Sztuka i piękno w średniowieczu

Name: Sztuka i piękno w średniowieczu
Rating: 7,3 (117 reviews)
Author: Umberto Eco
ISBN: 8324007032

Okładka książki Sztuka i piękno w średniowieczu

Umberto Eco

7,3 / 10

117 ocen

12 opinii

Znak

Wydawnictwo: Znak sztuka

250 str.

Kategoria:: sztuka
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Arte e bellezza nell'estetica medievale
Data wydania:: 2006-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1986-01-01
Liczba stron:: 250
Czas czytania: 4 godz. 10 min.
Język:: polski
ISBN:: 8324007032
Tłumacz:: Mikołaj Olszewski, Magdalena Klimula

więcej

Umberto Eco autor światowych bestsellerów: Imię Róży, Tajemniczy płomień królowej Loany i Historia piękna fascynuje również jako wybitny uczony i znawca Średniowiecza. Przedstawiając dzieje teorii estetycznych tej epoki, stworzył przewodnik niezbędny dla każdego, kto chciałby poznać i zrozumieć sztukę Średniowiecza. Omawia w nim problemy takie, jak estetyka proporcji i światła, teorie scholastyczne, a także problematykę alegoryzmu i symbolizmu czy poetykę, aby ułożyć z nich obraz historii piękna w Średniowieczu. Książka zadowoli z pewnością wszystkich specjalistów, ale za sprawą literackiego kunsztu i jasności wykładu wciągnie każdego, kto zainteresowany jest sztuką i korzeniami naszej kultury.

Średnia ocen

7,3 / 10

12 opinii 117 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Sztuka i piękno w średniowieczu w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Sztuka i piękno w średniowieczu

Średnia ocen

7,3 / 10

117 ocen

Twoja ocena

0 / 10

8 ocen

18 ocen

19 ocen

44 ocen

17 ocen

8 ocen

1 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

136

134

NiegdyśNatalia

29.12.2024

7 / 10

Na półkach:

wersja papierowa

W uproszczony sposób uczy się nas o średniowieczu. Gdy zajrzymy do podręczników historii możemy odnieść wrażenie, że średniowiecze, to synonim słowa stagnacja w której królowały kościół, dżuma i polowanie na czarownice, a przecież średniowiecze, to długa i chyba najbardziej różnorodna z epok, która trwała ponad tysiąc lat... i zostawiła nam Dantego, eskapady Marco Polo i strzelistość gotyckich katedr proch oraz mechaniczne zegary.
Ani nie było średniowiecze bardziej pruderyjne niż inne epoki, ani nie było mniej wyraziste, a już na pewno nie było ciemne czy zacofane. Średniowiecze nie było hamulcowym świata, jego początek to rozpad jednego świata, ale ten rozpad stał się budulcem kolejnego. Kościół, który był głównym dyspozytorem sztuki, dyspozytorem mającym niejako na sztukę monopol bywał hamulcowym, ale także nie kompletnie, bo przecież kościół mimo wszyskich swoich wad rozpowszechniał edukację.

"Sztuka i piękno w średniowieczu" to dość oczywiste oczywistości, ale takie o których się zapomina i które w teorii się zna, ale w praktyce warto je usestymatyzować w jednym miejscu. Książka nie będzie prawdopodobnie zaskakująca dla historyków (o historykach sztuki nie wspomnę), ale nie każda musi być. Prostota tej pozycji sprawia, że można przeczytać ją w zasadzie na każdym poziomie zaawansowania i sporo wynieść. Bardzo skrupulatne przypisy sprawiają, że nawet trudniejsze zagadnienia są łatwe do zrozumienia, a łaciñskie sentencje czy fragmenty tekstów posiadają tłumaczenie bezpośrednio pod łacińskim oryginałem co sprawia, że nie musimy kartkować i nie wybijamy się z tekstu.

Autor neguje obraz sztuki jako tej mającej służyć tylko chwaleniu Boga, opisuje jal przemycano w nią "bliższe skórze" tematy i kpryguje nasze dzisiejsze spojrzenie na średniowieczne widzenie świata. Typowa dla Eco forma wykładu jest (wyjątkowo)dość prosta i przystępna dla przeciętnego czytelnika. Książka jest też fantastycznie wydana.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

646 użytkowników ma tytuł Sztuka i piękno w średniowieczu na półkach głównych

Chcę przeczytać 435
Przeczytane 202
Teraz czytam 9

86 użytkowników ma tytuł Sztuka i piękno w średniowieczu na półkach dodatkowych

Posiadam 45
Chcę w prezencie 10
Sztuka 8
Średniowiecze 8
Historia 7
Historia sztuki 6
Literatura włoska 2

Tagi i tematy do książki Sztuka i piękno w średniowieczu

średniowiecze sztuka piękno filozofia piękna Eco

Inne książki autora

Więcej

8,4

Imię róży. Powieść graficzna. Tom 2 Umberto Eco, Milo Manara

7,3

Rozważania niepoważne Umberto Eco, Tomasz Stawiszyński

6,6

Wyspa dnia poprzedniego Umberto Eco

7,4

Imię róży. Powieść graficzna. Tom 1 Umberto Eco, Milo Manara

7,3

Wahadło Foucaulta Umberto Eco

7,1

Baudolino Umberto Eco

7,9

Imię róży Umberto Eco

więcej

Umberto Eco

Włoski semiolog, filozof, bibliofil i mediewista, powieściopisarz, autor felietonów i esejów. Sławę przyniosła mu powieść Imię róży (1980), dzieło łączące w sobie elementy semiotyki, badań biblijnych, analizy kultury średniowiecza i teorii literatury. Jego kolejne powieści, m.in. Wyspa dnia poprzedniego (1994) i Cmentarz w Pradze (2010), także stały się światowymi bestsellerami. Eco pisał także prace naukowe, książki dla dzieci i młodzieży, oraz eseje na temat teorii literatury, świata współczesnego, kondycji współczesnych mediów i nauki. Był profesorem na Uniwersytecie we Florencji oraz na Uniwersytecie w Bolonii. Zajmował się semiotyką/semiologią, procesami komunikacji i estetyką. Rozsławiła go twórczość beletrystyczna. Jego wielopłaszczyznowe i kunsztownie skonstruowane powieści mają cechy dzieła otwartego, stymulują odbiorcę do własnej interpretacji. Był także autorem felietonów, pierwotnie publikowanych w mediolańskim tygodniku „l’Espresso”, a następnie wydanych w zbiorach Zapiski na pudełku od zapałek. Był założycielem wydziału studiów medioznawczych w Uniwersytecie San Marino, a także wieloletnim dyrektorem Scuola Superiore di Studi Umanistici oraz członkiem honorowym Kellogg College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Od 2010 był członkiem zwyczajnym Accademia dei Lincei. Eco został uhonorowany licznymi tytułami doktora honoris causa (do 2005 było ich 32), między innymi przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie (1996) i Uniwersytet Łódzki (2015). Zmarł na raka trzustki. Jego pogrzeb odbył się 23 lutego 2016 w Zamku Sforzów w Mediolanie. Był wielokrotnym kandydatem nominowanym do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Jego żoną była Renate Ramge, z którą miał dwójkę dzieci.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Interpretacja i nadinterpretacja

Umberto Eco Richard Rorty Jonathan Culler Christine Brooke-Rose Stefan Collini

Bezwzględną wartością tej pracy jest zestawienie tekstów Eco z odpowiedziami takich osobistości jak Rorty, Culler czy Brooke-Rose. Wstęp Collini’ego także robi robotę, choć trochę miesza – byłby na pewno wspaniałym dopełnieniem wszystkich zebranych tutaj esejów, niekoniecznie wstępem do nich. O czym właściwie jest ten dyskurs? To próba zrozumienia, które interpretacje można uznać za trafne, a które nie. Jak to ocenić? Czy powinno się to robić? Czy do poprawnego przeczytania danej pozycji potrzebny jest jakiś klucz interpretacyjny, a jeśli tak, to gdzie go szukać? Czy ma go autor? A może społeczność badaczy? W książce ścierają się ze sobą różne autorytety. We wstępie (i tylnej stronie okładki) widać jednak, że redaktor stoi mocno po stronie Eco, trochę promując nim całą pozycję. Czy słusznie? Raczej nie. Tym bardziej że nie sądzę, by podejście tego akurat badacza było tym najrozsądniejszym i „jedynym właściwym”. W swoim ostatnim tekście raczej broni się przed zarzutami innych, niż podsumowuje całość oglądów na zagadnienie interpretacji. Bardzo polecam tę pozycję dla wszystkich, którzy są zainteresowani zagadnieniami literatury i nie tylko. To świetny przegląd różnorakich opinii i poglądów, który zbliża do stronnictw filozoficznych takich jak pragmatyzm, dekonstruktywizm czy strukturalizm. Dobrze jest zapoznawać się z tak obszernymi – nomen omen – interpretacjami świata właśnie poprzez przykłady, a ta pozycja zdecydowanie jest takim przykładem.

Adrian Pezda

oceniła na 7 5 lat temu

Nie myśl, że książki znikną

Umberto Eco Jean-Claude Carrière

To fascynujący dialog dwóch intelektualistów o przyszłości książki i kultury czytania. Rozmowa pełna erudycji, humoru i trafnych spostrzeżeń. Autorzy nie tylko bronią książek, ale ukazują ich rolę jako nośnika pamięci i tożsamości. To lekka, a zarazem bardzo mądra lektura. Idealna dla miłośników literatury i refleksji nad zmianami kulturowymi.

Kurbiel

ocenił na 7 11 miesięcy temu

Sztuka cenniejsza niż złoto

Jan Białostocki

Chciałem coś napisać na temat tego monumentalnego dzieła, ale wszystko będzie truizmem. Tytuł mówi sam za siebie !!! Przeczytaj, proszę rekomendację LC. To jest nowe, uzupełnione wydanie. Naprawdę warte swojej ceny. Ja mam starsze, dwu tomowe. POLECAM !!!

ando

ocenił na 10 3 miesiące temu

Historia piękna

Umberto Eco

Umberto Eco stworzył książkę, która jednocześnie uczy, prowokuje i zachwyca. Historia piękna nie daje gotowych odpowiedzi – zamiast tego otwiera przestrzeń do refleksji: czy piękno jest prawdą? harmonią? dziwacznością? światłem? To lektura, którą można smakować powoli, wracać do wybranych epok, cytatów i obrazów. Każda strona to dialog filozofów, artystów i zwykłych ludzi o tym, co porusza serce i umysł. Album jest dopracowany wizualnie, ale jeszcze bardziej imponuje jego głębia intelektualna.

Dawid Gawałkiewicz

ocenił na 10 1 miesiąc temu

Jesień średniowiecza

Johan Huizinga

Dawno mnie żadna książka tak nie wymęczyła. Czytana przez prawie miesiąc. Napisana ponad 100 lat temu po holendersku. Przetłumaczona po wojnie na niemiecki. W latach 60-tych z niemieckiego na polski. Ogromne ilości cytowań w językach francuskim, niemieckim, angielskim, łacińskim - często bez tłumaczenia - masa archaizmów (niektórych nie znalazłem w internecie np "pasztet" w którym grała orkiestra)- całe strony przypisów. Książka niestety raczej dla biegłego erudyty, którym nie jestem. Między okładkami jest historia późnego średniowiecza - czyli głównie XV wiek - koncentrująca się na pograniczu Burgundii i Francji. Książka często wskazywana jest jako dzieło przełomowe - po raz pierwszy tak mocno koncentrujące się na mentalności ludzkiej analizowanej przez pryzmat kultury. Nie ma tu chronologicznych opisów wojen, wynalazków czy koronacji. Mamy rodziały podzielone wg najbardziej typowych ideologii świeckich i religijnych oraz z podziałem na rodzaje dostępnej wtedy sztuki z wywodami autora co ona oznacza dla pobudek ludzi tamtego okresu. Jeśli chcemy poznać co kierowało życiem w tej schyłkowej epoki myślę, że warto sięgnąć po tą pozycję.

jamakinson

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Szaleństwo katalogowania

Umberto Eco

Autor, erudyta. Należy do pisarzy, których książki zostawiają u mnie zawsze niezapomniane wrażenie !!1 Nie gwarantuję Ci łatwego czytania, myślę, że jeśli zdecydujesz się na przeczytanie tej książki powinieneś być w duszy i przekonania - humanistą !!! Dopełnieniem dla odpoczynku jest duża ilość obrazów wizualnych. POLECAM !!!

ando

ocenił na 9 7 miesięcy temu

Kultura średniowiecznej Europy

Jacques Le Goff

Przeleżała ta wybitna książka szereg miesięcy na mojej "półce hańby" i już żałuję każdego straconego tygodnia. Syntetyczny, bogato dokumentowany obraz Europy średniowiecza- od kultury dworskiej po materialną , od kosmogonii po charakterystykę życia prywatnego, od nauki po sposób postrzegania czasu i przestrzeni. Osobliwa konstrukcja - tekst zasadniczy uzupełniony bogatym słownikiem osób, miejsc i pojęć oraz sporym, ściśle dobranym do tekstu zbiorem ilustracji. Otrzymujemy zatem..... podręcznik. Podręcznik napisany z pasją , z talentem do opowiadania. Dla mnie to nie jest książka na raz. Z pewnością będę do niej wracał. Rzadko daję 10 ( ocena która na portalu zdarza się nawet zwykłej grafomanii :)) - 10 z ¡Olé!

Verbal

ocenił na 10 2 miesiące temu

Homo ludens. Esej o zabawie jako elemencie kultury

Johan Huizinga

Oczywiście Johan Huizinga w Homo Ludens (1938) (konieczny klasyk) przedstawia zabawę jako fundament kultury, kształtujący prawo, sztukę czy wojny poprzez rywalizację i rytuały. W neoliberalnym kontekście jego idee są reinterpretowane: Zabawa a rynek: Huizinga podkreśla agon (rywalizację) w zabawie, co współgra z neoliberalną konkurencją (np. grywalizacja w pracy). Jednak neoliberalizm sprowadza zabawę do narzędzia produktywności, sprzecznego z jej bezinteresownością. Komercjalizacja: Huizinga ostrzegał przed utratą ducha zabawy na rzecz utylitaryzmu. Dziś zabawa jest towarem (esport, parki rozrywki), co oddala ją od jego ideału. Indywidualizm kontra wspólnota: Huizinga widział zabawę jako więź społeczną, ale neoliberalizm promuje indywidualne osiągnięcia (np. aplikacje fitness), spłycając jej wspólnotowy wymiar. Krytyka i recepcja: Współczesna krytyka zarzuca Huizingi nadmierny fokus na rywalizację, pomijając zabawę kooperacyjną. W Polsce, po 1989 roku, jego prace inspirują refleksję nad kulturą w dobie kapitalizmu. Oczywiscie Homo Ludens jest aktualne, ale neoliberalizm przekształca zabawę w narzędzie rynku, co kłóci się z wizją Huizingi. Jego idee skłaniają do pytania, czy zabawa może oprzeć się komercjalizacji.

Jarosław Banaś

ocenił na 8 10 miesięcy temu

Krowy, świnie, wojny i czarownice: zagadki kultury

Marvin Harris

Znakomita książka amerykańskiego antropologa kultury. W popularnonaukowy sposób autor de-konstruuje powszechne mity świadczące o zacofaniu, duchowości, sacrum, misterium, tajemnicy, prymitywizmie. Dodatkowo w dużym stopniu pokazuje styk idei „duchowych” (religia, mitologia) z polityką. Niby nic nowego, ale ciekawie i przekonywająco oraz w oparciu o dyskusyjne i budzące emocje przykłady. Podtytuł zagadki kultury jest całkowicie trafny. Marvin Harris udowadnia, że kult świętych krów, wstręt lub afirmacja wieprzowiny w różnych kulturach czy ostentacyjna konsumpcja (u ludów pierwotnych potlacz) są logicznie wytłumaczalne. Co więcej, były uzasadnione w momencie ukształtowania się tych instytucji, w historii jaki nierzadko obecnie, ale tu już z innych przyczyn. Odrębna historia to racjonalizacja (aczkolwiek budząca oczywisty sprzeciw) polowań na czarownice w końcu średniowiecza i w pierwszej połowie okresu nowożytnego. Tym bardziej, że w środkowym okresie średniowiecza (ok. 1000 roku) kościół odżegnywał się od takich praktyk. Sprzeciw wynika a faktu, że inne było uzasadnienie oficjalne tworzenia histerii dotyczącej owych kobiet, a inne faktyczne, ujawnione przez autora. Ciekawa jest także interpretacja wydarzeń biblijnych i około-biblijnych w rozdziałach poświęconych prorokom i mesjanizmowi religijno - ... militarnemu. Daleki o oficjalnych wykładni kościelnych, marksistowskich i innych, motywowanych religijnie bądź światopoglądowo. Oczywiście są to konstatacje autora, z którymi inni mogą polemizować (tak jak on sam z Ruth Benedict). Tym niemniej nie sposób zapomnieć jego argumentów i wyjaśnień oraz przykładów. Szkoda tylko, że niewielkiej bibliografii nie uzupełniono o pozycje wydane po polsku lub chociażby przetłumaczone na nasz język. Tym niemniej książka do polecenia wszystkim zainteresowanym szeroko rozumianą kulturą, w tym społeczną i historią, a przede wszystkim antropologią kulturową.

Aguirre

ocenił na 8 2 miesiące temu

O sztuce

Ernst Hans Josef Gombrich

Spora pozycja nie do przeczytania na raz. Ogrom informacji do ktorych trzeba wracac, np spinning dziel, ktore juz byly wymienione. Bardzo dobrze. Ze sa podane numery stron w tekscie. Swietna pozycja do ktorej wracam, nawet tylko po to zeby przeczytac strone ktora mnie interesuje. Chociaz czyta sie to szybko I lekko, lepiej zwolnic by zapamietac tresc I sie nia cieszyc. Jesli chcesz zaczac przygode ze sztuka to jest to wlasnie ta pozycja.

Wojciech2468

ocenił na 9 4 miesiące temu

Światło obrazu. Uwagi o fotografii

Roland Barthes

studium - to, co w zdjęciu jest kulturowe, ogólne, „dla wszystkich”: temat, kompozycja, kontekst historyczny... --vs-- punctum — element, który „kłuje”, porusza indywidualnie, wywołuje emocję, często niezamierzony przez fotografa... *** "Fotografia pokazuje to, co godne uwagi, ale wkrótce, na zasadzie znanego odwrócenia, dekretuje, że godne uwagi jest to, co ona fotografuje." *** "Innym sposobem ugrzecznienia Fotografii jest spojrzenie na nią przez to, co ogólne, co stadne, sprowadzenie jej do banału, tak, żeby nie było już naprzeciw niej żadnego obrazu, wobec którego mogłaby zaznaczyć swą odrębność i szczególność, swój status skandalu i szaleństwa. To właśnie dzieje się w naszym społeczeństwie, gdzie Fotografia miażdży tyranicznie inne obrazy: nie ma więc już sztychów, malarstwa figuratywnego, poza zafascynowanymi (i pragnącymi fascynować) przez poddanie się fotograficznemu modelowi." *** "A jednak, jak mi się zdaje, to nie za pośrednictwem Malarstwa Fotografia styka się ze sztuką, ale poprzez Teatr. U narodzin zdjęcia umieszcza się zawsze Niepce'a i Daguerre'a (jeśli nawet przyjąć, że ten drugi trochę uzurpował sobie miejsce pierwszego). Otóż Daguerre, gdy zawładnął wynalazkiem Niepce'a, otworzył na placu du Château (przy République) teatr panoram, ożywionych za pomocą ruchu i gry świateł. W sumie więc camera obscura dała jednocześnie obraz z perspektywą, Fotografię i Dioramę; wszystkie trzy należą do sztuki scenicznej. Ale jeśli Zdjęcie zdaje mi się bliższe Teatru, to ze względu na szczególnego pośrednika (być może tylko ja to zauważyłem): Śmierć. Znamy pierwotny związek teatru i kultu Zmarłych: pierwsi aktorzy odróżniali się od zbiorowości, grając role Zmarłych. Ucharakteryzować się, pomalować znaczyło określić się jako ciało jednocześnie żywe i martwe. To właśnie oznacza pomalowany na biało tors ludzki teatru totemicznego, człowiek z pomalowaną twarzą w teatrze chińskim, makijaż sporządzany z papki ryżowej w indyjskim Katha Kali, maska japońskiego teatru No. I ten sam związek odnajduję w Zdjęciu. Zdjęcie, tak podobne, że usiłuje się je ożywić (zaciekłość, aby "uczynić żywym", może być tylko zaprzeczeniem mitycznym przerażenia śmiercią) - jest jak teatr pierwotny, jak Żywy Obraz, uosobieniem nieruchomej i pomalowanej twarzy, pod jaką kryją się dla nas umarli."

MrOrinow

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Sacrum a profanum. O istocie sfery religijnej

Mircea Eliade

Książka, której raczej nie zabrałbym do plecaka na bezludną wyspę, ale choćby z racji, że autor to guru w tych sprawach, warta przeczytania. Szczególnie przez tych, którzy na przekór epoce, uważają, że religia (sfera sacrum)ma, ewentualnie może mieć po pewnych turbulencjach sporo do zaproponowania w naszych dosyć dynamicznych czasach. Z uwagi na fakt, że książka powstała kilkanaście olimpiad temu , trzeba mieć świadomość, że forma prezentacji problematyki może momentami sprawiać wrażenie nieco muzealnej, ale rocznik pierwszej butelki mszalnego wina tę niedogodność całkowicie rekompensuje.

werblista

oceniła na 6 2 lata temu

Ponowoczesność jako źródło cierpień

Zygmunt Bauman

Ponowoczesność jako źródło cierpień Zygmunta Baumana to książka o różnych problemach, jakie wynikają z życia w nowoczesnym społeczeństwie. Społeczeństwie wolności i konsumpcji, społeczeństwie, które wyzwala w jednostce różnego rodzaju pytania o jej tożsamości. Wyzwala różne lęki, obawy, cierpienie. To bardzo ważne dzieło w studiach nad postmodernizmem.

Marek

ocenił na 10 2 lata temu

Kobieta w czasach katedr

Régine Pernoud

Książka napisana jest ciekawie, potrafi wciągnąć. Zaskoczeniem dla mnie był status kobiety w XII i XIII wieku zwłaszcza ich rola w polityce. Jednocześnie zdziwiona byłam, że wynalazki, które dziś wydają nam się codziennością, tak bardzo polepszyły i ułatwiły pracę kobiet w codziennym życiu.

Książkomaniaczka

oceniła na 6 2 lata temu

Metafory w naszym życiu

Mark Johnson George Lakoff

Fenomenalnie pokazuje, że metafory występują nie tylko w literaturze, ale też w języku, którym się posługujemy na co dzień. Z czystym sumieniem polecam każdemu, kto chce poznać zagadnienie, nomen omen, metafor obecnych w naszym życiu z punktu widzenia językoznawstwa kognitywnego.

katwik00

ocenił na 10 2 lata temu

Młodość stulatka

Mircea Eliade

„Krótko mówiąc, właśnie dlatego pański przypadek zaczyna być niezwykle interesujący; nie jest pan kimś, kto „zmarł i ożył”, ale czymś zupełnie innym… czym właściwie – jeszcze dobrze nie wiemy…” (s. 37.) Mircea Eliade, Młodość stulatka. Przekład i Posłowie I. Kania, Wyd. W.A.B. Warszawa 2008. Jak stać się młodym? Przepis rumuńskiego indologa, filozofa kultury, eseisty i pisarza, czołowego religioznawcy XX w. - zaskakuje (jeśli coś może zaskoczyć Czytelnika w XXI w.). Już tytuł, na miarę oksymoronu, powinien przemówić do czytelniczej wyobraźni. Stuletnia młodość- niemożliwe staje się możliwe. Surrealizm w pełnej krasie. na podobieństwo rumuńskiej baśni, z 1862 r.. której tytuł brzmi: „ Młodość bez starości i życie bez śmierci”. (z przypisów w Posłowiu I. Kani). Tłumaczowi należą się słowa uznania za polski przekład i przywołanie treści baśniowej opowieści (szkoda, że nie została dołączona w formie Aneksu do powieści Eliadego). Uroda baśni ponad czasem. Nieprzypadkowo też F. F. Coppola przeniósł powieść na duży ekran. Dramat fantasy z 2007 r. (ang. Youth Without Youth) – amerykańsko- niemiecko- francusko- włosko – rumuński, w roli głównej Tim Roth, grający profesora Dominika Mateia, warto obejrzeć. Powieść opatrzona czarno- białymi fotosami filmowymi z przejrzystą narracją i jasnością literackiego wywodu, z przypadkiem profesora wymyka się jakimkolwiek racjonalnym wyjaśnieniom. Jeśli jednak spojrzy się na życiorys samego autora to tropy prowadzą do jego zainteresowań naukowych. Problem nieśmiertelności, zaprzątający uwagę, ale i historia własnego życia sprzyja interpretacji. Tytuł Posłowia wyjaśnia wszystko: „Kryptoautobigrafia fantastyczna Mircei Eliadego”. Nic tylko sięgnąć po obiecującą powieść, nawiązującą do niepowtarzalnej urody rumuńskiego folkloru. WARTO! 10/10

zoe

ocenił na 10 10 miesięcy temu

Style w architekturze. Arcydzieła budownictwa europejskiego od antyku po czasy współczesne

Wilfried Koch

Ciężka, podręcznikowa pozycja dla osób zainteresowanych historią sztuki, przy czym raczej dla tych, którzy zaczynają z nią przygodę albo nie są ekspertami w temacie. To takie raczej kompendium pojęć, stylów, okresów okraszone naprawdę dobrej jakości szkicami. Ogólnie dla laika pozycja ciężkawa ze względu na mnogość fachowej terminologii, niemniej poznawczo bardzo ciekawa i pożywna. Warto było przez nią przebrnąć. Tak, słowo przebrnąć najlepiej tu pasuje. Polecam wszystkim zainteresowanym tematem. Łatwo nie będzie, ale warto.

Skorpio999

ocenił na 8 7 miesięcy temu

Mitologie

Roland Barthes

Barthes to główny przedstawiciel struktualizmu a od tej książki oczekiwałem wyjaśnienia teorii jego "mitu" i zrobił to bardzo dobrze, jedyne co mi przeszkadzało to kompozycja, najpierw 200 stron samych przykładów gdzie Roland szuka mitologii w modzie, motoryzacji i Wrestlingu [ ?!!?!?!] a dopiero później tłumaczy całą teorie, mimo tego cieplutko polecam

Dominik221

ocenił na 7 24 dni temu

Ex libris. Wyznania czytelnika

Anne Fadiman

Gdybym umiała, napisałabym właśnie taką książkę: hołd złożony literaturze, czytelnictwu i czytelnikom. Anegdoty o piętrzących się tomach, o tworzeniu, o chłonięciu, o nabożnym stosunku do książek i tym wręcz przeciwnie, o autorach, dedykacjach, skojarzeniach. Wspaniała, po prostu wspaniała.

ola_gratka

oceniła na 8 11 miesięcy temu

Historia mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku

Francois Boucher

Piękna książka. Mam ją już jakiś czas i często po nią sięgam. Jedna z książek, które targałabym ze sobą gdybym mogła zabrać tylko dziesięć najważniejszych. Uwielbiam ją przeglądać, ale można nią też porządnie przyłoić. Jeśli ktoś interesuje się historią codzienności, kultury, malarstwa albo zastanawia się jakie książki spakować na apokalipsę zombi to polecam. Warto mieć taką książkę w domu. Uczy, cieszy i broni.

dorcze

ocenił na 8 2 lata temu

Cytaty z książki Sztuka i piękno w średniowieczu

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Sztuka i piękno w średniowieczu