Mój mąż jest z zawodu dyrektorem. Czyli Jak u Barei 2

Książka ciekawa bo i postać nietuzinkowa. Myślę, że jest dobrze napisana, chociaż w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest to czasem biografia Laskowika... Na minus trzeba zaliczyć rozpisane monologi, czy skecze kabaretowe. Rozumiem, że trzeba jakoś nakreślić tło, ale całą scenkę kabaretową? Ja w dodatku znam te teksty na pamięć, więc patrzę na nie trochę jak na zapchaj dziurę, a takich rozpisek było co najmniej kilka. Co więcej wydaje mi się, że w tej biografii jest parę luk. Szkoda, że nie wszystkie wątki są pociągnięte, wyjaśnione, doprecyzowane. Nie mniej warto sięgnąć po te pozycje. To nie jest typowa laurka dla wielkiego artysty, więc dziennikarska praca dobrze wykonana.

Audiobook Jan Kobuszewski - postać bardzo charakterystyczna( wysoki na twarzy i pociągłego wzrostu). Takim widzieliśmy go z zewnątrz. A jakim człowiekiem był w środku, dowiedziałam się po wysłuchaniu biografii. Bardzo dobrze i ciekawie podane historie z jego życia prywatnego i zawodowego. Świetnie oddane relacje z otaczającymi go ludźmi. Cieszę się, że przypomniałam sobie postać Pana Jana K.

Dzisiejszej młodzieży Mieczysław Czechowicz pewnie jest tak obcy jak mnie wyższa matematyka. A dla mnie to głos Misia Uszatka, profesor badający zawartość cukru w cukrze, uroczy tani drań. Aktor tajemniczy, osobny, skrywający swoje sekrety. I ta książka, choć przeczytałam ją z przyjemnością, nie rozwiała tej mgły niedopowiedzeń. Może i dobrze?

To reporterska opowieść o powstawaniu jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich seriali lat 70., o jego twórcach, aktorach, a także kulturze i obyczajowości epoki późnego Gierka, którą serial pokazywał, będąc świadectwem swoich czasów. Autor przybliża sylwetkę reżysera i scenarzysty Jerzego Gruzy i współtwórcy scenariusza K. T. Toeplitza, a także aktorów. Gruza jako uważny obserwator różnych ludzkich typów i sposobów zachowań rysował typy ludzkie ostrą, wyrazistą kreską, z wykorzystaniem pewnych cech charakterystycznych, by dana postać była ekstraktem swoich najcharakterystyczniejszych cech. Pokazywał życie w krzywym zwierciadle, a nie odwzorowywał je w skali 1:1, tak jak to się robi w dzisiejszych telenowelach. Dajbor sięga również do wcześniejszego, genialnego serialu Gruzy „Wojna domowa”, a także mówi o kontynuacjach serialu - „40-latek. 20 lat później” i radiowym słuchowisku „Studenci trzeciego wieku. 40 lat minęło jak jeden dzień” - które nie odniosły większego sukcesu.

Przeczytana jako inspiracja przed kolejną wyprawą na Łotwę (czy już też trzeba poprawnie politycznie pisać „w Łotwę”?) i Estonię. Tym razem trasa miała omijać z daleka oczywistości typu Ryga czy Tallin, więc wymagała staranniejszego planowania. „Kresy północy” czyta się przyjemnie (pomijając repetycje wynikające pewnie z pracy w duecie i słabej korekty), ale niestety lektura nie dostarczyła przekonujących argumentów za zmianą wcześniej zaplanowanej marszruty. Tym bardziej, że ostańce polskości nie są w tamtych rejonach tak imponujące i przemawiające do wyobraźni jak te spotykane w Wilnie czy Lwowie, a z próżnego i Salomon nie naleje. „Kresy północy” miały jednak wpływ na pozycje zamawiane z menu knajp. I muszę się zgodzić z autorami, że np. śledź z białym serem i ziemniakami (Kartupeļi ar siļķi un biezpienu) czy deser z ciemnego chleba i bitej śmietany (Rupjmaizes Kārtojums) to wbrew pozorom coś, za czym można po powrocie tęsknić.

"C'est la vie" Andrzeja Zauchy to piosenka, która znajduje się na moim życiowym TOP10, ale poza kilkoma innymi popularnymi utworami, ten artysta był mi bliżej nie znany jako osoba. Oczywiście wiedziałam o jego tragicznej śmierci, której okoliczności sprawiały, że możnaby się po nim spodziewać rockandrollowego życia artysty bawidamka. Jak zwykle, prawda jest inna. Autor w drobiazgowej, skupionej głównie na karierze artystycznej biografii, przybliża nam postać wybitnie uzdolnionego muzycznie samouka, człowieka szalenie pozytywnego, skromnego i w ogóle niepasującego do rozpasanego gwiazdorskiego życia. Proporcje akcentów w tej książce sprawiają, że nadaje się ona przede wszystkim dla pasjonatów polskiej muzyki jazzowej i rozrywkowej, a nie poszukiwaczy sensacji czy po prostu wielbicieli biografii jako takich (bo ich może zanudzić drobiazgowa analiza krakowskiej sceny muzycznej na przestrzeni 30 lat). Ja sama bardzo lubię książki o polskiej muzyce i zazwyczaj staram się słuchać wspominanych w nich utworów i tworzyć odpowiednie playlisty na YT. Tym razem nie miałam takiej możliwości, przez co ujawniła się najwieksza wada tej książki - brak indeksu utworów na końcu, dzięki któremu słuchając możnaby wracać do informacji o nich. Wiele pada w różnych miejscach, więc tym bardziej indeks czy skorowidz ułatwiłby ich prześledzenie. Drogie Wydawnictwo Literackie, uzupełnijcie to koniecznie przed następnym wydaniem, a książka będzie kompletna.

Znałam, znałam tego pana, oglądałam jego afektacje. Z jednej strony historia przywodzi mi na myśl biografię innego gaduły z peerelowskiej telewizji, Tony'ego Halika, z drugiej dostajemy opowieść o powojennych losach muzyki operowej w Polsce, demoludowych smaczkach z festiwali w Łańcucie czy Krynicy, o mitomani połączonej z żyłką do interesów. Biografia bez klęcznika, czyli w sumie podejście właściwe, ale zorientowałam się też w którymś momencie, że życie głównego bohatera wg tej relacji składało się głównie z pracy, wkładania nadludzkiego wysiłku w cel zaistnienia, wybicia się ponad przeciętność za pomocą jedynego dostępnego talentu: umiejętności kwiecistego opowiadania niestworzonych rzeczy. Trochę to niepełne, autor zerkał z daleka; biografia o przejawach, nie o wnętrzu człowieka.

Jeśli czytelnik jest fanem filmów Stanisława Barei, to nie potrzebuje tak szczegółowego opisu różnych kultowych scen. Jeśli nie jest, to ten opis i tak niczego nie przybliża. To jest istotny minus tej książki (poza tym UMCS nigdy nie miał kierunku medycznego). Natomiast chwała autorowi za przywołanie biografii bohaterów drugoplanowych, filmów znakomitego reżysera. I za to ostatni plusik.

Staram się podejść pozytywnie do książki i widzieć głównie zalety (ze względu na bohatera tej historii). Bardzo podobały mi się pamiętniki Barei z lat młodości oraz listy do najbliższych. Poznajemy reżysera z najlepszej strony: zabawnego, inteligentnego, z dystansem do siebie i smutnej wówczas rzeczywistości. Ale niestety część korespondencji była dla mnie nudna i niepotrzebna.

Swietnie napisana biografia prezydenta Warszawy. Autor przybliza te nietuzinkowa postac. A i nie wiem czy zdejmuje z piedestalu. Wywodzacy sie z Legionow polityk, moze karierowicz, a na pewno skrupulatny biurokrata, pnie sie po stopniach i zmienia stanowiska. Tak jak w dzisiejszych czasach wszystko podszyte jest polityka. Takze rady miast w Miedzywojniu, ktore jest trudnym ekonomicznie czasem. Starzynski zarzadza komisarycznie stolica, gdzie, jak i dzisiaj, stanowisko to moze byc winda do prezydentury kraju. W czasie wybuchu 2 WS staje na wysokosci zadania i nie bez powodu nazywany jest bohaterskim prezydentem, a jego przemowienia utrwalone na Youtube. Bardzo ciekawa lektura i dobrze spedzony czas. Naturalnie polecam.

Z książką „Poli Raksy twarz” mam mały problem – bo całość jest ciekawa, ale więcej tu informacji o filmach i innych aktorkach niż tytułowa bohaterka. Dzieje się tak dlatego, że Pola Raksa od ponad dwudziestu lat żyje w samotności; wycofała się z życia publicznego, nie udziela wywiadów i nie spotyka z dziennikarzami. Informacji na jej temat Krzysztofowi Tomasikowi nie udzielili także jej bliscy. Zatem pisanie biografii w takiej sytuacji wydaje się karkołomne. Autor zaznacza jednak we wstępie, że to nie klasyczna biografia, więc warto wciąć to pod uwagę, sięgając po książkę, której tytuł nieprzypadkowo nawiązuje do kultowej piosenki Perfectu. Na podstawie różnych źródeł autor odtworzył i nawet ciekawie opisał karierę Poli Raksy. Opatrzył ją cytatami z udzielanych przez nią niegdyś wywiadów oraz komentarzami ludzi ze świata filmu i teatru. Wyłania się z tego obraz aktorki, która pierwszą dużą rolę zagrała, będąc nastolatką (w ekranizacji „Szatana z siódmej klasy”), szybko stała się ikoną piękna, ale nie przewróciło jej to w głowie. Dużo miejsca autor poświęca kwestii urody polskich aktorek, które debiutowały w latach 50. i 60. minionego wieku. Reżyserzy często chcieli, by były piękne, wdzięczne, młodziutkie, a jednocześnie ...doświadczone zawodowo, co się wyklucza. Często były też traktowane w seksistowski sposób – uważano, że mają upiększać filmy, a ich kreacje traktowano drugorzędnie. Różnie ułożyły się kariery i osobiste losy tych aktorek (m.in. Barbary Brylskiej, Elżbiety Czyżewskiej, Magdaleny Zawadzkiej, Kaliny Jędrusik, Teresy Tuszyńskiej, Małgorzaty Braunek, Beaty Tyszkiewicz). Nieraz dowiadujemy się o nich więcej niż o tytułowej bohaterce. Dlaczego warto przeczytać „Poli Raksy twarz”? Bo dużo w niej ciekawostek i anegdot ze świata filmu oraz teatru. Interesująco autor opisał też rolę urody w robieniu kariery – może ona bowiem i okazać się przepustką, i przekleństwem, gdy aktorka zostaje zaszufladkowana albo staje się „produktem”, na którym się zarabia. To chyba kwestia ponadczasowa, bo dotyczy nie tylko kinematografii i telewizji sprzed dekad.

Autor wyrusza w podróż po zapomnianych wsiach i miasteczkach Bieszczadów Wschodnich, śladami ludzi, którzy kiedyś tworzyli ten region. Opowiada o wysiedleniach, Akcji „Wisła”, znikających cmentarzach, cerkwiach i pustych dolinach, w których historia została brutalnie przerwana. Spotyka nielicznych mieszkańców, potomków dawnych osadników i tych, którzy próbują dziś żyć w cieniu przeszłości. Książka pokazuje Bieszczady jako przestrzeń pamięci, straty i niedopowiedzianej tożsamości. To nie tylko podróż geograficzna, ale też wędrówka przez trudną historię pogranicza.

„Scena nie wybacza kłamstwa, a życie za kulisami wymaga jeszcze większej autentyczności niż najtrudniejsza partia operowa”. Fabuła tej autobiograficznej opowieści, spisanej w formie rzeki przez Agatę Ubysz, to fascynująca podróż przez życie jednej z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych. „Małgorzata Walewska. Moja twarz brzmi znajomo” nie jest jednak sztywnym katalogiem sukcesów i owacji na stojąco w Metropolitan Opera czy Covent Garden. To przede wszystkim dynamiczna historia o determinacji, wielkiej pasji i ogromnej cenie, jaką płaci się za wejście na szczyt światowej wokalistyki. Autorka prowadzi nas od momentu narodzin miłości do muzyki, przez mordercze lata edukacji i pierwsze kroki na międzynarodowych scenach, aż po moment, w którym stała się ikoną popkultury jako jurorka w popularnym programie telewizyjnym. To relacja z życia w wiecznej podróży, między garderobą a hotelem, gdzie blask jupiterów często musi zrównoważyć samotność i fizyczne wycieńczenie. Bohaterką centralną jest oczywiście sama Małgorzata Walewska – postać o niezwykłej charyzmie, obdarzona nie tylko potężnym mezzosopranem, ale i ciętym dowcipem oraz rzadko spotykanym dystansem do samej siebie. Walewska w tej książce nie kreuje się na posągową diwę. Wręcz przeciwnie, z rozbrajającą szczerością opowiada o swoich lękach, wpadkach scenicznych, problemach zdrowotnych i trudnych wyborach osobistych. Obok niej pojawia się cała plejada barwnych postaci ze świata kultury: od wielkich dyrygentów i partnerów scenicznych, takich jak Luciano Pavarotti czy Placido Domingo, po bliskich, którzy musieli dzielić ją z jej wielką kochanką – muzyką. To portret kobiety silnej, a jednocześnie wrażliwej, która potrafi przyznać się do słabości, co czyni ją niezwykle bliską czytelnikowi. Moja ocena tej pozycji to solidne 7,5/10. Największą zaletą tekstu jest jego niesamowita energia i autentyczność. Książka tętni życiem, a głos Walewskiej brzmi w niej niezwykle wyraźnie – jest to narracja pełna anegdot, które bawią do łez, ale i momentów głębokiej refleksji nad istotą sztuki. Współpraca z Agatą Ubysz zaowocowała tekstem bardzo płynnym, w którym udało się zachować specyficzny rytm wypowiedzi artystki. Kolejnym atutem jest bogaty materiał ilustracyjny i staranne wydanie, które sprawia, że obcowanie z tą historią jest przyjemnością również estetyczną. Autorzy świetnie balansują między sferą zawodową a prywatną, nie wchodząc przy tym w niepotrzebny wuejeryzm, ale zachowując wystarczający stopień intymności, by czytelnik poczuł się zaproszony do świata diwy. Mimo wielu zalet, przyznając ocenę 7,5/10, muszę wskazać na pewien chaos chronologiczny, który momentami wkrada się w opowieść. Formuła wywiadu-rzeki sprawia, że narracja czasem przeskakuje między dekadami w sposób dość gwałtowny, co może dezorientować czytelnika nieznającego dokładnie biografii artystki. Niektóre wątki dotyczące techniki wokalnej czy specyfiki pracy w konkretnych teatrach operowych są potraktowane dość pobieżnie, pozostawiając lekki niedosyt u melomanów szukających bardziej technicznej wiedzy o warsztacie śpiewaka. Niemniej jednak, dla szerokiego grona odbiorców, te dygresje mogą okazać się zbędne w obliczu tak barwnej opowieści życiowej. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Głos jest tylko narzędziem, ale to osobowość sprawia, że muzyka staje się nieśmiertelna, a prawdziwa diwa to nie ta, która nigdy nie upada, lecz ta, która potrafi z uśmiechem wstać po każdej życiowej arii. Podsumowując, „Małgorzata Walewska. Moja twarz brzmi znajomo” to lektura obowiązkowa nie tylko dla fanów opery, ale dla każdego, kto ceni inspirujące historie o silnych kobietach. To książka, która uczy, że sukces to nie tylko talent, ale przede wszystkim ciężka praca i odwaga, by pozostać sobą w świecie, który nieustannie narzuca nam maski. Walewska udowadnia, że można podbić świat i nie stracić przy tym poczucia humoru ani ludzkiej twarzy.

Bohaterką fascynującej książki Katarzyny Jasiołek „Opakowania, czyli perfumowanie śledzia” nie jest konkretna postać, lecz polska ulica i sklepowa półka z czasów PRL-u. Autorka zabiera nas w sentymentalną, ale pozbawioną naiwności podróż do świata, w którym projektanci musieli mierzyć się z permanentnym brakiem surowców, a mimo to tworzyli znaki graficzne i opakowania uznawane dziś za ikony designu. Fabuła tej bogato ilustrowanej publikacji to rzetelna analiza ewolucji polskiej grafiki użytkowej, reklamy i handlu – od powojennej odbudowy, przez gierkowską dekadę otwarcia na Zachód, aż po szary schyłek lat 80. Moja ocena tej pozycji to mocne 7,5/10. Katarzyna Jasiołek, znana z doskonałego wyczucia estetyki minionych lat, stworzyła kompendium, które jest czymś więcej niż tylko albumem o „ładnych rzeczach”. To głębokie studium socjologiczne, które tłumaczy, dlaczego w kraju wiecznego niedoboru przykładano tak dużą wagę do estetyki pudełek po zapałkach, puszek po kawie czy etykiet na ocet. Autorka z ogromną sprawnością łączy fakty historyczne z anegdotami o twórcach, których nazwiska często pozostawały w cieniu ich projektów. Estetyka niedoboru Największym atutem książki jest ukazanie kreatywności w warunkach ograniczeń. Jasiołek opisuje, jak polscy graficy, tacy jak Karol Śliwka czy Roman Duszek, musieli „perfumować śledzia” – czyli nadawać atrakcyjną formę produktom, które często były towarem deficytowym lub niskiej jakości. Autorka genialnie punktuje paradoksy tamtej epoki: z jednej strony powstawały genialne logotypy (jak ten PKO czy Mody Polskiej), z drugiej – drukarnie nie dysponowały odpowiednim papierem czy farbami, co sprawiało, że finalny produkt często odbiegał od wizji artysty. Rzetelność badawcza: Jasiołek wykonała tytaniczną pracę, docierając do archiwalnych zdjęć, projektów i wspomnień żyjących twórców. Narracja: Książka jest napisana lekkim, ale merytorycznym językiem. Autorka nie tylko opisuje przedmioty, ale też mechanizmy handlu: od kolejek i „spod lady”, po neonowe witryny wielkich domów towarowych. Warstwa wizualna: Dobór ilustracji jest bezbłędny. Widzimy tu projekty, które wielu z nas pamięta z domów dziadków, ale osadzone w nowym, profesjonalnym kontekście. Warsztatowo publikacja zachwyca dbałością o szczegół. Każdy rozdział to nowa lekcja historii o tym, jak reklama – choć w gospodarce centralnie planowanej wydawała się zbędna – pełniła funkcję edukacyjną i estetyczną. Tytułowe „perfumowanie śledzia” to metafora całej epoki, w której design stawał się formą ucieczki od szarej rzeczywistości. „Opakowania...” to lektura obowiązkowa dla grafików, historyków sztuki i wszystkich, którzy czują nostalgię za estetyką PRL-u. Katarzyna Jasiołek udowadnia, że polska grafika użytkowa tamtych lat była na światowym poziomie, a projektanci potrafili zdziałać cuda, dysponując jedynie talentem i dwiema farbami drukarskimi. To książka, która uczy patrzeć na otaczające nas przedmioty przez pryzmat ich formy i historii, jaką niosą.

Książka podzielona jest na pięć bloków tematycznych: obyczaje, celebryci, film, muzyka i TV. Koper łączy fakty, anegdoty i wspomnienia, tworząc barwny, momentami humorystyczny, ale i nostalgiczny obraz Polski Ludowej „po godzinach”. Autor wspomina luksusowe dobra tamtych lat, smaki PRL-u, kultowe hity epoki, legendę o czarnej wołdze, romanse polityków, sylwestrowe bale oraz różne plotki i ploteczki. Wśród celebrytów pojawiają się m.in. Stanisław Mikulski, który nigdy nie uwolnił się od kapitana Klossa, Irena Kwiatkowska jako kobieta pracująca, Jan Kobuszewski, Kalina Jędrusik, Joanna Chmielewska i Jan Suzin. Koper ujawnia kulisy powstawania klasyki polskiego kina, m.in. „Trylogii” Jerzego Hoffmana, „Nocy i dni” Antczaka, „Trędowatej”, a także hitu filmowego „Poszukiwany, poszukiwana” i „Wielkiej majówki”, wspomina romanse przed kamerą i poza nią oraz wpadki na planie filmowym. Jest tu zabawna anegdotka o romantycznej scenie z „Nocy i dni”, kiedy Karol Strasburger miał zbierać nenufary w stawie, ale wyskoczył z niego, bo do spodni wlazły mu pijawki. Albo historia z filmu „Poszukiwany, poszukiwana”, gdy kierownik produkcji – w ramach oszczędności na kaskaderach – zastąpił Wojciecha Łazukę w scenie upadku ze schodów i skończył z kołnierzem ortopedycznym. 😊 Pojawiają się także opolskie skandale, królowie pop-rocka, zespół Mazowsze i znawca muzyki Bogusław Kaczyński, a także program „Sonda”, telewizyjne seriale „Przygody psa Cywila”, „Wojna domowa”, „Polskie drogi”, „Czterdziestolatek”, „Dom”, „Alternatywy 4” i „07, zgłoś się” oraz dziecięce gwiazdy szklanego ekranu. To naprawdę szeroki przegląd życia społecznego i kultury popularnej w PRL-u, pokazany przez pryzmat ludzi, zwyczajów i symboli tamtej epoki.

Sławomir Koper ma rzadką umiejętność rozbrajania legend. Zdejmuje artystów z piedestału i pokazuje ich bez złotej ramy. Interesuje go nie tylko blask, ale i rachunek wystawiony za sukces – często szczyt powodzenia stawał się początkiem upadku. Koper pisze o ludziach niszczonych przez nałogi, choroby, nadwrażliwość, niedopasowanie do świata i własne słabości. Weryfikuje mity, zdziera z nich patos i zostawia to, co najbardziej ludzkie. Zaskakuje. Zbigniew Cybulski, „polski James Dean”, niepewny własnej fizyczności. Edward Stachura – romantyczny wędrowiec – utrzymujący się z gry w pokera i unikający pracy. Delikatna i ciężko chora Helena Poświatowska kolekcjonująca buty. Piękna Teresa Tuszyńska, zniszczona przez alkohol. Anna German, chorująca po wypadku i śpiewająca dla zwierząt. Andrzej Brycht pijący z Janem Himilsbachem. Wiesław Dymny rozdarty między talentem a autodestrukcją. Ryszard Milczewski-Bruno – czuły kronikarz Polski powiatowej, piewca piwa i małomiasteczkowych knajp. Koper pokazuje, że wielkość i słabość idą w parze, a życie jego bohaterów często naznaczone było chorobami, uzależnieniami i psychiczną kruchością.

„Chachary. Ludowa historia Górnego Śląska” Dariusza Zalegi to książka, która wywraca do góry nogami tradycyjny sposób myślenia o regionie, zazwyczaj zdominowany przez narracje o wielkich rodach przemysłowych, królach węgla czy narodowych powstaniach. Zalega, wierny nurtowi historii ludowej, oddaje głos tym, którzy dotąd stanowili jedynie statystyczne tło – robotnikom, bezrobotnym, buntownikom i tytułowym „chacharom”. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla ogromu pracy archiwistycznej i pasji autora, choć z pewnymi zastrzeżeniami co do momentami zbyt silnego ideologicznego ukierunkowania narracji. Największą siłą tej publikacji jest jej oddolna perspektywa. Zalega z niezwykłą swadą opisuje Śląsk nie jako krainę potulnych i pobożnych górników, ale jako tygiel radykalnych idei, strajków i krwawych potyczek o godność. Autor przywraca pamięć o śląskich anarchistach, socjalistach i komunistach, pokazując, że tożsamość regionu wykuwała się w ogniu walki klasowej, często w poprzek podziałów narodowościowych. Dla czytelnika przyzwyczajonego do dychotomii polsko-niemieckiej, „Chachary” będą prawdziwym szokiem poznawczym – tutaj ważniejszy od języka, którym mówił robotnik, był kolor flagi, pod którą szedł do boju o lepsze jutro. Styl Zalegi jest zadziorny, konfrontacyjny, reporterski i niezwykle plastyczny. Autor potrafi ożywić dawne manifestacje, poczuć dym z kominów dziewiętnastowiecznych hut i zrozumieć gniew ludzi zepchniętych na margines. Książka jest pełna fascynujących mikrobiogramów postaci zapomnianych, które w swoim czasie trzęsły posadami śląskiego przemysłu. To historia „brudna”, pisana z perspektywy familoków i karczem, co stanowi doskonałą i bardzo potrzebną przeciwwagę dla pomnikowej historii regionu. Momentami Zalega bywa tak zafascynowany ruchem robotniczym, że traci niezbędny historykowi dystans. Narracja chwilami staje się jednowymiarowa, a autor zdaje się bagatelizować te aspekty życia śląskiego ludu, które nie pasują do schematu rewolucyjnego buntu (np. silne przywiązanie do tradycji religijnej, które bywało hamulcem dla radykalizmów). Ponadto, gęstość faktów i nazwisk w niektórych rozdziałach może być dla czytelnika spoza regionu przytłaczająca, sprawiając, że lektura staje się chwilami nużąca. Podsumowując, „Chachary” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć Śląsk w całej jego złożoności. Dariusz Zalega udowadnia, że historia ludowa to nie tylko moda, ale konieczność, by obraz przeszłości był pełny. To książka odważna, przywracająca godność tym, których oficjalna historia próbowała wymazać lub uciszyć. Solidne siedem punktów za dekonstrukcję mitów i pokazanie, że prawdziwa dusza Śląska bije nie w gabinetach dyrektorów kopalń, ale w sercach tych, którzy mieli odwagę powiedzieć „nie”. To lektura, która zostaje w głowie i zmusza do odrzucenia wielu utartych schematów ifałszywych założeń o regionie.

W PRL-u bawiono się głównie na potańcówkach i prywatkach. Można było wtedy usłyszeć piosenki, którym udało się zostać hitami i przejść do kanonu znanego kolejnym pokoleniom. Tym razem autorzy przedstawili historię Maryli Rodowicz, Krystyny Prońko, Jerzego Połomskiego, Urszuli Sipińskiej, Skaldów, Dwa Plus Jeden, Budki Suflera, Izabeli Trojanowskiej, Lady Pank i Kombi. Są takie piosenki, które znane są kolejnym pokoleniom… Są tacy piosenkarze, na których wychowują się kolejne pokolenia… To właśnie o takich piosenkarzach i piosenkach jest ta książka… Autorzy postanowili przybliżyć nam w niej historię powstania kultowych piosenek a także początkach kariery kilku piosenkarek i piosenkarzy a także zespołów na polskiej scenie. Książka zawiera dużo ciekawostek dotyczących zarówno ich życia prywatnego jak i kariery, wspomnień i anegdot. PRL. Przeboje. To śpiewała cała Polska to książka, którą czyta się z nostalgią. To książka, która czyta się z zainteresowaniem. Może nie przypadnie do gustu wszystkim czytającym, ale wielu z przyjemnością pozna losy naszych rodzimych piosenkarzy i zespołów a także ponadczasowych hitów muzycznych.

Co łączy licealistki protestujące przeciw zmianie nazwy miasta, piekarza z Piotrowic i ostatniego sołtysa Katowic, a także wiele innych postaci: Wilhelma Szewczyka, Erwina Sówkę, fotografujących tragedię na Wujku? Nie, nie pochodzenie, bo było różne. Łączył ich Śląsk, umiłowanie tej ziemi, życie, które tak bardzo splotło się z losami Katowic. Autorka staje w szeregu piszących świetnie i z czułością o śląskiej małej ojczyźnie. Polecam, nie tylko Ślązakom.

Bardzo przyjemna do czytania książka z wieloma nieznanymi informacjami na temat Papcia. Mogłoby się wydawać, że to będzie w całości biografia, a jest to jednak opowieść dzieci o ich ojcu - o najważniejszych momentach, zwyczajach i problemach. Przekonać się możemy, że tak naprawdę w wielu przypadkach nic nie wyglądało kolorowo. Dowiadujemy się o trudnych czasach w ich życiach jak i tych związanych z trudnym czasem w Polsce. Poznajemy jego dzieci, ich prace i nawiązania w pracy z dziełami Papcia. Płynnie i szybko się czyta, fajnie szczególnie mogąc zerknąć jednocześnie na wszystkie książeczki Tytusa (które posiadam) i zobaczyć konkretne nawiązania.