Szepty jeziora

Czy wiecie, że już w starożytnej Grecji próbowano zgłębić istotę miłości i jej formy, wyróżniając osiem odmian, które towarzyszą nam na kolejnych etapach życia? Małgorzata Kasprzyk to polska autorka, a nie starożytna Greczynka, która w jednej ze swych książek pt.: „Miłości na Kaszubach” prezentuje lekko napisane spojrzenie na typy miłości, ukazując, że uczucie to bywa złożone, przyjmuje wiele form i konfrontuje się z egoizmem, ciekawością i potrzebą bezpieczeństwa w relacjach międzyludzkich, niezależnie od wieku. Autorka analizuje także pytania: czy którakolwiek z wykreowanych przez nią postaci zdoła odnaleźć szczęście? Czy w XXI wieku istnieje jeszcze bezinteresowna miłość? Podpowiem wam, że odpowiedź wcale nie jest jednoznaczna, i co najważniejsze, nie jest powiedziane, że wszystkie historie dotyczące bohaterów muszą zakończyć się „happy endem”. Postacie Kasprzyk są dobrze wykreowane. Każda z nich ma rzetelny charakter, własny bagaż doświadczeń, ambicje i lęki. Są też na tyle realistyczne, że łatwo się z nimi identyfikować. Mam poczucie, że autorka w wystarczającym stopniu wykorzystała klimat i pejzaż Kaszub do ukazania wewnętrznych konfliktów i decyzji bohaterów, choć oczywiście chciałoby się więcej malowniczych obrazów regionu. Zapewniam, iż nie jest to ciężka, psychologiczna analiza, lecz przystępna, dobrze skrojona historia, która potrafi poruszyć różne emocje oraz skłonić do refleksji nad własnymi priorytetami w sprawach sercowych. Opis książki nie zdradza, iż w powieści pojawia się również motyw dojrzałej miłości, który jest jej niewątpliwym atutem. Poznałam styl autorki dzięki „Sekretowi profesora”, jednej z trzech książek w mojej domowej biblioteczce i śmiało mogę powiedzieć, że to kolejna książka Pani Małgorzaty, która przypadła mi do gustu.

Pod tą delikatną,subtelną i pachnącą świeżymi kwiatami jabłoni okładką autorka @annawojtkowska_witala ukryła historię o ludziach,którzy walczą....O siebie,rodzinę,marzenia i ....przeszłość.Bo o ile nie powinno się żyć tkwiąc w przeszłości to jednak żyć bez przeszłości się nie da..Bohaterowie powieści #apaszkawkwiatyjabłoni próbują ułożyć swoje życie i ruszyć do przodu,jednak"zerdzewiałe" tryby machiny"tu i teraz" zbyt mocno zgrzytają i zbyt często zacinają się,by bez zadyszki iść przed siebie i budować przyszlość.Poznajemy dwie siostry,młodziutką,świeżo po studiach,żyjącą naprawdę skromnie Teresę i Kasię-szczęśliwą mężatkę,której niczego nie brakuje.Nieoczekiwanie ich matka oświadcza,że wyprowadza się w góry,do domu opieki i nie życzy sobie żadnych kontaktów.Postawione przed faktem siostry próbują zaakceptować"szaloną"decyzję matki.Z czasem okazuje się jednak że ma ona drugie dno które wiąże się z przeszłością,tajemnicami i bolesnymi,wręcz traumatycznymi wydarzeniami.Teresa przy pomocy przystojnego"znajomego" odnajduje nie tylko brakujące elementy układanki z przeszłości ale także miłość której się nie spodziewała.Jakie tajemnice i dlaczego skrywa ta rodzina?Jak ich wyjawienie wpłynie na życie bohaterów? Jaki bedzie ostateczny bilans"grzebania"w przeszłości ?Przekonajcie się sami.Serdecznie polecam Wam tą życiową,okraszoną siostrzaną troską i wsparciem historię,pokazującą jak ważna jest rodzina i jej korzenie.

Książkę czyta się szybko i dość dobrze, choć nie lubię bohaterek w typie, jaki został tu przedstawiony. Czytałam siłą rozpędu, chcąc wiedzieć dokąd zmierza historia Anny. No cóż, nie ukrywam, że autorce udało się mnie zaskoczyć. Było mocno ironicznie. Czy Anna wyciągnęła jakieś wnioski? Ciężko stwierdzić. Typowo babskie czytadło, świetnie nadające się na leniwy wieczór.

Książka "Taksówkarz" Anny Kasiuk wciągnęła mnie w swoją historię od pierwszych stron. Bohaterem jest Mariusz, który po śmierci żony opuszcza szeregi policji i zatrudnia się jako taksówkarz. W tym zawodzie ma możliwość poznania wiele interesujących osób i z niektórymi nawiązuje relacje na dłużej. Ta powieść opisuje także codzienne życie i może dlatego tak dobrze się ją czyta. To bardzo ciekawa historia, wywołująca wiele emocji. Poznajemy w niej losy pasażerów taksówki z większymi i mniejszymi problemami życiowymi. Mariusz jest bardzo empatyczny i reaguje żywo na ludzkie nieszczęście. A to nie jest takie oczywiste w dzisiejszych czasach, kiedy często spotykamy się że znieczulicą społeczną. Lektura uświadamia, jak istotne jest by cieszyć się z drobnych rzeczy, bo nigdy nie wiadomo jaki scenariusz szykuje dla nas los. Nie zapominajmy zatem o sprawianiu sobie małych przyjemności i o wykorzystywaniu każdego momentu naszego życia. Zachęcam do lektury "Taksówkarza" to świetna historia ukazująca jak można odnaleźć sens życia na nowo i wszystko sobie w nim ułożyć. Polecam gorąco. Dziękuję Wydawnictwu Bookend za egzemplarz do recenzji Anna Kasiuk Taksówkarz

Katarzyna Targosz w swojej powieści „Babskie lato” udowadnia, że literatura obyczajowa może być czymś znacznie więcej niż tylko lekką lekturą do poduszki. To soczysta, tętniąca życiem i przesycona zapachem dojrzałych owoców historia o tym, że na nowy początek nigdy nie jest za późno, a prawdziwa siła tkwi w kobiecej solidarności. Moja ocena to mocne 8/10 – za autentyczność, niezwykły klimat i odwagę w portretowaniu bohaterek, które nie boją się popełniać błędów. Główna bohaterka, stojąca na życiowym zakręcie, decyduje się na radykalny krok: opuszcza miasto i przenosi się na wieś, do starego domu, który staje się nie tylko azylem, ale i polem bitwy z własnymi ograniczeniami. Tytułowe „babskie lato” to nie tylko pora roku, ale metafora stanu ducha – czasu zbierania plonów, refleksji i łagodnego przechodzenia w nowy etap życia. Targosz z niezwykłą precyzją kreśli proces oswajania nowej rzeczywistości: od walki z cieknącym dachem, po trudną naukę zaufania sąsiadom. Największym atutem powieści jest galeria postaci kobiecych. Autorka stworzyła portrety kobiet z krwi i kości, z których każda niesie swój własny bagaż doświadczeń, zawodów miłosnych i niespełnionych ambicji. Relacje między nimi są skomplikowane, pełne tarć, ale ostatecznie oparte na głębokim wsparciu. To właśnie te interakcje stanowią serce książki. Targosz pokazuje, że „babska” energia potrafi przenosić góry, a wspólne parzenie ziół czy rozmowy przy winie na ganku mają terapeutyczną moc, której nie zastąpi żadna poradnikowa wiedza. Styl autorki jest niezwykle plastyczny. Opisy przyrody, zmieniającego się światła i wiejskich rytuałów są tak sugestywne, że czytelnik niemal fizycznie przenosi się do ogrodu bohaterki. To proza sensoryczna, która angażuje zmysły i pozwala zwolnić tempo, dostosowując rytm serca do rytmu natury. „Babskie lato” to książka, która wyróżnia się na tle współczesnej polskiej prozy obyczajowej kilkoma kluczowymi elementami: Brak infantylizmu: Autorka unika tanich chwytów i przesłodzonych rozwiązań. Problemy bohaterek są realne, a ich emocje – od złości po rezygnację – zostały opisane z dużą dozą psychologicznej prawdy. Humor i dystans: Mimo trudnych tematów, w książce nie brakuje błyskotliwego dowcipu i autoironii, co nadaje całości niezbędnej lekkości. Warstwa eteryczna: Wprowadzenie wątków związanych z ludową medycyną, ziołolecznictwem i intuicją dodaje powieści unikalnego, nieco magicznego charakteru, nie odbierając jej przy tym wiarygodności. Podsumowując, powieść Katarzyny Targosz to literacki balsam dla duszy. To opowieść o odzyskiwaniu sprawczości i o tym, że dom to nie tylko mury, ale przede wszystkim ludzie i poczucie wewnętrznego spokoju. To lektura, która inspiruje do zmian i przypomina, że każda kobieta ma w sobie siłę, by napisać swój scenariusz od nowa, niezależnie od tego, co mówi metryka czy otoczenie. Idealna książka na momenty, gdy potrzebujemy przypomnienia, że życie – tak jak lato – może być piękne nawet wtedy, gdy powoli chyli się ku jesieni. Gorąco polecam każdemu, kto szuka w literaturze mądrego ukojenia.

„Szum wspomnień” Natalii Nowak Lewandowskiej to poruszająca powieść obyczajowa o radzeniu sobie ze stratą i szukaniu nowego sensu życia po osobistym dramacie. Myślę, że okres żałoby każdy przeżywa inaczej, po swojemu radząc sobie ze stratą. Jedni potrzebują czasu, ciszy spokoju, inni uciekają w pracę, jeszcze inni muszą się wygadać, ale są też i osoby, które stratę starają się wyprzeć. Żałoba nie jest również łatwym etapem dla osób bliskich, które widząc cierpienie po stracie, chciałyby nieść pomoc, jednak często same nie wiedzą jakie zachowanie będzie odpowiednie, aby nie przysporzyć więcej cierpienia. Weronika, po śmierci ukochanego Witka, pogrąża się w żałobie. Jej świat się zatrzymuje, kobieta żyje w zawieszeniu i nawet organizowana dla niej podróż do Kołobrzegu nie przynosi ukojenia. W wyniku pomyłki w rezerwacji poznaje jednak Sebastiana – mężczyznę, który, podobnie jak ona, niesie własne emocjonalne bagaże. To spotkanie staje się punktem zwrotnym historii, w której otwartość i przypadek mogą pomóc wydostać się z wnętrza cierpienia, do którego oboje trafili w swoim życiu. Autorka w empatyczny i dojrzały sposób przedstawia wewnętrzny świat osoby w żałobie – od obojętności i pustki, przez wahania emocji, aż po pierwsze przebłyski nadziei. Pióro autorki jest subtelne i pełne szacunku. Unika ona potocznego patosu, stawia na realizm emocjonalny i obserwacje społeczne, ukazując, jak ludzie reagują na tęsknotę za bliskimi, jak często nie potrafią wesprzeć, bo nie wiedzą jak, i jak trudno jest pozwolić sobie na przeżycie żałoby. Widzimy, że proces ten, choć bolesny, może prowadzić ku odbudowie – zarówno samej siebie, jak i relacji z innymi. Autorka fantastycznie również dobrała miejsce powieści, którym jest Kołobrzeg. Cisza i przestrzeń, które zyskują metaforyczne znaczenie, działają jak terapeuta, subtelnie sprzyjający przemianom. Książka pokazuje, że choć żałoba bywa długa, każdy dzień to szansa – i choć pamięć nie pozwala zapomnieć, daje siłę, by iść dalej. „Szum wspomnień” to doskonała lektura dla tych, którzy w trudnych momentach chcieliby poczuć, że nie są sami. To książka o stracie, ale też o możliwości odbudowy siebie i swojego świata – szczera, refleksyjna, niosąca ukojenie. Polecam ją szczególnie osobom, które przechodzą przez trudne chwile, ale także każdemu, kto ceni literaturę psychologiczną z pięknym tłem i subtelnym przesłaniem: po każdej burzy wschodzi słońce.

Piękna i niezwykle emocjonalna powieść spod pióra autorki. Pomimo wielu bohaterów, tych głównych i tych pobocznych, kilku wątków jak i również trudnego temat, książkę czyta się jednym tchem i z zainteresowaniem. Sylwia Markiewicz umiejętnie łączy przeszłość, wplatając ją w losy współczesnych uczestników historii. Niemniej znajdziecie tu również miłość, nadzieję, a także przebaczenie, bo w życiu nigdy nic nie jest białe lub czarne. Warto poznać, warto przemyśleć a z pewnością warto zapamiętać nazwisko autorki. Polecam.

„Spóźniony list” bardzo mnie poruszył to jedna z tych książek, które czyta się szybko, ale zostają w głowie na dłużej. Najbardziej uderzyło mnie to, jak pokazuje, że czasem jedno niewysłane zdanie może zmienić całe życie. Historia jest spokojna, ale pełna emocji momentami naprawdę smutna, a jednocześnie dająca nadzieję. Łatwo było mi wczuć się w bohaterów i ich żal za tym, co już nie wróci. Dla mnie to książka o tym, żeby nie odkładać ważnych słów na później. Bardzo polecam , osobiście bardzo polubiłam twórczość autorki i na pewno sięgnę po inne jej powieści

Bohaterka Anna, oddana swojej pracy psycholog dziecięca. Jest właśnie w trakcie szukania nowej pracy i gdy już myśli, że praca jej marzeń jest na wyciągnięcie ręki, ktoś inny dostaje tą posadę. W związku z czym bohaterka musi zadowolić się inna praca, ale też z dziećmi. Często przekracza swoje kompetencje, żeby pomóc podopiecznym. I o ile w pracy się spełnią, to w życiu prywatnym nie do końca jest tak dobrze. Uwikłana w związek bez przyszłości, postanawia rozprawić się z własnym sercem. Na jej drodze staje inny mężczyzna, który niestety skrywa pewną tajemnicę. Czy wyjdzie ona na jaw i jak zareaguje Anna, tego możecie dowiedzieć się z książki. Autorka opisuje w powieści również problemy dzieci z depresją, co jest niestety w naszych czasach częstym problemem wśród nie tylko dorosłych, ale i dzieci. Warto rozejrzeć się wokół siebie i zobaczyć, czy nie ma gdzieś w pobliżu osoby, która potrzebuje pomocy. Czasami wystarczy rozmowa z drugim człowiekiem, aby wyrzucić z siebie co nam ciąży i razem poszukać rozwiązań. Zachęcam do przeczytania tej powieści.

Ta powieść jest piękna, wzruszająca i tak bardzo życiowa!! W życiu dziecka nie ma nic gorszego kiedy traci swoją ukochaną mamę. Książka opowiada jaką drogę musi przejść dziecko aby zaznać spokoju i aby uwolnić się od ojca alkoholika. Mamy tutaj poruszone trudne tematy takie jak przemoc, alkoholizm, trauma z dzieciństwa, strata i poczucie winy . W tej powieści pokazana jest tragedia młodego człowieka . Dzieciństwo z ojcem alkoholikiem, w którym nie ma za grosz uczuć. Mikołaj nie odczuł od ojca ani trochę wsparcia, bezpieczeństwa i przede wszystkim miłości. Był zaniedbany przez swojego tatę a chłopiec jedyne mógł liczyć na swojego swojego przyjaciela Grzesia, któremu można dużo zawdzięczać. Przyjaźń między chłopcami taka prawdziwa, która przetrwała aż do dorosłości. Relacja między mężczyznami niestety zostaje zdmuchnięta . Dlaczego? Nie zdradzę bo przez tą historię warto przejść samemu. Wilki ukazane w powieści powiązane są z naszym bohaterem Mikołajem. Przedstawiony jest jako typ samotnika podobnie jak wilk, który ma swoje zasady, posiada swoją tajemniczość, jest symbolem wolności, lojalności i instynktu. Dzikość i przewidywalność to także cechy, które pasują do osobowości Mikołaja. Gdy chłopak powraca do Kanady prowadzi badania nad tymi zwierzętami co staje się jego pasją . Takie powieści chwytają mnie mocno za serce . Wybierając tą pozycję myślałam że dostanę typowe romansidło. Dostałam karuzelę emocji, które nie odpuszczają dosłownie do samego końca książki. Jest to pozycja przede wszystkim o życiu o problemach i dylematach z jakimi zmagają się bohaterowie . „Tropem miłości” zostanie ze mną na długo , na zakończenie tej historii musiałam sięgnąć po chusteczki. Polecam !

„Powitanie słońca” to książka, po którą sięgnęłam z ciekawości, ale już po kilku stronach poczułam, że to będzie historia pełna emocji i refleksji. To nie jest typowa opowieść, w której najważniejsza jest szybka akcja. Tutaj wszystko toczy się spokojniej, bardziej życiowo, a dzięki temu łatwiej wczuć się w to, co przeżywają bohaterowie. Lubię takie książki, które nie tylko opowiadają historię, ale też zostawiają czytelnika z różnymi przemyśleniami. Najbardziej podobało mi się to, że w tej powieści dużo miejsca jest poświęcone uczuciom, relacjom i temu, jak bardzo nasze decyzje potrafią wpływać na dalsze życie. Bohaterowie nie są idealni, mają swoje problemy, wątpliwości i momenty, kiedy sami nie wiedzą, co będzie dla nich najlepsze. Dzięki temu całość wydaje się bardzo prawdziwa. Kilka razy podczas czytania miałam wrażenie, że niektóre sytuacje są tak realistyczne, jakby mogły wydarzyć się naprawdę. Dużym plusem tej książki jest dla mnie jej klimat. Jest w niej coś spokojnego, momentami nostalgicznego, ale jednocześnie pojawia się też nadzieja i poczucie, że nawet po trudnych doświadczeniach można spróbować zacząć od nowa. Podobało mi się, że historia nie jest przesadzona ani sztucznie dramatyczna. Wszystko rozwija się stopniowo i dzięki temu można lepiej zrozumieć bohaterów i ich wybory. Czytając, kilka razy zatrzymywałam się na chwilę, żeby pomyśleć o tym, jak sama zachowałabym się w podobnej sytuacji. I właśnie za to najbardziej lubię takie książki kiedy nie kończą się razem z ostatnią stroną, tylko zostają w głowie na dłużej. To jedna z tych historii, które bardziej się czuje niż tylko czyta. Jestem ciekawa, czy ktoś z Was też czytał „Powitanie słońca” i jakie macie odczucia. Też mieliście wrażenie, że to taka spokojna, ale bardzo życiowa opowieść, czy odebraliście ją zupełnie inaczej? #ksiazka #czytam #recenzjaksiazki #powitanieslonca #katarzynasarnowska #powiescobyczajowa #lubieczytac #bookstagram #czytambolubie

"Willa przy Perłowej" to druga powieść Pauliny Molickiej, która skradła moje serce. Książka jest pełna ciepła, miłości i spokoju. Autorka ma lekkie pióro, co sprawia, że każdy kolejny rozdział pochłania się z uśmiechem na ustach. Mimo, że nie znajdziemy tam zaskakujących zwrotów akcji, a opowieść bywa przewidywalna to historia Michaliny ma wiele innych zalet. Paulina tworzy niesamowitą czytelniczą atmosferę: czułam się jak na ciastku i kawie u przyjaciółki. Doceniam - bo trudno znaleźć dobre obyczajówki :)

Początek powieści to zdecydowanie jeden z jej najmocniejszych punktów. Surowy, realistyczny, pozbawiony wygładzeń i fałszywego współczucia. Autorka nie próbuje „podobać się” czytelnikowi – zamiast tego stawia go twarzą w twarz z doświadczeniem dziecka, które od samego startu ma pod górkę. Każdy, kto w dzieciństwie niósł ciężar, którego nie powinno się dźwigać w tak młodym wieku, bardzo szybko odnajdzie tu siebie, swoje emocje i ten specyficzny, trudny do nazwania rodzaj samotności. Ogromne brawa należą się autorce za świadomą i konsekwentną pracę z językiem. W partiach opisujących nastoletnie lata Kariny narracja jest nerwowa, poszarpana, pełna napięć i emocjonalnych skrótów myślowych. Zdania bywają ostre, momentami niepokorne – dokładnie takie, jaka jest bohaterka na tym etapie życia. To język, który nie udaje dojrzałości, bo jej tam jeszcze nie ma. Osiem lat później styl naturalnie ewoluuje: narracja staje się spokojniejsza, bardziej uporządkowana, dojrzalsza. To nie jest zabieg przypadkowy ani kosmetyczny — to dowód warsztatu i uważności literackiej, rzadko spotykanej w powieściach obyczajowych. Na uwagę zasługuje również psychologiczna spójność świata przedstawionego. Autorka unika lukru, unika prostych rozwiązań i taniej „terapeutycznej” narracji, w której trauma znika po jednej rozmowie lub jednym przełomie fabularnym. Tutaj proces zdrowienia jest długi, nierówny, czasem bolesny i nieoczywisty — dokładnie taki, jaki bywa w prawdziwym życiu. Bohaterowie drugoplanowi nie są jedynie funkcjonalnym tłem dla głównej postaci. Każdy z nich ma realny wpływ na drogę Kariny: jedni ją ranią, inni podają rękę, jeszcze inni uczą, że nie każda relacja jest bezpieczna, nawet jeśli na początku tak wygląda. „Nowe życie Kariny” to powieść o dorastaniu, traumie i próbie zbudowania siebie od nowa, ale bez moralizowania i bez gotowych odpowiedzi. To historia, która nie krzyczy, a jednak rezonuje. Zostaje w czytelniku na długo po zamknięciu książki — nie jako wzruszenie na chwilę, lecz jako ciche echo pytań o przeszłość, tożsamość i cenę, jaką płaci się za przetrwanie.

Piękna opowieść o przyjaźni, pasji i miłości do natury oraz pewnego mężczyzny… Gdy młodziutka Antosia Krawczyk traci rodziców, zmuszona jest przejąć rodzinny interes – karczmę Osadę w malowniczej Słonecznej. Problemów dokłada dziewczynie jej siostra, która koniecznie chce spieniężyć biznes, oraz narzeczony z przyszłą teściową – chętni do przejęcia Osady. W tym trudnym czasie Antosię wspierają wierni przyjaciele i jej ukochane zwierzęta. Pewnego dnia w życiu Tosi pojawia się Marek, intrygujący, tajemniczy mężczyzna, który sprawia, że dziewczyna odzyskuje radość życia i zaczyna spoglądać w przyszłość z nadzieją. Czy dziewczynie uda się ocalić miejsce tak ważne dla jej rodziców? Marek przyjechał by zobaczyc miejsce i przekazać informacje ojcu, developerowi, bo ten był zainteresowany zakupem ziemi. Kiedy Marek poznał Tosie, wpadła mu w serce i odmieniła jego życie. Zatrudnił sie u niej, by jej pomóc. By przekonac siostre by osady nie sprzedawac, by pomóc jej w zarzadzaniu. Tosia była w stanie wyjśc za Huberta, by tylko zatrzymac rodzinny kawałek ziemi i osade. Ostatecznie Marek stał sie udziałowcem, siostra zyła sobie dalej, a Mila i Marek robili wszystko by osada sie rozwijała i chwytała za serce przyjezdnych. Udalo sie.

Książka, która wciąga niemal od pierwszej linijki. Maria jako studentka wyjechała do Włoch i tam poznała ojca Marcela. Byli ze sobą rok ale ona na wiadomość o ciąży zerwał z nią kontakt. Wróciła do Polski, wysłała mu jeszcze zdjęcie nowonarodzonego syna i kontakt się urwał całkowicie. Minęło 6 lat i oto z Włoch przychodzi list od Carla, że chciałby z synem nadrobić stracony czas. Maria po rozmowie z Marcelem decyduje się jechać do Włoch. Czy Carl rzeczywiście okaże się odpowiedzialnym ojcem, jak zachowa się jego rodzina, matka, brat, siostra? Co zmieni w ich życiu ten wyjazd. Super książka, polecam.

„Szalone noce w Paryżu” to ciepła opowieść. Bohaterką jest Inka Brzeska, która samotnie wychowuje sześcioletniego syna. Bliscy nie mają dla niej uznania i wypominają jej beztroskę. Inka zmienia pracę w sklepie na pracę w agencji reklamowej, która jest spełnieniem jej marzeń. W krótkim czasie firma kieruje Inkę na szkolenie w Paryżu, gdzie napotyka mnóstwo przygód, sytuacji zdawałoby się bez wyjścia. Wiele się dzieje i los się odmienia. Cała historia nasuwa myśl, że trzeba wierzyć w odmienny los i mieć marzenia. Sam Paryż kojarzy się jako miasto miłości i szaleństw oraz wielu możliwości. Dobrze się czyta.

Dzięki @monika.michalik_pisarka mogłam znowu przenieść się na ulice Dubaju, by poczuć zapach kardamonu, rozgrzanego piasku pustyni i podziwiać drapacze chmur. Jedni Dubaj kochają inni nienawidzą. Ja miło wspominam mój 2 miesięczny pobyt. Malwina realizuje trzy miesięczny projekt w mieście swoich marzeń. Tam poznaje Ibrahima, swojego szefa. Choć początkowo tych dwoje łączy tylko praca, powoli zbliżają się do siebie. Pojawia się więź, której nie przeszkadzają różnice kulturowe ani odległość. Oboje są w związkach, ona ma chłopaka w Polsce, on niedługo wchodzi w zaaranżowane małżeństwo. Przed bohaterami pojawia się nie lada dylemat, posłuchają serca czy rozumu? Bardzo fajna i pozytywna powieść, z akcją w pięknym i egzotycznym miejscu. Idealna na ciepłe popołudnie 🩷

Życie jest drogą, którą każdy z nas musi przejść.Dla jednych ta droga jest kręta i wyboista, dla drugich prostsza i przede wszystkim łatwiejsza. W życiu, na swojej drodze spotykamy różnych ludzi, naszym udziałem są różne sytuacje, z którymi radzimy sobie lepiej lub gorzej. Jedno jest pewne: życie jest niebywale kruche i przede wszystkim krótkie, nikt z nas nie wie kiedy ta droga dobiegnie kresu. Melania po emocjonalnej zdradzie swojego narzeczonego Rafała nie może znaleźć sobie miejsca we wspólnym domu. Czuje się zdradzona i oszukana, nie tylko nie potrafi wybaczyć, nie wie też co dalej robić i czy w ogóle chce walczyć o ten związek. Zabiera motocykl i udaje się w podróż, by wszystko przemyśleć, znaleźć sensowne rozwiązanie, ale przede wszystkim odzyskać równowagę emocjonalną. Boryka się z przedwczesną utratą brata i nie przepracowaną żałobą. Jest jej bardzo ciężko i trudno, sytuacja z narzeczonym potęguje negatywne emocje. W trasie spotyka Mirona, który nie tylko pomaga jej naprawić usterkę w Kawasaki, ale też swoją obecnością ją fascynuje i koi. Niefortunny epizod po raz drugi stawia życie dziewczyny i jej dalszy los pod znakiem zapytania. Jej dalsza droga przez życie nie jest łatwa, pozwala jednak na głęboką refleksję i odbudowanie utraconego zaufania dla płci przeciwnej. Dla niej wreszcie to droga do uporania się z traumą z przeszłości, która stoi cieniem na jej przyszłości i skutecznie blokuje drogę naprzód. To również droga Melani do odzyskania zdrowia i pełni sprawności fizycznej. Polecam serdecznie tę powieść, która dosadnie pokazuje ulotność i kruchość ludzkiego bytu, czasem wystarczy moment, chwila, błędna decyzja i można utracić najcenniejszą rzecz jaką mamy: zdrowie lub nawet życie. Warto nad tym aspektem zastanowić się już dzisiaj, teraz, bo jutra może nie być. Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

"Idealny Moment” to ciepła i pełna humoru opowieść o poszukiwaniu "pana właściwego" oraz idealnego momentu na miłość. Poznajemy dwie pary i dwa różne spojrzenia na wspólne życie oraz związki. Która z nich ostatecznie stanie na ślubnym kobiercu? Zdradzę tylko tyle – moja ulubiona. 💙📖

W opisie książki przeczytałam, że życie za klasztorną furtą nie należy do najłatwiejszych. Po przeczytaniu tej emocjonującej powieści tak sobie pomyślałam, że jest wręcz niemożliwe. Nie dałabym rady. Co tam się nie dzieje ..... Dużo postaci, ale i dużo problemów, do tego jeszcze księża ze swoimi upodobaniami. Za murami zakonu też jest życie i są ludzie z większym czy mniejszym powołaniem. Bardzo ciekawa książka.