Większe zło. Polityczne zabójstwa, krwawe zamachy, kościelne spiski

Felietony zawarte w książce są znane słuchaczom Raportu o stanie świata - łatwo więc sprawdzić czy styl i treść odpowiada czytelnikowi jeszcze przed zakupem ;) Felietony zakładają, że odbiorca orientuje się w obecnej sytuacji opisywanych krajów. W związku z tym wydaje się, że ich celem nie jest opis czy ocena wydarzeń, jakich dany artykuł dotyczy - tylko zachęcenie odbiorcy by spojrzał na opisywany problem w szerszy sposób. Z większym luzem niż dotychczas. Często wydaje mi się, że autor w humorystyczny sposób stara się nakreślić jak na temat mogą patrzeć różne strony sporu. Książka powinna podobać się osobom lubującym się w niebanalnych metaforach.

Historycznie to gród warowny na wzgórzu, na lewym brzegu rzeki Moskwy. Kreml - to określenie rosyjskiego rządu oraz siedziba prezydenta Federacji Rosyjskiej. Od ponad dwóch dekad władzę sprawuje Władimir Putin. Nawet jeśli zmieni się władza Kremla, to skąd wiadomo, że będzie chciał podązać europejską, a nie rosyjską drogą? Zachód przez ostatnie dwie dekady nie chciał widzieć, że w Rosji znów powstają z grobów demony nacjonalizmu i dyktatury. A władza w Rosji zawsze jest święta, nawet jeśli dopuszcza się największych potworności. Rosja ma ogromny kompleks Europy i jednocześnie uważa się za jej najlepszą część. Dlatego rządzący nią nie spoczną, dopóki nie odbudują swojego imperium [...] Autor pyta: Czy diabeł mieszka na Kremlu? Odpowiedź jest oczywista: Tak, mieszka. Od lat. Jednak, aby lepiej zrozumieć to, co dla wielu niezrozumiałe - W. Harpula rozmawia ze specjalistami i badaczami Rosji.  Każda rozmowa wyjaśnia różne podłoża, na których opiera się wspólczesne państwo Putina. Trudno je pojąć, ale czytając tę książkę można zacząć rozumieć: Dlaczego Rosja ponownie stała się agresorem i ciemiężycielem? Czy zawsze taka była i zawsze taka będzie? Jakie są źródła rosyjskiego zła? Czy to Putin pchnął Rosję na drogę szaleństwa czy może każdy władca Kremla musi popaść w imperialny obłęd? Jestem politologiem, który swoje prace dyplomowe pisał o prezydencie i polityce Rosji. Jest to kolejna ksiażka, która pokazuje psychologiczny portret Wladimira Putina oraz uwarunkowania współczesnych działań Rosji na świecie. Zawsze chętnie będę sięgał po kolejne opracowania, po różne punkty widzenia. Bo Rosję i jej "nowego Cara" trzeba próbować zrozumieć. I pozbawić się zludzeń. Oni dążą - po trupach (dosłownie) do swoich chorych ambicji.

Istnieje w polskiej kulturze pewien zestaw obrazów dotyczących Podhala, który od dekad pozostaje niezmienny: białe portki, oscypek, ciupaga i uśmiechnięty baca na tle Giewontu. Bartłomiej Jurecki, wielokrotnie nagradzany fotoreporter „Tygodnika Podhalańskiego”, w swojej publikacji „Twardy jak skała, silna jak halny” dokonuje aktu odwrotnego – zrywa z cepeliowską fasadą, by pokazać nam górali takimi, jakimi ukształtowała ich surowa ziemia. Przyznaję tej pozycji wysoką notę 9/10, ponieważ jest to jedno z najbardziej autentycznych i poruszających świadectw współczesnej góralszczyzny. Fotografia, która mówi więcej niż tysiąc słów Fundamentem tej książki jest obraz. Jurecki nie szukał „ładnych” kadrów w rozumieniu turystycznego folderu. Jego portrety są bliskie, intymne i bezlitosne w swojej szczerości. Widzimy na nich twarze poorane zmarszczkami, które przypominają mapy tatrzańskich szlaków, dłonie spracowane, zniszczone mrozem i ciężką fizyczną robotą, oraz oczy, w których maluje się duma, ale i zmęczenie. Autor wykorzystuje specyficzne oświetlenie i czarno-białą estetykę (w wielu przypadkach), co nadaje bohaterom niemal posągowego charakteru. Tytułowa „twardość skały” nie jest tu metaforą literacką – ona bije z każdego spojrzenia uwiecznionego na fotografiach. Jurecki udowadnia, że prawdziwe piękno tkwi w autentyczności, nawet jeśli jest ona surowa i nieociosana. Kobiety silne jak halny Niezwykle ważnym elementem publikacji jest oddanie głosu kobietom. Często w narracjach o górach to mężczyzna-baca jest głównym bohaterem. U Jureckiego portrety gaździn są równie silne, o ile nie silniejsze. To one trzymają domy, dbają o tradycję, a ich siła – porównana do niszczycielskiej i nieokiełznanej mocy wiatru halnego – jest fundamentem przetrwania w trudnych warunkach. Autor z wielkim wyczuciem balansuje między pokazaniem ich hartu ducha a ukrytą delikatnością. Książka to nie tylko album fotograficzny. To także zbiór krótkich, ale treściwych opowieści i wywiadów. Jurecki potrafi słuchać. Jego bohaterowie opowiadają o rzeczach prostych, a jednocześnie ostatecznych: o wierze, o przywiązaniu do ziemi, o tym, jak zmienia się Podhale pod wpływem masowej turystyki i jak trudno jest zachować tożsamość, gdy świat wokół pędzi w stronę plastikowej nowoczesności. To, co uderza w tych rozmowach, to brak narzekania. Jest w tych ludziach godność, która w dzisiejszych czasach wydaje się towarem deficytowym. Czytelnik ma poczucie, że obcuje z ginącym światem, który jednak wciąż stawia opór i nie zamierza się poddać bez walki. Nota niemal maksymalna wynika z faktu, że Jureckiemu udało się uniknąć pułapki patosu. Choć portrety są monumentalne, pozostają ludzkie. Jedyne, czego można by chcieć więcej, to jeszcze szerszy kontekst społeczny niektórych historii, ale jako projekt stricte dokumentalno-artystyczny, publikacja ta jest niemal kompletna. „Twardy jak skała, silna jak halny” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć fenomen polskiego górala poza komercyjnym szumem Krupówek. To hołd złożony człowiekowi i naturze, które w Tatrach stanowią nierozerwalną jedność. Bartłomiej Jurecki stworzył dzieło, które zostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony, budząc w nas głęboki szacunek do ludzi, dla których trud jest codzienną modlitwą.

Rzadko czytam ksiazki o szpiegach, CIA itp. ale akurat dostalem ta ksiazke w prezencie, bylem na wakacjach, skonczyly mi sie ksiazki, wiec zasiadlem do lektury. A tu prosze niespodzianka, jest to bowiem napisana szybkim sprawnym jezykiem, doskonale udokumentowana pozycja. Wszystko co sie w tej ksiazce dzieje stalo sie w okresie mojego zycia, bylem bowiem swiadkiem i uczestnikiem zmian systemowych w Polsce. Ta ksiazka to jest jak gdyby powtorka z historii, ale z CIA i polskim wywiadem w tle. Autor zawsze analizuje wszystkie poruszane tematy z kilku perspektyw, od strony polskiej (ktora wcale nie jest i nigdy nie byla jednolita) i od strony amerykanskiej (tez urozmaiconej), a wiec czyta sie to wszystko z ogromna ciekawoscia i poczuciem, ze autor opowiada nam to wszystko uczciwie, nie unikajac trudnych pytan. Idac szlakiem tej historii nie da sie uniknac wrazenia ze pokojowe przekazanie przez komunistow wladzy w 1989 roku z roku na rok kladzie sie cieniem na polska scene polityczna. To co bylo ogromnym sukcesem w latach 1989-91 jest teraz wykorzystywane w grach politycznych i prezentowane jako oszustwo i porazka sterowana z zagranicy. Ksiazka dotyka tematyki strefy szarej, gdzie szpiedzy zmieniaja strony, sa uznawani i uwazani za bohaterow lub zdrajcow. Kwestie lojalnosci, kwestie dobra i zla, sama definicja profesjonalizmu w tej dziedzinie, sama idea wspolpracy miedzy krajami i potrzeba ograniczonego zaufania,. wszystkie te kwestie zmuszaja czytelnika do ciaglej refleksji. Ksiazka dobitnie pokazuje ze nie wszyscy wspolpracownicy komunistow byli zdrajcami. Myslenie w ten sposob jest niebezpiecznym uproszczeniem, mysleniem na skroty. Sama Polska Ludowa byla tez przedziwnym tworem, niby to Polska a niby nie Polska. Ksiazka wzbogacila mnie prezentujac nieznany mi przedtem wymiar szarej strefy, cos, czego przedtem nie byłem w pelni swiadomy. W ksiazce wystepuja tez osoby ktore sa dzisiaj bardzo aktywne na polskiej scenie politycznej, i ciekawie czyta sie o ich zachowaniu i opiniach sprzed 30 lat. Trzeba tez dodac, ze autor mial z Polska kontakt stosunkowo krotki, zaledwie kilkuletni, a zdolal wejsc w sprawy polskie naprawde bardzo gleboko. Jestem pod wrazeniem. A sama opowiesc to polski James Bond z wielka polityka w tle!

Książeczka to krótka rozprawka wydana w formie darmowego e-booka, jako uzupełnienie do książki ,,Nadchodzi III wojna światowa’’. Historia, reportaż Jacka Bartosiaka i Piotra Zychowicza, dokończenie zbioru rozmów ,stanowiących transkrypcję swoich własnych wywiadów na YouTube . Jacek Bartosiak polski prawnik, doktor nauk społecznych, publicysta zajmujący się geopolityką i geostrategią oraz Piotr Zychowicz znany historyk publicysta dochodzą znowu do głosu. Stan akcji książki zatrzymał się na chwili, trzy miesiące po wybuchu wojny na Ukrainie. Kontekst nie stracił na aktualności. Historia jednak pędzi dalej. Tematyka :Wyścig zbrojeń, Putin, Rosja, Stany Zjednoczone USA, Ukraina. Kto wygra tę wojnę? Czy NATO nadal jest jednością? Czy dni Putina są policzone? Polecam dla tych , którzy przeczytali ,, Nadchodzi III wojna światowa’’ jako kontynuację i dopełnienie.

Wyrazistość stylu Quentina Tarantino jest w świecie współczesnego kina zjawiskiem niemal fizycznym, a Tom Shone w swojej biografii „Tarantino. Nieprzewidywalny geniusz” stara się rozłożyć ten fenomen na czynniki pierwsze. Autor od samego początku skupia się na cechach charakterystycznych twórcy „Pulp Fiction”: od obsesyjnych, nasyconych popkulturą dialogów, po nieliniową strukturę narracyjną. Shone ze szczególną uwagą analizuje tarantinowską predylekcję do konwencji gore – specyficznej estetyki przemocy, która u tego reżysera nigdy nie jest tylko pustym szokowaniem, lecz staje się operowym, niemal baletowym elementem widowiska. Moja ocena to rzetelne 7/10 – to wizualna uczta dla fanów, choć momentami bardziej przypomina hagiografię niż krytyczną analizę. Tom Shone prowadzi nas przez filmografię reżysera, od „Wściekłych psów” aż po „Pewnego razu... w Hollywood”, pokazując, jak chłopak z wypożyczalni kaset wideo stał się demiurgiem masowej wyobraźni. Autor świetnie dokumentuje proces twórczy, w którym Tarantino miksuje spaghetti westerny, kino klasy B i francuską nową falę, tworząc z nich nową, wybuchową jakość. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Kradzież jako akt twórczy: Shone przypomina, że Tarantino nie kopiuje, lecz tworzy kolaż z elementów historii kina. To lekcja dla artystów: oryginalność polega na nowym zestawieniu znanych elementów. Wierność własnej wizji: Reżyser uczy bezkompromisowości. Mimo nacisków producentów, zawsze stawiał na swój unikalny rytm i estetykę, co ostatecznie przyniosło mu status legendy. Dialog jako akcja: Książka pokazuje, że u Tarantino rozmowa o burgerach w Paryżu jest równie ważna i napięta jak strzelanina. Duszna atmosfera i najważniejsze rady Recenzję muszę zacząć od dusznej atmosfery, która bije z opisów planów filmowych przytaczanych przez Shone’a. To duszność klaustrofobicznych kadrów, w których postacie są uwięzione w barach, magazynach czy piwnicach, czekając na nieuchronną eksplozję przemocy. Czytelnik niemal czuje zapach prochu i słyszy trzeszczącą płytę winylową w tle. Ta duszność to także napięcie między słowem a czynem – specyficzny tarantinowski suspens, w którym długa rozmowa jest jedynie odliczaniem do brutalnego finału. Książka zachwyca wydaniem – bogactwo fotosów i elegancki skład sprawiają, że to idealna pozycja na prezent. Shone pisze z pasją, a jego anegdoty są soczyste. Brakujące trzy punkty wynikają jednak z pewnej powierzchowności. Autor rzadko zdobywa się na krytykę, omijając kontrowersje wokół osobowości reżysera czy jego relacji z niektórymi aktorami. To raczej celebracja geniuszu niż obiektywny portret, co sprawia, że dla wnikliwego badacza kina książka może wydać się zbyt „bezpieczna”. „Tarantino. Nieprzewidywalny geniusz” to efektowny hołd dla człowieka, który przywrócił kinu radość z opowiadania historii. Shone stworzył przewodnik po świecie, w którym krew ma kolor jaskrawej czerwieni, a każde zdanie jest kultowe.

W Rosji mawia się, że „więzienie i torba żebracza może przypaść w udziale każdemu”. Każdy, od oficera, biznesmena, polityka po prawnika może z dnia na dzień wylądować na bruku jako bezdomny, lub zostać skazanym na karę pozbawienia wolności, jeśli jego działania nie spodobają się klasie rządzącej. Już od czasów caratu nie brakowało sposobów, aby objąć represjami osoby uznane za wrogów państwa. Zsyłki na Sybir, katorgi dały początek machinie więziennego terroru, jakim był sowiecki GUŁag. O tym, co działo się w czasach jego świetności, pisali m.in. Sołżenicyn, Szałamow, Herling-Grudziński czy Czistiakow. A co działo się dalej? Jeżeli pomyśleliście, że po upadku ZSRR GUŁag zniknął, to grubo się mylicie. Istnieje i ma się dobrze, lecz pod zmienionym nazewnictwem. Dawny zarząd więziennictwa został odebrany KGB przez Borysa Jelcyna w 1991 roku i przekazany nowej formacji, stanowiącej podwaliny ówczesnej Federalnej Służby Więziennej. Łagry stały się „koloniami karnymi”, lecz duch starej epoki po dziś dzień jest obecny. I to o jednej z nich dziś opowie Aleksiej Fiediarow, autor książki „Człowiek, który siedział”. Autor, który był szefem zespołu prawnego w firmie budowlanej i zarazem kierownikiem działu śledczego w lokalnej prokuraturze, z dnia na dzień, z szanowanego obywatela stał się oskarżonym w sfingowanej przez FSB sprawie korupcyjnej. Otrzymał za nią wyrok 3 lat kolonii karnej. Jako „beesnik” czyli były pracownik służb, trafił do „Czerwonej Kaczki” (nazwa niewymieniona w książce), kolonii znajdującej się w Niżnym Tagile. Nim to się stało, opisał trwające godzinami przesłuchania, a także pobyty w różnych aresztach i więzieniach tranzytowych, nim trafił do miejsca docelowego, zwanego jako „Kolonia karna IK-13”. Na swojej drodze napotykał byłych oficerów służb, wojskowych, czy też drobnych przestępców, którzy status „beesnika” otrzymali chociażby za służbę zasadniczą w oddziałach podległych rosyjskiemu MSW. Samo życie w więzieniach i samej kolonii to niekończące się pasmo absurdów i sytuacji, na myśl o których niejednokrotnie złapałem się za głowę. „Zek” (bo tak określa się osobę skazaną) żyje, pracuje i organizuje. Handluje tym, co ma przy sobie. Od papierosów, po pieniądze i wpływy. Pracując, walczy o wyrobienie norm, za których niezrealizowanie grożą kary. Czeka na „wokandę”, aby móc wyjść wcześniej na wolność. To miejsce pełne „kontrolowanego chaosu”, gdzie jedzenie wydane więźniom nadaje się tylko do karmienia świń, zaś pozornie pozbawione logiki przepisy nakazują przygotować grafik pracy lodówki. Te i inne, równie groteskowe sytuacje, zawarte są w kilkudziesięciu różnych historiach. Opisane w chłodny i wyważony sposób, potrafią wyciągać z czytelnika różne emocje. Od wzburzenia po smutek. Niektóre wywołują lekki uśmiech na twarzy. Choć w Zonie (tak potocznie mówi się o kolonii karnej) emocje nie są najlepszym sprzymierzeńcem, książka ta nie zostawiła mnie obojętnym wobec tego, jak łatwo jest trafić w szpony rosyjskiego systemu karnego. O systemie penitencjarnym w Federacji Rosyjskiej nie dowiemy się za wiele, lecz książka ta nie jest reportażem o nim. „Człowiek, który siedział” to relacja ze świata, w którym aby przeżyć, trzeba czasem zastanowić się nad tym, czy dehumanizacja jest wystarczającą ceną tego, aby doczekać względnie wygodnie końca kary. Przeczytajcie i oceńcie sami.

Genialna robota etnograficzna - niesamowite ile autorce udało się wydobyć relacji o wydawałoby się, daleko minionej przeszłości. Książka podejmuje się kompleksowego uporządkowania wątków dotyczących podworskiej rzeczywistości - dotyka zarówno złożonych relacji społecznych pomiędzy wsią a dworem, jak i konsekwencji przestrzennych dla współczesnej wsi -frapujących dla każdego kto jeździ po polskich wsiach rowerem. Pokazuje kolejną z "prześnionych rewolucji", o których mówi się zaskakująco mniej niż o uwłaszczeniu pożydowskim i poniemieckim - a także trwałość dawnych podziałów, rzucających więcej światła na społeczeństwo współczesnej wsi. Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć współczesną Polskę.

To mogłaby być świetna xiążka. Albo nawet kilka xiążek. Gdyby tylko Lis zdecydował się o czym chce pisać. A pomysłów miał sporo. Mógł pisać o pierwszych polskich olimpijczykach. Mógł o tych polskich sportowcach, którzy wbrew przeciwnościom wyszarpali medal olimpijski, lecz nie złoty, więc zostali zapomniani. Mógł pisać o tych sportowcach, którzy zostali wymazani z kart historii polskiego sportu bo odważyli się zamienić biało-czerwony dres z „orzełkiem” na biało-niebieski z gwiazdą Dawida. Mógł, więc pisać o terrorze na olimpiadach – oddolnym, niezaplanowanym (Monachium) i odgórnym, usankcjonowanym przez organizatorów (Berlin, Moskwa). Mógł pisać o walce niepełnosprawnych sportowców. Walce zarówno o medale na olimpiadach, jak i o walce o to by walczyć na olimpiadzie. Mógł napisać o tym jak dzięki skromnej młodej matce z Wrocławia Polska była przez kilka dni sportową potęgą większą niż USA. Mógł pisać o olimpiadzie bez widzów w czasach pandemii albo o sportowcach z tęczową flagą, również tych reprezentujących Polskę. Jak widać Lis miał dobre tematy w ręku. Szkoda, że nikt nie uprzedził go, że dużo, nie znaczy dobrze. W efekcie powstała xiążka, która jest bardzo niespójna, chaotyczna i bez myśli przewodniej, bowiem tytuł „Stulecie przeszkód. Polacy na igrzyskach” postrzegam jako dramatycznie naciąganą próbę sklejenia opisywanych historii w jedną całość. Próbę nieudaną niestety. Wielka szkoda, bo Lis pisać ciekawie potrafi. Nie potrafi tylko zdecydować się o czym chce pisać.

Ależ to była uczta...Z czystym sumieniem 10/10. Prawdopodobnie lepszej książki w tym roku, nie przeczytam. To moje drugie spotkanie z reportażem Martineza. Pierwsze, to była książka "Bestia. O ludziach, którzy nikogo nie obchodzą", jakieś 3 lub 4 lata temu. No, ale "Młody z Hollywood" to już mistrzostwo świata. To historia sicario z gangu Mara Salvatrucha w Salwadorze ( ponad 50 zabitych osób), który został objęty programem ochrony świadków. Autorzy książki (bo tę Oscar napisał wraz z bratem) docierają do niego i przez dwa lata spotkań opowiada swoją historię. Międzyczasie książka jest przeplatana historią gangu, powstałego w USA w Kalifornii, jego późniejszymi działaniami w Salwadorze i historią polityczną Salwadoru. Książka nie kończy się happy endem, bo tytułowy Młody, będąc świadkiem i tak zostaje zlikwidowany. Zdradzam to tylko dlatego, że dowiecie się tego od razu, bo książka zaczyna się od jego pogrzebu... Polecam i miłej lektury:)

Książka „Wowa, Wołodia, Władimir” bez owijania pokazuje, kim naprawdę jest Władimir Putin – bez pudrowania i propagandowej ściemy. Autorka prowadzi narrację wprost, momentami aż brutalnie, i dobrze, bo do takiej postaci nie pasuje delikatny język. Wychodzi z tego obraz człowieka bez skrupułów, który od początku konsekwentnie budował swoją władzę kosztem innych. Najmocniejsze jest to, jak książka łączy jego przeszłość z tym, co robi dzisiaj – i nagle wszystko zaczyna się układać w jedną, dość mroczną całość. Nie ma tu prób usprawiedliwiania – raczej jasny przekaz, że mamy do czynienia z wyjątkowo bezwzględnym graczem, mówiąc wprost,:postać skrajnie cyniczna i moralnie odpychająca. Czyta się to szybko, ale zostaje w głowie, bo trudno przejść obojętnie obok takiego portretu człowieka i władzy.

Klasycznie porządna biografia postaci, która swoimi nietypowymi działaniami w czasie Drugiej Wojny Światowej sprawiła, że nawet jeśli nie bardzo wiemy kim był, to wielu wie co zrobił. Servant bardzo solidnie opisuje jego karierę i drogę, odzierając z nimbu jakim próbowały go otaczać w swoim czasie środowiska skrajnie prawicowe. Mamy jego drogę u boku "jego Fuhrera" bez unikania niewygodnych pytań. Jednocześnie francuski Autor dość ciekawie pokazuje jego ograniczenia w labiryntach nazistowskiej władzy. No i oczywiście jest słynny lot i "misja" tak niewiarygodna że aż trudno uwierzyć, by mógł sądzić że się uda. Lot który u wielu ważył na jego późniejszej ocenie (rzekomy "posłaniec pokoju"). Jest trochę o tajemniczych zachowaniach samego Hessa w niewoli (symulowanie zaników pamięci) ale bez epatowania tym i budowania piętrowych spisków. Na końcu trzeba przyznać że Servant robi świetną robotę rozbijając te wszelkie wielkie teorie (sobowtór, tajne działania brytyjskich służb etc.). Finalnie dostajemy porządną biografię postaci która finalnie jest dość... zwyczajna. Nie znajduje większych minusów po jakimiś drobnymi potknięciami (np. Autor pokazuje jak krótką karierę pilota miał Hess w 1918 r. a potem raz nazywa go "Asem z Pierwszej Wojny" ;) ale to drobiazgi jak napisałem.

Książka „Adwokaci. Zraniony zapał” autorstwa Artura Nowaka to pozycja, która na polskim rynku literatury faktu i reportażu prawniczego odbija się szerokim echem, budząc skrajne emocje. Nowak, znany z bezkompromisowego podejścia do trudnych tematów społecznych i instytucjonalnych, tym razem zagląda za kulisy profesji, która w powszechnym odbiorze kojarzy się z prestiżem, pieniędzmi i władzą. Moja ocena to solidne 8/10 – to lektura bolesna, ale niezwykle potrzebna. Demitologizacja palestry Największą wartością tej publikacji jest brutalne odarcie zawodu adwokata z filmowego blichtru. Nowak nie pisze o salach sądowych rodem z seriali, ale o ludziach, którzy w pewnym momencie swojej drogi zawodowej poczuli, że ich początkowy idealizm – ów tytułowy „zapał” – został zmiażdżony przez system, cynizm środowiska lub ciężar ludzkich dramatów. Autor oddaje głos prawnikom, którzy nie boją się przyznać do wypalenia zawodowego, depresji czy etycznych dylematów, które spędzają im sen z powiek. To portret środowiska hermetycznego, często toksycznego, w którym słabość jest traktowana jako błąd w sztuce. Studium systemu Nowak z chirurgiczną precyzją punktuje wady polskiego wymiaru sprawiedliwości. Pokazuje, jak biurokracja, przewlekłość postępowań i brak empatii ze strony sędziów wpływają na kondycję psychiczną obrońców. To nie jest tylko książka o ludziach, to reportaż o mechanizmach, które sprawiają, że zawód zaufania publicznego staje się areną walki o przetrwanie. Lektura ta prowokuje do pytania: czy adwokat, który sam jest emocjonalnie „zraniony”, jest w stanie skutecznie chronić prawa innych? Plusy publikacji: Wiarygodność i autentyzm: Rozmowy są szczere, często intymne, co pozwala czytelnikowi poczuć ciężar opisywanych historii. Ważna tematyka społeczna: Książka przełamuje tabu dotyczące zdrowia psychicznego w zawodach prawniczych. Styl narracji: Nowak pisze sprawnie, dynamicznie, unikając hermetycznego żargonu, dzięki czemu pozycja jest przystępna dla laika. Wielowymiarowość: Autor nie ocenia swoich rozmówców, lecz stara się zrozumieć kontekst ich decyzji i kryzysów. Minusy publikacji: Jednostronność przekazu: Momentami można odnieść wrażenie, że autor skupia się wyłącznie na mroku, pomijając jasne strony zawodu czy sukcesy systemowe. Chaos kompozycyjny: Niektóre wątki wydają się powtarzalne, a przejścia między poszczególnymi historiami bywają zbyt gwałtowne. Emocjonalny ciężar: Dla wrażliwego czytelnika nadmiar pesymizmu może być przytłaczający, co utrudnia lekturę „na raz”. „Adwokaci. Zraniony zapał” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla prawników i studentów prawa, ale dla każdego, kto chce zrozumieć, jak wielką cenę płaci się za stanie na straży sprawiedliwości. To otrzeźwiający prysznic dla idealistów i fascynujący dokument naszych czasów.

"Przemoc jest jednym z najintensywniej przeżywanych doświadczeń, a dla tych, którzy są zdolni jej się poddać, jest jedną z najintensywniejszych przyjemności." Bill Buford – amerykański dziennikarz przybył do Wielkiej Brytanii pod koniec lat siedemdziesiątych. To okres, w którym eskaluje kibolska przemoc na stadionach a angielscy kibice stają się sławni na całym świecie. Buford postanawia poznać to środowisko. Wejść do środka, zrozumieć tych ludzi. Ma głowę pełną stereotypów – bezrobotni, sfrutrowani, wykluczeni, którzy chcą wykrzyczeć swój bunt na stadionach i ulicach. Dość szybko okazuje się, że ta powierzchowna ocena nie jest do końca prawdziwa. Nacjonalizm, rasizm, potrzeba przynależności do jakiejś grupy oraz oczywiście specyficznie rozumiana potrzeba “zabawy”, to tylko część elementów składających się na fenomen kibolstwa, który Anglicy z powodzeniem wyeksportowali do całej Europy. [...] całość: https://www.speculatio.pl/miedzy-kibolami/

Trudno odmówić Robertowi Krasowskiemu zręcznego pióra publicysty. "O Michniku" nie jest standardową biografią, gdzie czytelnik znajdzie historię życia bohatera od kołyski do czasów współczesnych. Autor skupił się na Michniku aktywnym politycznie, czyli od czasów KOR-u do afery Rywina. Aby zobaczyć fazy zmian politycznych orientacji Adama Michnika, wraz z jego niezmiennymi cechami charakteru, po książkę Krasowskiego należy niewątpliwie sięgnąć. Również po to, aby zobaczyć tę postać z wielu perspektyw ludzi, których cytaty Krasowski przytacza na kartach książki. Szkoda tylko, że nie ma bezpośrednich przypisów do nich w tekście. Ale to można autorowi wybaczyć. Dla mnie pozycją ciekawa, choć brak wczesnych lat redaktora naczelnego "Gazety" oraz niektóre zbyt przegadane rozdziały, przy zastosowaniu formuły braku obszernych omówień niektórych zagadnień z udziałem Michnika, skutują taką, a nie inną oceną.

Melancholia to słowo, które najlepiej definiuje pierwsze spotkanie z książką Marcina Wojdaka „Ostatni turnus. Pocztówki z wczasów w PRL-u”. Autor zabiera nas w podróż po świecie, który niby wciąż istnieje w fizycznej formie betonu i szkła, ale mentalnie i kulturowo dawno już odpłynął w niebyt. Warstwa estetyczna tej publikacji jest wręcz hipnotyzująca – to hołd złożony architekturze modernizmu, która w czasach Polski Ludowej miała być obietnicą nowoczesności i powszechnego odpoczynku. Wojdak, znany z prowadzenia popularnego profilu „Cosmoderna”, udowadnia, że stare ośrodki wypoczynkowe, mimo łuszczącej się farby i powybijanych szyb, posiadają unikalną duszę, której próżno szukać w dzisiejszych, zunifikowanych hotelach. Książka zasługuje na solidne 7/10, będąc czymś pomiędzy albumem fotograficznym a sentymentalnym reportażem. Autor skupia się na dawnych ośrodkach Funduszu Wczasów Pracowniczych (FWP), które niegdyś tętniły życiem, zapachem stołówkowej zupy mlecznej i dźwiękiem dancingów. Dziś te obiekty to często straszące pustostany, monumentalne szkielety ukryte w lasach lub, co gorsza, bryły bezlitośnie wyburzane pod kolejne apartamentowce. Wojdak z czułością dokumentuje te „umierające” miejsca, zanim znikną na zawsze z polskiego krajobrazu. Opisuje m.in. ikoniczne ośrodki w Ustroniu czy Jastrzębiej Górze, pokazując, jak ambitne wizje architektów tamtej epoki zderzyły się z brutalnością wolnego rynku i upływem czasu. Największym atutem tego tomu jest jednak sposób, w jaki autor łączy obraz z tekstem. To nie jest suchy katalog budynków. Wojdak pisze z lekkim przymrużeniem oka, wplatając w opisy anegdoty o wczasach pod gruszą, regulaminach korzystania z kąpielisk i specyficznej estetyce wnętrz typu „wczesny Gierek”. Fotografie zawarte w książce nie są tylko dokumentacją zniszczeń – to artystyczne kadry, które wydobywają piękno z geometrycznych form, mozaik i finezyjnych konstrukcji klatek schodowych. Autor ma niezwykłe oko do detalu, potrafiąc dostrzec poezję w zardzewiałej balustradzie czy opuszczonej recepcji, wyszukanych mozaikach lub awangardowych stołówkach czy świetlicach. Mimo wyraźnej fascynacji autora, książka pozostawia pewien niedosyt informacyjny – chciałoby się czasem dowiedzieć więcej o samych twórcach tych budowli lub o losach konkretnych miejsc po transformacji. Niemniej, „Ostatni turnus” to przepiękny, wizualny zapis tęsknoty za pewną epoką i doskonałe studium przemijania. To lektura, która skłania do refleksji nad tym, jak traktujemy nasze architektoniczne dziedzictwo i czy potrafimy docenić wartość budynków, które nie pasują do współczesnych kanonów piękna.

Osoba Pana Władysława Bartoszewskiego bardzo mnie zainspirowała. Jego postawa i zaangażowanie było legendarne, a anegdoty z nim związane bardzo ciekawie ukazują jego życie. W 8. rocznicę jego śmierci postanowiłem napisać o nim wiersz i wstawiłem go na YT https://youtu.be/7n8xY_xri5E PRZESŁANIE DLA MŁODYCH Cześć chłopaku i dziewczyno! Do Was moje słowa płyną. Będzie szybko, choć treściwie O tym, co w życiu właściwe. Jak się głównym nurtom nie dać; Trudne czasy w lepsze zmieniać. Najpierw swoją dumę ukryj. Wiem, że lubisz iść na skróty, Lecz wygoda lubi przysnąć. Tu chodzi o Waszą przyszłość! Każdy człowiek chce “coś” znaczyć. O to "coś" warto powalczyć. Co szeleści w tej kopercie? Niszczysz zdrową konkurencję? Hajs i sława bez wysiłku? Ile wstrzykniesz dla wyników? Swe nazwisko w kiblu spuszczasz, Ale życia nie oszukasz… Ludzie mówią: "Jak Pan może?! Jak żyć Panie profesorze?! Inni kradną jeszcze więcej…" Właśnie tak się wpędza w nędzę. Sam porównaj: klucz i wytrych: Wciąż warto być przyzwoitym, Choć nie zawsze się opłaca. Dobro, mimo przeszkód, wraca. Gdyby spojrzeć drugiej strony, Tak jak świat jest wywrócony, To opłaca się być zbirem, Ale tylko krótką chwilę. Choćbyś wszystkich okłamywał, Prawda na wierzch wciąż wypływa. Mocne słowa? Mają boleć. Chcę podkreślić siłę pojęć. Czym jest wolność, sam poznałem, Gdy w obozie pracowałem. Wysłuchałem rady w piekle: "Tylko nie przejdź obojętnie, Kiedy nagle wszystko stracisz. Ważne jest, jak na to patrzysz. Będą chwile na zwątpienia. Znajdź powody, by doceniać. Każdy okruch syci w głodzie… Z tym podejściem wytrwać możesz. Będą chcieli Cię przekupić, Żebyś głos sumienia zdusił. Za cukierka i nadzieję Pójdziesz pierwszy na stracenie. I w ten sposób jak pionkami Rozgrywają Cię tyrani. Zrobią ile im pozwolisz, Chyba, że się już nie boisz…" Kiedyś broniłem Warszawy Dla naprawdę ważnej sprawy. Dzisiaj znowu głos zabieram. Nie dam orła sponiewierać. Powiem Tobie jak do wnuka: "Zrozum i innych pouczaj. Chcę, byś miał się o co oprzeć. To, nad czym się skupiasz, rośnie. Doceń wolność, działaj mądrze, Żebyś umiał w lustro spojrzeć. I nie ważne, skąd pochodzisz, Ani to, czym się ozdobisz. Daj świadectwo, że potrafisz." Podpisano: Dziki Tapir W 8 rocznicę śmierci, ku pamięci polskiego patrioty z wieloma honorowymi odznaczeniami. Władysław Bartoszewski przyjął na siebie ciężar nienawiści, a potem lekkim piórem pisał o przebaczeniu, tolerancji i historii bez cenzury. Zacytuję teraz jego pamiętne życzenia, które miał zwyczaj składać swoim młodym rozmówcom: "Życzę burzliwego rozwoju". Ten wiersz to fragment całości. Kiedyś będzie w formie książki. Paweł Sawicki 24.04.2023

Szybko się czyta, bo człowiek chce jak najszybciej dotrzeć do tytułowego tematu i poznać jego szczegóły. Niestety okazuje się, że o Smoleńsku jest dopiero druga połowa książki (plus wstęp), a całość lepiej określałby tytuł: "Życiorys M. Laska + wątek smoleński". Trochę rozczarowujące. Spodziewałem się bardziej technicznej analizy, w końcu rozmówcą jest inżynier, ekspert od lotnictwa. Tymczasem książka skupia się głównie na polityce (o samej katastrofie jest bardziej w długofalowych zaniedbaniach) - co samo w sobie nie jest zarzutem, w końcu tytuł już to niejako przewiduje. Jeśli ktoś oczekuje, że lektura będzie czymś w rodzaju odcinka "Katastrofy w przestworzach" to tak niezbyt.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Bardzo ciekawa książka, ukazująca jak macki Kremla są długie, jak bandyta wykańczał innych bandytów, którzy myśleli, że na Wyspach Brytyjskich będą nietykalni. Jedyną osobę, której naprawdę żal w całej tej rosyjskiej vendettcie był Litwinienko. Natomiast większość ofiar Putina i jego służb to bandyci, którzy razem z nim i dzięki niemu zarobili majątki kosztem rosyjskiego społeczeństwa. Pokazuje to także nieudolność brytyjskich służb chociaż w tym wypadku można się raczej domyślać jak bardzo angielskie służby są przesiąknięte rosyjską agenturą. Dochodzi także kwestia hipokryzji Zachodu względem Rosji w owym czasie, tak jak ma to miejsce obecnie względem państwa położonego w Palestynie, ale geopolityka to temat na inną książkę.