Superinteligencja. Scenariusze, strategie, zagrożenia

Bardzo rozwleczone. Bardzo dużo na siłę dowodzonych domysłów. Choć ogólnie bez faworyzowania poszczególnych wizji. Generalnie podsumowanie wygląda trochę tak: Czytelniku, może być różnie i nie mam pojęcia jak. Ale dzięki za przeczytanie 400 stron. Może inaczej się nie da na tym etapie historii?

Choć najróżniejsze zagadnienia fizyki (w tym Einsteinowskiej teorii względności i fizyki kwantowej) nie są mi obce, to dzięki tej książce mogłem spojrzeć na nie z nieco innej strony. A przez to nieco lepiej je zrozumieć. A i sam styl pisania bardzo dobry - to nie jest sucha książka naukowa ale kawał wciągającej literatury z licznymi dygresjami i anegdotami.

Warto tej książce poświecić nieco uwagi. Autor - oprócz samego sedna, czyli przedstawienia założeń pętlowej grawitacji kwantowej godzącej mechanikę kwantową z ogólną teorią względności, przeprowadza Czytelnika przez kawał czasu, tj. od greckich atomistów, przez Kopernika i Galileusza, dalej Newtona, Faradaya, Maxwella, Einsteina, po fizyków współcześnie nam żyjących. W dość syntetyczny i zwięzły sposób przedstawia rozwój myśli naukowej i sposób, w jaki zmieniały się teorie mające na celu wyjaśnienie, z czego tak naprawdę zbudowany jest wszechświat. Ponieważ wciąż jesteśmy na etapie zdobywania wiedzy w tym zakresie, niczego nie możemy być pewni, a jedynie wskazujemy możliwie prawdopodobne rozwiązania. I słusznie.

To połączenie intrygującego tytułu i pięknej okładki (lepszej, niż z wydania oryginalnego!) zadecydowało o moim niegdysiejszym zakupie tej książki. Później na długie miesiące trafiła do czytnikowej poczekalni (jak wiele innych), ale to właśnie w jej wypadku (a przecież nie zawsze) pamiętam o motywacji towarzyszącej jej zakupowi. Rozum, humanizm, nauka i postęp - oto czterej Jeźdźcy Oświecenia i ich nowemu opisowi (czy przedefiniowaniu ich na język pojęciowy współczesności) poświęca profesor kogniwistyki swą książkę. Początkowo chciałoby się w Nim zobaczyć kolejnego amerykańskiego mądralę (“mądraliński-sraliński, Bartłoczyk z radia!” jak mawiał jeden Pan Ferdek), ale - już po krótkim zagłębieniu się w tekst książki i ulegając erudycyjnemu czarowi jej Autora - przekonujemy się, że coś jest w tej narracji, co może nas mocno uwieść. Dlaczego jest więc aż tak dobrze, skoro jest przecież (z nami) tak źle? Bombardowani codziennie kolejnymi informacjami o wojnach, wypadkach, pijanych kierowcach kilku tych samych ciągle marek aut, czy “kończącej się“ Ziemi, nie do końca zdajemy sobie sprawę z tego, czy rzeczywiście mamy tylko lepszą dostępność do newsów odświeżających się co minutę, czy rzeczywiście jedziemy w dół jakąś równią? Dobrym więc współczesnym obiektywnym racjonalizmem w opisie świata jest statystyka i nią właśnie głównie posługuje się Autor, by uzmysłowić nam, że jednak żyjemy w czasach relatywnie pokojowych i nieprzemocowych. Ale nie tylko. Autor bowiem śmie dyskutować z takimi “oczywistościami” naszych czasów jak: kurczenie się lasów na świecie, wyczerpywanie surowców naturalnych, eksplozja demograficzna czy zmniejszanie chronionych obszarów globu. I robi to w sposób udany, bo pokazuje twarde liczbowe dowody (głównie w formie przekonujących wykresów - te wykresy to jakaś jego mania, ale i widowiskowy sposób dowodzenia swoich racji) na to, iż często jest zupełnie inaczej, niż intuicyjnie nam się wydaje, zwłaszcza, że nasze “intuicje” opieramy często na fałszującym obraz świata alarmistycznym (bo lepiej się sprzedającym) przekazie medialnym. Co dostajemy w zamian straszenia nas? Opis likwidacji promieniotwórczych zanieczyszczeń atmosfery, zanikanie kwaśnych deszczów, a nawet kurczenie się dziury ozonowej. I to wszystko dzieje się tu i teraz - na naszych oczach. A głównie dzięki licznym ponadnarodowym kompromisom i porozumieniom. I tylko nowojorczycy mają gorzej, bo ci rzekomo nie lubią oddychać powietrzem, którego nie widać… To jedynie ogólna wymowa tej książki bywa optymistyczna, bowiem Autor nie przeczy siedmiuset milionom ludzi żyjących w ubóstwie, dziesięciu tysiącom ofiar ludobójstwa w samym 2015 roku czy trzystu milionom ludzi z depresją (z których to osiemset tysięcy umrze śmiercią samobójczą). On tylko - na bazie mocnych danych - uzmysławia nam ogólne trendy i ogólną poprawę kondycji ludzkiej na każdym niemal polu, zmniejszania arsenałów jądrowych nie pomijając… To tylko obraz najlepszej wersji świata, jaką był on na przestrzeni znanej historii (i na bazie analizy okresów z dostępnymi badaniami statystycznymi). Po części opisującej dobrostan współczesnego człowieka na przestrzeni udokumentowanej jego historii, przychodzi również pora na opis współczesnych zjawisk (i ich przyczyn) oddalających się od naukowego opisu świata, czy wręcz od nauki się odwracających w kierunku ideologicznie podsycanych szamanizmów i teorii rodem ze średniowiecza. I na te ruchy i trendy znajduje Autor naukowe wyjaśnienia, a nam trudno się nie zgodzić z opisywanymi procesami, mogącymi zaburzać nasze percepcje rzeczywistości. W tej części narracja staje się mniej statystyczna, a sięga do licznych koncepcji teoretycznych z zakresu socjologii, psychologii a nawet i filozofii. Z jakże licznymi książkami czytanymi przeze mnie ostatnio dyskutuje ta pozycja! By wymienić tylko “Szóste wymieranie”, “Ostatnią minutę”, “Tamte czasy” czy “Manifest ciemności”. I dobrze - czasem warto uzmysłowić sobie, że można iść w poprzek ogólnie pesymistycznego nastawienia i… może mieć też nieco racji? Ciekawym wątkiem jest postulat zbliżenia humanistyki do nauki ścisłych, z którego to aliansu obie strony miałyby odnieść korzyść. Jak dwa skrzydła, na których nauka miałaby być rozpięta… Otrzymujemy więc postulat uniwersyteckiego szkolenia nowego typu: naukowców "biegłych w językach obu kultur". Czy Uniwersytet jest na to gotowy? Zasadniczej książki wymowy nie zmienia również i to, że w momencie jej ukończenia (2018 rok) Autor ani nie wiedział jeszcze o rosyjskiej agresji na Ukrainę (przynajmniej tej w pełnej skali), mającej wkrótce nadejść epidemii COVID-19, ani o ostatecznej likwidacji Obamacare przez administrację “Trump II” (wówczas pisał tylko jeszcze o takich zakusach Republikanów podczas pierwszej jego kadencji). Niemniej jednak rozumiemy, że i te wydarzenia nie odwracają ogólnych i mocno udokumentowanych trendów poprawy naszego życia w każdym aspekcie (tak ogólnie i tak globalnie). Wątek dotyczący wojny i przemocy, gdzie czytamy: “to oczywiście nie znaczy, że taka eskalacja jest niemożliwa, ale wskazuje, że regularna wojna uchodzi za coś nadzwyczajnego, coś, czego kraje próbują uniknąć (prawie) za wszelką cenę”, dziś pewnie musiałby zostać opatrzony suplementem typu “nie dotyczy Rosji Putina”... Trudno oskarżyć Autora o podleganie jakiemuś spolaryzowanemu politycznie lobby; jest on rzecznikiem racjonalizmu, oświeceniowości, humanizmu i nauki. I choć wprawdzie przytacza dane, iż obecnie na amerykańskich uczelniach 60% ich pracowników ma zapatrywania demokratyczne, a w książce ostro są krytykowani Republikanie - za ich wsteczny kierunek ideologiczny, to jednak - tam, gdzie na to zasługują - dostaje się i lewicowcom: za straszenie przeludnieniem, za demonizowanie energetyki i broni jądrowej, wyolbrzymianie skutków rzekomego wyczerpywania się surowców i zmian klimatycznych. Myślę więc, że książka ma ciekawy i odświeżający aspekt poznawczy, choć jedynie dla osób gotowych przyjmować racjonalny, naukowy i statystyczny opis świata. Jakoś tam pozwala przekraczać ograniczenia naszych hermetycznych baniek światopoglądowo-politycznych i uwspólniać poglądy na świat w całej jego - jednak - złożoności. Mi przydaje się do łagodzenia lęków egzystencjalnych, towarzyszących codziennej okołośniadaniowej prasówce w mediach elektronicznych; może jednak nie jest tak źle, skoro jest tak dobrze? Lekturze książki i namysłowi nad nią sprzyja na pewno lekki i dowcipny język, pełen metafor i porównań. Tak, panowie profesorowie, powinno się pisać literaturę popularnonaukową w dziedzinach społeczno-ekonomicznych! Zresztą ten właśnie - pełen humoru - język ratuje książkę, którą w przeciwnym razie pewnie uznalibyśmy w pewnym momencie za nudną, gdy każdy kolejny rozdział powtarza tylko: “lepiej, lepiej, lepiej”… Siłą rzeczy i w sposób naturalny porównuję ją z “Tamtymi czasami” Caparosa i przyglądam się, jak różni się podejście naukowca od dziennikarza-reportera. Tu dostajemy może nawet bardziej usystematyzowany wykład, w którym swobodna (i przystępna) narracja przeplata się z ogromem danych poddanych naukowej walidacji. Nie wiem, czy całościowo nie staję w tym porównaniu po stronie harwardzkiego erudycyjnego mądrali?

Naprawdę lektura warta polecenia. Zgrabne pióro autora i sprawnie wpleciony humor niezwykle łączył się w opowieść o historii odkrywania świata przez człowieka. Wszystko połączone było w osobistą opowieść o ojcu i relacji syn-ojciec, co stanowiło ciekawą, ale i momentami wzruszającą narrację.

Dobrze się czytało, bo są przyziemne przykłady z Alicja i Bobem, którzy widzą się przez witrynę i część fotonow przechodzi a część się odbija 😀 Pominęłam kilka rozdziałów, bo mnie nie interesowały albo byłam na świeżo po nich w "Kwanty zrobiły mi dzień". Splątanie tu jest dość dobrze wytłumaczone. Pojawia się dekoherencja, o której jeszcze nie słyszałam.

Ciekawa książka o tym, jak ludzie rzeczywiście podejmują decyzje moralne (nie należy tego mylić z tym, jak powinni je podejmować). Jonathan Haidt formułuje tu tezę, że u podstaw naszych ocen moralnych leżą automatyczne intuicje, i robi to w sposób przekonujący. Książkę czyta się bardzo dobrze. Warto podkreślić, że autor nie proponuje żadnego systemu moralnego, którego należałoby przestrzegać — nie jest to też praca promująca określoną ideologię polityczną. Choć wspomina, że bliska jest mu etyka cnót, robi to marginalnie, główny nacisk kładzie na opis wyników badań prowadzonych przez siebie i swój zespół. Szczególnie interesujące są eksperymenty oparte na pozornie prostych i intuicyjnych pytaniach, na które trudno udzielić spójnej, „racjonalnej” odpowiedzi. Pokazują one, jak często nasze sądy moralne pojawiają się szybciej niż ich uzasadnienia. Książka jest również warta uwagi w kontekście współczesnych zjawisk społecznych, takich jak rosnąca polaryzacja. Autor - niejako przy okazji - dostarcza narzędzi do lepszego zrozumienia, dlaczego ludzie o odmiennych poglądach tak często rozmijają się w ocenach moralnych. Widać to wyraźnie w wielu społeczeństwach Zachodu, gdzie spory ideowe przybierają coraz ostrzejszą formę i czasem podważają poczucie wspólnoty. Choć Haidt nie daje prostych recept, można odczytać jego przesłanie jako zachętę do większej refleksji, pokory i powściągliwości w ocenianiu innych.

Książka "Płytki umysł. Jak Internet wpływa na nasz mózg" to krótka, ale nasycona treścią publikacja autorstwa Nicholasa Carra. W teorii miała być pracą na temat oddziaływania Internetu na nasze myślenie, wypływająca z autorefleksji związanej z coraz trudniejszym utrzymaniem uwagi, jednak w gruncie rzeczy to raczej książka o książkach. Z pewnością nikt nie zdziwiłby się, gdyby zamiast obecnego tytułu na okładce widniało "Oda do literatury" albo "Pochwała życia czytelnika". Z tego powodu na pewno przypadnie do gustu każdemu zapalonemu połykaczowi książek. Oprócz tematu naszej ukochanej literatury, w publikacji obecna jest także pogłębiona refleksja na temat zachowań ludzkiego mózgu w obliczu postępu technologii. Autor bardzo sprawnie żongluje naukowymi danymi, jak również przykładami bliższymi przeciętnemu odbiorcy. Ostatecznie dochodzi do bardzo ciekawej konkluzji, mianowicie okazuje się, że tzw. "czytelnik" to na poziomie komórkowym ktoś zupełnie inny niż "współczesny internetowy surfer". Pozostawia nas więc z pytaniem - którym człowiekiem chcemy być. Jedyne, co miałabym publikacji do zarzucenia, to nieaktualność w pewnych aspektach. Niektóre informacje, zwłaszcza z dziedziny technologii, są zupełnie przestarzałe, a w skutek tego, stawiane hipotezy - zupełnie mylne. Szczególnie rozbawiła mnie opinia autora, gdzie kategorycznie wypowiada się przeciw czytnikom i zapewnia, że dla prawdziwych czytelników nigdy nie będzie to medium równe książce. Oczywiście te słowa przeczytałam właśnie na czytniku. Jednakże takie drobne niedociągnięcia, jak chociażby brak wiary w stworzenie kiedykolwiek sztucznej inteligencji (a wiemy dobrze, że ma się lepiej niż kiedykolwiek) należy mu wybaczyć. W końcu można być mądrym po fakcie i wróżyć z teraźniejszości, jednak te kilka lat wcześniej postawienie jakiekolwiek hipotezy musiało się równać z niemałą odwagą. Mimo kilku drobnych niedociągnięć "Płytki umysł" to wartościowa lektura, która oprócz przedstawienie historii badań na temat mózgu, rozwoju rynku literackiego i szybkiego rozrostu Internetu, z pewnością podniesie każdemu molowi książkowemu samoocenę. Kto wie, może za sprawą tej publikacji choć jeden przeciwnik literatury zostanie nawrócony.

Książka amerykańskiego geografa i biologa ewolucyjnego, opublikowana po raz pierwszy w 1997 roku. Zdobyła wielkie uznanie, otrzymując m.in. Nagrodę Pulitzera w kategorii literatury faktu. Diamond podejmuje w niej próbę odpowiedzi na pytanie zadane przez papuaskiego polityka Yali: „Dlaczego biali ludzie posiadają tak wiele 'cargo' (zasoby dóbr materialnych), a my, czarni ludzie, mamy ich tak mało?”. Autor stawia tezę, że różnice w rozwoju cywilizacji wynikają nie z różnic rasowych, lecz z uwarunkowań geograficznych, klimatycznych i ekologicznych. Diamond argumentuje, że kluczowe dla rozwoju cywilizacji były: dostępność roślin i zwierząt do udomowienia (obszary takie jak Bliski Wschód, Chiny czy Mesoameryka miały korzystne warunki do uprawy roślin i hodowli zwierząt, co umożliwiło powstanie osiadłych społeczeństw); geografia i ośrodki rolnicze (ukształtowanie terenu oraz orientacja osi kontynentów sprzyjały rozprzestrzenianiu się rolnictwa i technologii); rozwój chorób zakaźnych (społeczeństwa rolnicze, żyjące w dużych skupiskach, były bardziej narażone na choroby, z których część stała się endemiczna, dając mieszkańcom tych obszarów odporność na nie) oraz innowacje technologiczne (dostęp do surowców oraz potrzeba obrony przed innymi społecznościami stymulowały rozwój technologii, takich jak broń czy narzędzia rolnicze). Książka była krytykowana za deterministyczne podejście, nadmierne uproszczenie i pomijanie roli ludzkiej decyzji oraz kultury w kształtowaniu historii. Zarzucano jej też brak uwzględnienia czynników społecznych i politycznych (wpływ struktur społecznych, politycznych i ideologicznych na rozwój cywilizacji) oraz ograniczonej analizie przypadków (niektóre regiony, takie jak Afryka Subsaharyjska, zostały przedstawione w sposób zbyt ogólny, co może prowadzić do uproszczeń i błędnych wniosków). Jednak „Strzelby, zarazki i stal” to ambitna próba wyjaśnienia globalnych nierówności rozwojowych. I chociaż należy ją czytać z pewnym dystansem, pozostaje ważnym punktem odniesienia w dyskusjach na temat historii i rozwoju cywilizacji. A czyta się ją rewelacyjnie. Trzeba przyznać, że Diamond pisze wyśmienicie!

Wszystko co ominęło mnie na lekcjach, które przespałem w szkole podstawej oraz średniej jest tutaj. Wspaniale, że mogłem tylu rzeczy o świecie się dowiedzieć, poszerzyć swoje horyzonty i sposób myślenia. Chyba najlepsza książka z kategorii "edukacyjnej" jaką przeczytałem w swoim zyciu. PS: Mimo wszystko na niektórych rozdziałach przysypiałem - koniecznie do powtórki!

Książka Wszechświat krok po kroku to oryginalne i ciekawe podejście do tematyki kosmologii. Autor prowadzi czytelnika przez fascynującą podróż – od samego początku Wszechświata, poprzez powstawanie galaktyk, gwiazd i planet, aż do pojawienia się życia. Jednym z największych atutów książki jest jej struktura. Każdy rozdział rozpoczyna się krótkim streszczeniem, które w przystępny sposób wprowadza w temat, a następnie autor szczegółowo rozwija przedstawione zagadnienia. Dzięki temu łatwiej przyswajać informacje i zrozumieć skomplikowane procesy fizyczne i astronomiczne. Z mojego punktu widzenia, ostatnie rozdziały poświęcone biologii życia okazały się trudniejsze w odbiorze. Autor wprowadza tam dużą liczbę nowych terminów, co momentami było przytłaczające. Podsumowując, Wszechświat krok po kroku to wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych kosmologią i ewolucją Wszechświata. Choć niektóre fragmenty mogą być wymagające, to ogólna koncepcja książki i sposób jej przedstawienia sprawiają, że jest to ciekawa i pouczająca lektura.

książka raczej z gatunku historycznych bo sprzed lat, gloryfikuje Chiny, ale pomaga zrozumieć jak Chińczykom udało się z poziomu przydomowych dymarek przez 60 lat stać się potęgą technologiczno-naukową. Autor pisze, że rząd niby się nie wtrąca, ale między wierszami przemyca prawdę. Nie dyskredytuje bynajmniej osiągnięć amerykańskich. Twierdzi tylko, że ich chiński system jest skazany na sukces i jest bardziej wydajny, minęło 5 lat i jednak jest, jak dotąd.

Każdą książkę profesora Kaku czyta się świetnie - bo i dostajemy sporo podwalin naukowych pod omawiane kwestie, jak również kreatywność Autora jest niezmierzona stąd jego propozycje "sci-fi" z przewagą drugiego członu są atrakcyjne dla czytelnika i potrafią intrygować. Pan profesor ma też całkiem niezłe pióro i płynnie operuje słowem, tak że niniejszą książkę czyta się szybko mimo kompleksowości niektórych zagadnień. Można nie zgadzać się z kierunkiem, jaki Autor przewiduje dla rozwoju ludzkości tudzież naszej cywilizacji (inżynieria genetyczna, nanotechnologie, transfer umysłu itd.) - ale tak już jest z prognozami długoterminowymi i to jeszcze wobec tak chaotycznej istoty jak człowiek. Ważne, że ta wizja jest w miarę spójna logicznie, założenia i wynikające z nich wnioski mają rację bytu. Nie zawiodłem się i ochoczo zabrałem się potem za kolejne książki profesora Kaku.

TLDR: Książka główną tezę przedstawia już na wstępie, brzmi ona następująco: stopa zwrotu z inwestycji (kapitału) przekracza wzrost gospodarczy. Logiczną konsekwencją tego jest postępująca akumulacja majątku w rękach tych, którzy go posiadają (np. poprzez dziedziczenie) - tort rośnie w pewnym tempie, ale, jeśli mój majątek rośnie w szybszym, to mam coraz większy kawał(-eczek) tego tortu. Jeśli interesuje cię rozwinięcie tej tezy, podparcie jej o dane historyczne, oraz dyskusja o jej implikacjach to czyta się to jak kryminał. Wersja długa: Gdy my przechodziliśmy transformację ustrojową, na świecie tryumfował paradygmat neoliberalny (w wersji Reagana i Thatcher). Ukształtował on wygląd debaty ekonomicznej w Polsce na następne dekady do tego stopnia, że wciąż wiele osób utożsamia neoliberalizm z kapitalizmem jako takim i jakakolwiek jego krytyka (której bezpośrednio w tej książce praktycznie nie ma, została nadbudowana w interpretacjach), jest traktowana jako chęć powrotu do czasów słusznie minionych. Dlatego pewne tezy tej książki mogą się wydawać bardziej kontrowersyjne w Polsce, a mniej w państwach zachodnich, gdzie neoliberalna myśl ekonomiczna, od 40 lat stopniowo traci na znaczeniu. Chyba dlatego wiele osób krytycznie oceniających książkę zarzuca autorowi sympatie komunistyczne (od których on się jednoznacznie odżegnuje). Stawianie znaku równości pomiędzy, na przykład rozważaniami na temat możliwych zmian systemów podatkowych (większa progresja podatkowa, jakaś forma opodatkowania majątku - a mamy go już w wielu krajach Europy w formie podatku katastralnego, czy podatku spadkowego) a komunizmem (opierającemu się przede wszystkim na braku własności prywatnej, a szczególnie kolektywnej własności środków produkcji) świadczy o złej woli lub głębokim niezrozumieniu tematyki. Dorzucanie do tego zbrodni stalinizmu sprowadza dyskusję do podwórkowej przepychanki. Co więcej, być może to właśnie debata ekonomiczna analogiczna do tej, którą zapoczątkowuje autor, uchroniła Europę od rozlania się na nią rewolucji bolszewickiej, poprzez częściowe uznanie postulatów ruchu robotniczego np. w Wielkiej Brytanii. Piketty na wstępie definiuje zakres w jakim używa słowa „kapitał”, i konsekwentnie się tej definicji trzyma. W wywodzie przyjmuje pewne uproszczenia (lub, jeśli ktoś chce mu przypisać złą wolę, w kilku miejscach przedstawia dane nieco tendencyjnie) - np. przy informacji o najwyższej stawce podatku dochodowego w latach 1930-1980 wynoszącej w USA powyżej 80%, pominięta zostaje informacja o rozbudowanym systemie ulg, który sprawiał że realna stawka podatku była znacznie niższa. Jednak nie zmienia to zasadniczo wpływu trendu zmian w systemie podatkowym na akumulację majątku (nawet jeśli realna stawka podatku wynosiła po uwzględnieniu ulg znacznie mniej niż 80%, to przy stawce 37% i równie rozbudowanym systemie ulg trend wciąż pozostaje wyraźnie spadkowy). Co więcej, analiza złożonych zjawisk w czasie, wymaga ich zamodelowania, przyjęcia pewnych założeń i uproszczeń. Jest to niezbędne zarówno w ekonomii, jak w fizyce, po prostu jesteśmy w stanie obserwować tylko określoną ilość zmiennych. Uproszczenie polegające na tym że pomijamy fakt iż np. niektóre spółki giełdowe rosną szybciej niż inne, a jedynie obserwujemy średnią stopę zwrotu na rynku, nie powinien wpływać na wyniki przy wystarczająco wysokiej liczbie inwestorów. Zarzut o podpieranie się Jane Austin jako źródłem danych jest bezzasadny, Piketty przytacza wiele prac badawczych z XVIII i XIXw., o jej powieściach wspominając jedynie w kontekście tego że wysokość renty rolnej była rzeczą powszechnie znaną. Książka skłania do namysłu nad stosunkiem do takich pytań jak: * czy historia negatywnie zweryfikowała tzw. teorię skapywania (przypływ podnosi wszystkie łodzie) * czy mobilność społeczna w krajach bogatych jest coraz mniejsza, historie "od zera do milionera" są jak historie o zwycięzcach lotto (już nie każdy jest kowalem swojego losu, lub jest nim w bardzo ograniczonym zakresie) * czy istnieje trend ku coraz większej akumulacji majątku (mityczny 1%) * czy obecny kształt nierówności sprzyja społeczeństwom czy też jest dla nich szkodliwy (wiele badań wskazuje że powyżej pewnego poziomu nierówności są szkodliwe zarówno pod względem społecznym, jak i ekonomicznym, ograniczając wzrost gospodarczy) Ja ze swej strony nadbudowałbym to kwestią czy mamy prawo myśleć o tym w jakim społeczeństwie chcielibyśmy żyć i działaniami politycznymi zmieniać rzeczywistość w tym kierunku, czy też przyjąć istnienie sił (takich jak np. "niewidzialna ręka rynku"), które same, poprzez dziejową konieczność, prowadzą społeczeństwo ku wyższym formom rozwoju. Piketty wyraźnie zastrzega, że historia nierówności jest w znacznej mierze historią polityczną. Co ważne, prezentuje koncepcje i dane mające je podeprzeć w sposób pełen pokory, każdorazowo prezentując opinie krytyczne i odżegnując się od jednoznacznych konkluzji. Warto jeszcze podkreślić że z tezami książki nie trzeba się zgadzać, by uznać ją za inspirującą, pobudzającą do myślenia.

Jak zrobić z super ciekawego tematu książkę w dużej mierze nudną, z nielicznymi "przebłyskami" interesujących treści? No cóż, trzeba być niestety autorem "Innowatorów". Isaacson uwielbia szczegółowo opisywać swoich rozmówców, łącznie z ich dzieciństwem i zawodem rodziców, co dodaje im głębi, ale niezwykle męczy, gdy czytelnik musi się zapoznać z biografią jakichś 50 osób. Najciekawszy rozdział dotyczył założenia Microsoftu, bo autor wreszcie skupił się na jednej osobie a nie całej ciżbie postaci. Początkowe rozdziały były niezwykle nużące, bo autor z uporem maniaka przytaczał trudne zagadnienia techniczne pierwszych komputerów, nie wyjaśniając w ogóle wielu z nich. Finalnie z książki można wiele wynieść, ale nie była to przyjemna lektura.

W komentarzach zdarza się niektórym narzekać na zbyt ogólny opis, ale czy gdyby była przesycona przykładami analiz matematycznych byłaby ciekawsza, osobiście wątpię.. Jak ktoś chce matematycznej wiedzy sugerowałbym Black Belt Six Sigma DMAIC i pewnie wiele podobnych na których się po prostu nie znam… Podoba mi się idea audytu algorytmów i ich jawności. Ciekawym mogłoby się okazać też analiza zmian w Ordynacji Wyborczej i analiza skutków i wpływów.. Przez cały czas czytania książki w pamięci miałem system wyboru szkoły średniej dla ósmoklasistów… Jestem bardzo przeciwny hanlowaniu moim śladem internetowym i popieram idee Ghostery. Bardzo życiowa książka, polecam.

Od daty wydania tej książki minęło raptem sześć lat, a tyle się zmieniło w świecie informatyki. Świetnie to widać na przykładzie poruszanych tu tematów. Zbieranie danych o użytkownikach internetu. Niby zostało uporządkowane, niby są przepisy a firmy, które takie dane gromadzą nadal o nas dużo wiedzą. Magiczne słowo algorytm. Autorka w przystępny sposób wytłumaczy do czego służy, jak jest tworzony i wykorzystywany. Za każdym algorytmem stoi człowiek. A może nawet kilku. Twórca i ci, którzy z algorytmu korzystają. A następnie ci, którzy interpretują pozyskane w ten sposób informacje. Lub wpływają na opinie innych korzystając z danych albo algorytmów. Kolejnym poruszonym tematem są sieci neuronowe. Laicy dowiedzą się wreszcie co to jest. Jak powstało. I do czego taką sieć można wykorzystać. Czy rzeczywiście nadaje się do interpretowania wyników badań radiologicznych? Czy może zastąpić człowieka? Czy naprawdę doskonale rozpoznaje twarze? A może powinna wydawać niezawisłe i obiektywne wyroki zamiast sędziego lub sędziny? Autorka porusza wiele różnych aspektów. Nie feruje werdyktów, pokazuje plusy i minusy technologii. Jej mocne strony i ułomności. Zachęcam do lektury, jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę lub podyskutować z autorką.

"Głowa do liczb" autorstwa Barbary Oakley to fascynująca podróż do świata nauki i techniki, ukazująca, jak efektywniej uczyć się matematyki i innych trudnych dziedzin. Oakley, korzystając z własnych doświadczeń z przekształcenia się z artystki w inżynierkę, przekonująco przedstawia strategie nauki, które mogą pomóc każdemu pokonać bariery w zdobywaniu wiedzy matematycznej. Jej podejście do nauki oparte na neurobiologii i psychologii kognitywnej otwiera nowe perspektywy, zdejmując z matematyki aurę trudności. Autorka nie tylko dzieli się technikami skutecznego uczenia się, ale także ukazuje, jak zmienić swoje podejście psychiczne wobec nauki trudnych przedmiotów. Dla mnie osobiście, "Głowa do liczb" stała się inspiracją do przezwyciężenia strachu przed matematyką i skonfrontowania się z trudnościami poznawczymi. Ta książka to nie tylko poradnik, ale także motywująca opowieść o tym, jak zmienić swoje myślenie i odnaleźć radość w zdobywaniu nowej wiedzy.

Odbiór może trochę zaburzyć, że część treści jest bardzo podobna do "Światu na rozdrożu". Na plus że autor tego nie ukrywa, a nawet tam gdzie treść jest taka sama czcionka jest inna, przez co można ominąć fragmenty które już się zna. Nie mniej jednak, trzeba przyznać że przedstawione przez autora diagnozy oraz propozycje zmian dają dużo do myślenia. Bardzo ciekawa lektura, która mam nadzieję zmieni sposób myślenia wielu osób

Autor w bardzo konkretnym i rzeczowym stylu wykłada stoicyzm z perspektywy praktycznej - poprzez analizę tekstów starożytnych reprezentantów tej szkoły filozoficznej próbuje znaleźć receptę na zachowanie spokoju, komfortu i szczęścia w każdej napotykanej sytuacji życiowej. Całość jest napisana w prosty i przystępny sposób, nie przytłacza więc tutaj żaden zbędny intelektualizm, a my dostajemy to, co faktycznie było we wstępnych założeniach. Najbardziej z całego wydźwięku książki dotarło do mnie, że stoicy chcą, abyśmy w swoim życiu wykazywali się aktywną, zdecydowaną, asertywną i pełną energii postawą. Zwracają uwagę na to, abyśmy analizowali bieg różnych wydarzeń pod kątem naszego dobra, abyśmy zastanawiali się, co w naszym życiu jest prawdziwą wartością, a co niezależną od nas (i w gruncie rzeczy niepotrzebną) mrzonką obcych ludzi. Przesłanie bardzo potrzebne w dzisiejszym świecie, pozwoliło mi też rozwinąć moje patrzenie na tę filozofię, gdyż popkulturowe wyobrażenia sugerują nam obraz stoika-dziwaka, który bez słowa i w całkowitym milczeniu ma zgadzać się na wszystko i zachowywać spokój. Spokój zachowuje, ale stoi za tym o wiele bardziej logiczne tło. Jednocześnie jestem też zdania, iż do różnych etapów życia i napotykanych wyzwań należy podchodzić holistycznie, próbować różnych szkół i różnych metod, a wszystko robić w zgodzie z sobą samym - fanatyczna zgoda z każdym zdaniem napisanym w tej książce też nie wchodzi więc w moim przypadku w rachubę, na pewno nie tak szybko i bezrefleksyjnie. Chociażby fakt, iż stoicy akceptują wybór samobójstwa czy eutanazji jako ostateczność niektórych życiowych wypadków jest według mnie nieadekwatny do świata XXI wieku - świadomość ludzka na ten temat mocno się pogłębiła, wytworzyło się mnóstwo nowych opcji czy strategii rozwiązywania sytuacji kryzysowych i ratowania będących w nich ludzi. Ogólnie jednak poradnik wypada w naprawdę przyjemnym i sensownym stylu, autor nie kusi pustymi obietnicami, wręcz przeciwnie - widać, że jest entuzjastą szczęścia i życia pojmowanego przez stoików, a już samo przejście przez tę lekturę było pokrzepiającym zastrzykiem nadziei.