Huśtawka

Pierwsze strony to sielanka w małżeństwie Michaliny i Igora. Główna bohaterka nie ma dobrych relacji z matką, siostrą i jej mężem. Jest natomiast szczęśliwa i spełniona w małżeństwie, ma sprawdzoną przyjaciółkę Basię. Jeden wieczór zmienia wszystko, jej życie przewraca się do góry nogami. Michalina niespodziewanie zostaje zgwałcona przez trzech mężczyzn i pobita. Przeżywa traumę, a matka zamiast pomocy i współczucia oferuje jej jad. Wmawia jej, że to co spotkało, to jej wina. "Kto to słyszał nosić takie dekolty, takie krótkie sukienki." Mąż nie może pogodzić się z tym, co spotkało jego żonę, brzydzi się nią. Zachowanie Igora jestem w stanie zrozumieć, ale zupełnie nie rozumię postepowania matki, trudno uwierzyć, że takie matki istnieją. To dwulicowa kobieta, która szczyci się tym , że jest przykładną katoliczką. Książka trudna, zmuszająca do refleksji, irytuje i wyzwala złość. Na brak zrozumienia dla zgwałconej kobiety przez najbliższych, na opieszałość i cynizm prowadzących dochodzenie.

Zaciekawiona dalszymi losami Piotra, Marty, Wojtka i Agaty, sięgnęłam po ostatni już tom trylogii. Niestety zawiera on sporo treści z poprzednich dwóch części. Według mnie autorka, chcąc przypomnieć czytelnikowi, co było wcześniej, za bardzo się rozpisuje (ma się wrażenie, że ''żywcem'' przepisuje treści z poprzednich książek). Aczkolwiek temat przemocy domowej to strzał w dziesiątkę. Warto go poruszyć, gdyż mamy z nią do czynienia na co dzień. Może ktoś po przeczytaniu tej książki bardziej zwróci uwagę na sąsiada/dkę mogących potrzebować pomocy? Z trafnych myśli, które pojawiły się w powieści, zapadła mi w pamięć ta, że ''w życiu wcale nie liczy się to, czego pragniemy, ale to, co już posiadamy. Trzeba doceniać każdy moment i nie żądać niemożliwego. Wystarczy po prostu rozejrzeć się dookoła, by zobaczyć, jak wiele już osiągnęliśmy. Szczęśliwym można być tylko wtedy, gdy niczego się nie oczekuje. To, co dla nas najważniejsze, i tak nadejdzie, ale w najmniej spodziewanym momencie''.

Ckliwa okładka nie zapowiadała poważnych tematów w niej opisanych. Autorka wplotła wątek hopmoseksualny i pedofilię. Bardzo dobrze opisane etapy molestowania i pedofili niedojrzałych, z trudną przeszłością młodocianych osób. Jest też wątek kryminalny z zaskakującym rozwiązaniem. Postacie są dobrze przedstawione, wydają się realistycznymi ludźmi, których możemy spotkać . Poruszony jest też problem bezrobocia i degeneracja z tego wynikająca. Autorka poruszyła też problem pamięci tkankowej, mało popularnego i poruszanego tematu nie tylko w literaturze. Książka podzielona jest na 3 częśći, każda z nich przedstawia rzeczywistość z punktu widzenia innego bohatera. Treśc bardzo wciąga, trudno odłożyć czytanie na później

To pierwsza książka Beaty Majewskiej, którą miałam przyjemność przeczytać i muszę powiedzieć, że niesamowicie wciągnęłam się w opowieść w niej opisaną. Z początku obyczajowa, o życiu, o problemach w małżeństwie, przygodowa, trochę powieść drogi, bo główna akcja dzieje się w podróży, sporo emocji. Jest i romans i tajemnica w tle. Z czasem, w miarę jak poznajemy coraz więcej szczegółów, przygoda przeradza się w poruszający dramat. Zapisane w chmurze pięknie ukazuje, jak w obliczu spraw trudnych i bolesnych, niezależnych od nas, zaczynamy inaczej spoglądać na życie i cieszyć się chwilą. Autorka stworzyła realne, ciekawe postaci i przy okazji zaserwowała nam wycieczkę z przewodnikiem po interesujących miejscach w Rumunii. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Ta historia jest dobrze napisana, wzruszająca, skłaniająca do refleksji, miejscami poetycko zahaczająca o metafizykę i zostawiająca trochę niedopowiedzeń między wersami. Zdecydowanie polecam.

Książka pt. "Zaklinaczki" autorstwa Marioli Zaczyńskiej zachwyciła mnie swoją oryginalnością. Sięgając po nią, myślałam, że będzie to zwykła obyczajówka, ale jakże się zdziwiłam, gdy pojawiły się wątki, które śmiało można nazwać kryminalymi! Fabuła mocno mnie wciągnęła, a biorąc pod uwagę to, że rozdziały są krótkie i opisywane są na zmianę przeżycia trzech bohaterek, można ją pochłonąć w naprawdę krótkim czasie. "Zaklinaczki" to trzy dojrzałe kobiety, które zaprzyjaźniły się w dorosłym życiu. A takie relacje wyglądają inaczej niż koleżeństwo, mające początek w szkolnej ławce, chociażby pod względem różnic w prowadzeniu codziennego życia, a także tajemnic z przeszłości, o których niezawsze łatwo mówić, a jeśli się o nich nie wspomni, fakty mogą wyjść na jaw w najgorszych okolicznościach, komplikując przy tym relacje. I to właśnie głównie wokół tego kręci się historia, przy okazji wystawiając na próbę przyjaźń kobiet. Gabi, Izyda oraz Ewa – każda z nich ma inny charakter, inne spojrzenie na świat oraz inne dzieciństwo, ale łączy ich jedno – wszystkie zaklinają rzeczywistość. Gabriela to kobieta, która poświęca się rodzinie, gubiąc przy tym siebie i zapominając o swoich potrzebach. Daje serce na dłoni i chciałaby wszystkim pomóc, często na siłę. Izyda to miastowa piękność – ludzie porównują ją do Sharon Stone, lecz okazuje się, że wyjątkowa uroda wcale nie jest zapewnieniem udanego życia. Pracuje w szkole jako plastyczka. Jej tajemniczość i wycofanie intryguje – i słusznie, bo za tym wszystkim wiele się kryje... Ewa za to jest typem chłopczycy. Trenuje krav magę i pomaga ludziom po przejściach, pewnie dlatego, że sama wiele w życiu musiała znieść. Wejście do świata tych bohaterek było dla mnie czystą przyjemnością, więc bardzo polecam tę pozycję osobom, które lubią obyczajówki, ale nie takie nudne i oczywiste. Mogę zapewnić, że "Zaklinaczki" Was zaskoczą. Dobrze znane wielu osobom problemy Gabi z mężem i dziećmi, mieszają się tam z brutalnymi i budującymi napięcie wątkami Izydy oraz Ewy. Jest to świetnie poprowadzona fabuła, fenomenalnie wykreowani bohaterowie, idealne budowanie napięcia i wiele przesłań. Każdy zapewne wyciągnie z tej książki coś innego. Mi po lekturze bardzo rzuca się w oczy morał, dotyczący relacji i ich budowania – szczerość to klucz do sukcesu, nie można obawiać się zwrócenia się o pomoc do bliskich osób, gdyż w grupie siła. I przede wszystkim – nie warto niczego zazdrościć przyjaciołom, gdyż nie wiemy do końca, co się za tym kryje. Jak wiadomo – kwestie obserwowane z boku, mogą się wydawać być czymś innym, niż są w rzeczywistości ⚘❤

Anna w przeszłości przeżyła rodzinną tragedię. Dramat, którego doświadczyła będąc jeszcze nastolatką bardzo mocno wpłynął na jej relację z najbliższymi. Żeby o tym wszystkim szybko zapomnieć postanowiła żyć najintensywniej jak tylko się da. Ukończyła studia psychologiczne, jest wolontariuszką i śpiewa w zespole rockowym. Michał też czerpie z życia garściami. Tylko w jego przypadku jest w tym więcej negatywów niż pozytywów. Imprezy, alkohol, narkotyki i nieodpowiednie towarzystwo. Mężczyzna jest co raz bliższy sięgnięcia przysłowiowego dna. Rodzice Michała zrobili wszystko żeby pomóc swojemu jedynemu dziecku i stracili już nadzieję, że ktoś jednak zdoła go z tego wyciągnąć. Czytam książki gdy tylko pozwala mi na to czas, i gdy mam na to ochotę. Nigdy jakoś specjalnie nie zwracałam uwagi na to, ile czasu zajmuje mi lektura danej historii. Przeważnie trwa to kilka dni. Inni recenzenci chwalą się, że przeczytali książkę w ciągu jednego dnia. Zastanawiałam się wtedy czy coś takiego jest możliwe. Okazuje się, że tak. Przekonałam się o tym na własnej skórze kończąc "Miłość ma twoje imię". Kilka stron zostało mi na drugi dzień, ale i tak jest to mój mały czytelniczy rekord. Oczywiście ogromna w tym zasługa tej jakże wciągającej historii. Chociaż okładkowy blurb może co niektórych zniechęcić. W końcu tego typu opowieści ukazuje się bardzo dużo i raczej niczym nowym nas nie zaskoczą Mnie pochłonęła już od pierwszej strony, dlatego nie sugerujcie się opisem fabuły tylko od razu zabierajcie się za czytanie bo naprawdę warto. Już sam początek zrobił na mnie ogromne wrażenie i chwycił mocno za serce. Im dalej, robiło się jeszcze bardziej urzekająco i co najważniejsze emocjonująco. Miłość, to ona gra tutaj pierwsze skrzypce. Autorka ukazuje nam jak wielką posiada siłę. Pokazuje również jej wielobarwność. Gdy czujemy motyle w brzuchu możemy przenosić góry i widzimy wszystko w kolorowych barwach. Z powodu miłości również cierpimy i czujemy ogromny ból, przeszywający całe nasze ciało. Świat wokół nas staje się szary albo czarny. Toczymy wewnętrzną walkę z samym sobą żeby móc posmakować szczęścia, którego tak bardzo pragniemy. Oczywiście to od nas zależy czy ta walka będzie wygrana. W życiu książkowych bohaterów nie brakowało trudnych momentów. Anna była szczęśliwa, do dnia w którym los postanowił rozbić jej serce na milion kawałków. Nie mogła w żaden sposób pogodzić się z tym co się stało. Całą winę zrzuciła na ojca i brata. Jeśli chodzi o sprawy uczuciowe nie ma o czym mówić. Po dwóch nieudanych związkach czuje maksymalną niechęć do zakochiwania się. Chociaż sama siebie nazywa panią poszukującą. Anna zasługuje na szczęście i wszystko co najlepsze. Jest kobietą, która wysłucha, doradzi i pomoże gdy tylko będzie w stanie to uczynić. Jest chodzącą dobrocią ubraną w pelerynę z wrażliwości, empatii i serdeczności. Ogromna w tym zasługa cioć, które zaopiekowały się nastoletnią Anną i wpoiły jej, się co tak naprawdę ważne jest w dorosłym już życiu. Takiej osoby nie sposób jest nie lubić i dlatego tak bardzo inni garną się do Anny. Spełnia się zawodowo, wolontariat uczy ją pokory, a śpiew sprawia ogromną przyjemność. Ma wokół siebie oddanych przyjaciół na których zawsze może liczyć. I to właśnie oni wyciągają do niej pomocną dłoń gdy niespodziewanie traci dach nad głową. Anna na pewien czas wprowadza się do willi należącej do zamożnego małżeństwa. Pracuje tam jako gosposia jedna z jej przyjaciółek i to ona wyszła do niej z taką propozycją. Mieszka tam również Michał. Mężczyzna nigdy nie narzekał na brak pieniędzy. Studiował architekturę i miał pracować w firmie ojca, ale wybrał bardziej hulaszczy tryb życia. Anna widzi jak wraca pijany do domu. Jak to wszystko przeżywają jego rodzice. Nie ma zamiaru stać, przyglądać się i czekać aż dojdzie do tragedii. Prosto w twarz wygarnia Michałowi to, co o nim myśli. Był w szoku po tym, co usłyszał od obcej dziewczyny. Nie miała do tego prawa, a jednak odważyła się coś takiego zrobić. Niby mówi się, że alkohol jest dla wszystkich tylko trzeba pić go z umiarem. Jednak co niektórzy szybko tracą nad tym kontrolę. Dochodzą do tego jeszcze narkotyki. Michał wpadł w pułapkę, z której bardzo trudno jest mu się wydostać. Ma pieniądze, więc jest przez wszystkich wykorzystywany, a on zwyczajnie tego nie dostrzega. Sprawy rodzinne też niejednokrotnie stają się impulsem do takiego zachowania. Bardzo dobrze, że autorka poruszyła tak ważny, a zarazem trudny temat. Osobom uzależnionym trzeba pomagać. Nawet wtedy gdy nas odtrącają. Anna zaczyna wspierać Michała i być przy nim w najtrudniejszych momentach. W takich chwilach bliskość drugiej osoby jest bardzo ważna. Fantastycznie czytało mi się tę książkę. Bije od niej niewiarygodne ciepło, które odczuwałam od początku do samego końca. Jest w niej coś magicznego, otulającego i przyciągającego. Mimo trudnych tematów i wątków pojawia się nadzieja, która skryła się między stronami. W końcu po każdej burzy wychodzi słońce. Pisarce należą się ogromne brawa za to, w jaki sposób wykreowała bohaterów, a jest ich dość sporo. Rodzice Michała od razu podbili moje serce. Tworzą razem udane i szaleńczo kochające się małżeństwo. Otworzyli swój dom dla Anny i zaczęli traktować jak własną córkę. Kolejną postacią o której warto wspomnieć był Daniel, wieloletni przyjaciel Anny. Jeśli ktoś jeszcze ma wątpliwości czy przyjaźń damsko-męska ma rację bytu, to ta książka powinna rozwiać wszystkie wątpliwości. Na temat Anny i Marcina mogę napisać jedno. Trzymałam za nich mocno kciuki i wierzyłam, w to, że uda im się pokonać wszystkie kłody rzucone przez los. Co do stylu, jest on lekki i przyjemny w odbiorze. Język również zasługuje na pozytywną ocenę. Gdybym chciała się przyczepić, to nie mam do czego. Jedynie mogę żałować, że dopiero teraz sięgnęłam po książki spod pióra Ilony Gołębiewskiej. Obiecuję poprawę i postaram się jak najszybciej nadrobić swoje czytelnicze braki. "Miłość ma twoje imię" mnie zachwyciła i jednocześnie zachęciła do dalszego poznawania twórczości tej pisarki. Jeśli jesteście ciekawi czy Michałowi udało się wyjść na prostą, a relacja Anny z najbliższymi uległa poprawie, kto pierwszy wyciągnął rękę na zgodę musicie sięgnąć po tę książkę. Z pewnością czekacie na informację jak ma na imię szczęśliwiec, który zdobył serce naszej Aneczki? Wybór tego jedynego nie był łatwy, bo kandydatów było kilku. Zdziwieni? O to mi chodziło żeby jeszcze bardziej zachęcić was do lektury.

"Minione chwile" to czuła i pełna nostalgii opowieść o tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Gabriela Gargaś po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o emocjach z niezwykłą delikatnością. Bohaterowie są wielowymiarowi, a ich losy poruszają i skłaniają do refleksji.

Pierwszy tom sagi o rodzinie Bialickich. Książka życiowa, to co przeżywają i jak się zachowują bohaterowie tej powieści może się zdarzyć w prawdziwym życiu. Autorka dobrze pokazała charakter postaci, ich wady i zalety. "Julia siadywała zazwyczaj wzorowo wyprostowana, od czasu do czasu skubnęła jakieś sałatki, najczęściej jednak można było ją widzieć podczas rodzinnych spotkań z nieodłączną szklanką wody. .....Prezentowała wszem i wobec nienaganną sylwetkę, dając wyraźnie do zrozumienia , że takiej perfekcyjnej formy nie sposób uzyskać przez pożeranie tłustych kiełbas i zapijanie ich piwem." Halina sprawiała chwilami wrażenie ducha , cichego i absolutnie nieaborbującego otoczenie swoją obecnością. Większość czasu spędzała u siebie w pokoju, zagłębiając się w kiążeczkach do nabożeństwa, modlitwach , które znała doskonale na pamięć." Łatwo się utożsamiać z postaciami opisanymi przez autorkę i wyobrazić ich sobie.

Beata Majewska jest jedną z moich ulubionych polskich autorek ❣️❣️❣️ sięgając po jej ksiazki nigdy nie wiem czego mogę się spodziewać. Łączy je jedno- historie które zapadną w pamięci na długie lata. Urszula po rozstaniu z mężem wyjeżdża na wieś do domu, który odziedziczyła po przyszywanej ciotce. Niestety nowe otoczenie nie pomaga w pozszywaniu zdradzonego serca. Nie pomaga też fakt, że były małżonek zaczyna wykorzystywać ją finansowo. Pewnego dnia na drodze ksiegowej staje przystojny konkurent biznesowy. Kiedy myśli, że jej życie zaczyna zmierzac w dobrym kierunku, na jaw wychodzą tajemnice, skrywane przez mężczyzn w jej otoczeniu. Czy mała wioska okaże się azylem Urszuli? Co skrywa Michał? Czy burzliwy romans przetrwa próbę czasu? Książkę tą, przeczytałam już kilka razy. Z pewnością jeszcze do niej wrócę. Cała historia jest bardzo lekka, dowcipna i zaskakująca. Delikatne pióro autorki sprawia, że czytając o wiele łatwiej utożsamić się nam z bohaterami.

Do niewielkiej miejscowości nazywanej przez lokalsów Winnym Wzgórzem przyjeżdża kilkoro ludzi. Wszyscy zaczynają coś nowego w życiu. Dorota i jej mąż przeprowadzają się z rodziną do Czaplinka, gdzie angażują się w prowadzenie restauracji, przy czym on jest w restauracji codziennie, a ona z domu i wspiera męża. Kłopot w tym, że pomiędzy nimi staje menadżerka Karolina. Liliana czasowo rezygnuje z pracy w korporacji, by zająć się chorą babcią. Nie jest jednak w stanie całkowicie uwolnić się od pracy i przesiaduje w restauracji w Czaplinku, by stąd popracować i wysyłać maile. Przy okazji poznaje przystojnego i początkowo obcesowego ortopedę. Z czasem zmienia zdanie o nim. W okolicy zamieszkuje też Tadeusz. Całe życie pracował w korporacji. Nie widział świata poza pracą. Coraz bardziej tył, bo ruchu w swoim życiu miał niewiele. Innych ludzi traktował z góry i przedmiotowo. Pracodawca jednak zmusił go do przejścia na przymusową emeryturę. Tadeusz wyprowadza się więc do domku na wsi, który dawno temu kupili ze swoją partnerką. Kobieta niedawno zmarła i Tadeusz został sam. Życie na wsi i brak zajęcia sprawiają, że mężczyzna zaczyna poznawać uroki świata. Takich książek chcę więcej! "Winne wzgórze" jest napisane ładnym i zgrabnym językiem, więc książkę wręcz się pochłania. A poza tym porusza wątki, z którymi większość czytelników może się identyfikować. Jednym z nich jest opieka nad kimś chorym, kto wymaga od nas dużej uwagi, sił i cierpliwości. By jednak nie zwariować, dziewczyna pozostawia dla siebie część życia, do którego jest przyzwyczajona i organizuje mieszkanie babci, by stało się bardziej funkcjonalne. Dziewczyna w przeciwieństwie do babci jest bardziej otwarta i życzliwa dla ludzi, czym szybko zjednuje sobie sympatię u sąsiadów i ludzi, których spotyka na co dzień. Jest tez wątek zaufania w małżeństwie i radzenia sobie z trudnymi sprawami, szczególnie wówczas, gdy oboje małżonkowie mają inne zdanie na temat brania kredytu. No i wątek samotności w jesieni życia, gdy do tej pory tego życia praktycznie się nie znało i trzeba się go nauczyć. Polecam!

Czuję spory niedosyt, bo choć książkę czytało się świetnie, brak informacji o chronologii cyklu odebrał mi połowę przyjemności. "Ławeczka pod bzem", "Cała w fiołkach" i "Randka pod jemiołą" to nierozerwalna całość, a traktowanie ich jako osobne historie wprowadza czytelników w błąd, co widać po opiniach. Czytanie "od tyłu" sprawiło, że znałam finał losów bohaterów, zanim na dobre poznałam ich początek. Wielka szkoda, że nigdzie nie zaznaczono, iż jest to kontynuacja.

Debiut pisarki cudowny,znakomicie napisała powieść Pani Anna Płowiec. Oderwać się nie można od książki pochłonięta została prze ze mnie,chwilę spędziłam miłe z tą lekturą. Dzieje się ta wzruszająca historia w pięknym,magicznym Krakowie. Barwny,śliczny język i kolejny raz udowadnia pisarka,że potrafi pisać pięknie. Naprawdę warta przeczytania była ta cudna,urocza lektura pełna uroku,piękna i wrażliwości. Czytałam ją z olbrzymią przyjemnością.

W poszukiwaniu dobrego obyczaju, jako odskoczni od czytanych przeze mnie notorycznie kryminałów, sięgnęłam po "Paletę marzeń". Książka nie była specjalnie porywająca, ale miała w sobie pewną oryginalność. Zestawienie ulicznego artysty z kobietą z zamożnego świata, ich własne, odkrywane w trakcie czytania historie, nieszablonowe rozwiązania, to wszystko sprawiło, że książka mi się spodobała i postanowiłam poznać dalsze losy bohaterów. Zakończenie tej części było dość irytujące, ale wyszłam z założenia, że autorka w ten sposób chciała zachęcić czytelników do sięgnięcia po drugą część.

Ciąg dalszy historii Matyldy i Kosmy. Nie zdradzę fabuły- sami przeczytajcie co było dalej. Warto. Można by zarzucić tej książce ze przegadana, że nic nowego, że bohaterowie kręcą się w kółko, nie ma akcji... ale o to właśnie chodzi...mamy dalszy ciąg historii ze wszystkimi jej konsekwencjami, bohaterowie walczą z losem. Ich łzy, rozterki, myśli, czy działania czynią ich takimi "normalnymi/ludzkimi", rzeczywistymi. Bo też byśmy się tak (lub podobnie) zachowywali, każda z nas by ryczała w poduszkę lub rękaw przyjaciółki, miotała się. Wczoraj skończyłam czytać o 3 nad ranem bo MUSIAŁAM wiedzieć co i jak! I warto było! Czytajcie! Polecam!

Bardzo mi się ta seria podobała. Dawno nie wciągnęła mnie tak żadna książka. Najbardziej podoba mi się to, że kazda postać nie jest przezroczysta. Że każdy ma swoje wady i zalety. Autorka nie wskazuje czytelnikowi kto tu jest dobry a kto zły. Tu każdy jest jakiś-jak w życiu. Każdy ma swoje uczucia i potrzeby. Historia nie jest przesłodzona jak to bywa czesto w tego typu powieściach. Aż żałuję że to już koniec. Wcześniej przeczytałam "Miłość na szkle" i tak bardzo mi się spodobała że postanowiłam sięgnąć po inne powieściach autorki. Teraz żałuję, że jest ich tak niewiele. Liczę na więcej! Dlatego życzę autorce weny do pisania😀

Teatr pod białym latawcem to książka wybitna nie boję się nawet użyć stwierdzenia że jest ona arcydziełem w swoim gatunku wtedy kiedy trzeba wzrusza czasem bawi a czasem rozdziela serce idealna na ciepłe jesienne wieczory a także w oczekiwaniu na magiczne białe święta polecę z całego serca

„Pokój kołysanek” Nataszy Sochy to opowieść, która otula niczym ciepły koc w zimowy wieczór, a jednocześnie zostawia głęboki ślad w sercu. Autorka, z właściwą sobie delikatnością i empatią, prowadzi czytelnika przez historię starszego mężczyzny, Joachima, który jako wolontariusz w szpitalu przytula wcześniaki – dzieci bez rodziców, bez ciepła, bez bliskości. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że Joachim nie tylko oddaje ciepło swojego ciała, ale i własnego życia – każdego dnia opowiada maleństwom kawałki swojej przeszłości. Jego wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością i powoli odsłaniają historię miłości niespełnionej, wyborów, które zabolały bardziej niż przewidywał, i tęsknoty, która nigdy go nie opuściła. To nie tylko wzruszająca opowieść o starości, ale przede wszystkim o dojrzewaniu do miłości, do odpowiedzialności i do wybaczenia – również samemu sobie. Każda strona tej książki przesiąknięta jest melancholią, ale też dziwnym, cichym rodzajem nadziei. Socha nie moralizuje, nie osądza. Daje czytelnikowi historię, w której może się przeglądać – bez względu na wiek czy doświadczenia. Mamy tu też czuły portret relacji międzypokoleniowych – subtelny, autentyczny i pełen zrozumienia. Joachim nie jest bohaterem bez skazy, ale właśnie dzięki temu jest tak bardzo ludzki i prawdziwy. „Pokój kołysanek” zachwyca także językiem – oszczędnym, ale pełnym znaczeń, pełnym zatrzymania i refleksji. To książka idealna na świąteczny czas, lecz nie jest to cukierkowa opowieść. Raczej przypomnienie, że cuda naprawdę się zdarzają – czasem nie w formie prezentu, lecz w postaci drugiej szansy, cichego przebaczenia czy niespodziewanej bliskości. Zdecydowanie polecam – to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo.

"Mgły toskanii" to całkiem lekka i przyjemna w odbiorze powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w malowniczej włoskiej miejscowości Siena. Stanowi dobrą odskocznię, jako przerwa po jakiejś innej bardziej wymagającej lekturze. Polubiłam ją przede wszystkim przez łatwość z jaką mi się ją czytało (bardzo tego teraz potrzebowałam), a także dzięki barwnym opisom Toskanii, jej zwyczajów oraz kolorów. Z mojej strony na minus zasłużyła kreacja głównej bohaterki, która dla mnie była zwyczajnie lekko irytująca. Jej niezdecydowanie, brak poczucia odpowiedzialności za swoje krzywdzące innych decyzje, a ostatecznie finałowy wybór, nie przypadły mi do gustu. No cóż. Tak czy inaczej spróbowałam czegoś nowego, do tej pory mi obcego. Czy sięgnę po więcej twórczości tej autorki? Tego jeszcze nie wiem - na pewno muszę tą książkę jeszcze trochę uleżeć sobie w głowie. - Wyzwanie LC Maj 2025 - "Przeczytam książkę o miłości"

To była naprawdę nieszablonowa pozycja. Wręcz zakręcona, ale dość oryginalna według mnie. Postaci na plus, wydarzenia też były spójne i wciągające. Postać pani Mileny była zaskakująca - terapeutka, choć po godzinach trochę detektyw incognito. Szalone, ale to sprawiło, że książkę się pochłania z ciekawością - co dalej?? Sceneria pensjonatu na wyspie bardzo melancholijna i barwna. Postaci Klary i Marty oraz opis ich dzieciństwa wzbudziły moją sympatię. Tragedia, jakiej doświadczyła Marta była powodem terapii Marty. Były chaotyczne i mocno niemożliwe chwile, jednak mnie to nie przeszkadzało, bo traktowałam to jako element zabawy. Naprawdę, solidnie napisana opowieść obyczajowa i psychologiczna zarazem. Zakończenie było szczerze zwrotem akcji, którego gdzieś tam mogłabym się spodziewać, jednak nie do końca. I historia się wyjaśniła :) Nagle prolog zaczął mieć sens. Dla mnie była to przyjemna lektura, nie uważam jej za stratę czasu ;)

Spodziewałam się lekkiej opowieści i jakże się myliłam. Czytało/słuchało się dobrze ale prośba do autorki jak to przeczyta: nigdy więcej jako lektorki do swoich powieści pani która czyta te powieść. Z uprzejmości nie napiszę nazwiska. Tak dużo się dzieje w tej malej i wielkiej zarazem rodzinie, rodzinie zastępczej. Tyle serca, tyle miłości, wiele trudnych charakterów, ciężkich przeżyć, traumy i myśli samobójczych. Może miłości od rodziców zastępczych i dzieciaki żyją, cieszą się i kochają. Ależ to było dobre. #WyzwanieLC2024