Szepty pod ziemią

W tej książce przedstawiono tajną organizację Checquy, której celem jest nadzorowanie wszelkiej nadnaturalnej aktywności w Wielkiej Brytanii. Członkowie tej organizacji, oznaczeni rangami jak figury szachowe (Pionki, Wieże, Biskupi, Król i Królowa), również posiadają nadnaturalne zdolności. Choć niektóre z tych mocy mogą wydawać się mało użyteczne (np. połączenie z pogodą w Islandii), to nasza główna bohaterka Myfanwy potrafi kontrolować ludzkie organizmy poprzez dotyk – na przykład powodując sen lub zatrzymując serce. Zarówno fabuła, jak i świat są świetnie skonstruowane. Szczególnie podoba mi się motyw tajemniczej organizacji, która musi działać w obronie Wielkiej Brytanii, aby zapobiec inwazji na skalę krajową lub nawet globalną. Jeśli chodzi o samą książkę, trudno określić, do jakiej grupy jest skierowana. Czasami pojawia się wulgarny język, ale nie jest to przesadzone. Choć nie jest szczególnie brutalna, zawiera kilka bardziej makabrycznych scen. Mimo że opowiada o ratowaniu kraju i ogromnym zagrożeniu to ma fajny humor. Myślę, że jest to dziwne i nietypowe połączenie i pewnie dlatego mi się to spodobało. Ale teraz porozmawiajmy o minusach – a konkretnie o dwóch dużych. Książka ma fatalne tłumaczenie i mnóstwo literówek. Nie wiem, czy zauważyliście, ale gdy opisałem figury szachowe, napisałem "Biskupi" zamiast "Gońców". W angielskim nazywamy ich "Bishop", ale nie oznacza to, że trzeba to tłumaczyć dosłownie! Druga rzecz, która według mnie jest minusem, to listy pojawiające się po każdym rozdziale, mające wprowadzać nas w historię głównej bohaterki. Problem w tym, że często są one zbyt długie i nie mają formy listu – wyglądają raczej jak fragment książki nazwany listem. Spowalniało to tempo książki, co w pewnym momencie stało się dla mnie nużące. Podsumowując: Pomijając to, jak Papierowy Księżyc zepsuł to wydanie, książkę czytało się naprawdę dobrze. Bardzo dobrze mi się to czytało i być może w przyszłości sięgnę po kolejne tomy (już w języku angielskim, ponieważ Papierowy Księżyc, odpuścił wydanie kolejnych tomów – a szkoda). Polecam. Ocena: ★★★★★★★☆☆☆

Chciałby się więcej, ale i tak jest dobrze. Po drugim tomie obawiałem się słabszego zakończenia historii. Wydaje się, że przeniesienie tak bezpośrednio spektrum ludzkich zachowań na myślące maszyny jest naiwnością, ale nie byłaby to jedyna biorąc pod uwagę założenia co do przebiegu historii świata po odkryciu Huygensa.

To jedna z wielu opowieści o statku kosmicznym w jakimś futurystycznym uniwersum, ALE ta wyróżnia się bardzo naturalistycznym podejściem do "wielogatunkowości" i tolerancji wobec inności: kilka ras pracujących na Wędrowcu jest bardzo dobrze opisane wraz z ich problemami i odmiennością, autorka wprowadza nas w ten świat jakby był naturalny - świetnie się czyta, czym dalej tym lepiej. Na pewno sięgnę po następne tomy, polecam fanom dobrej space-opery

Atmosfera się zagęszcza i z pewnością była bardziej morowa niż w tomie pierwszym, pomimo idyllicznej wstawki romantycznej. Jednak miałam czasem wrażenie, że fabuła gdzieś się gubi, chociaż brak tu przeskoków czasowych jakie miały miejsce w "Rzekach". Może to przez mnogość wątków, a może dlatego, że czytałam książkę mając gorączkę. Jednakowoż poziom jest utrzymany. Tylko Beverley mi brak... :(

Stacja centralna to jak dla mnie zbiór luźno powiązanych opowiadań związanych ze sobą miejscem akcji i czasem bohaterami. To wizja przyszłości gdzie Telawiw to wielka stacja kosmiczna, hub przesiadkowy, gdzie spotykają się i żyją istoty z całej galaktyki. Bardzo zgrabna wizja przyszłości w której ludzkość przenika się z innymi rasami, robotami, cyborgami. Historie przedstawione w kolejnych rozdziałach nie są może jakoś specjalnie porywające ale stanowią doskonałe tło na ukazanie świata przyszłości. Pomimo krytycznych uwag z jakimi się spotkałem mi czytało się bardzo dobrze.

Przez dość facecki styl, obawiałam się, że się nie wciągnę (a ta seria była na mojej liście 'do przeczytania' już jakiś czas), ale na szczęście fabuła się zagęszcza, a Peter pokazuje także z innej strony — nie tylko tej, która ogląda się za dziewczynami. Największymi zaletami książki są zdecydowanie opisy i atmosfera. Zaskoczył mnie trochę upływ czasu ("I na tym minęły mi kolejne dwa miesiące..."), ale nie wybija to z czytania. 6 za ogólnie w porządku, przyjemny kryminał urban fantasy, plus jedna gwiazdka dla Rzek. Mam nadzieję, że nie zostaną relegowani do odległego tła, bo dla mnie to były najlepsze postacie.

Wyraźnie słabszy niż pierwszy tom, ale nadal lektura daje satysfakcję. W niektórych opiniach pojawia się krytyka wątku kapitana Longchamp, ale mam zupełnie odmienne zdanie. To żywa historia, której problemem są tylko ograniczenia postaci, która ma mniejszy wpływ na przebieg zdarzeń niż pozostałe z nich.

Miałem przyjemność słuchać tej książki w fantastycznej interpretacji Pana Jarosława Boberka. Było to wspaniałe przeżycie. Alternatywna historia XIX wieku jest oryginalna, ale całość powieści przywodziła mi na myśl zarówno 'Lód' Jacka Dukaja, jak i Trylogię Henryka Sienkiewicza. Jest to opowieść łącząca w sobie walne bitwy, szpiegowską intrygę, a także geopolityczne rozgrywki. Widzę jedynie dwa mankamenty. Pierwszym jest trochę po macoszemu potraktowana postać Natalie. To, że czytamy jedynie listy Stanisława Tyca do niej, ale nie widzimy ani jednego listu Natalie do Stanisława trochę mnie drażnił. Drugim problemem jest fakt, że póki co ani widu, ani słychu kontynuacji cyklu poza 'Czterdzieści i cztery'.

W uniwersum, które można opisać hasłem „Newt Scamander spotyka Jonathana Strange’a” żyje lady Izabela Trent, otoczona sławą wybitnego naukowca pionierka badań nad smokami. Po latach owocnej badawczej kariery lady Trent postanowia spisać wspomnienia. Ich pierwsza część poświęcona jest dzieciństwu badaczki i początkach jej fascynacji smokami, małżeństwu oraz pierwszej wyprawie badawczej, w której wzięła udział wraz z mężem. Niezła książka, chociaż targetem "Pamiętników Lady Trent" są raczej nastolatki z klas 5-8. Dla starszych czytelniczek i czytelników lektura może się okazać nudna. Świat przedstawiony tak bardzo przypomina nasz świat w XIX wieku pod względem geografii, obyczajów, rozwoju technologicznego, fauny (minus smoki) itd., że w sumie autorka mogła sobie dać siana z wymyślaniem fantastycznych nazw miejsc i miesięcy, tylko wzorem Susanny Clarke opisać alternatywną wersję naszego świata.

Początek niby ciekawy, ale nie do końca, bo nie raz prawie zrezygnowałam z dalszego czytania. Gdy wreszcie historia nabrała tempa, poszło z górki. Bez przesadnych opisów (choć przy kolejnym przedstawieniu nowej postaci, które niemal za każdym razem zaczynało się: a był on i litania jaki on/ona nie był, miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Strasznie to było drażniące). Postacie niejednakowe, chyba nie ma bohatera, który nudził, każdy ma w sobie coś, co intryguje. Ogólnie pomysł fajny i mimo ciężkiego początku, warty dalszej uwagi.

Całkiem niezła story o przyszłości w Europie, która może każdego ranka zaskoczyć nas innym politycznym układem. Pomysł na te dzielące i cielące się twory państwowe jest dla mnie nowy i całkiem intrygujący. A w tym kotle mamy organizację, której członkowie mają specyficzny rys charakteru: nie godzą się na bariery i pragną swobodnie przemieszczać się po kontynencie. A że jest to niemożliwe otwarcie, robią to w konspiracji, przewożąc różne "przesyłki". Nasz bohater jest jednym z nich. Natrafia jednak na tajemnicę wewnątrz swej organizacji i uparcie drąży temat, aż odkrywa coś, co wszyscy chcą ukryć. Niezłe.

Już sam tytuł tej książki jest świetny i odnosi się do najważniejszej idei świata powieści. Człowiek = węgiel. Całe życie na Ziemi zbudowane jest z węgla, a nasze ciała to po prostu złożone struktury chemiczne. W świecie tej książki ciało przestaje być czymś wyjątkowym, staje się tylko materiałem biologicznym. Modyfikowany. Technologia pozwala oddzielić świadomość od ciała. Umysł zapisany jest w tzw. stosie korowym i może być przenoszony między kolejnymi „powłokami”. Sens tytułu. „Modyfikowany węgiel” to człowiek, którego biologiczna materia może być dowolnie zmieniana, wymieniana i ulepszana. Czy może być bardziej cyberpunkowa idea? Do tego dostajemy bardzo wartką, momentami brutalną historię, w której łatwo się pogubić, jeśli na chwilę stracisz koncentrację, wątek główny potrafi się ciekawie rozgałęziać. Świetny klimat, dużo neonowego mroku i filozofii ukrytej pod warstwą akcji. Bardzo polecam. Pozdro Wariacie!

Hmm. Pierwszy tom nawet pozytywnie mnie zaskoczył, ale teraz zaczynam mieć problem z całą trylogią. Nadal podtrzymuję zdanie, że oparcie mocy bohaterów na geologii i górnictwie (jako osoba wykształcona w tym kierunku powiem, że nazwy kamieni, skał i formacji geologicznych są prawdziwe :p) jest czymś ciekawym i świeżym. Podobnie jak przy opinii o pierwszym tomie zostaję przy tym, że świat jest przedstawiony dość pobieżnie. Jest ogromny (skala planety), ale niestety w ogóle tego nie czuć — tak samo jak upływu czasu w powieści. Trochę mi to przeszkadza. Lubię znać uniwersum i zasady, jakie nim rządzą, z drugiej strony może nie jest to aż tak istotne dla tej historii. Tom drugi pokazuje nam też, co się działo z córką głównej bohaterki. A skoro przy bohaterach jesteśmy — główna bohaterka zrobiła się strasznie irytująca. Mam wrażenie, że wiecznie narzeka, ciągle drama i mrok, a z drugiej strony gdzieś w głębi siebie uważa się za… hmm… może najlepszą? Serio, mam z nią teraz problem. Nie wiem czy wcześniej tego nie dostrzeglem czy teraz się taka zrobila... Jest jeszcze coś, co mocno trafiło mnie na ostatnich stronach. Bohaterowie korzystają z wychodka, ale znają pojęcie ropy naftowej. (Edit: Po ukonczeniu serii już to tak nie gryzie i ma sens) Wspominałem przy okazji pierwszego tomu, że nazwa szóstego zmysłu trochę mi nie pasuje i teraz wiem dlaczego. Słowo „Sejszeć” to chyba kręgosłup tej książki. Serio zaczynam mieć go dość. Jak ktoś się zastanawia, jak brzmi język polski dla obcokrajowców, to niech przeczyta tę pozycję. Z narracją też zaczynam mieć problem. O ile za pierwszym razem była czymś nowym i mnie zaciekawiła, tak teraz zaczynam ją postrzegać jak niekontrolowany wylew myśli autorki. Waham się między 5 a 6. Książka jest w sumie dobra, czyta się szybko, ale rozumiem, że część czytelników może się od niej całkowicie odbić. Nadal uważam też, że po nagrodzie Hugo oczekuje się czegoś więcej. Opinia może się jeszcze zmienić, gdy przeczytam ostatni tom. Edit. 27.01.2026 - Po ukończeniu trzeciego tomu dam jednak 7 wszystkim trzem częściom. Ale podtrzymuję powyższe i ten tom podobał mi się najmniej oraz czytało mi się go najgorzej.

Fascynująca, mroczna i oniryczna książka, która porusza ciężkie tematy związane z problemami rodzinnymi, psychicznymi i zdrowotnymi. Wow, co to była za lektura! Aż mi trudno napisać jakąkolwiek opinię, żeby nie była miałka i nie rozcieńczała i siebie i treści książki. Na pewno muszę pochwalić za wspaniałe i bardzo trafne oddanie stanu depresji w sennych wizjach i przenikanie się ich ze światem rzeczywistym. Było to przeprowadzone bardzo zgrabnie i tworzyło piękny klimat niesamowitości. Zarówno sam Zaświat, jak i zamieszkujące go postaci i stwory są wspaniałe. Klimat tego miejsca zauroczył mnie od razu, określiłabym go jako bajkowy ze względu na świetnie zbilansowane połączenie baśniowości i grozy. Wszystko to jest skąpane w polewie z filozofii i psychologii, na których niestety się nie znam, ale nawet taki laik jak ja czuje, że jest to w podparte naukowo. Do tego każdy ze zwidów ma swój sens i na końcu wszystkie elementy wskakują na swoje miejsce. Podobało mi się to. Autorka niezwykle trafnie przedstawia także stan ducha i myśli osoby otyłej i mogę to niestety potwierdzić bazując na własnym doświadczeniu. Serio momentami wydawało mi się, że mi weszła do głowy i przelała to, co tam znalazła, na papier. M.in. dzięki temu Olga była mi bliska. Widać też, że autorka świetnie orientuje się w tematach fantastyki i muzyki metalowej i dzięki temu nie tylko Olga, ale również Agnieszka stawała się mi bliska. Zyskała tym moją sympatię i wiele razy widząc w tekście nazwy zespołów czy cytaty tekstów piosenek myślałam sobie - o książce: "To jest Agnieszka" i o zespole czy piosence heavymetalowej "a to jest Hałas". Gdy dokładam do tego postać Hannesa, czyli Włóczykija, który wiadomo jest pierwszym crushem wszystkich metalówek to mhm :) Autorka wie po prostu, jak mi zagrać na duszy. Hałasem :) W ogóle fajnie było w końcu spotkać bohaterkę, która interesuje się tym co ja, słucha tej samej muzyki i ma podobne myśli i momentami stan ducha. Z drugiej strony parę razy podawanie konkretnych ludzi, zespołów i franczyz wybijało mnie z tej oniryczności i magiczności, nie wiem dlaczego tak się działo. No ale może miało też się tak dziać, bo to bardziej umiejscawiało Olgę tu i teraz i sprawiało, że jest bardziej realna. Tak jak depresja jest realna i dzieje się tu i teraz. Podsumowując - "Olgę i osty" polecam, ale z zastrzeżeniem, że trzeba się nastawić na trudną lekturę pod względem poruszanych smutnych tematów i sposobu prowadzenia narracji, od którego niektórzy mogą się odbić.

Na pewno o wiele lepsza od pierwszego tomu! Zdecydowanie. Jest tu wiele wątków różnych bohaterów, przez co czasem nie da się oderwać od książki. Jest też coś co wprost uwielbiam w tego typu powieściach - pokazanie, że nie wszystko jest tylko czarne i tylko białe. Ktoś na pierwszy rzut oka zły ma w sobie cząstkę dobroci, a ktoś teoretycznie dobry może mieć pokusę do zdrady... Polecam! 🙂

Ludzkość rozpowszechniła się na Edenie, samotnej, ciemnej planecie, tworząc odrębne społeczności. Pewnego dnia młoda Gwiazdeczka Strumyk spotyka przystojnego mężczyznę zza drugiej strony Stawu i postanawia stać się jego domową, czyli żoną. Nie wie jeszcze, że jej ukochany jest synem naczelnika, co wkrótce uczyni ją Matką Edenu, kobietą noszącą pierścień Gali, matki wszystkich mieszkańców planety. Kiedy kupowałam „Matkę Edenu” Chrisa Becketta wiedziałam, że jest tomem drugim i że prawdopodobnie nie będę kupować tomu pierwszego z bardzo prostego powodu: te książki zostały wydane w ramach Uczty Wyobraźni, ta nieczęsto ma dodruki, a nakład „Ciemnego Edenu”, czyli części pierwszej, już dawno nie jest dostępny. Co oznacza konieczność kupowania go po zawyżonych cenach, a na to ochoty nie miałam. Dowiedziałam się jednak, że tom drugi rozgrywa się kilkaset lat po wydarzeniach z tomu pierwszego, w związku z czym można tę historię czytać odrębnie… i cóż, tak właśnie zrobiłam. Trochę nie tak, jak powinnam, ale czasem bywa. I mimo tego, że nie czytałam tej serii od początku to absolutnie nie żałuję tego, że po tę książkę sięgnęłam. „Matka Edenu” to fantastyka socjologiczna, która być może (jak niesie wieść recenzencka) jest gorsza od tomu pierwszego, ale uważam, że w dalszym ciągu jest solidną historią, którą warto poznać. Dla mnie to przykład książki, która łączy w sobie typowo przygodowe, rozrywkowe tropy z odrobiną czegoś więcej. Autor, który jest byłym brytyjskim pracownikiem społecznym, komentuje w swojej powieści funkcjonowanie społeczeństwa, analizując też rozwój całkiem ciekawego hipotetycznego przypadku odizolowanej społeczności, która nie pamięta już Ziemi i nie ma z nią kontaktu, ale przekazuje skrawki wiedzy z pokolenia na pokolenie. Nie jest to być może coś najbardziej nowatorskiego, poznałam już trochę tego typu historii, ale moim zdaniem Beckett wykonał swoją pracę jako pisarza całkiem zgrabnie. Moim zdaniem to po prostu solidnie napisana historia, z dobrym tempem i interesującym podejściem do tematu. Trochę boli mnie to, że jednak nie poznałam tomu pierwszego i raczej nie trafi on zbyt szybko w moje ręce (nie sądzę, by Mag posłuchał mnie, jeśli chodzi o dodruk…), ponieważ jednak czułam się momentami nieco zagubiona i na pewno przyswojenie historii przyszłoby mi łatwiej, gdybym czytała historię tak jak się to powinno robić, ale, tak czy siak, cieszę się, że w ogóle mogłam się z twórczością Becketta spotkać, bo to naprawdę było miłe spotkanie. Co pewnie dla niektórych może być istotne: choć do science-fiction to jednak autor nie skupia się szczególnie na technologiach. To powieść, która ma momentami klimat fantasy, bo ludzie przybyli na Eden po prostu cofnęli się, jeśli chodzi o rozwój cywilizacji, więc można odnieść wrażenie, że wszystko rozgrywa się dawnych, a nie przyszyłych czasach. Książek z Uczty Wyobraźni często się boję, przez wzgląd na liczbę absurdy, które często się w nich pojawiają. Na szczęście dla mnie „Matka Edenu” okazała się dość klasycznym science-fiction, które robi to, czego od tej literatury oczekuje: łączy rozrywkę ze wcale nie głupim komentarzem co do naszej rzeczywistości i hipotetycznych zdarzeń, które mogą się nam kiedyś przytrafić. Także jeśli ktoś właśnie tego szuka, myślę, że warto dać jej szansę, nawet bez znajomości trudno dostępnego obecnie tomu pierwszego.

„Kroniki Rozdartego Świata. Tom 2. Utracona Bretania” Aleksandry Janusz, Heraclon International 2017, wysłuchane Legimi Ładnie wykreowany świat i wszystkie komplikacje, ale w sumie dość znane, magowie, smo-ki, ratowanie świata, szalony mag, magiczne artefakty, szkolenia, czary. Świat zbudowany w oparciu o nasz – stąd Bretania i placek po bretońsku; blisko, a daleko jednak. Parę rzeczy ładnie wyszło (finałowa scena z mostem i plackiem), ale słucham raczej na zasadzie rozpędu, skoro już pierwszy tom, to i drugi. Nie bardzo wiem, czego mi brak – może więcej poczucia humoru? Na plus – pokpiwanie z arystokratów, magiczny klasizm. Co zostaje w pamięci? Z pierwszego tomu z pewnością chory tryton, z drugiego – Solange i zakochany żołnierz.

Po nieco męczącym drugim tomie tutaj było już lepiej. Przede wszystkim czytało mi się dużo przyjemniej. Minusem jest to, że w sumie domyślałem się, do czego zmierza zakończenie, i niewiele się pomyliłem, ale było calkiem logiczne. Na plus – zjadacze kamieni: ciekawili mnie od początku i w końcu zostało o nich powiedziane nieco więcej. Trylogię oceniam łącznie na 7. W moim odczuciu było to coś świeżego i ląduje na półce polecanych, ale nadal podtrzymuję, że od zdobywcy Nagrody Hugo należy oczekiwać czegoś więcej... Dużo więcej

Czytanie książki fantasty to pełna przygoda to poznanie losów bohaterów dorastanie wraz z nimi i przeżywanie młodego buntu historia szkoły tych dziewczyn gdzie jest brutalnie mocno i mrocznie tu walczą ze sobą i z innymi opisy mogą być jednak nurzące czasem się pojawią coś dwa razy to samo a innym razem akcja pędzi przed siebie nauka walki mieczem to trudna sztuka Mark Lawrence tu opisuję może to nie jest jakieś opisy że nie wiemy o co chodzi ale są one dobre i dają do myślenia jak to jest walczyć mieczem co do charakterów to wszystkie dziewczyny są dla mnie moralnie szare i nie ma tu dobrych czy złych postaci

Fabuła / Zwroty akcji 6/10 Bohaterowie 6/10 Świat przedstawiony 7/10 Narracja / Styl / Humor 5/10 Przesłanie / Problematyka 5/10 Klimat / Subiektywne odczucia 6/10 Autor albo stara się, ale mu nie wychodzi - albo ma talent, ale mu się nie chce... nie jestem pewna które. Tu był taki potencjał. Zarąbisty świat, ciekawa historia, dobre koncepty postaci (jeśli kontynuuję czytanie serii, zrobię to głównie dla Hilemore'a). Nawet przez większość książki naprawdę fajnie i lekko się czytało/słuchało. Problem w tym, że... no we wszystkich szczegółach zasadniczo. Fabuła generalnie fajna, ale czym dalej w las tym więcej "kszoków" - takich idiotyzmów jakie autor sadził w drugiej połowie książki to nawet w "Eragonie" nie było. Nie piszę jakie, żeby nie spojlerować. Postaci fajnie pomyślane, ale już opisy ich zachowania i motywacji... no na papierze mają sens, ale autor nijak nie umie ich opisać. Przez większość czasu czytelnik sam musi sobie dopowiadać - aha, on postanowił zrobić to bo musiał pomyśleć o tym i o tym. Z tej książki dałoby się zrobić dwie tej samej objętości. Dało się poczuć że autor leciał przez wątki byle jak najszybciej, nie poświęcając czasu na porządne połączenie wątków, lub rozbudowanie charakterystyki postaci. No i do tego ilość deus ex machin bolała. Dalej. Świat super, ale znowu nierozbudowany, w sumie o dwóch głównych potęgach wiemy tyle, że są i jakie mają ustroje. Imiona i nazwy potwornie sztampowe. Natomiast jeśli chodzi o strony konfliktu, znowu, autor chciał ale mu nie wyszło - w tym wypadku: chciał (chyba) stworzyć skomplikowany moralnie świat, bez "tych dobrych". Niestety - i nie wiem czy to była pomyłka, czy to autentyczne nienajciekawsze poglądy autora, ale korpo-dystopia której służą główni bohaterowie, prezentowana jest zasadniczo jako "ci dobrzy", kij z tym że, obok bardzo problematycznego systemu polityczno-ekonomicznego (spoko no, nie muszę się zawsze zgadzaĉ z autorem), ta strona jest też aktywnie hiper-imperialistyczna (i w gruncie rzeczy większość problemów wynika z tego imperializmu i eksploatacji - bardzo aktualny temat, którego autor trochę... nie pogłębił?). Ci źli (natywne ludy podbitego kontynentu) są absolutnie źli, koniec kropka, nie dostajemy nawet sugestii "a może my też tu zawiniliśmy...?". Znowu: musimy sobie dopowiadać. Dodatkowo, jedyna znacząca postać która potępia obydwa systemy i chciałaby wprowadzenia autentycznej demokracji jest bez przerwy opisywana jako "radykał zaślepiony swoją ideologią" - który oczywiście powoli ugina się do woli wspaniałej wolnomyślącej bohaterki reprezentującej korpo-wcale-nie-villaina. Mam fashbacki z Atlasa Zbuntowanego :/. A tak serio - to mam wrażenie, że autorowi chodziło o to, że rewolucja której chce typo ma być z zamiaru krwawa, a bohaterka w sumie powoli zaczyna uważać że zarządcy korposu też są niefajni i działa na własną rękę - ale znowu... czytelnik takie rzeczy sam sobie musi podopowiadać.