Szubienica o zmierzchu

Rozumiem porównanie do Gaimana, styl opisywania przestrzeni jest podobny. Czyta się lekko i przyjemnie , całość bardzo zwięzła. Osobiście wątek romantyczny nieco mnie frustrował a bardzo podobały się motywy grozy. Najstraszniejsze tylko w lekturze jest to że nie ma przetłumaczonej kontynuacji , czego nie jestem w stanie zrozumieć bo na pewno pomogło by to w sprzedaży pierwszej części.

Podejrzewam, że jakbym czytała "Wintercraft" teraz, ocena i odczucia byłyby zupełnie inne. Ale dla dwunastolatki wciągającej każdą książkę fantastyczną w zasięgu wzroku? Cud, miód i orzeszki. Losy Kate czytałam co najmniej trzy razy, pragnąc by okazało się to serią. No i proszę, dzisiaj się dowiedziałam, ze jest kontynuacja i to nie jednoczęściowa, co mnie cieszy. Trochę się jednak boję, patrząc po opiniach. Mimo wszystko raz kozie śmierć, a nuż okaże się, że dalsze części zachwycą mnie jak ta pierwsza? Oby był Silas ze swoimi przeszywającymi oczami i ja będę zadowolona. Co do moich bardziej szczegółowych wrażeń odnośnie "Wintercraftu" - pamiętam, że bardzo polubiłam Kate za jej niezłomność i Silasa za... chyba za to, że po prostu był. Koncepkt książki także mnie zaintrygował. Utalentowani zdolni do ożywiania i zaglądania za zasłonę, która dzieli świat żywych i umarłych, niegodziwa Da'ru, podziemne miasto, rytuały. To wszystko wkradło się do mojego młodego, spragnionego magii serca i już zostało. Ja osobiście polecam, ale z pewnością dla młodszego czytelnika.

Trafiłem na tą książkę przypadkiem. Nie jest to nic nadzwyczajnego ale też nie jest to żaden "gniot". Rozczarowujące zakończenie które w głównej mierze rzutuje na notę 6. Warto poczytać gdy szuka się czegoś w klimatach fantasy bez przesadnego zagłębiania się w świat lub klimat albo po porostu aby się odprężyć po szkole czy pracy.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Główny bohater budzi sympatię mimo swojego sarkastycznego nastawienia do wszystkich wokoło, bo pomimo swojego cynizmu jest skory do pomocy. Nie kreuje sie na bohatera a mimo to los stawia na jego drodze przeszkody, które można pokonać nie tylko dzięki sprytowi, ale i wspólnemu działaniu wszystkich uczestników tajemniczych eskapad. Polecam wszystkim ceniącym przygody, wartką akcję i odpowiednią dawkę humoru w krainie fantasy.

Tom pierwszy serii Łowca Czarownic. Sam pomysł na książkę ciekawy, choć dosyć nietypowy. Jedyne co mi przeszkadzało, to wiek głównego bohatera - 15 lat, a więc i pewne zachowania Jake'a typowe dla tego wieku. No cóż osobiście wolę starszych bohaterów, wtedy jest zdecydowanie ciekawiej. Piętnastoletni Jake Harker ma fioła na punkcie horrorów. Czyta wszystkie komiksy i książki na temat demonów i potworów. Pewnego dnia matka chłopca zostaje brutalnie zamordowana, a on sam trafia w sam środek niezwykłych wydarzeń. Co jednak, gdy on sam nie do końca okazuje się być sobą? Jakie sekrety skrywa Instytut Hobbarona? Co zrobi Jake, gdy okaże się, że tylko on jest w stanie ocalić ludzkość przed demonami?

Ostatnie lata to prawdziwy renesans dla wszystkich mitologii z całego świata. Te z północy Europy swoją sławę zawdzięczają głównie filmom Marvela – wszak każdy obecnie kojarzy Lokiego i Thora, Odyna i Freyę czy młot Mjollnir. Wielka w tym zasługa kinowego uniwersum, które powołało do życia co prawda komiksowych bohaterów, ale trzeba pamiętać, że ich rodowód sięga nordyckich sag. Wolfgang Hohlbein również czerpie z tych źródeł w swojej powieści fantasy Thor, pierwszym tomie Sagi Asgard. Budzi się do życia. Nie wie, gdzie jest ani kim jest. Ba, nie zna własnego imienia. A dookoła niego tylko zamieć śnieżna i lodowa pustynia. Żeby nie zamarznąć, mężczyzna wyrusza w drogę w poszukiwaniu schronienia i jedzenia. W trakcie marszruty napotyka kobietę z dwójką dzieci i rannym mężem, którzy cudem tylko uniknęli zamarznięcia przy tej pogodzie. Urd, bo tak nazywa się nieznajoma, pozwala mężczyźnie przyłączyć się do nich, dzieli z nim resztkami jedzenia, a po śmierci swojego męża wraz z przybyszem wyrusza w drogę. Poszukują schronienia przed zimą, która depcze im niebezpiecznie blisko po piętach, aż trafiają do ukrytej przed postronnymi doliny, zwanej Midgaardem. Tam ich losy komplikują się jeszcze bardziej, szczególnie że mężczyzna, zwany Thorem przez swoją siłę i zdolność posługiwania się młotem, stopniowo przypomina sobie swoją przeszłość i próbuje odkryć kim, tak właściwie, jest. Mój problem z tą książką jest jeden, ale dość zasadniczy. Nie tego się spodziewałam, sięgając po pierwszy tytuł serii zwanej Sagą Asgard i po tytuł związany z imieniem jednego z największych wojowników nordyckich sag. Oczekiwałam wielkich bitew, uczt w Asgardzie, innych bóstw na stronach tej prawie dziewięćset stronicowej cegły. Spodziewałam się krwistej, solidnej fantastyki, taką nadzieją napawało mnie też nazwisko autora, opisywanego jako król fantasy zza naszej zachodniej granicy. Zamiast tego wszystkiego otrzymałam... Nie do końca sama nawet wiem, co. Opowieść drogi? Powieść obyczajową z elementami fantastyki? Bo czystą fantastyką tego nie da się nazwać. Cała historia dzieje się w quasi średniowiecznym świecie, na dalekiej Północy. Zbliża się zima i noc polarna, więc bohaterowie muszą znaleźć schronienie. Bogów jest tu tyle, co na lekarstwo. Główna postać miewa przebłyski z poprzedniego życia, kiedy podobno był bóstwem, którym już nie jest. Jednak jak na osobę o nadnaturalnym pochodzeniu, jest zbyt podatny na zranienie. Kilkukrotnie traci przytomność na dłuższy czas, praktycznie co walka zostaje ranny i prawie zawsze nieomal śmiertelnie. Odkrywa powoli swoje moce i poprzednie życie, ale nieustannie stawia opór wspomnieniom, jakby bał się, co może w nich znaleźć. Irytowało mnie ciągłe powtarzanie, że Thor miał jakieś niejasne wrażenie, miał coś w rodzaju przebłysku i zaraz o tym zapominał. Powtarzało się to notorycznie i po piątym albo szóstym razie zaczęło mi już działać na nerwy. Z głównych bohaterów mamy jeszcze Urd, tajemniczą kobietę, która okazuje się być członkinią sekty Posłańców Światła, kapłanów-wojowników, chcących sprowadzić na ziemię bogów. Są jeszcze jej dzieci: Elenia oraz Lif, którzy odgrywają również niemałą rolę w całej historii, chociaż czasami bywają naprawdę denerwujący swoim zachowaniem, jak to dzieci. Styl autora jest dość surowy, ale mimo to książkę czyta się naprawdę dobrze. Pomimo tego, brnęłam przez nią bardzo długo. Bywało, że przez wiele stron nie działo się kompletnie nic, potem fabuła przyspieszała na krótką chwilę i znowu całość spowalniała. Dopiero ostatnie sto stron to było coś, co porwało mnie jako czytelniczkę – wielka bitwa i akcja, która pędziła bez ustanku na łeb na szyję. Końcówka ratowała trochę całość, ale było tego za mało – przez większość stron brnęłam, jak bohaterowie przez ten śnieg po kolana. Szczerze powiem, że nie wiem, komu mogłabym polecić Thora. Fanom fantastyki raczej nie przypadnie on do gustu z racji znikomej ilości tego gatunku literackiego w fabule. Może czytelnicy powieści obyczajowych byliby bardziej do niej przekonani? Sporo mi w tej powieści brakowało, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że to nie jest zła pozycja. Najlepiej, jeśli sami weźmiecie ją do ręki i przeczytacie, a tym samym przekonacie się, czy jest to tytuł dla was. https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2022/05/thor-wolfgang-hohlbein.html

Dziwna, ale wciągająca książka. Autor wykreował ciekawy świat z interesującymi postaciami. Były momenty, kiedy niewiele się działo, a jednak czytało mi się dobrze. Szkoda, że są niezakończone wątki i dużo niedopowiedzeń, bo choć chętnie przeczytałabym pozostałe tomy z serii, właśnie się zorientowałam, że nie dostanę ich w języku polskim. Eh, szkoda.

Jeden z głównych bohaterów, znaleziony w koszyku na schodach sądu, prowadzi podwójne życie. Do momentu, aż nie znajduje swojego zamordowanego opiekuna i dowiaduje się prawdy. Razem z pomocą swoich przyjaciół udają się do ,,drugiego Londynu,, gdzie wszystko staje im na drodze, by znleźć byłego rycerza - Fowkesa i przeciwstawić się grupie rycerzy Goldena - od nich zależy stabilność między światamia. Zdecydowanie większe wyzwanie czeka ich w kolejnych częściach. Myślę, że tytuł zupełnie nie jest interesujący, a okładka nie powala - książka ogólnie nie jest zachęcająca. Sądzę, że gdyby została wydana w inny sposób znalazłoby się więcej zainteresowanych osób, wydawnictwo spaliło jednak sprawę - a zdecydowanie szkoda. Jako osoba, która przeczytała wszystkie części zdecydowanie polecam sięgnąć po kolejne. Fabuła się rozbudowuje, akcja przybiera nieoczekiwany obrót i dostajemy odpowiedzi na nurtujące pytania - jako serie w pełni polecam.

Motyw mistrza, i nauczyciela. Niby proste, ale jednak osadzone w świecie u schyłku wojny, gdzie ostatnie wolne porty wciąż bronią się przed potężnym imperium. Świat jest przyjemnie stworzony, mimo że odebrałem go jako surowe smutne miejsce, a autor dobrze pokazuje więź młodego ucznia ze starym nauczycielem, zmuszając czytelnika do poczucia tej więzi, aż do jej zerwania na ostatnich stronach. Dzięki tej książce, zemsta staje się czymś zupełnie innym.

Książka tak samo wciągająca jak cześć pierwsza a przy tym nie napisana na siłę. Nowi bohaterowie, stare historie, ale nic nie można przewidzieć. Cała seria to naprawdę świetna historia. Średniowiecze, rycerze, zamki, klasztory, inkwizycja i wśród tego zwykły wiejski człowiek, które pewne sprawy rozumuje lepiej niż sprawujący nad nim władzę samozwańczy intelektualiści. ZAKOCHAŁAM SIĘ W TYCH KSIĄŻKACH <3

Książka Andrzeja Tuchorskiego „Rezydent wieży” podziałała na moją wyobraźnię przede wszystkim okładką, której autorem jest fantastyczny malarz Volkan Baga. Widnieje na niej zakapturzony mężczyzna na mrocznym tle starych murów i burzowego, groźnego nieba. Postać tajemniczo spogląda na potencjalnego czytelnika, jak gdyby oceniając, czy jest on powołany do tego by zdradzić mu swoje sekrety. Kiedy tylko dostałam możliwość przeczytania tej książki, czym prędzej zajrzałam do środka chcąc bliżej poznać tego Rezydenta z okładki. „Rezydent wieży” księga I - to zbiór pięciu opowiadań, który wygrał plebiscyt na powieść fantasy zorganizowany w miesięczniku „Nowa Fantastyka”. Opowiadania łączy ze sobą sylwetka czarodzieja Klavresa, zamieszkującego wieżę Irrum. Posiadanie własnej wieży jest marzeniem każdego adepta magii, więc wydawałoby się, że Klavres jest magiem spełnionym. Z racji swojego zawodu czarodziej często styka się z przeróżnego rodzaju podróżnikami, żołnierzami, rycerzami i typami spod ciemnej gwiazdy, którzy zaglądają do jego wieży w poszukiwaniu odpowiedzi na trapiące ich problemy natury magicznej. Jako, że Rezydent z wieży Irrum jest prawdziwym mistrzem w swoim fachu ściągają do niego przybysze z różnych stron i z różnymi potrzebami. Jedni poszukują magicznej broni, której niemały arsenał zgromadził mag w swoim sklepiku, inni chcą odkryć tajemnicę zaklętej mapy. Kolejni potrzebują rady, informacji lub magicznej mikstury. Inteligentny mag dla wszystkich znajdzie czas i chętnie udzieli pomocy w zamian za odpowiednią ilość monet. Tylko nieliczni mogą poznać jego głęboko skrywane myśli krążące wokół podróży, poszukiwania skarbów i przygód, które pozwoliłyby mu zapomnieć o użeraniu się między innymi z bezczelnymi młodzikami uważającymi się za wybrańców. Bywa czasem tak, że jak się czegoś mocno chce, to owo pragnienie może się ziścić. Szczególnie często zdarza się to w powieściach fantasy, więc czytelnik może być pewny, że przygody nie ominą też maga Klavresa. Świat, w którym została osadzona fabuła jest zadziwiająco podobny do znanego nam z lekcji historii świata starożytnych Rzymian. I tak dla porównania - Imperium Averyńskie kojarzy się z Imperium Rzymskim, a bóg Saturnus z Saturnem, a całe grono bóstw nosi oryginalne rzymskie imiona. Klavres szuka rozrywki w amfiteatrze, spaceruje po forum, a pokryty runami gladius jest mu bliższy niż nieporęczny kostur. Dlatego też nie powinny czytelnika zdziwić liczne łacińskie słówka, którymi autor urozmaicił swoją powieść. Większość powieści fantasy, które czytałam osadzona jest w uniwersum średniowiecza, więc świat wykreowany przez Andrzeja Tuchorowskiego jest całkiem udaną i przyjemną w odbiorze odmianą. I jak na tradycyjną fantasy przystało nie zabraknie czytelnikowi także smoka, elfów, orków, krasnoludów i innych ras żyjących tu wespół z ludźmi . Klavres pieczołowicie dbał o wizerunek typowego maga w celu uniknięcia niepotrzebnych nieporozumień, dlatego nosił płaszcz tylko w kolorze czarnym. To jedyna nieścisłość, jaką dostrzegłam między ilustracją okładkową a wyobrażeniem autora. Książka napisana jest lekko, a treść urozmaicają ciekawe dialogi. Postacie są różnorodne i z wyraźnie zarysowanymi charakterami. Dzięki pierwszoosobowej narracji czytelnik integruje się z głównym bohaterem i razem z nim przeżywa jego rozterki i wybory, przed którymi stawia go autor. Jedynym mankamentem, który zakłócał mi odbiór była mnogość porównań, które w pewnym momencie zaczęły mnie nużyć. Szkoda też, że niektóre, bardzo interesujące wątki zostały potraktowane przez autora dość pobieżnie. Mam na myśli młodość czarodzieja i jego przyjaciół, w czasie której doszło do wydarzeń mających zdecydowany wpływ na ich dalsze losy. Pomimo to, książkę przeczytałam szybko i z przyjemnością. Podsumowując uważam, że „Rezydent wieży” jest całkiem udanym debiutem Andrzeja Tuchorskiego, obok którego nie może przejść obojętnie żaden miłośnik fantastyki i fantasy, szczególnie tej tradycyjnej.

Sławny Mag miał na sobie czarną pelerynę oraz zielony kapelusz z sokolimi piórami. Jego toga przypominała raczej uczonego, a kapelusz wędrowca, który połowę swego życia spędził pod gołym niebem. .... Amos stał przed nim jak wryty i nie był już zdolny do niczego innego, poza wpatrywaniem się w jego oczy. Były jak czysty niebieski ogień i jednocześnie jak lustro, w którym same zdawały się ulegać zwielokrotnieniu. Im dłużej Amos gapił się w oczy Fausta, tym bardziej oślepiający i palący stawał się ich błękit, tym więcej płonących oczu patrzyło na niego równocześnie zewsząd. Z sufitu, ze wszystkich ścian, nawet z ziemi. .... :) magia książek :) Pierwsza część dwutomowej powieści, w której czasy późnego średniowiecza odżywają na nowo, a fantastyka w fascynujący sposób łączy się z historią...

Spodziewałem się więcej. Niby czyta się całkiem przyjemnie, ale wszystko jest takie nijakie. Brakuje wciągającej historii, wyrazistych postaci czy intrygujących zwrotów akcji. Pierwsza połowa książki raczej nudna, plus za zakończenie i postać Aud, którą naprawdę polubiłem. Za to jedno oczko w ocenie wyżej niż wystawić chciałem początkowo. Lektura raczej dla początkujących i dość niewybrednych fanów gatunku.

Od początku byłam sceptycznie nastawiona do tej książki. Sądziłam, że polegnę po kilku stronach i oddam "Magię krwi" komuś, kto jest przyzwyczajony do tego typu fantastyki. Jednak okazało się, że książka Anthony'ego Huso była dla mnie wielką niespodzianką. Autor wprowadził kilka elementów, które sprawiają, że ta książka nie jest taka schematyczna. W tym wypadku chodzi mi o sposoby pozyskiwania jedzenia, metody wysyłania wiadomości oraz nowe wynalazki, które niekoniecznie sprawiają, że ludzkość rusza do przodu. Warto też wspomnieć o tytułowej magii krwi, która została przedstawiona w naprawdę krwawy sposób. W tej książce pojawiły się tak charakterystyczne i brutalne motywy, że moja ocena wzrosła. Gdyby nie one, "Magia krwi" otrzymałaby noty 5-6/10. Plusem tej pozycji jest też wątek romantyczny, który nie wysuwa się na pierwszy plan. Mam słabość do motywów miłosnych konstruowanych przez mężczyzn, bo one nie są przerysowane. Powinnam też coś napisać o wadach "Magii krwi". Główną jest to, że występuje za wiele postaci. Skończyło się na tym, że nawet nie starałam zapamiętać pewnych imion i skupiłam się na kilku najważniejszych. Co więcej miałam wrażenie, że cała ta książka to lekki przerost formy nad treścią. Za mało konkretów jak na 650 stron. Reasumując, ocena tej książki wahała się pomiędzy 6 a 7. Postanowiłam jednak dać tę wyższą notę, ze względu na błyskotliwe pomysły autora.

"Epic" był naprawdę prostą książką, ale taką z gatunku przyjemnych prostych książek. Poznajemy inną planetę, gdzie przemoc jest zakazana, a sposobem na rozwiązywanie konfliktów jest walka na wirtualnej arenie. Spodobał mi się ten pomysł, chociaż myślę, że jest to dość naiwne, że ten system trzymał się tak długo. Co do postaci głównego bohatera w Epicu- nie wiem jakim cudem nikt wcześniej nie wpadł na pomysł wybrania postaci awanturnika. To także jest mocno naciągane, tak samo jak fakt, że nikt nie próbował nawet pokonać Czerwonego Smoka. Eric jako główny bohater wypadł też raczej średnio- był okropnie naiwny i dobroduszny, tak samo jak większość pozostałych bohaterów. Wątek więzienia, w którym został zamknięty Harald, ojciec Erica, był dla mnie strasznie nierozwinięty i miał spory potencjał. Przechodząc do przyjemniejszych rzeczy, bardzo podobały mi się wydarzenia rozgrywające się w Centralnym Biurze Alokacji. Uważam, że były to najlepsze momenty w książce-i te w realnym świecie, i te w Epicu, szczególnie przy końcu książki, gdy Ragnok przejął postać Kata. Zrobiło się wtedy mroczniej, niż przy reszcie powieści. Sceny, gdzie Epic zyskiwał jakby własną świadomość też są udane- muszę tu jednak znowu zarzucić autorowi nierozwinięcie potencjalnie interesującego wątku. Styl pisania autora był przyjemny i lekki- dosłownie pochłonęłam całą książkę w jeden dzień! Podsumowując, książka mogłaby być o wiele lepsza, ale i tak dobrze się na niej bawiłam.

W mojej opinii najlepsza książka osadzona w świecie gier Dragon age. Najbardziej zapadająca w pamięć. Historia zaczyna się w wieży magów, gdzie swoje życie mają spędzić ci obdarzeni magiczną mocą, pod nadzorem templariuszy, którzy mogą ich zabić za poznawanie zakazanej magii.

Książka ciekawa, fantastyka mam wrażenie bardziej pisana pod młodzież pokroju gimnazjum/liceum. Gdy człowiek się wkręci, strony same uciekają. Interesujące dzieło literatury. Mi osobiście czytało się dobrze, myślałam, że wątek głównej bohaterki potoczy się troszeczkę inaczej ale finał był również satysfakcjonujący :) Serdecznie polecam :)

Nie miałem co czytać więc poszedłem do biblioteki i wziąłem pierwszą lepszą książkę z fantastyki. Okazało się że dzieło to mnie tak wciągnęło, że sięgnąłem po kolejną część! Świetna, bezpośrednia książka, która pochłonęła mój czas, w którym normalni ludzie śpią!

Pochłonęłam ja, wciągnął mój trzynastoletni syn i był oburzony, że nie wzięłam na wyjazd drugiego tomu. Naprawdę pasjonująca lektura, która pozostawia po sobie wspomnienie dobrej zabawy. Na początek ważna informacja -- to właściwie druga część tej samej książki. Ciężko będzie zacząć lekturę od tego miejsca. Warto zauważyć, że ta część jest lepsza od początkowej. Nadal jest sprawnie napisana, iskrzy się dowcipem, ale akcja jest prowadzona znacznie dynamiczniej, z dużą ilością niespodzianek. Zaskakuje zwłaszcza dorosłe spojrzenie na świat trzynastoletniego bohatera. Niby zwyczajna książka o przygodach bohaterów mających misje do spełnienia, a jednak inna. Szczerze polecam.

Młody chłopak rzec można, że dzieciak o imieniu Jegor. Pewnego dnia, który rozpoczął się dla niego okropnie, za sprawą tajemniczego artefaktu przenosi się do innego świata. Jak okazało się jego marzenia o świecie bez szkoły, nauczycieli i rodziców spełnił się. Trafił on na wyspę i spotkał pewnego Maga i Rycerza, a to spotkanie to tylko początek jego przygody. Musi poświęcić wszystko gdyż jeśli chce wrócić do domu musi stać się wielkim wojownikiem i pokonać zły charakterek. Podczas swojej wędrówki spotyka wiele ciekawych osobistości, które później stają się jego przyjaciółmi ;] Pierwsza księga tej historii została podzielona przez wydawnictwo na dwa tomy. Bardzo tego nie lubię, ale na szczęście zaopatrzyłam się od razu w 2 tom. Całą historię czyta się dość przyjemnie i jak dla mnie jest ona napisana łatwym językiem i po przeczytaniu niej czuję niedosyt. Jak dobrze wiadomo, każda książka, po której mamy takie odczucia jest warta naszej uwagi. Jegor jeden z moich ulubionych bohaterów tej książki to miły nastolatek, który za wszelką cene gotowy był zrobić wszystko byle tylko pomóc swoim przyjaciołom i wrócić do domu. Gdy dowiaduję się o podziale świata na świat Magii i Techniki (kiedyś były jednością) mimo wszystko jak dla mnie jest wystarczająco opanowany i gotowy jednak w to uwierzyć. Jest postacią bardzo odważną, solidną i silną. Przez całą książkę widać, że zależy mu na rozwiązaniu zagadki i doprowadzeniu do szczęśliwego zakończenia. Niestety chyba jednak najciekawsze momenty zawarte są w drugiej księdze opowieści. Kolejnym po Jegorze moim ulubionym bohaterem jest Elf Elwing. Również jest młodą osobom i od najmłodszych lat musi borykać się z samotności i smutkiem ogarniającym go po wygnaniu z państwa. Jest również bardzo odważnym i utalentowanym łucznikiem. Pomaga Jegorowi chociaż tak na prawdę go nie zna, ale jest mu wdzięczny za ocalenie i jeszcze nie raz odwdzięczał się Jegorowi ratując go z opresji. Pomysł bardzo dobry, ale czy nie czujecie tu lekkiego powiązania z Alicją w Krainie Czarów przynajmniej z tą filmową adaptacją ? Jak dla mnie jest tu duże podobieństwo, no i kto nie chciałby trafić do takiego miejsca ? Podsumuje to jednym zdaniem : Uważajcie ze swoimi marzeniami, a nóż widelec się spełnią ;]