Stany małżeńskie i pośrednie

Powieść dla kobiet, ale i dla mężczyzn. Otwiera oczy, pokazuje, że nie musimy tkwić w marazmie i godzić się na przeciętność, wystarczy tylko zaryzykować. Główna bohaterka z szarej myszki zmieniła się w kobietę, która wie czego chce i potrafi o tym mówić. Zbyt wiele w sobie dusimy, udajemy, by było innym lepiej, albo bo tak trzeba. Właśnie, że nie trzeba. I książka ta o tym mówi. Dużo możemy z niej dowiedzieć się również o Poznaniu, jego ciekawych zakątkach i miejscach. Pisane lekkim językiem, bez moralizowania, co lubię. Polecam.

Główna bohaterka Amelia irytowała mnie. "Wyniosła. Zadziera nosa. Odludek. Nieprzyjemna. Drwiąca. Ironiczna. Niesympatyczna. Chłodna przede wszystkim. Wycofana." Takimi słowami określał ją przyjaciel Jóżefa. Marek. I trudno się z nim nie zgodzić. Amelia nie ma przyjaciół w miejscu zamieszkania męża, ale nie utrzymuje kontaktów z nikim z poprzedniego swojego zamieszkania. Nie chce dziecka, właściwie nikt jej nie jest potrzebny. Nie docenia starania męża o jej dobry nastrój. Nie cieszą ją prezenty, które jej daje, wyjazdy, które organizuje. Oby tylko każda kobieta miała takie problemy w małżeństwie. Jóżef ma wady jak każdy człowiek. Ale nie pije, nie zdradza, pamięta o rocznicach, nie jest sknerą, potrafi ugotować obiad i zrobić zakupy. Mimo, że chciałby zostać rodzicem, potrafi zaakceptować decyzję żony o niehęci do rodzicielstwa. Amelii przydałaby sę terapia. Czasami, szkoda mi było Jóżefa, żyjącego w takim toksycznym związku.

Powieść Wandy Majer-Pietraszak otuliła mnie niczym ciepły koc w zimowy zimny wieczór ... Zresztą właśnie o wieczorach, a ściślej rzecz biorąc o nocach spędzonych głównej bohaterce na prowadzeniu audycji radiowej jest ta historia. Słuchacze dzwonią do Danuty, by podzielić się z nią swoimi nadziejami, troskami, a przede wszystkim po prostu być wysłuchanymi. A wszystko to otoczone nimbem tajemniczości, ale też spokoju i wytchnienia, które noc niesie ze sobą. Jednak nie tylko o radiu jest ta historia, ale przede wszystkim o miłości i to nie o miłości do mężczyzny, choć i ten w książce się pojawia... Życie bohaterki zmienia się o 180% stopni, kiedy w jej życiu pojawia się pewna mała dziewczynka, niosąc ze sobą całą gamę emocji i uczuć. dotąd przez Danutę niedoświadczanych. Ciepła, mądra, pełna wzruszeń powieść, którą z czystym sumieniem polecam!

I będą żyli długo i szczęśliwie... Jak pięknie to brzmi. Jak wiele z nas wierzy w te słowa? Jak często się one sprawdzają? A jak wiele przyniosły rozczarowań?   Jaśmina to kobieta przed czterdziestką. Zapracowany mąż w ciągłych rozjazdach pewnego dnia odchodzi. Zostawia ją samą, w wielkim domu, bez dzieci, nawet bez choćby psa czy kota. Zostawia dla innej kobiety. Kobiecie świat się zawalił, nie może się z tym pogodzić. Obawia się, że bez męża sobie najzwyczajniej nie poradzi. Wiadomo nie ona pierwsza I nie ostatnia znalazła się w takiej sytuacji. Sęk w tym jak się pozbierać. Autorka przedstawia wszystkie etapy "po rozstaniu" z jakimi zmaga się Jaśmina. Wszystkie skrajne emocje jakie odczuwa i decyzję oraz działania jakie podejmuje zależnie od etapu godzenia się z rzeczywistością. Nie brakuje w nich zabawnej autoironii. Co więcej muszę przyznać, że z wieloma z tych "etapów" się utożsamiam i to z doświadczenia 🙉 Podejrzewam, że nie tylko ja 😂 Książka po prostu porusza temat, który każdego z nas kiedyś dotyczył bądź dotyczyć będzie. Kiedy miłość naszego życia z czasem się oddala i przestaje nią być.

Okładka książki sugeruje lekturę lekką, łatwą i przyjemną. I w pewnym sensie tak jest, ale przemierzając kolejne stronice nastepuje zmiana opinii. Głowna bohaterka Grażyna jest kobietą po 40, pracuje w domu kultury, jest mamą dwojki nastolatków, a mąż robi karierę. Wydawać by się mogło, że Grażyna nie ma powodów do narzekania, ale... W domu stała się zupełnie niewidzialna, córka jest zapatrzona slepo w ojca, syn wykazuje objawy depresji, a w pracy kobieta dostaje zadanie stulecia, ma zorganizować zespół muzyczny, który będzie reprezentował ów dom kultury na ogólnopolskim festiwalu. Szkopuł w tym, że do dyspozycji ma nieco dziwacznych muzyków z solistą z wyrokiem sądowym na czele. Ta słodko gorzka historia pokazuje stopniowe dojrzewanie dojrzałej już kobiety do tego, aby móc zawalczyć o siebie. To trochę rodzaj młodzieńczego buntu, którego być może nie zaznała w przeszłości, a teraz jest dla nie motorem do bycia wreszcie dobrą dla siebie. To też wyraz odwagi, który daje jej siłę do życiowych zmian, a uwierzcie mi są one ogromne. Co na to rodzina, mąż, dzieci, teściowa? Warto przeczytać do końca, bo on zaskakuje, motywuje, a cała lektura daje cała masę nadziei, że nigdy nie jest za poźno na pozytywne zmiany w życiu.

Cóż to była za czytelnicza uczta. Powieść o trzech pokoleniach i czterech wyjątkowych kobietach. Na dodatek przedstawiona w ciekawy sposób, z perspektywy widzenia seniorki rodu. Szczerze mówiąc ten sposób opowieści sprawił, że moje literackie serce zabiło zdecydowanie szybciej. Agnieszka Lis po raz kolejny poprzez napisaną przez siebie historię sprawiła, że mogłam oderwać się od trudności mojego codziennego dnia. Przeniosłam się w świat Wandy, Katarzyny, Małgorzaty i Joanny. Tytuł cudownie wpasowany w treść. Powieść ta ukazuje zmienność nie tylko pokoleń, ale też kruchość i ulotność życia. Jednocześnie jednak podkreśla wartość rozmowy i rodzinny. Jestem nią totalnie oczarowana. Moja ocena nie może być inna 10/10 Chociaż moim faworytem nadal pozostają "Guziki"

To pierwsza książka Beaty Majewskiej, którą miałam przyjemność przeczytać i muszę powiedzieć, że niesamowicie wciągnęłam się w opowieść w niej opisaną. Z początku obyczajowa, o życiu, o problemach w małżeństwie, przygodowa, trochę powieść drogi, bo główna akcja dzieje się w podróży, sporo emocji. Jest i romans i tajemnica w tle. Z czasem, w miarę jak poznajemy coraz więcej szczegółów, przygoda przeradza się w poruszający dramat. Zapisane w chmurze pięknie ukazuje, jak w obliczu spraw trudnych i bolesnych, niezależnych od nas, zaczynamy inaczej spoglądać na życie i cieszyć się chwilą. Autorka stworzyła realne, ciekawe postaci i przy okazji zaserwowała nam wycieczkę z przewodnikiem po interesujących miejscach w Rumunii. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Ta historia jest dobrze napisana, wzruszająca, skłaniająca do refleksji, miejscami poetycko zahaczająca o metafizykę i zostawiająca trochę niedopowiedzeń między wersami. Zdecydowanie polecam.

Julita, Łucja, Dagmara i Eliza - cztery obce sobie kobiety. Różni je wiele rzeczy, począwszy od wieku, wyglądu, sposobu bycia. Kończąc na sytuacji życiowej i problemach z którymi przyszło im się zmierzyć. Okazuje się jednak, że jest coś, co łączy je ze sobą. Cała czwórka od czasu do czasu udziela się na forum internetowym adresowanym do kobiet. To właśnie na nim pojawia się tajemnicze ogłoszenie stroicielki dusz do harmonii wszechświata. Jeśli myślisz, że literatura obyczajowa to tylko takie pitu-pitu o niczym, szybko zmienisz swoją opinię po lekturze tej powieści. Jestem tego pewna. Mnie już kilka początkowych stron wbiło w fotel, nie mówiąc już o tym co działo się ze mną, gdy byłam mniej więcej w połowie. "Stroicielka dusz" rozbiła mnie totalnie. Autorka na papier przelała prawdziwe życie i uczyniła to w sposób tak genialny, tak fantastyczny, że nie mam słów. Przecież taką Julitą, Łucją, Dagmarą lub Elizą możesz być ty, twoja przyjaciółka, ktoś z rodziny lub obca kobieta, którą spotkasz na ulicy, a ty nie masz o tym pojęcia. Nie będę szerzej przedstawiać naszych wspaniałych bohaterek, bo tym sposobem zabiorę wam przyjemność z samodzielnego ich poznawania w trakcie czytania tej niebywale realistycznej opowieści. Każdy kolejny rozdział podporządkowany jest jednej z kobiet, dzięki temu możemy indywidualnie się z nimi zaznajomić. Strona po stronie dowiadujemy się o nich coraz więcej. Kim są, gdzie pracują, czy mają swoje rodziny i z czym tak naprawdę muszą się zmierzyć. A tych problemów i trosk niestety nie jest mało. Ból i tęsknota po stracie bliskiej osoby. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że coś takiego nie dotyka tylko dorosłych, ale także dzieci. Taki wątek pojawił się w książce i mocno chwycił mnie za serce. Aldona Bodnar nakreśliła go z ogromną dozą czułości, wrażliwości i empatii. Brak wiary w siebie i własne możliwości. Jest to dość powszechne, ale jak wiemy nic nie dzieje się bez przyczyny. W naszym życiu coś musiało się wydarzyć, że mamy o sobie takie zdanie. Słowa krytyki kierowane w naszą stronę też nie są tutaj bez znaczenia. Ocenianie innych po pozorach. Lubimy to robić, szczególnie anonimowo. Jak się okazuje, gdy bliżej poznamy tą drugą osobę, możemy się miło zaskoczyć. "Stroicielka dusz" to ogrom ważnych i trudnych tematów, z którymi warto się zapoznać. Cała nasza dzielna babska czwórka postanowiła zaryzykować i odwiedziła tytułową stroicielkę. Każda z kobiet przeżyła spotkanie na swój sposób, otrzymując kartkę z krótkim tekstem. Zinterpretowanie tych kilku zdań nie było dla nich łatwe, ale wspólnymi siłami przy (niedobrej) kawie okazało się znacznie prostsze. Do jakich wniosków doszły, czy te spotkania miały jakikolwiek sens. Kim tak naprawdę jest ta cała stroicielka? Nie odpowiem wam na te pytania, zachęcam za to do lektury. Pochłonie was ta książka tak jak mnie. Osobiście polecam czytać ją powoli, rozdział po rozdziale. Została napisana lekkim i przestępnym językiem, więc z pewnością miło spędzicie przy niej czas. Wulgaryzmy? Są, ale chyba właśnie taki zamysł miała autorka. Po prostu nie gryzie się w język tak jak jedna z bohaterek. Nie ma co ukrywać, ale my też w pewnych sytuacjach soczyście rzucamy sobie przysłowiowym "mięskiem", prawda? Jeśli szukasz ciekawie napisanej książki, która zawiera w sobie wiele ważnych przesłań i emocji to "Stroicielka dusz" będzie dla ciebie idealna.

Bardzo dobrze się słucha tej serii: "Kobiety nieidealne" Audiobooka czyta Marta Markiewicz. Cztery kobiety, cztery przyjaciółki i ich niekonwencjonalne życie. Każda jest inna ale się wspierają, kłócą i zawsze sobie pomagają. Pierwsza część to Magda, wesoła, rozwiedziona, matka dwunastoletniego Tolka, próbuje ogarnąć jakoś swoje życie. Przyjaciółki wiedzą o nas wszystko i czy pomogą? Czytajcie

Pełna emocji, wzruszająca i wciągająca historia, którą czyta się jednym tchem, choć początek tego nie zapowiadał. Krnąbrna, rozpustna i pozbawiona wszelkich ograniczeń, a przede wszystkim szacunku dla własnej babci, 26-letnia Margaret Megan Murphy, dziedziczka rodzinnej fortuny tym razem przekroczyła już wszelkie granice; konieczność odebrania jej w stanie całkowitego upojenia alkoholowego z komisariatu policji przelało czarę goryczy w i tak napiętych stosunkach między kobietami. Bezradna, zrezygnowana i zdesperowana zachowaniem wnuczki Sophie prosi o pomoc swoją przyjaciółki z Polski i po obopólnych ustaleniach, postanawia wysłać Margaret na trzy miesiące do Strzyczewic niedaleko Gdańska, wierząc że ten pobyt ją odmieni. Wściekła na decyzję babki Meggie, mając jednak świadomość odcięcia od źródła dochodów, a nawet wydziedziczenia, wbrew sobie godzi się na wyjazd. Pobyt Strzyczewicach nie będzie zwykłą przygodą, bowiem Sophie obwarowała go konkretnymi warunkami, których przestrzegania ma pilnować przystojny Tomasz, wnuk Heleny. Wiele będzie się działo przez te trzy miesiące i zapewniam, że emocji nie zabraknie ani bohaterom książki, ani czytelnikom, tym bardziej, iż obok współczesnej fabuły poznajemy historię Sophie-Zosi, która ponad czterdzieści lat wcześniej uciekła przed miłością, wyrządzając tym krzywdę wielu osobom. Co będzie musiało się stać, aby Margaret zmieniła swoje życie, czego będzie musiała doświadczyć i co stracić, aby zrozumieć jak płytka, banalna i bezwartościowa była jej dotychczasowa egzystencja. Książkę niesamowicie wciąga, od samego początku wyzwala wiele skrajnych emocji, wzrusza, wywołuje uśmiech, czasem budzi złość a nawet wściekłość, bo to historia wzięta z życia, które ofiarowując nam coś wspaniałego i niepowtarzalnego, nie daje gwarancji na trwałość. To książka o miłości, nie tylko tej zmysłowej, ale tej braterskiej, bezinteresownej, która gotowa jest na poświęcenie, o przyjaźni, o umieraniu, o bólu po stracie, o dojrzewaniu do dorosłości i odpowiedzialności. Wzruszająca, bardzo życiowa powieść, z fajnymi bohaterami, którzy może nie zawsze wzbudzają sympatię, ale mimo wszystko dają się polubić.

"Dziś jest dobry moment na miłość - możliwe, że kolejnego już nie będzie." - to dobre przesłanie, które idealnie ukazuje to, co chce mam powiedzieć autor. Historia kobiety, ale opowiadana przez mężczyznę, co da się odczuć po małej liczbie emocji towarzyszących wydarzeniom w jej życiu. Ale jest to coś innego, co czyta się dobrze, mimo że skoki w czasie podczas toku fabuły powodują trochę chaosu. Zakończenie daje do myślenia - że czasami nie warto nieustannie szukać, ale podchwycić to co aktualnie jest i zaryzykować, nawet nie wiedząc jak się skończy 😉

Pierwsze strony to sielanka w małżeństwie Michaliny i Igora. Główna bohaterka nie ma dobrych relacji z matką, siostrą i jej mężem. Jest natomiast szczęśliwa i spełniona w małżeństwie, ma sprawdzoną przyjaciółkę Basię. Jeden wieczór zmienia wszystko, jej życie przewraca się do góry nogami. Michalina niespodziewanie zostaje zgwałcona przez trzech mężczyzn i pobita. Przeżywa traumę, a matka zamiast pomocy i współczucia oferuje jej jad. Wmawia jej, że to co spotkało, to jej wina. "Kto to słyszał nosić takie dekolty, takie krótkie sukienki." Mąż nie może pogodzić się z tym, co spotkało jego żonę, brzydzi się nią. Zachowanie Igora jestem w stanie zrozumieć, ale zupełnie nie rozumię postepowania matki, trudno uwierzyć, że takie matki istnieją. To dwulicowa kobieta, która szczyci się tym , że jest przykładną katoliczką. Książka trudna, zmuszająca do refleksji, irytuje i wyzwala złość. Na brak zrozumienia dla zgwałconej kobiety przez najbliższych, na opieszałość i cynizm prowadzących dochodzenie.

Bardzo wciągająca książka chociaż czasem też irytująca. Historia Jolanty, która ma wszystko - drugiego męża, wspaniałego syna, przyjaciółkę, piękny dom. Podniosła się po dawnej tragedii kiedy jej pierwszy mąż zaginął. Wydaje się szczęśliwa. Z dnia na dzień okazuje się, że nic nie jest takie rozowe jakie się na początku wydawało. Każda z bliskich osób okazuje się kimś innym. Nie do zniesienia jest natomiast wscibska dziennikarka. Czytałam w sumie kilka godzin, bo nie mogłam się doczekać końca historii. Polecam 😊

Kim jest Julia? Myślę, że jedną z wielu kobiet, jakie spotykamy na swojej drodze. Kobieta sukcesu, prawie 40-stka na karku, piękna, bogata, niestety samotna. Wiele lat zginął jej narzeczony, a ona nie ułożyła sobie życia prywatnego. Przygodne romanse nie przekształciły się w nic poważnego, a Julka pogodziła się z faktem, że nigdy nie zostanie matką, choć zawsze chciała. Kobieta całe życie oddaje swojej pracy, a wieczorami przytula się do swoich dwóch kotów. "W ogromnym, wypieszczonym apartamencie, przywitały mnie dwa ukochane koty. Nie mąż, nie dzieci, a koty! Usiadłam na korytarzu i płakałam. Matylda i Florka podeszły, tuląc się. Pewnie wyczuły mój nastrój." Kiedy wydawało się, że jest skazana na samotność, jeden telefon wywrócił jej świat do góry nogami. Jej priorytety musiały szybko ulec zmianie, ale jeśli nie czytaliście tej historii to nic więcej nie napiszę. A co ma z tym wspólnego szminka? Przeczytajcie :) Bardzo przyjemnie upłynął mi czas przy perypetiach Julki. Wydawałoby się, że to cieniutka pozycja, ale emocji tak nie brakuje. Świetnie mi się to czytało przede wszystkim dlatego, że bardzo polubiłam główną bohaterkę. Jeśli lubicie zrelaksować się przy książce, zapomnieć o kłopotach to ta historia wam się spodoba. Książka jednak nie tylko bawi, ale też wzrusza: autorka dotyka także trudnych spraw, ale to robi to bardzo subtelnie i delikatnie. Muszę się wam też przyznać, że czytałam gotując i spaliłam... obiad, także lepiej nie róbcie tego przy czynnościach domowych bo was wciągnie :) Idealna książka na wakacje, gorąco polecam! Natomiast szminka już chyba zawsze będzie mi się miło kojarzyła z autorką. Bardzo podoba mi się pióro pani Anity, więc planuję przeczytać wszystkie jej książki.

Kontynuacja przygód Kate Reddy. Kate ma 49 lat i wkrótce stuknie jej 50. Jak ułożyło się życie niezapomnianej perfekcjonistce z "Nie wiem, jak ona to robi?" na podstawie książki, powstał film "Jak ona to robi?" (swoją drogą polecam obejrzeć film, bo jest równie dobry jak książka) Życie Kate wygląda następująco: ma dwoje nastoletnich dzieci, męża, który rzucił świetną pracę, by zostać terapeutą albo czymś w tym rodzaju. Dochodzi do tego dom, który wymaga remontu, opłacenie rachunków i... belfie jej córki w mediach społecznościowych. Jako, że na barkach Kate jest już i tak dużo obowiązków a przez bierność swojego męża, który nie kwapi się znaleźć pracy, aby utrzymać rodzinę to Kate musi sama poszukać dobrze płatnej pracy. Znajduje ją w swojej byłej firmie, jednakże oszukuje w kwestii swojego wieku. Kiedy wydaje się, że wyszła na prostą, okazuje się, że pojawia się Jack w którym Kate się zakochała. Powrót Jacka sprawia, że Kate zaczyna czuć pociąg do seksu (pomimo menopauzy jaką przechodzi) i odkrywa, że ma prawo do szczęścia. Przed Kate jest poważna decyzja życiowa - zostawia wszystko po staremu czy może da szansę czemuś nowemu? Kate nigdy nie była idealna, ale trzeba jej oddać, że naprawdę się stara. Przecież to ona, dba o dzieci, teściów, swoją matkę, kieruje domem i remontem i to ona pracuje na utrzymaniu swojej rodziny. Co robi jej mąż? NIC. ON NIC NIE ROBI! Jako facet, który powinien wziąć na barki utrzymanie swojej rodziny to on wybiera rowery i zdrowy tryb życia. Nie interesują go jego własne dzieci, albo jak jego żona radzi sobie w pracy. I nawet nie próbuje jej zaciągnąć do łóżka, sprawić, aby poczuła się kobietą, która się docenia. Mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych. Jednak to nieprawda, co udowadnia nam historia Kate Reddy. Nigdy nie jest za późno na zmiany i warto pomyśleć w tym całym rozgardiuszu, zwanym życiem o swoich potrzebach... jednym słowem pomyśleć o sobie. I wcale nie jest to egoizmem. Autorka skupiła się na temacie menopauzy (co mi się bardzo podobało) i szukaniu pracy przed 50, kiedy nie pracowało się kilka lat. Doświadczenia i lat pracy nie da się kupić, a jej szefostwo dość dobrze przyjęło fakt, że Kate ma 49 lat. Wszystko skończyło się dobrze, a ja mam nadzieję na kolejną książkę autorki.

"Dzieci różnie odbierają rzeczywistość. Źle sformuowane zdanie, czy jakaś pretensja mogą spowodować, że w głowie dziecka zakiełkuje myśl, która nie ma nic wspólnego z intencją rodzica, a jednak wydrąży taką wyrwę, że młody człowiek będzie nosić w sobie traumę przez wiele lat." Książka mogłaby mieć tytuł "Dziecko z plasteliny", lub podtytuł "Antyporadnik, czyli jak zostać toksycznym rodzicem". Matka głównej bohaterki zachowuje się tak, jakby taki antyporadnik przeczytała. Ze wszystkich matczynych sił próbuje bowiem ukształtować swoją córkę na swój obraz i podobieństwo swoje. Perfekcyjna i władcza lepi, naciąga, zgniata, a w swoim mniemaniu tworzy dziecko idealne. W rezultacie ponosi porażkę wychowawczą, a córka wycofuje się w swoje pełne lęków wnętrze. Pierwsza połowa książki bardzo mi się podobała. Dobrze zarysowane postaci, solidne rysy psychologiczne. Widać, że autorka interesuje się psychologią. Natomiast druga część podobała mi się zdecydowanie mniej. Zbyt przesłodzona i schematyczna, przez co trochę bajkowa i mniej ciekawa. Ogólnie jednak książka bardzo wartościowa i godna poświęconego jej czasu.

"Przed sobą nigdzie nie uciekniemy .... lekarstwo na żal nosimy w sobie, w swoim sercu. Jest pani zabójcą i uzdrowicielem, wybór, którego dokonujemy też należy do nas". Tak ocenia stan życiowego zagonienia głównej bohaterki psycholożka z przedszkola jej córki. To jest historia o współczesnej matce polce. Trochę śmieszno, trochę straszno, ale dobrze się czyta. Polecam.

W poszukiwaniu dobrego obyczaju, jako odskoczni od czytanych przeze mnie notorycznie kryminałów, sięgnęłam po "Paletę marzeń". Książka nie była specjalnie porywająca, ale miała w sobie pewną oryginalność. Zestawienie ulicznego artysty z kobietą z zamożnego świata, ich własne, odkrywane w trakcie czytania historie, nieszablonowe rozwiązania, to wszystko sprawiło, że książka mi się spodobała i postanowiłam poznać dalsze losy bohaterów. Zakończenie tej części było dość irytujące, ale wyszłam z założenia, że autorka w ten sposób chciała zachęcić czytelników do sięgnięcia po drugą część.

"Mgły toskanii" to całkiem lekka i przyjemna w odbiorze powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w malowniczej włoskiej miejscowości Siena. Stanowi dobrą odskocznię, jako przerwa po jakiejś innej bardziej wymagającej lekturze. Polubiłam ją przede wszystkim przez łatwość z jaką mi się ją czytało (bardzo tego teraz potrzebowałam), a także dzięki barwnym opisom Toskanii, jej zwyczajów oraz kolorów. Z mojej strony na minus zasłużyła kreacja głównej bohaterki, która dla mnie była zwyczajnie lekko irytująca. Jej niezdecydowanie, brak poczucia odpowiedzialności za swoje krzywdzące innych decyzje, a ostatecznie finałowy wybór, nie przypadły mi do gustu. No cóż. Tak czy inaczej spróbowałam czegoś nowego, do tej pory mi obcego. Czy sięgnę po więcej twórczości tej autorki? Tego jeszcze nie wiem - na pewno muszę tą książkę jeszcze trochę uleżeć sobie w głowie. - Wyzwanie LC Maj 2025 - "Przeczytam książkę o miłości"

Mieliśmy już w literaturze i w filmie wątki zamiany miejsc wśród rodzeństwa. TV proponuje zamiany małżonków, domów. Podobnie jest w powieści Pani Agnieszki Dydycz. Dwie siostry i ich rodziny, podążając za marzeniami zamieniają się miejscem zamieszkania. Jakie będą konsekwencje tej decyzji? Nie zdradzę. Powiem tylko, że śledząc losy bohaterów oraz ich krewnych (rodziców-dziadków oraz babci-prababci) spędzicie miło czas w towarzystwie sympatycznych osób. Może dojdziecie do wniosku, że czas wziąć się za realizację swojego marzenia, aby jego termin ważności nie upłynął?!