Trylogia kosmiczna

Książka, której wydanie w 1967 roku zostało zablokowane przez Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk, jako zbyt wywrotową, zasługuje na poznanie. Powieść powstała w 1909 roku i miejscami trąci myszką, chociaż jej temat jest bardzo aktualny. Ratuje ją wartka akcja, wspaniały język i jak zwykle doskonały angielski humor. Zaczyna się porwaniem mnicha Michaela przez profesora Lucyfera i ich dyskusją na temat wiary i niewiary. Profesor Lucyfer opowiada się po stronie racjonalizmu, chociaż sam jest jego zaprzeczeniem. W statku powietrznym, w kulminacji swojej dyskusji znajdują się nad Katedrą św. Pawła w Londynie, którą zwieńcza kula a na niej krzyż. Tytuł książki nawiązuje do tego symbolu, gdzie krzyż jest symbolem wiary, a kula racjonalności. Co ciekawe, mnich zostaje wyrzucony ze statku powietrznego i przed śmiercią ratuje go krzyż i kula. Jest to prolog do całej historii, chociaż obaj bohaterowie jeszcze się pojawią w tej opowieści. Na jednej z ulic Londynu ateista i socjalista, Turnbull, wydaje gazetę, w której atakuje religię. On, jak i jego gazeta nikogo nie interesuje. Wszystko się zmienia, gdy pojawia się katolik Maclan, krewki Szkot, który staje w obronie swojej wiary. Obaj są dżentelmenami, a więc pragną rozstrzygnąć swój spór w trakcie pojedynku na szpady. Wydaje się, że nic prostszego, wystarczy spokojna łąka i zostanie rozstrzygnięte w trakcie pojedynku czy Bóg istnieje, czy nie. Nic mylnego. Władze nie chcą dopuścić do tego pojedynku, aby tym sporem nie zainteresowało się społeczeństwo. Żeby móc doprowadzić do pojedynku przemierzają cały kraj ścigani przez policję. W trakcie tej ucieczki często się sprzymierzają, aby nie zostać pojmanym. Prowadzą też ciekawe rozmowy na temat wiary i ateizmu i rodzi się między nimi nić porozumienia. Jednak ta wyprawa jest pełna sensacyjnych wydarzeń i komicznych sytuacji. Na swej drodze spotykają ciekawe postacie, które ubarwiają całą opowieść. Czy dojdzie do tego pojedynku i jaki będzie jego wynik? Jaką rolę odegrają w tym pojedynku mnich Michael i profesor Lucyfer? Zakończenie jest zaskakujące. Chesterton stworzył alegoryczną opowieść z dwójką sympatycznych bohaterów. To świat wokół nich, który pragnie ich uciszyć, jest wrogi i nieprzyjemny. Oni mają mnóstwo wad, ale też zalet, błądzą, mylą się, nie zawsze postępują mądrze, ale głęboko wierzą w swe ideały. Jednak nawzajem siebie szanują i są nawet gotowi oddać za siebie życie. Czytelnik sam musi dokonać wyboru.

Nie znam w ogóle ani autorki, ani wszystkich kontrowersji wobec tej lektury, oceniam ją po prostu jako następną książkę z mojej biblioteczki. Historia dzieje się w świecie zupełnie innym od tego, który znamy, i tak jak zwykle za opisami w treści książek nie przepadam, tak tym razem w sumie by nie zawadziły - czytając cały czas miałam wrażenie, że jest to druga część jakiegoś cyklu, i że powinnam znać cały kontekst wydarzeń. Akcja toczy się szybko, zaczyna się od pierwszego przeczytanego zdania i trzyma nas w zaciekawieniu aż do końca. Pomimo szybkiego wrzucenia nas w wir wydarzeń, autorce bardzo dobrze udaje się przedstawić bohaterów, których polubiłam (zwłaszcza Gordoneo, jego monolog o wróżbach to złoto i powinien zostać literackim klasykiem!), miejsce wydarzeń, twardo odgrodzić dobro od zła i pokazać nam, co będzie przedmiotem całej lektury. Bardzo lubię tą książkę i uważam że zasługuje na większą ilość fanów, lub przynajmniej osób które by ją znały (pomimo dość oczywistej metafory Ten Sam=Jezus nie zaliczyłabym jej do literatury religijnej).

Przeczytałam, żeby się upewnić, że dobrze wszystko zrozumiałam z angielskiego audiobooka. Większość na szczęście zrozumiane, parę fragmentów jednak warto było doczytać po polsku, zwłaszcza te dot. konotacji rodzinnych, geografii i trochę topologii. Odnośnie do samej treści to dość niedawno słuchałam tej opowieści i miałam ją na świeżo, a jednak i tak zdołała mnie w pewnym momencie wciągnąć. Fascynujące w sumie. Wiadomo, że podobała mi się przygodowość tej historii i sama akcja znów mnie zaciekawiła, ale też znów niesamowitym doświadczeniem było dla mnie obserwowanie ile razy Turin, ale też i Morwena i Nienor mogli wyrwać się klątwie Morgotha, a na drodze stawała im wtedy wyłącznie własna duma, pycha, upór, gniew czy po prostu głupie nieprzemyślane decyzje i dalsze trwanie w nich, zamiast ich porzucenie zawczasu. Naprawdę, bardzo dużo razy byłam zła na jedno, drugie, trzecie albo na wszystkich na raz. Faktycznie w ich nieszczęściu był ogrom złej woli Morgotha oraz złego przypadku, ale było też parę takich punktów zwrotnych, w których mieli wolną wolę i inne decyzje podjęte w tych momentach pomogłyby zboczyć ze ścieżki zguby i całkowicie uwolnić wszystkich od cierpienia. Byłam na nich zła (chyba na Morwenę najbardziej - co za uparte, zadufane, oschłe i zimne babsko; serio poczciwe chłopy lubią se dobierać takie kobity) i bardzo żałowałam ich losu, ale nie mogę zaprzeczyć, że obserwowanie, jak pęta przeznaczenia i klątwy coraz bardziej się wokół Turina zaciskają - które wydarzenia sprawiają, że jest kim jest i które decyzje powodują, że coraz bardziej nie ma odwrotu, było dla mnie niezwykle interesujące. Świetnie poprowadzony motyw. Z innej beczki, słucham teraz Silmarillionu i akurat jestem na początku historii Berena i Luthien i teraz widzę, jak Turin był do niego podobny i niepodobny jednocześnie. Widać, że jest coś więcej w tym chłopaku, ale też widać, że jest bardziej narwany, gniewny, dumny i faktycznie naznaczony jakimś cieniem. Z drugiej strony jego skłonność do współczucia i odczuwania żalu nad losem innych zawsze sprawiała, że miękło mi serce. Zaczynam też teraz rozumieć, dlaczego historia Berena i Luthien tak mocno działała na wyobraźnię elfich panien w czasach Turina i dlaczego same marzyły i takiej miłości i romantycznie szukały Berena w Turinie. Nie wiem czy wspomniałam poprzednio, ale uwielbiam postać Belega, jego oddanie Turinowi i wierną przyjaźń, jaką mu okazywał. To mój ulubiony bohater w tej historii. I znów mnie bardzo wzruszył jeden fragment, którego nie będę tu spojlerować. Po prostu bardzo mocno mi było żal w tamtym momencie. Jedyne, co w sumie nie wiem czy to jest wadą czy to po prostu taki styl, są samospojlerujące tytuły rozdziałów. No serio: "Upadek jakiegoś miasta", "Śmierć tego i tamtego" xD w sumie nie wiem, czy to mnie bardziej irytuje, czy śmieszy, czy może jednak jest w tym jakiś klimacik opowieści o baśniowości. Ewentualnie jest to przypadek "Granicy" Nałkowskiej, że wiemy, co się stanie na końcu i pozostaje czytelnikowi tylko usiąść wygodnie w fotelu i obserwować, jak do tego doszło. Wiem, że gdy pierwszy raz zapoznawałam się z tą historią jeszcze w audiobooku, to jechałam autem i wtedy usłyszałam przeczytane głosem sir Christophera Lee : "Chapter nine. The death of XXX" i sir Christopher czytał dalej, a ja go zagłuszałam krzycząc: "Nieeeeeeeeeeeeee..." przez pół minuty. Straszne. Dobrze, że nie stałam wtedy w korku i inni ludzie tego nie widzieli i nie słyszeli. Pomyśleliby, że już całkiem zwariowała od tych wiecznych remontów dróg. Książkę polecam mocno. Powinni zacząć ekranizować historie z Silmarillionu takie jak ta, a nie kolejne popłuczyny po Władcy Pierścieni oblane dużą dozą swojej radosnej twórczości, o które nikt nie prosił. Bo niestety nie mam złudzeń co do Hunt for Gollum i tego drugiego projektu o córce Sama i naszej paczce hobbitów, za które biorą się Andy Serkis i Peter Jackson.

Czytałam pełną wersję tej książki z "Trylogii kosmicznej" wydanej przez Media Rodzina. Świetna lektura, faktycznie jest to coś w rodzaj "baśni dla dorosłych" jak nazywa ją autor. Baśniowa jest sceneria: tajemniczy las, dom pełen oswojonych zwierząt, mgła i światło księżyca. "Dorosła" jest jednak problematyka: konieczność opowiedzenia się po jednej ze stron konfliktu, spory wewnętrzne, ponoszenie konsekwencji swoich działań. Sama historia jest mroczna i niesamowicie wciągająca. Opowieść często nas zaskakuje, momentami wręcz szokuje. Są więc prorocze sny i niewidzialne istoty, ale też brutalne przesłuchania przez policję. Akcja przenosi się pomiędzy siedzibą mrocznej korporacji a wiejskim domkiem, gdzie urzędują główni bohaterowie. Co do tych ostatnich to byłam bardzo pozytywnie zaskoczona jak ciekawe postaci oraz relacje między nimi tworzy Lewis. Każdy z bohaterów jest inny, każdy ma odmienne motywacje. Podobała mi się bardzo wizja przebudzonego czarownika Merlina. Nie był on super herosem ani dobrotliwym magiem. Z opisu Lewisa wyłania się człowiek nieprzystosowany do współczesności oraz skażony kontaktem z dawnymi mrocznymi siłami. Piekłem i siedzibą zła jest tutaj korporacja, w niemal kafkowskim klimacie. Nie wiadomo kto tu rządzi, jaki jest cel, musisz wykonywać posłusznie polecenia, nie wiedząc do czego posłuży efekt twojej pracy. Kiedy już wydaje ci się, że rozumiesz działanie tej machiny, nagle wychodzi na jaw, że "firma" ma jeszcze drugie dno. Jeśli chcesz odejść to proszę bardzo, ale przygotuj się na to, że skończysz wrobiony w morderstwo albo w ogóle dostaniesz bilet na tamten świat. "Ta ohydna siła" jest ostatnią częścią Trylogii kosmicznej. Ciężko mi ocenić, która z części była "lepsza". Każda jest kompletnie inna. Niemniej struktura cyklu zbudowana została w spójny i ciekawy sposób. Akcja rozgrywa się bowiem kolejno na trzech planetach: Malakandrze, Perelandrze i Tulkandrze, czyli ziemi. Na pierwszą z nich zło ma dostęp w bardzo niewielkim stopniu. Na drugiej odważa się już na znacznie więcej, podczas gdy na trzeciej osiąga już, że tak to ujmę, zaawansowane stadium rozwoju. Podoba mi się sposób, w jaki Lewis przedstawia zło. Jest ono odmalowane sposób subtelny, a mimo to pozostawiający poczucie silnego niepokoju. Kwintesencją jest dla mnie obraz dziwnej, nieproporcjonalnej sali z obrazami przedstawiającymi zdeformowaną rzeczywistość. Życzyłabym wielu reżyserom horrorów umiejętności tak sugestywnej budowy nastroju. Co do przeciwnego bieguna czyli dobra u Lewisa, to wypada ono nie mniej ciekawie. Istoty takie jak ojarsowie czy eldile nie przypominają ziemskich aniołków. Są mocno abstrakcyjne i trudne do zwizualizowania. Objawiają się raczej jako wpływ wywierany przez nie na ludzi i otoczenie. Ciekawa jest również przemiana, jaką przechodzi Ransom. Z zagubionego naukowca, zabranego wbrew swojej woli na obcą planetę, zmienia się w odważnego podróżnika, a potem w silnego lidera grupy. Reasumując, jest to świetna książka fantastyczno - przygodowa z filozoficznym i etycznym zacięciem. Lewis rewelacyjnie pisze budując magiczny nastrój, w jego świat aż chce się wejść, niczym do słynnej starej szafy, aby znaleźć się wśród bohaterów.

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Silmarillion 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: J. R. R. Tolkien 𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: High fantasy 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 100/10 ★ 𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮: ♥♥♡♡♡ 𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: Must have dla każdego tolkienite! 😤❤️ Według mnie to najlepsza książka Tolkiena, choć pierwsze zetknięcie się z nią kosztowało mnie z cztery miesiące dochodzenia o kim w zasadzie czytałam (no bo wiecie, Fëanor, Fingon, Finwë, Finrod, Finrafin, Fingolfin...). 𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Język, przygody bohaterów, szczególnie kocham sam początek Silmariliionu, gdy jest wgląd w powstanie świata i jak Valarowie go urządzają. 𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Dla miłośników high fantasy, dramatów i elfów (bo głównie o elfach mowa). 𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: Elfy wszczynają w0jnę, bo ich władcy skradziono klejnoty.

Druga część trylogii międzyplanetarnej Lewisa. Tym razem główny bohater znany z części pierwszej, profesor Ransom, trafia na Wenus, zwaną w książce tytułową Perelandrą. Tam spotyka swojego nemezis - Westona, a także Panią, która niczym biblijna Ewa słucha obu przybyszy. Walka dobra ze złem wybija się na plan pierwszy, wątek religijny jest dużo wyraźniejszy niż w części pierwszej, a i filozoficznych rozmyślań nie brakuje. Czyta się gorzej, niż "Z milczącej planety".

Czyli Tolkien to nie tylko "Śródziemie" ;) Oba opowiadania mają nutkę fantastyki w sobie czy to w postaci smoka czy Magicznej Krainy (opis jakby Narnii). Jedno jak i drugie jest historią z morałem. Czyta się lekko, ot bajki dla dzieci bez zbędnej brutalności i intryg "Władcy Pierścieni".

Jak zwykle 100% Chestertona w Chestertonie, czyli dowcipne dowodzenie, że najbardziej fantastyczną, najdziwniejszą i najbardziej mistyczną sprawą jest zwyczajne życie, a odważne i żywe chrześcijaństwo pozwala podejrzeć chociaż cień czaru i ogromu całego świata. Tym razem argumenty zrobiły na mnie nieco mniejsze wrażenie, może ze względu na to, że niektóre myśli znam już z "Heretyków", "Wiekuistego człowieka" i powieści takich jak "Napoleon z Notting Hill".

http://ksiazkaniegryzie.blogspot.com/2012/07/magorzata-nawrocka-alhar-syn-anhara.html Jest to cześć niewątpliwie gorsza, przeczytałem ją tylko dlatego, że pierwszą część zrecenzowałem, to wypadałoby i zrecenzować kolejną, a nie będę pisał recenzji o książce, o której nie mam pojęcia. Poza tym na półeczce uzbierał się pokaźny stos i pognałem czym prędzej skończyć tę część. Tym razem głównym bohaterem jest Alhar, syn głównego bohatera z poprzedniej części. młody książę, który odziedziczył włosy po matce i oczy po ojcu charakterem całkowicie od nich odbiega. Zaczyna go interesować Wiedza Tajemna. W bibliotece odnajduje stare księgi, których król nie zdążył spalić i młodzieniec, w przeciwieństwie do młodszej siostry, Klary i młodszego brata, Jana, pogrąża się w zakazach pismach. Anhar zaczyna coś podejrzewać, boi się tego, iż nie uświadamiając dzieci czym dokładnie jest zło w postaci magii popełnił błąd, lecz lekceważy to, bo jako król ma na głowie masę obowiązków. Gordoneo, niestety, już nie żyje, zatem Anhar nie ma się kogo poradzić. Dzieci wyjeżdżają wraz matką do ciotki, Anny, po drodze jednak spotykają starca i jego wnuka, którym wóz wpadł do rowu. Chcąc pomóc królowa wychodzi, aby porozmawiać z ludźmi, jednak człowiek ów robi na niej bardzo dziwne wrażenie, napomyka bowiem o… kryształowej kuli, która jako artefakt magiczny nie jest mile widziana. I od tego zaczyna się przygoda z magią Alhara i udręka jego rodziców. Pogratulować tu muszę autorce, bo jej warsztat jest bardzo dobry. Autorka idealnie opisuje przyrodę, bohaterów, zawiłość intryg i charaktery. Jednak, tym razem jeszcze bardziej niż w poprzedniej części, fabuła nudzi. Przerywałem czytanie kilkukrotnie, zmuszony przeczytać ją do końca. Fabuła nie powala, ale końcówka, przyznać muszę, zacna. Wciąga niesamowicie. Dla niej samej warto było przeczytać całą książkę. Jak już wspomniałem przy pierwszej części, celem książki, jest oderwanie ludzi, od kultu Pottera. Jak dla mnie, misja zawiodła. Nadal go lubię, aczkolwiek już nie tak bardzo, może jestem za stary, w końcu mam już ukończone 18 lat. Jednakże książkę polecam wszystkim, bez względu na wiek.

Sorry ale imię Wojtek w ogóle nie współgra z innymi imionami. Na początku myślałem że to po prostu beznadziejne tłumaczenie ale autor okazał się Polakiem. Albo idziesz w polskiej imiona albo idziesz zagraniczne amerykańskie lub rzymskie a nie takie łączenie plątanie.

Znajomy pożyczył mi tę książkę kilka lat wcześniej. Zniszczona okładka, stare, nieatrakcyjne wydanie, i tak leżała i czekała. Nie pamiętam co spowodowało, że po nią sięgnąłem, ale był to najlepszy wybór jakiego mogłem dokonać. Książka, której nie da się przestać czytać. Które wywiera wpływ, daje do myślenia i "chce się" jej jeszcze więcej. Jedna z najważniejszych książek w moim życiu. Już zazdroszczę temu, kto sięgnie po nią pierwszy raz.

Ciekawa pozycja dla literaturoznawców, polonistów, filozofów i teologów oraz osób zainteresowanych wymienionymi dziedzinami kultury. Colin Diurez kreśli obraz przyjaźni Tolkiena i Lewisa, skupiając się na związkach filozofii z mitem i twórczością pisarską. Wydaje mi się, że język biografii jest nieco hermetyczny, nie do końca wiadomo czy to utwór popularnonaukowy czy dla specjalistów. Niewiele wiedziałam o życiu obu panów, dzięki pracy pana Durieza poszerzyłam swój zakres wiadomości. Dowiedziałam się jaki był wpływ obu pisarzy na siebie i twórczość, jaką religię i filozofię wyznawali, gdzie szukać źródeł Opowieści z Narnii i Władcy Pierścienia. Skąd się wzięła fascynacja lingwistyczna Tolkiena. Jakimi byli ludźmi, co było dla nich ważne. Dowiedziałam się, z kim mieszkali, z kim pracowali, jaka była atmosfera intelektualna na Oksfordzie i Cambridge w pierwszej połowie XX wieku. Poznałam pogląd Tolkiena, według którego kult maszyn to współczesna magia. Głosił też ideę subkreacji - dzieła łączącego świat fizyczny, duchowy i moralny. Dla Tolkiena każda kreacja świata wtórnego, w powieściach i filmach, była próbą przedstawienia świata takim jakim stworzył go Bóg. Tolkien marzył też, aby przywrócić baśń ludziom dorosłym. Ubolewał nad tym, że w czasach przedhistorycznych mężczyźni słuchali sag i eposów, nie wstydząc się tego zachwytu mitycznymi, legendarnymi światami. Uważam za wspaniałe, że Tolkien zrealizował swoje marzenie - jego utwory o elfach, wróżkach i gadających drzewach - czytają dorośli. W powieściach Tolkiena zawarta jest cała filozofia pisarza na temat powstania świata. Fascynujące, choć nie jestem zainteresowana szczegółami. Odbieram twory Tolkiena tylko na poziomie literackim. Gdybym chciała poszerzać swoje wiadomości, z pewnością sięgnęłabym po bibliografię i źródła cytatów zamieszczone na końcu książki Colina Durieza. Uważam, że dla laika, zainteresowanego biografiami pisarzy, to warta polecenia lektura.

Żadne to zaskoczenie, gdy napisze, że książka ta jak każda spod pióra Tolkiena jest wyjątkowa, bo pomijając znakomity warsztat autora, to Tolkien niezmiennie zaskakuje kreatywnością i działa na mnie inspirująco, a podróż na surową Północ gdzie przeznaczenie jest znacznie silniejsze, niż wola bohaterów jest czystą przyjemnością. Fascynacja autora mitologią nordycką nie jest zaskakująca, a jego rekonstrukcje mitu jest bogata i pełna literackiego kunsztu. 
Sigurd jest postacią totalnie bezbronną wobec przeznaczenia, a jego relacja z walkirią i Gudrun nie jest klasyczna, a bardziej stworzona z magii, dramatu i manipulacji. Pisarz znakomicie pokazuje, jak zgubna może być miłość i prowadzić do zguby, a Sigurd bohater utkany z dumy i będący iście niezwyciężonym polega w starciu i intryga i zapisanym losem. Historia Gundrun jest już tragedią w czystej postaci. Po śmierci Sigurd kobieta zawierając małżeństwo wbrew własnej woli staje się bezwzględna mścicielka. Tutaj otrzymałam historie bez kompromisów, gdzie honor i krew są odporne na litość. Przyznam szczerze, że Lubie te dodatkowe opracowania Christophera Tolkiena, ponieważ jego komentarze i wstawki dają pełniejszy obraz działa i wiele pozwalają lepiej zrozumieć i mówiąc wprost jeszcze bardziej zafascynować się autorem, ponieważ jego zaangażowanie w literaturę nordycką i jego świadomość literacką zasługują na najwyższe laury. Co ciekawe to pokazuje też, jak bardzo to literackie wejście w te światy pozwalało Tolkienowi w sposób przemyślany budować swoje legendarzu. Jestem niezmiennie zachwycona Tolkienem, jego kunsztem, umiejętnością budowania atmosfery, gdzie można odnieść wrażenie, że czyta się legendy zapisane na skałach, a ich ciężar i brzemię ciążą niesamowicie. Piękna surowa historia, o miłości, zdradzie i przeznaczenie, które pomimo zadawana ciosów nie jest w stanie pozbawić dumy bohaterów.


Nie mogę powiedzieć, że każda decyzja Lorda Dunsany'ego mi odpowiadała - są w tej książce elementy, które widocznie się zestarzały, ale jest w niej też wiele kontemplacji piękna, prostoty i cudowności zarazem, to staruszka, która ma jeszcze wiele do przekazania. Poetyckość języka jest oszałamiająca, tak jak niesamowitość Krainy Elfów za granicą zmierzchu. Ta krótka, niewielka powieść niesie w sobie jakąś elegancję, magię i inspirację - proza autora natchnęła wielu późniejszych pisarzy, którzy stworzyli swoje własne fantastyczne światy i mitologie. Gdyby poezja mogła być prozą, to byłaby Córką króla Elfów. Misternie utkana iluminacja.

Zabawne - White pisał to jako nowoczesny retelling mitu arturianskiego, a dzis jest traktowany jako klasyka. Pamietam film Disneya ogladany w dziecinstwie - pewnie pierwsze fantasy w zyciu :D Ksiazkowy pierwowzor historie opowiada ta sama, na szczescie w duzo mniej infantylny sposob. Poczatki Artura kazdy zna. Warto poczytac jak zmierzanie ku wielkosci wyglada z perspektywy dziecka predestynowanego do bycia wladca

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.

Pierwsza z książek, które wyjaśniły mi, może trochę po protestancku, sens modlitwy i hierarchię "nieba" i "piekła". Zwarcie aniołów i demonów, dobra i zła, prowincji i korporacji, esencja amerykańskiej religijności. Dla początkujących chrześcijan i ludzi szukających nowego rodzaju powieści w stylu cyklu Mai Kossakowskiej "Zastępy anielskie".

Książka wpadła mi w ręce przypadkowo, zaciekawiła mnie jej oprawa graficzna i ilustracje (egzemplarz wydany przez wydawnictwo Bona) a okazała się bardzo ciekawą lekturą. Trochę w tonach baśni braci Grimm, sposób opowiadania prosty, bardzij jak w książce dla dzieci chociaż nie określiłbym jej tym mianem w sposób jednoznacznie. Lubię taką baśniową tematykę pełną czarów, zjawiska i istot nadprzyrodzonych ,magicznych przedmiotów, tutaj w połączeniu z wątkami ludowymi - trochę o życiu wsi i małych miasteczek dawnych Łużyc oraz pracy we młynie wodnym doskonale zdała egzamin.

To nie jest jedna z tych książek o królu Arturze, które próbują być realistyczne (nie w znaczeniu braku magii, ale spójności świata przedstawionego i wiarygodności wydarzeń w obrębie przyjętych założeń), tak jak realistyczni próbują być Marion Zimmer Bradley czy Bernard Cornwell. Tu mamy od początku pstrokatą mozaikę niepasujących do siebie motywów, karnawał, z którego możemy jako czytelnicy czerpać wiele satysfakcji, ale nie zapominając ani na chwilę, że obcujemy z eksperymentem literackim bardziej niż opowieścią. Chociażby czas akcji – tu król Artur wstępuje na tron w 1216 (czyli w roku wstąpienia na tron Henryka III), a o tym czasie coś wiemy i kompletnie nie ma tam miejsca na „historycznego Artura”. Osadzenie historii Artura w czasach po podboju normańskim, a więc już zdecydowanie historycznych, a nie legendarnych, jest ciekawym zabiegiem, ale bardzo zaburza immersję. Do tego mamy mnóstwo odniesień do czasów jeszcze późniejszych (głównie za sprawą podróżującego w czasie Merlina), gadające zwierzęta, ciągłe kpiny z konwencji epiki rycerskiej (choćby postać króla Pellinore’a tropiącego „Bestię Dyżurną” i zalewającego się łzami na myśl, że Bestię mogła spotkać jakaś krzywda). Dla wielbicieli takiego typowo brytyjskiego humoru i absurdu – gratka. Dla poszukujących wzniosłej i epickiej opowieści – zdecydowanie nie.

Tą pozycją zaczynam przygodę z Ratzingerem i już wiem, że nie skończy się ona prędko. Nie bez powodu zasłużył sobie na opinię jednego z najwybitniejszych filozofów i teologów przełomu wieków. Piękny język, bogata bibliografia no i absolutnie głęboki przekaz. Dokładnie takiego rodzaju literatury religijnej szukałem.