Strach się bać

"Ptaki za miedzą" to książka, którą się bardzo przyjemnie czyta. Autor ma lekkie pióro, zna się na ptakach i potrafi ciekawie o nich opowiadać. Aż ma się ochotę wyjechać z miasta samemu poszukać i poobserwować opisywane gatunki. Nie jest to książka naukowa ale można się z niej sporo dowiedzieć. Fakty na temat ptaków przeplatają się z anegdotami z ich obserwacji i dbania o ich przetrwanie. W oczach autora każdy ptak i ptaszek jest ważny i interesujący. Wszystko to sprawia, że książka jest na prawdę bardzo dobra i czuć w niej pasję i serce do zwierząt.

To już nie to co "Rowerem przez II RP", ale przeglądanie się przez anglosaskie oczy dość ciekawe, z tym, że trzeba stale pamiętać że autor pisze z perspektywy 1945 roku, jego polityczne przewidywania zweryfikował czas, ale to też wyjaśnia kontekst niektórych zdarzeń z tego okresu, bo znamy przeświadczenia jakimi kierowali się demiurdzy polskiej polityki.

Książek w formie encyklopiedii czy katalogów pstasich jest pod dostatkiem, ale ta to zupełnie inny format. Widać, że autor jest zafasycnowany ptasim światem i tę fasynację przenosi do swojej ksiażki, a tym samym na czytelnika. Czego mozemy się spodziewać po tej książce? Otóż wielu, wielu informacji dotyczących tych małych i ciut większych ptaków otaczajacych nas dookoła. Ale żeby nie było, ze sa to zwykłe suche informacje, które oczywiście też są, lecz odniesienia zaówno do legend o danym ptaku, mitów czy wszelkiego rodzaju podań ludowych. To bardzo zaciekawia i uzupełnia naszą wiedzę. Są też przedstawione gatunki, które wyginęły. Jako znakomite uzupełnienie cennej wiedzy przepiękne akwarele, naprawdę cudo.

Autor wyrusza w podróż po zapomnianych wsiach i miasteczkach Bieszczadów Wschodnich, śladami ludzi, którzy kiedyś tworzyli ten region. Opowiada o wysiedleniach, Akcji „Wisła”, znikających cmentarzach, cerkwiach i pustych dolinach, w których historia została brutalnie przerwana. Spotyka nielicznych mieszkańców, potomków dawnych osadników i tych, którzy próbują dziś żyć w cieniu przeszłości. Książka pokazuje Bieszczady jako przestrzeń pamięci, straty i niedopowiedzianej tożsamości. To nie tylko podróż geograficzna, ale też wędrówka przez trudną historię pogranicza.

Ta książka jest ważna. Jest o ważnym temacie, o jedności, różnicach, granicach i podziałach. Nawet jeśli sztucznych i narzucanych to dzielących naprawdę i to w sposób bezwzględny prowadzący do ludzkich tragedii. Pokazuje też pięknie absurdy tych podziałów. Żywa historia, konkretnych ludzi. Czyta się jednak wcale nie tak łatwo ...a może nie tak łatwo jakby się chciało, żeby łatwo snuła się ta gawęda, bo to poprostu nie jest prosta historia... ale ważna szczególnie na te obecne czasy. Mimo wszystko czuć tam suwalski wiatr...🍃

Książka jest wypełniona faktami i prawdą, która powinna dotrzeć do każdego z nas. Jestem pełna podziwu dla autora, który zebrał tak bogaty materiał. Przedstawione są najważniejsze, a zarazem najbardziej spektakularne mroczne historie, często owiane tajemnicą, z ostatnich lat. Ten reportaż jest pełen ciekawych wyjaśnień i jestem pod wrażeniem tejże lektury i profesjonalizmu.

Książka Adama Robińskiego, „Pałace na wodzie. Tropem polskich bobrów”, to pozycja, która obiecuje czytelnikowi niszową, niemal mistyczną podróż do świata jednych z najbardziej fascynujących inżynierów polskiej przyrody. Moja ocena to rzetelne 6/10 – to lektura estetyczna i pełna pasji, jednak momentami zbyt mocno dryfująca w stronę osobistych dygresji kosztem konkretnej wiedzy o tytuleowych bohaterach. Zawartość: Bóbr jako lustro człowieka Robiński nie pisze klasycznego atlasu przyrodniczego. Zamiast tego, serwuje nam esej podróżniczy, w którym bóbr staje się pretekstem do rozważań nad polskim krajobrazem, historią i naszą skomplikowaną relacją z naturą. Autor wędruje wzdłuż rzek, zagląda w rozlewiska i analizuje, jak te zwierzęta modelują przestrzeń, w której żyjemy. Najważniejsze rady i wnioski płynące z tej lektury to: Pokora wobec inżynierii natury: Robiński uczy nas, że bobry to jedyne stworzenia (poza ludźmi), które potrafią świadomie zmieniać ekosystem na tak ogromną skalę. Ich „pałace” to lekcja zrównoważonego budownictwa. Uważność na detale: Najważniejszą radą dla czytelnika jest zmiana optyki – autor zachęca, by podczas spaceru nad rzeką szukać śladów zgryzów i tam, bo to one opowiadają historię o kondycji naszej wody. Akceptacja dzikości: Książka przypomina, że konflikt człowiek-bóbr jest nieunikniony, ale to my musimy nauczyć się koegzystencji, a nie tylko eksploatacji. Recenzję muszę zacząć od przytłaczającej atmosfery, którą Robiński kreśli po mistrzowsku. To duszność parujących bagien, gęstych trzcinowisk i wilgotnego mroku, w którym słychać jedynie plusk ogona o lustro wody. Czytelnik niemal fizycznie czuje lepkość błota i ciężar wilgotnego powietrza nad Narwią czy Biebrzą. Ta duszność ma w sobie coś pierwotnego – to klimat świata, który istniał przed nami i który przetrwa w zakolach rzek, o ile pozwolimy bobrom budować ich „pałace”. Autor świetnie oddaje ten klaustrofobiczny, a jednocześnie kojący spokój dziczy. Dlaczego 6/10? To dobra książka, ale niepozbawiona wad. Robiński pisze pięknym, niemal poetyckim językiem, co jest ogromną zaletą, ale bywa też pułapką. Momentami narracja staje się zbyt rozmyta – autor poświęca wiele stron na własne przemyślenia, spotkania z ludźmi i opisy wędrówek, przez co sam bóbr schodzi na dalszy plan. Brakujące punkty wynikają z pewnego chaosu kompozycyjnego. Czytelnik spodziewający się głębokiej analizy biologicznej lub ekologicznej może poczuć się zawiedziony przewagą formy nad treścią. To raczej literacki reportaż o „szukaniu bobra” niż o „samym bobrze”. Jeśli szukasz nastrojowej prozy o polskiej przyrodzie, będziesz zachwycony, ale jeśli liczysz na konkretne, nowe fakty naukowe, możesz odnieść wrażenie, że autor ślizga się po powierzchni wody, zamiast zanurkować do żeremia. „Pałace na wodzie” to książka dla marzycieli i wędrowców, którzy cenią klimat bardziej niż twarde dane. Adam Robiński stworzył literacki hołd dla polskiej wody, choć sam główny bohater mógłby być w tej opowieści nieco wyraźniejszy.

Genialna robota etnograficzna - niesamowite ile autorce udało się wydobyć relacji o wydawałoby się, daleko minionej przeszłości. Książka podejmuje się kompleksowego uporządkowania wątków dotyczących podworskiej rzeczywistości - dotyka zarówno złożonych relacji społecznych pomiędzy wsią a dworem, jak i konsekwencji przestrzennych dla współczesnej wsi -frapujących dla każdego kto jeździ po polskich wsiach rowerem. Pokazuje kolejną z "prześnionych rewolucji", o których mówi się zaskakująco mniej niż o uwłaszczeniu pożydowskim i poniemieckim - a także trwałość dawnych podziałów, rzucających więcej światła na społeczeństwo współczesnej wsi. Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć współczesną Polskę.

25 marca obchodziliśmy Dzień Czytania Tolkiena. Przy tej okazji zacząłem zastanawiać się jak wyglądałaby współczesna literatura fantasy bez twórczości brytyjskiego autora. Nie bez powodu po dziś dzień miłośnicy tego gatunku rozkładają na czynniki Władcę Pierścieni, Hobbita, czy Silmarilion, czerpiąc mnóstwo inspiracji z tych tytułów. A skoro już o niej mowa, to czy nie jesteście zafascynowani tym co zainspirowało pisarza do stworzenia tego niesamowitego uniwersum? W niesamowitą podróż, próbującą znaleźć odpowiedź na to pytanie zabiera nas książka J. R. R. Tolkien i jego światy. Wszyscy zainteresowani osobą Tolkiena z pewnością skojarzą Johna Gartha. Autor omawianego przeze mnie tutaj opracowania ma oprócz niego na swoim koncie trzy książki dotyczące legendy gatunku fantasy. W tej tematyce operuje od dawna i stara się zarażać czytelników swoją fascynacją. Tym razem próbuje odnaleźć miejsca, budynki, krajobrazy, które mogły posłużyć Tolkienowi za pierwowzór wielu znanych nam lokacji ze świata Śródziemia, ale nie tylko. Zabierzcie się w niezwykłą podróż J. R. R. Tolkien i jego światy to pięknie wydana i bogato ilustrowana książka, oddziałująca na naszą wyobraźnię. Mamy tu okazję nie tylko poznać powiązania między prawdziwymi miejscami, w których żył i na co dzień funkcjonował Tolkien, a znanymi nam z uniwersum Władcy Pierścieni lokacjami. To także podróż przez życie i doświadczenia brytyjskiego autora. Dowiadujemy się jaki wpływ na jego twórczość miała I wojna światowa, podróż z RPA do Wielkiej Brytanii we wczesnym dzieciństwie, czy nawet rozwój przemysłu. Oddając się lekturze widzimy jak w wyobraźni Tolkiena ewoluowały Mordor, Shire, czy Gondor. Trzeba jednakże podkreślić, że są to przypuszczenia Gartha poparte wieloma informacjami z życia twórcy Władcy Pierścieni. Ten nie wypowiadał się bowiem szczegółowo na temat swoich inspiracji. Przechodząc przez kolejne rozdziały powiązania między światem rzeczywistym, a fantastycznym stają się jednak coraz bardziej oczywiste. Miejsca, z których wyrosło Śródziemie Autor książki J. R. R. Tolkien i jego światy wykonał tu doskonałą robotę. I mam na myśli nie tylko jego dociekliwość i szczegółową analizę poszczególnych miejsc, budowli, czy krajobrazów. Doskonale wychodzi mu bowiem także zainteresowanie czytelnika. Tytuł ten oczywiście jest pozycją obowiązkową dla każdej osoby zakochanej w Tolkienie i wykreowanym przez niego uniwersum. Jednakże, nawet każdy kto jedynie przeczytał Władcę Pierścieni, czy Hobbita z ciekawości, albo obejrzał filmy stworzone na ich podstawie da się oczarować. Co nawet ważniejsze, lektura zachęca nas do własnych poszukiwań i badań. Nie da się ukryć, że kluczowym elementem są tutaj fotografie. Opisy Gartha działają co prawda na wyobraźnię, ale połączenie niektórych faktów zdecydowanie ułatwiają nam właśnie zdjęcia. W przypadku niektórych z nich już po jednym spojrzeniu widzimy oczywiste powiązania z magicznymi krainami stworzonymi przez Tolkiena. W innych jesteśmy zaskakiwani niezwykłą kreatywnością i tokiem myślenia Brytyjczyka. Będziecie mogli zawiesić oko na pięknych krajobrazach, czy zabytkowych budowlach. Znajdują się tu jednak również mapy, ilustracje samego Tolkiena, a także innych artystów. Podsumowanie Szkoda, że to tylko 208 stron lektury. J. R. R. Tolkien i jego światy jest bowiem niezwykle wciągającą, angażującą czytelnika pozycją. W bardzo klarowny i spójny sposób zabiera nas do kolejnych części umysłu Tolkiena. Od lasów, przez rzeki i morza, aż po góry. To też podróż śladami brytyjskiej historii, a także inspiracji m. in. nordyckimi, czy germańskimi podaniami. Myślę, że nie dało się w ciekawszy sposób przedstawić tych wszystkich powiązań między światem rzeczywistym, a fikcyjnym. Książka niewątpliwie zmusi każdego do docenienia jak niesamowitą i istotną dla fantastyki postacią był i wciąż pozostaje Tolkien.

Nasz kraj oprócz oklepanych i znanych miejsc skrywa w sobie również te mniej typowe atrakcje. O kilku z nich już słyszałem (między innymi piramidy i Góra Sobótka i pogańskie obrzędy tam odprawiane), o zdecydowanej większości nie. Każda z pozycji skrywa większą lub mniejszą tajemnicę. Zdecydowanie warto to przeczytać, autor był w każdym z tych miejsc, książka jest ubogacona o sporo ciekawych fotografii. Kilka pozycji zapisałem sobie na swojej liście miejsc do zobaczenia, polecam!

Dla wielbicieli morskich opowieść ale i nie tylko. Świetnie oddany klimat nadmorskiego miasteczka i rybackiego portu, aż chciałoby się tam być. Już w trakcie czytania sprawdzałam loty do Londynu oraz pociągi jak dotrzeć do Newlyn. Jest dużo rybołówstwa, potem spędzanie czasu z towarzyszami rybakami w pubie, jest wiele morskich historii z przeszłości. Bardzo dobry reportaż, esej, pamiętnik.

Ocena pewnie trochę na wyrost. Książkę się czyta bardzo dobrze. Poznajemy wszystkie społeczności eskimoskie. Nie ulegam nigdy, tym chorym poprawnością i nie używam określenia Innuita, tylko Eskimos. Tłumaczka książki też używa tego oryginalnego określenia, używanego przez autora. No, ale musiała się oczywiście w przypisie tłumaczyć dlaczego. Eskimosi podobnie, jak Indianie mają śmieszne dla nas imiona. Np. Szaman ma na imię "Ten, którego stworzono za szybko", 1 żona szamana "Obgryziona Kość" , jakaś tam córka czy żona "Wąskie Łono" itp;) W książce też dowiecie się dlaczego w niektórych społecznościach zabijało się niekiedy nowonarodzone dziewczynki. No i o tym, że np. za psa lub inne fanty, może jeden Eskimos od drugiego kupić dziecko. Jako do treści książki nic nie mam, bardzo ciekawa, stąd moja wysoka nota. No, ale wręcz skandalem ze strony wydawcy, jest nieumieszczenie mapy z trasy wyprawy Rasmussena. Autor używa takich określeń miejsc i miejscowości geograficznych, które teraz mają inne nazwy i na mapach Google ich nie wyszukacie. Ja robiłem tak, że wpisywałem nie w mapach, a w wyszukiwarce starą nazwę i dość często wtedy podana tam była nowa i dopiero wtedy tą nową wpisywałem w mapy. No, ale to zajmuje dużo czasu, a mapka z trasą w książce, by to bardzo ułatwiła.

Już na pierwszy rzut oka widać, jaka będzie narracja „Znikającej Polski”. Wystarczy otworzyć książkę – czarno-białe zdjęcia pustych lokali, witryn zabitych dechami i opuszczonych przestrzeni jasno sugerują, że autor zamierza skupić się wyłącznie na tym, co najgorsze. To celowy zabieg – pokazanie Włocławka i innych miast w jak najbardziej ponurym świetle. Owszem, w latach 90. i na początku 2000 rzeczywiście dochodziło do upadku wielu przedsiębiorstw i fabryk. Był to trudny czas, który mocno dotknął także Włocławek. Jednak dziś to zupełnie inne miasto. Powoli, ale konsekwentnie podnosi się – dzięki inwestycjom, nowym inicjatywom i przede wszystkim energii mieszkańców. Wystarczy przejść się po ulicach, aby zobaczyć, jak wiele zmieniło się na lepsze. Wystarczy zobaczyć zielone Zazamcze i Południe. To jak ludzie spędzają aktywnie czas. Autor książki zdaje się tego nie dostrzegać. Skupia się na ruinach i pustostanach, jakby były one wizytówką miasta. A przecież takie miejsca znajdziemy wszędzie – nawet w pięknej Warszawie czy Krakowie. Tymczasem Włocławek żyje, rozwija się i nie jest tym „znikającym miastem”, które próbuje nam się przedstawić. Książka może zainteresować czytelnika, który chce przypomnieć sobie trudne lata transformacji, ale trzeba mieć świadomość, że jest to obraz wycinkowy, pełen przesady i czarno-białych klisz. Włocławek zasługuje na pokazanie w pełni – nie tylko przez pryzmat tego, co stracone, ale także tego, co zbudowane na nowo.

Lektura „Ślepej kuchni” Moniki Milewskiej przywołała obrazy znane z mojego dzieciństwa, spędzonego w czasach powszechnego niedoboru wszystkiego, kolejek, etykiet zastępczych, kartek, które zmuszały moją matkę i matki moich koleżanek do kreatywności nie tylko kulinarnej (lizaki robione na patelni, czekolada na blasze do pieczenia, czy ciasto z marchwi), ale i w innych dziedzinach życia (przerabianie ubrań, farbowanie, naprawianie sprzętów). Wynikało to z pustych sklepowych półek i braku możliwości zorganizowania niezbędnych produktów, o luksusowych nie wspominając. Jako dziecko nie byłam świadoma przyczyn tej sytuacji, a dzięki zaradności rodziny nawet niezbyt dotkliwie odczuwałam trudności życia w PRL-u. Praca Moniki Milewskiej to monumentalna, solidnie udokumentowana i dobrze napisana monografia dotycząca wszelakich zagadnień związanych z zagadnieniami jedzenia w czasach Polski Ludowej. Autorka wnikliwie i ciekawie opisuje politykę rządu komunistycznego, której celem było kontrolowanie społeczeństwa przy pomocy dostępu do żywności. Poczynając od upaństwowienia rolnictwa i prób narzucenia chłopom norm i obowiązkowych dostaw, przez nieudane próby wprowadzenia wśród robotników zwyczaju korzystania z żywienia zbiorowego, manipulacji nastrojami społecznymi poprzez rzucanie do sklepów pożądanych towarów w okresach świątecznych, wprowadzanie drakońskich podwyżek cen, aż po przyjrzenie się diecie więźniów i internowanych, upodobaniom kulinarnym pierwszych sekretarzy i innych dostojników, a nawet analizę przepisów i porad skierowanych do gospodyń domowych w książkach kucharskich i czasopismach. Autorka zdecydowanie wychodzi poza problematykę jedzenia, omawia zagadnienia okołożywieniowe, co czyni jej pracę jeszcze bardziej wartościową. Jest w niej mnóstwo ciekawostek, anegdot, cytatów z przemówień, dokumentów, czy wywiadów przeprowadzonych z ludźmi pamiętającymi PRL. O rzetelności tego opracowania niech świadczy ilość przypisów zawartych na każdej stronie, kilkustronicowa bibliografia i indeks nazwisk pojawiających się w treści. Czyta się to znakomicie, bo Milewska potrafi opowiadać. Czytałam kiedyś jej powieść „Latawiec z betonu” (też zresztą traktującą o PRL-u) i cenię sobie swobodny, a jednocześnie kunsztowny sposób pisania. Dowiedziałam się dzięki tej publikacji wielu ciekawych rzeczy o epoce słusznie minionej, a załączone fotografie dopełniły obrazu. A że bardzo lubię tego typu opracowania, gdzie pokazuje się życie zwykłych ludzi na tle konkretnej epoki historycznej, więc „Ślepa kuchnia” bardzo przypadła mi do gustu. Doceniam to, że autorka nie trywializuje zjawisk, nie używa kabaretowej narracji ( a mogłaby!), posługuje się wyłącznie informacjami udokumentowanymi. Wielokrotnie wspomina o studentach Uniwersytetu Gdańskiego, którzy przeprowadzali ankiety, z których wnioski wykorzystała w swojej pracy. Aby uczynić swoją monografię bardziej dostępną dla czytelnika odwołuje się także do scen filmowych, tekstów piosenek, wierszy, scen kabaretowych, co daje wyobrażenie tego, jak w interesujących Milewską czasach reagowali ludzie na rozmaite problemy związane z polityką żywieniową partii. Mam wielką satysfakcję z tej lektury i serdecznie polecam ją wszystkim interesującym się historią PRL-u.

Melancholia to słowo, które najlepiej definiuje pierwsze spotkanie z książką Marcina Wojdaka „Ostatni turnus. Pocztówki z wczasów w PRL-u”. Autor zabiera nas w podróż po świecie, który niby wciąż istnieje w fizycznej formie betonu i szkła, ale mentalnie i kulturowo dawno już odpłynął w niebyt. Warstwa estetyczna tej publikacji jest wręcz hipnotyzująca – to hołd złożony architekturze modernizmu, która w czasach Polski Ludowej miała być obietnicą nowoczesności i powszechnego odpoczynku. Wojdak, znany z prowadzenia popularnego profilu „Cosmoderna”, udowadnia, że stare ośrodki wypoczynkowe, mimo łuszczącej się farby i powybijanych szyb, posiadają unikalną duszę, której próżno szukać w dzisiejszych, zunifikowanych hotelach. Książka zasługuje na solidne 7/10, będąc czymś pomiędzy albumem fotograficznym a sentymentalnym reportażem. Autor skupia się na dawnych ośrodkach Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP), które niegdyś tętniły życiem, zapachem stołówkowej zupy mlecznej i dźwiękiem dancingów. Dziś te obiekty to często straszące pustostany, monumentalne szkielety ukryte w lasach lub, co gorsza, bryły bezlitośnie wyburzane pod kolejne apartamentowce. Wojdak z czułością dokumentuje te „umierające” miejsca, zanim znikną na zawsze z polskiego krajobrazu. Opisuje m.in. ikoniczne ośrodki w Ustroniu czy Jastrzębiej Górze, pokazując, jak ambitne wizje architektów tamtej epoki zderzyły się z brutalnością wolnego rynku i upływem czasu. Największym atutem tego tomu jest jednak sposób, w jaki autor łączy obraz z tekstem. To nie jest suchy katalog budynków. Wojdak pisze z lekkim przymrużeniem oka, wplatając w opisy anegdoty o wczasach pod gruszą, regulaminach korzystania z kąpielisk i specyficznej estetyce wnętrz typu „wczesny Gierek”. Fotografie zawarte w książce nie są tylko dokumentacją zniszczeń – to artystyczne kadry, które wydobywają piękno z geometrycznych form, mozaik i finezyjnych konstrukcji klatek schodowych. Autor ma niezwykłe oko do detalu, potrafiąc dostrzec poezję w zardzewiałej balustradzie czy opuszczonej recepcji, wyszukanych mozaikach lub awangardowych stołówkach czy świetlicach. Mimo wyraźnej fascynacji autora, książka pozostawia pewien niedosyt informacyjny – chciałoby się czasem dowiedzieć więcej o samych twórcach tych budowli lub o losach konkretnych miejsc po transformacji. Niemniej, „Ostatni turnus” to przepiękny, wizualny zapis tęsknoty za pewną epoką i doskonałe studium przemijania. To lektura, która skłania do refleksji nad tym, jak traktujemy nasze architektoniczne dziedzictwo i czy potrafimy docenić wartość budynków, które nie pasują do współczesnych kanonów piękna.

Styl pisania - bardzo dobry. Ale dawno żadna książka mnie tak nie męczyła i nie nudziła. Pomimo pięknych opisów i możliwości przeniesienia się do Włoch z początku XX wieku, nie mogłam się na niej skupić, nic z niej nie zapamiętam. Nie posłuży mi też ona za przewodnik, bo informacje sprzed 100 lat zdążyły się w dużej mierze zdezaktualizować. Mimo to przyjemnie było poznać Włochy z tej dawniejszej perspektywy.

Bardzo lubię się zanurzyć w reportażach Franka Westermana. Nie są to klasyczne przezroczyste reportaże, w których nie widać autora, a autor pisze językiem bohatera To snucie opowieści o tworzeniu opowieści, osobiste refleksje i odsłanianie warsztatu pisarza- Westerman nie wstydzi się przyznać do niewiedzy, nie wstydzie się przyzna do błędów, czytelnik odkrywa wszystko razem z nim bardzo polecam to uczucie, inny rodzaj czytania reportaży "Jeśli poszukiwania istoty człowieka coś mi uświadomiły, to fakt, że jesteśmy skazani na ciągle rewidowanie tego, co uznajemy za wiedzę. Rzeczywistość może wydawać się spójna wyłącznie dzięki fikcji - i tylko na jakiś czas. Wszelkie opisy innego rodzaju będą zawsze miały otwarte zakończenie, stanowiące jednocześnie początek czegoś nowego. Jedna wersja po drugiej. To właśnie skreślenie jako figura stylistyczna wyróżnia nas jako gatunek. Wersja ostateczna nie istnieje".

Trochę inne miałam oczekiwania. Znalazłam tutaj biografie- autobiografie wielu aktorek, które zagrały w filmach Barei. Czasami są to znane kwestie filmowe które powtarzamy, a w ogóle nie kojarzymy z osobą. Wielu aktorów gra(ło) po prostu w teatrach, to nie były czasy jeszcze internetu -szkoda. Przeczytane, ale jak się kogoś mniej kojarzy to i szybko z pamięci ucieka.

Felietony zawarte w książce są znane słuchaczom Raportu o stanie świata - łatwo więc sprawdzić czy styl i treść odpowiada czytelnikowi jeszcze przed zakupem ;) Felietony zakładają, że odbiorca orientuje się w obecnej sytuacji opisywanych krajów. W związku z tym wydaje się, że ich celem nie jest opis czy ocena wydarzeń, jakich dany artykuł dotyczy - tylko zachęcenie odbiorcy by spojrzał na opisywany problem w szerszy sposób. Z większym luzem niż dotychczas. Często wydaje mi się, że autor w humorystyczny sposób stara się nakreślić jak na temat mogą patrzeć różne strony sporu. Książka powinna podobać się osobom lubującym się w niebanalnych metaforach.

Autor darzy Holandię niezmierną sympatią. Przez to książka jest napisana z zaangażowaniem, pełna emocji, osobistych przemyśleń. Dosłownie przenosi czytelnika w tamten świat zwyczajów i codzienności Holendrów. Bardzo interesująca, ale drażni ciągłe powracanie z opisem swojego cierpienia, bo urodził się w tej beznadziejnej Polsce.