także o to jak radzić sobie z gniewem i poczuciem niesprawiedliwości. Jego wnioski są dojrzałe, odważne i poruszające, zwłaszcza że wynikają z bezpośredniego, własnego doświadczenia. To lektura, która zostaje w głowie długo po odłożeniu książki na półkę. „Następnym razem pożar” daje przedsmak niezwykłej wrażliwości i odwagi Baldwina – i sprawia, że chce się sięgnąć po więcej jego tekstów. Jeśli jego powieści są równie intensywne, przenikliwe i uczciwe, to przede mną bardzo dobre literackie spotkania.

41/52/2023 „Ripley pod ziemią” („Ripley Under Ground”), tł. Marta Szkutnik, Oficyna Literacka Noir sur Blanc 2022, wysłuchany audiobook Legimi 1. Dlaczego? Bo po pierwszej części przychodzi druga, lubię czytać coś w całości, dobrze, że nie są to takie tomiszcza jak „Gra o tron” (ale było warto). 2. I jak? Przyjemnie, choć da się zauważyć powtarzalność. Ciekawa jest dziedzina życia, w której buszuje Ripley, złodziej, manipulator i morderca (to po tylu latach od premiery już nie jest raczej spoiler) – malarstwo, handel sztuką. Przeraża to, jak bardzo zwyczajny jest Tom Ripley. To nie Hannibal Lecter czy jakiś inny obłąkany geniusz zbrodni. To sympatyczny młody człowiek, który lubi spokojne, dość dostatnie życie, ale wciąż pociągają go różne nieuczciwe kombinacje. Wydaje mi się, że to ta zwyczajność jest jego tarczą. Ani bardzo piekny, ani bardzo brzydki. Ani bardzo mądry, ani bardzo głupi. Dziwi pewna niefrasobliwość Toma – na jego miejscu (hmm…) do zagrania roli kogoś innego, usunięcia zwłok przygotowywałabym się bardziej staranniej. I –narzekamy na utratę prywatności, bolejemy nad światem – panoptikonem – ale jak łatwo w czasach Ripleya było działać, jak niewiele miał przeszkód do usunięcia, jak niewiele śladów do zatarcia… Świat mu sprzyjał. Warto też byłoby się zastanowić nad tym, co decyduje o wartości dzieła sztuki, reklama? Sława? Czy jest coś takiego jak obiektywna wartość dzieła? Tom ma swoje słabości: „Nie znosił czytania cudzych listów ani osobistych notatek.” Bidulek. Ale też łatwo wracał do równowagi: „Po pierwszych kęsach jedzenia poczuł się lepiej”. Do zobaczenia, Tom! 3. Dokąd mnie to prowadzi? Do piosenki najlepszego polskiego zespołu – „Nagrobki” i „Mój dół” (69) NAGROBKI - 01 MÓJ DÓŁ [SINGIEL VERSON] - YouTube

Nie jest to typowy thriller i nawet nie przypuszczałam, że tak mi się spodoba. Każdy z czwórki bohaterów prowadzi swoją narrację osobno, a wyłania się z tego niezwykle interesująca historia. Na początku myślałam, że nie będę w stanie znieść tych ciągłych aluzji seksualnych, lecz z czasem było ich mniej, a fabuła porwała mnie ze sobą. Bardzo ciekawe portrety psychologiczne postaci. Trudno tu kogoś polubić, ale nie o to w tej książce chodzi. Świetna książka!

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

To moje drugie podejście do twórczości Rebekki Makkai. Po lekturze "Nie ma przed czym uciekać", która zostawiła mnie z mieszanymi uczuciami, postanowiłam sprawdzić "Mam do pana kilka pytań". Głównie ze względu na intrygujący wątek kryminalny i pozytywne opinie, które czytałam w sieci. Sam pomysł na fabułę wydał mi się świetny. Bodie Kane, znana podkasterka, wraca po latach do swojej elitarnej szkoły z internatem, by zmierzyć się z duchem zamordowanej koleżanki i sprawdzić, czy za kratami na pewno siedzi właściwa osoba. Mamy tu wszystko, co obiecuje dobry opis: zawodną pamięć, mroczne sekrety prestiżowej placówki i duszny klimat lat 90. Niestety, mimo że styl autorki jest bez zarzutu, po raz kolejny poczułam pewien niedosyt. Choć Makkai zręcznie podrzuca mylne tropy, momentami czułam się w tej opowieści po prostu zagubiona. Chaos narracyjny sprawił, że trudno było mi w pełni zaangażować się w śledztwo Bodie i poczuć prawdziwe wciągnięcie w tę historię. To solidna lektura poruszająca ważne tematy systemowej niesprawiedliwości, ale czegoś mi w niej niestety zabrakło. A szkoda. Niemniej nie odradzam, bo to nie było bardzo złe doświadczenie takie po prostu średnie.

Lata 20-te. USA. San Francisco. Do biura dwóch prywatnych detektywów wchodzi tajemnicza femme fatale ze zleceniem... Po zapoznaniu się z całą serią przygód Marlowe'a Chandlera od jakiegoś czasu czułem potrzebę przeczytania jakiegoś kryminału noir. Takiego - wiecie - klasycznego z twardymi gośćmi z byczymi karkami, szerokimi szczękami z cygarem między zębami i rewolwerem w kieszeni obszernej marynarki rzucających ironicznymi dowcipasami gdy ktoś do nich mierzy ze spluwy. No i akurat na Legimi w abonamencie jest nowy przekład "Sokoła maltańskiego" gdzie bohaterem jest Sam Spade. Dostałem to czego chciałem - to jest książka, która mogłaby posłużyć jako wzorzec noir jak metr z Sevres. Wszystkie klisze i motywy są tutaj. Mamy wartką akcję, fabułę klejoną na ślinę, brak rozbudowanych opisów psychologii postaci - wszyscy próbują wykiwać resztę frajerów w pogoni za bogactwem a bohater musi udowodnić, że nie da sobie dmuchać w kaszę. Rozmach jest niewielki - wręcz mam wrażenie jakby to był scenariusz dla teatru telewizji - akcja dzieję się praktycznie tylko we wnętrzach budynków - ale to nie przeszkadza. Miód jest w dialogach i innych interakcjach postaci. Także polecam jeśli ktoś czuje chęć na takie klimaty. P.S. Tłumaczenie momentami jest zabawne - zamiast pasztetowej mamy leberkę, a gdy jeden z policjantów odpowiada w złości na wywody bohaterów "Horsefeathers!" co oznacza bzdury/nonsens jest to przetłumaczone jako "Bujajcie słonia!" xD Aż ściągnąłem na komórkę e-booka po angielsku z projektu Gutenberg żeby porównywać co bardziej zastanawiające zwroty.

Historia uczucia pomiędzy miłością a obojętnością oraz między miłością a obsesją. Emocje, które towarzyszą ludziom, a są często nieuchwytne albo nienazwane. Książka napisana lekkim, czasem ironicznym językiem ale w sztywnej formie, od punktów. Jakoś mnie oczarowała.

Bernardine Evaristo, laureatka Nagrody Bookera za „Dziewczynę, kobietę, inną”, w powieści „Mr Loverman” udowadnia, że jest mistrzynią oddawania głosów tym, którzy w literaturze głównego nurtu zbyt często pozostają wyciszeni. To książka tętniąca życiem, mieniąca się barwami londyńskiej Hackney i nasycona aromatem rumu, a jednocześnie bolesna analiza życia w kłamstwie. Przyznając tej pozycji ocenę 8/10, doceniam jej niesamowitą energię językową oraz odwagę w przełamywaniu kulturowych tabu. Głównym protagonistą jest siedemdziesięcioczteroletni Barrington: elegant w nienagannych garniturach, miłośnik Szekspira, mąż, ojciec i dziadek. Pod tą fasadą szacownego seniora z karaibskiej diaspory kryje się jednak tajemnica – Barrington od sześćdziesięciu lat kocha Morrisa, swojego przyjaciela z dzieciństwa. Evaristo z niezwykłą gracją prowadzi nas przez meandry tej zakazanej miłości, która musiała przetrwać dekady w ukryciu przed konserwatywną społecznością i Bogobojną żoną, Carmel. Postać Barringtona jest fascynująca – to człowiek pełen uroku i dowcipu, ale też postać tragiczna, która u schyłku życia staje przed dylematem: czy wreszcie zacząć żyć w zgodzie ze sobą, ryzykując zniszczenie wszystkiego, co zbudował? Siłą „Mr Loverman” jest to, że Evaristo nie skupia się wyłącznie na perspektywie Barringtona. Autorka daje głos również Carmel, pokazując niszczycielską siłę małżeństwa opartego na emocjonalnej pustce i domysłach. To nie jest jednostronna opowieść o wyzwoleniu; to studium tego, jak sekret jednej osoby kładzie się cieniem na życiu całej rodziny. Evaristo genialnie operuje językiem – przeplata literacką angielszczyznę z karaibskim dialektem (patois), co nadaje narracji autentyczności i niepowtarzalnego tempa. Humor, często sarkastyczny i błyskotliwy, służy tu jako tarcza przed brutalną prawdą o zmarnowanych latach i straconych szansach. Ósemka to nota dla literatury, która zostawia w czytelniku trwały ślad. „Mr Loverman” to powieść ważna społecznie – odczarowuje postać starszego geja w czarnej społeczności, unikając przy tym schematów i taniego sentymentalizmu. Dlaczego nie pełna dziesiątka? Momentami tempo narracji, zwłaszcza w retrospekcjach z Antigui, nieco wyhamowuje, a niektóre wątki poboczne dotyczące córek Barringtona wydają się mniej dopracowane niż główny trójkąt relacji między nim, Morrisem a Carmel. Niemniej jednak, warsztat Evaristo jest olśniewający. „Mr Loverman” to triumf empatii i literackiego stylu. To książka o tym, że na bycie sobą nigdy nie jest za późno, ale też o wysokiej cenie, jaką płaci się za wolność. Bernardine Evaristo stworzyła postać, którą jednocześnie chcemy uściskać i skrzyczeć za jej tchórzostwo. To lektura słodko-gorzka, inteligentna i niesamowicie ludzka. Jeśli szukasz prozy, która rozśmieszy Cię do łez, by za chwilę ścisnąć za gardło, „Mr Loverman” jest pozycją obowiązkową. To celebracja życia we wszystkich jego skomplikowanych barwach.

„Wmawiają wam, że niesprawiedliwość to część jakiegoś wielkiego planu. I to nie pozwala wam się zbuntować.” Ciekawa przygoda czytelnicza, oryginalna i nieszablonowa, powiew nowego pomysłu na fabułę, znakomitego żonglowania scenariuszem zdarzeń, zabawą i skłanianiem do refleksji. Wrażenie jednoczesnego wejścia w najnowszą wojenną historię Sri Lanki i w świat fantastyki, szalenie pokręcony, wymykający się opisowi, zasiedlony przez duchowe byty w różnych stadiach świadomości. Kolombo z szeroką paletą odmiennych barw, korupcja przenikająca każde środowisko, siły rządowe kontra tamilscy separatyści. Dziesiątki tysięcy zabitych w ostrzale i nalotach, setki zamachów terrorystycznych, tuszowanie śledztw. Już na wstępie książki wiadomo było, że Maali Almeida umarł. Niesamowite wrażenie, kiedy obserwowało się to, co działo się z jego ciałem. Mężczyzna wiedział, że jego egzystencja zakończyła się poprzez morderstwo, ale nie znał tożsamości zabójcy. Dostał siedem księżyców, aby dowiedzieć się, co kryło się za odejściem w osobliwą sferę zaświatów i jaka była prawdziwa tożsamość mordercy. Jako fotograf wojenny naraził się różnym politycznym siłom, jako narrator zraził do siebie terrorystów, jako hazardzista przekroczył linię ryzyka. A i rodzinne relacje wzbudzały podejrzenia. Shehan Karunatilaka zdecydował się na prowadzenie narracji w drugiej osobie liczby pojedynczej. Zabieg korespondował z koncepcją i klimatem powieści. Stał się delikatną formą sugerowania końca czegoś, a jednak wciąż trwania w czymś. Czas na rozwiązanie zagadki kryminalnej, rozliczeń z dokonań w życiu, ocenę sposobu traktowania innych, z każdym księżycem kurczył się, a mnogość aktorów na scenie życia imponowała. Każda osoba warta była uwagi, interpretacji, podjęcia prób zrozumienia i ewentualnego wykluczenia z zabójstwa. Długie cienie kładły się na odtwarzanych obrazach i śledzonych zachowaniach. Mitologiczny rys oprowadzał po istotach z piekieł i pożeraczach dusz. Spotkania ze zmarłymi przybliżały do odkrycia prawdy. Rozmowy z ateistą, prawniczką, rewolucjonistą, lekarką, ochroniarzem, kapłanem, samobójcą, wiele wnosiły, ale też rozpraszały w odnajdywaniu ścieżki prowadzającej do prawdy. Pojawiające się osoby ze zdjęć wykonanych przez Almeidę nadawały osobliwy charakter opowieści. Przypominały o sobie, przywoływały wspomnienia, dopominały się uwagi. I jeszcze jezioro, skrywające świadectwa zbrodni. Czasem do akcji wkraczał mistyczny rys, często coś na kształt snu, nieuchwytność przeszłości, bolesne doświadczenia domowej wojny i niewyobrażalnej przemocy. „Siedem księżyców Maalego Almeidy” nie jest propozycją czytelniczą dla każdego. Warto poświęcić więcej czasu na poznawanie powieści, tak aby odkrywać ją w kolejnych odsłonach. Wówczas bardziej angażuje i wciąga, zachęca do podtrzymania znajomości, daje wgląd w zwykłego człowieka i społeczeństwo Sri Lanki. bookendorfina.pl

Napisana pięknym językiem, z kapitalnym poczuciem humoru opowieść o przyjaźni zapoczątkowanej w młodym wieku i trwającej aż do śmierci. W wielu momentach przypomina mi książki Stuarta Douglasa, którego rekomendacja znajduje się na okładce. Mnie bardzo przypadła do gustu i będę czekał na kolejne książki autora.

Lektura potwierdza, że pieniądze i władza uzależniają - tu nie była odkrywcza. Natomiast prowadzenie flirtu z czytelnikiem - jak jest napisana, intryga snująca się przez powieść - wciąga bez reszty. Jak przedstawione są Indie? W dużym skrócie - nadal funkcjonujący kastowy podział społeczeństwa, niesprawiedliwość, korupcja, brak realnej władzy państwowej, mizoginizm, okrutne warunki życiowe a raczej utrzymujące przy życiu, a obok złoto. O Indiach, szczególnie współczesnych wiem tyle, ile z wiadomości - przekaz nie jest romantyczny. I "Wiek zła" nie zmienił mojego nastawienia - nie chcę z bliska poznawać lokalnych warunków.

Świetna książka o muzycznym świecie Seattle z drugiej połowy lat 80. i początku lat 90. Rzuca światło na branżę muzyczną także od strony wydawniczej. Książka jest spójna i przemyślana. Wymaga jednak skupienia, ponieważ w karuzeli imion w pewnych momentach łatwo się zgubić — zwłaszcza jeśli nie zna się wspominanych zespołów, a tym bardziej tych mniej rozpoznawalnych. Jako ciekawy dodatek mogłaby pojawić się lista utworów do odsłuchania.

Melancholijna książka o dekadenckim mieście. Zderzenie sielskiego wakacyjnego włoskiego klimatu z marazmem codziennego życia, pijanstwem i nieszczesliwą miłością. Za to napisana tak, ze po pierwszych kilku znaniach mozna poczuć się tak jakbyśmy całą tę historię obserwowali z tarasu włoskiej restauracji nad pachnącą kawą i cornetto.

Podobno każda książka musi trafić w konkretny czas dla konkretnego czytelnika. No to ta trafiła w 1000% . Właśnie taką potrzebowałam. Sama się dziwię ale nie mogłam się od niej oderwać. była dla mnie fascynująca. Mimo, że jednocześnie wiem, że dla innych, lub dla mnie w innym czasie, mogłaby być nudna. Chyba poprostu potrzebowałam ściany wokół mnie i spojrzenia z dystansu. Super zadziałała. A po zakończeniu chciałoby się zacząć czytać od nowa.

Głównymi bohaterami kameralnej prozy australijskiej pisarski są Dexter i Elizabeth, oboje po czterdziestce, w czasie studiów byli blisko ze sobą, a teraz spotkali się przypadkowo na lotnisku w Melbourne, kiedy to Elizabeth czekała na przylatującą nastoletnią siostrę Vicky. Nasza para bohaterów ma już swoje rodziny: Dexter żonę Athenę oraz dwóch synów: mocno autystycznego Billy'ego i Arthura. Elizabeth z kolei żyje w nieformalnym związku z Philipem z którym ma córkę Poppy, no i oczywiście jest Vicky. Dość skomplikowane relacje między tą ósemką bohaterów są treścią książki. Portretuje Garner z wielką czułością swoich bohaterów, w gruncie rzeczy zagubionych ludzi, którzy często dokonują złych wyborów, ale są tylko ludźmi z ich potrzebami, tęsknotami, rutynami. To taka czuła książka, nie sposób nie lubić żadnego z jej bohaterów. Jakoś poruszyła mnie postać Vicky, która obserwując chaotyczne i zimne życie swojej siostry, zaczyna lgnąć do rodziny Dextera, gdzie jest miłość i bezpieczeństwo. W tej rodzinie jest też jakieś szaleństwo: śpiew Dextera, granie na pianinie Atheny no i szalony syn, ale też sporo ciepła. Rzecz cała jest bardzo plastyczna: maluje Garner obrazy złożone ze słów rzuconych na papier. Można te krótkie teksty potraktować jako impresje, preludia muzyczne delikatnie powiązane ze sobą. To taki kolaż scen z życia, pięknie zresztą opowiadanych, ale czytelnik musi sam je sobie złożyć w całość. Dobrze to czytać powoli, robić sobie przerwy, żeby w pełni napawać się pięknem tej prozy. To także proza poetycka, w książce znalazłem sporo pięknych zdań. Kilka przykładów: „Dexter zobaczył ją w lusterku i pomyślał, że zasnęła. Teraz, bez żadnych przeszkód, jego czułość dla całego świata natychmiast ją otuliła.” „Duży, drewniany, pokryty bliznami stół był nakryty na jednym końcu białym bawełnianym obrusem, stała na nim sterta misek i leżała garść łyżek.” Pokryty bliznami stół, piękne... „Przez okna o podniesionych brwiach dobiegał pisk metalu z ulicy na dole.” Okno o podniesionych brwiach... „Po drugiej stronie niczym podprogowe sugestie migotały sylwetki rowerzystów, którzy spokojnie jechali do domu na kolację.”

Odsłuchałam opowiadania że zbioru "Ptaki". Tytulowe opowiadanie rzeczywiście mocne, podobnie "Głową o asfalt" czy Święty Mikolaj śpi dziś u nas" Niektóre z kolei były tak surrealistyczne, że z moim trzeźwym patrzeniem na rzeczywistość się nie zgrały. Największe wrażenie zrobiło na mnie jednak pierwsze opowiadanie o zmarłej żonie. Chyba we mnie to opowiadanie i kilka innych zostanie, a to dobry sygnał- nie był to zmarnowany czas.

Édouard Louis przyzwyczaił nas do literatury, która jest jak uderzenie w splot słoneczny. W swojej najnowszej książce pt. „Zmiana”, autor powraca do motywów znanych z jego debutu, jednak tym razem ogniskuje uwagę na samym procesie transformacji. To autoportret człowieka, który postanowił „zabić” w sobie robotniczą przeszłość, by narodzić się na nowo w blasku paryskich elit. Moja ocena to mocne 7/10: to lektura ważna i duszna, choć momentami ocierająca się o narcyzm, który może dystansować czytelnika. Największą siłą „Zmiany” jest jej bezlitosna szczerość. Louis nie pudruje rzeczywistości. Opisuje swój awans społeczny nie jako pasmo sukcesów, lecz jako brutalną walkę, w której orężem staje się zmiana akcentu, sposobu chodzenia, a nawet uzębienia. To niemal kliniczne studium tego, jak klasa społeczna determinuje nasze ciało i umysł. Autor z niesamowitą precyzją oddaje wstyd – ten palący, wszechobecny lęk przed zdemaskowaniem jako kogoś „stamtąd”. Fascynująca jest relacja Édouarda z ojcem, która stanowi emocjonalny fundament książki. To w dialogu (lub jego braku) z rodzicem najlepiej widać tragizm tytułowej zmiany. Autor uświadamia nam, że każdy krok w stronę salonów jest jednocześnie krokiem oddalającym go od ludzi, którzy go ukształtowali. Ta alienacja jest opisana w sposób bolesny, ale i niezwykle sugestywny. Dlaczego siedem punktów? Louis momentami wpada w pułapkę autotematyzmu, która może nużyć. Jego egocentryzm, choć uzasadniony formą wyznania, bywa przytłaczający. Czytelnik odnosi wrażenie, że autor tak bardzo skupił się na analizie własnej wielkości (lub upadku), że inne postacie stają się jedynie bladymi cieniami służącymi jego narracji. Ponadto, pewne tezy socjologiczne są tu podawane w sposób dość łopatologiczny, co odbiera prozie odrobinę literackiej subtelności. „Zmiana” to książka, która zostawia w czytelniku ślad. To potężny głos w dyskusji o mobilności społecznej i cenie, jaką płacimy za marzenia o lepszym życiu. Choć momentami irytuje swoją radykalnością, nie można odmówić jej autentyzmu i odwagi. Louis udowadnia, że zmiana jest możliwa, ale jej kosztem jest wieczne poczucie nieprzynależności. To pozycja obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć współczesne podziały klasowe, podane w formie intymnego, literackiego rachunku sumienia.

Niby zwykła powieść szkatułkowa, tak klasyczna w swej konstrukcji, że właściwie należałoby powiedzieć, iż jest stylizowan. A jednak zawarta w niej treść jest... cóż, fantastyczna i niezwykle uniwersalna. I na tym koniec mojej opinii - cokolwiek więcej mogłoby zdradzić zbyt wiele. Tak wiele w takiej niewielkiej zawartości zdarza się naprawdę, ale to naprawdę rzadko. Lektura obowiązkowa chyba dla każdego, ale przede wszystkim dla miłośników ambitnych i niejednoznacznych thrillerów (bo atmosferę nocy można tu z powodzeniem kroić nożem).