Kryminalny Wrocław. Mroczne przechadzki po mieście

"Obecnie fan Jacka Higginsa, Roberta Ludluma i Toma Clancy’ego". Takie zdanie przeczytałam o autorze w informacji umieszczonej na okładce. Tego typu deklaracje zawsze wzbudzają we mnie ciekawość i prowokują pytanie – naśladowca (udolny lub nieudolny) czy uczeń (odtwórczy lub kreatywny)? Żeby odpowiedzieć sobie na nie, niepewnie sięgnęłam po tę sensację, by potem pewną ręką przewracać kolejne kartki i z satysfakcją dobrze spędzonego czasu, zamknąć książkę. Jednak sama odpowiedź na postawione pytanie nie była już taka prosta. Ujęłabym ją tak – i naśladowca, i uczeń, ale oba określenia w pozytywny znaczeniu. Od najlepszych zaczerpnął wiedzę techniczną dotyczącą konstrukcji fabuły, sposobu narracji i prowadzenia wątków, by zaciekawić od pierwszej strony i przytrzymać moją uwagę do końca powieści. Całość więc ujął w klamrę dwóch scen rozgrywających się na tytułowym okręcie, połączonych nie tylko treścią, ale przede wszystkim jednym, tajemniczym wątkiem i ludzkimi ofiarami. Dzieli je wszystko pozostałe – czas, rodzaj okrętu i, z kilkoma wyjątkami, bohaterowie. Było wszystko to, co powinna zawierać dobra konstrukcja powieści sensacyjnej – prolog z wątkiem głównym ukrytym, ale powoli skupiającym wokół siebie wszystkie następujące po sobie wydarzenia, główny bohater próbujący te wątki ze sobą powiązać i wszystko wyjaśniające, ale trzymające do końca w napięciu, zakończenie. I na tym autor zakończył czerpanie wzorców od najlepszych. Treść była w pełni efektem jego osobistej wyobraźni i wiedzy Polaka o historii własnego kraju nasączona miłością do Trójmiasta. Wykorzystał komunistyczną przeszłość naszego państwa obfitującą w tajemnice wojskowe i wydarzenia niewyjaśnione do dzisiaj z tendencją do utrzymywania ich w takim permanentnym stanie. Na taką okrytą milczeniem sprawę, która wydarzyła się na okręcie podwodnym wiozącym tajemniczy ładunek w 1964 roku, natrafił oficer kontrwywiadu z Wojskowych Służb Informacyjnych Tomasz Tomasik. Dochodzenie do prawdy usłane kolejnymi trupami ostatecznie okazało się dla niego brutalną walką o własne życie, a wywiad rosyjski, dawniej wróg, zamienił się współcześnie w sojusznika w wyścigu z czasem i w rozgrywce ze wspólnym przeciwnikiem. Jednak to jeszcze nie koniec. Autor poszedł dalej w swoim tworzeniu opowieści. Przełamał schemat sensacji tworzonej tylko dla rozrywki. Wprowadził element, który uwielbiam w literaturze rozrywkowej, a który zmusza mnie do innego spojrzenia i ostatecznie do zamyślenia się po wybrzmieniu ostatniego zdania. Skonstruował możliwy, prawdopodobny scenariusz kierunku rozwoju współczesnego terroryzmu. Twórca czytanego przeze mnie "Raportu Millingtona", Martin ZeLenay, wskazywał na narzędzia – broń chemiczną lub biologiczną. Autor tej historii sięgnął po czynnik ludzki. A dokładniej do świata przestępczego, którego żądza władzy oraz rosnący zasięg wpływów biznesowych i personalnych wnikających w każdą warstwę struktury społecznej, może być przyczyną katastrofalnych skutków nie tylko dla danego państwa, ale i dla świata. Wystarczy jeden szemrany człowiek pragnący władzy państwowej. Autor bawi i przestrasza, czerpiąc od najlepszych, ale będąc przy tym kreatywnym, tworzy własny, osobisty styl przekazu. Polskiego pióra sensacji na dobrym poziomie. naostrzuksiazki.pl

Od jakiegoś czasu staram się czytać serie po kolei, niestety nie zawsze mi się ten zamiar udaje. "Drzewo morwowe" pana Białkowskiego przeczytałam tak dawno (prawie 4 lata temu), że umknęło mi, że to trylogia i że następną częścią powinien być "Kłamca". Niestety w rączki mi wpadł "Król Tyru" czyli część trzecia, połapałam się dopiero wtedy, kiedy się okazało, że nie bardzo kojarzę niektóre wątki, a dzieje się tu całkiem sporo. Mamy więc Lenę i jej byłego męża i jego wieczne oszustwa i knowania. Swoją drogą ile razy można się dać oszukać, komuś, kto oszukuje cię za każdym razem kiedy się z tobą kontaktuje?? Ileż razy można się na te plewy nabierać. Dość naiwne tutaj było zachowanie Leny... Mamy i Pawła Werensa, którego jakoś nawet trochę już polubiłam, chyba przez to, że w tej części jest bardziej dojrzały, wydoroślał, no i musi się zająć chorym ojcem. Tutaj naszła mnie taka dygresja, żeby, niczego nie odkładać na później, bo "później" może nie nadejść, albo nadejdzie zupełnie nie takie, jakiego się spodziewamy... Mamy i kolejną dziwną sprawę do rozwiązania, a w tle miejsca mocy, piramidy i oczywiście Król Tyru 😉. Reasumując, ta część podoba mi się zdecydowanie bardziej niż pierwsza część tej trylogii.

Książka bardzo przyjemna, czyta się ją lekko i szybko. Właściwie to historia na jeden lub dwa wieczory. Fabuła dosyć wartka, poprzetykana szczegółowymi opisami pejzażu, architektury i mody. Dla mnie jako fanki kryminałów/dramatów historycznych plus za osadzenie wydarzeń w latach 20-tych XX wieku. Sięgnę po drugą część.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Podobało mi się. Początek z tymi zwierzętami trochę mnie zaskoczył, ale później było już nostalgicznie, z dużą dozą szczegółów, z historyjkami z przeszłości. A nawet z opowiadaniem w opowiadaniu. Niespieszna narracja, ciekawe dygresje. Klimat kraju lat dziecinnych, ale później coraz bardziej onirycznie, coraz mroczniej. Zastanawiałam się czy bohater w ogóle ma tę rodzinę, czy naprawdę ma żonę do której pisze listy, no właśnie listy, a nie maile! Nie używa komórki (bo nie ma zasięgu). Atmosfera tego miejsca go wciąga, choć zaczyna się robić niebezpiecznie i upiornie, zwłaszcza od momentu, gdy przenosi się do pensjonatu. Doceniam wartość literacką tej powieści. Zakończenie trochę takie ad hoc i pozostawia niedosyt, ale trudno. Fajnie było się zanurzyć w tę fabułę.

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Książka zapowiadała się ciekawie. Trochę czasu zabrało mi wczytanie się w nią, szczególnie we fragmenty z innych czasów. Dużo wątków, nie wszystkie zostały wyjaśnione (przynajmniej wg mnie). Część z nich tak jakby nie miała nic wspólnego z główną historią. Nie takiego zakończenia się spodziewałam. Mimo wszystko sięgnę po kolejną część, choćby w celu sprawdzenia czy autor się rozwija.

Dobry, wciągający thriller medyczny polskiego autora. Fabuła książki zasadza się głównie na problemie przeszczepów w polskiej służbie zdrowia. Dochodzą do tego wątki poboczne związane z etyką lekarską, prowadzeniem policyjnych dochodzeń i z miłością w tle. Ile jesteśmy w stanie zrobić dla umierającej ukochanej osoby? Czy każde nasze postępowanie można wytłumaczyć? Czy moralność i wyrzuty sumienia mają jakieś znaczenie? Fabuła poprowadzona sprawnie, zaskakujące zwroty akcji, bohaterowie dobrze nakreśleni. Polecam

"Kolekcja Hankego" J.M. Kalety, to kolejna powieść przygodowo-kryminalna z miłosnym wątkiem w tle. Akcja toczy w znanych mi miejscach. Jest Wrocław, są Rudawy Janowickie i Góry Stołowe, Zamek Czocha i pałac w Kartonikach. Mogłam ponownie przenieść się w czasy mojego dzieciństwa. Bardzo dobrze się czyta.

Zasadniczo było by super gdyby... Gdyby autor nie postanowił skomplikować fabuły do stopnia dość zbliżonego do Morderstwa w Orient Expressie. I o ile u Agathy to był ciekawy zabieg i pomysł się bronił, o tyle w tym przypadku wychodzi ciężko. Więc w sumie jest nierówno, bo książka czyta się dobrze, tylko w pewnym momencie człowiek zaczyna wątpić czy w tej fabule jest choć jeden bohater, który nie jest czyimś synem, córką, albo w inny mniej formalny sposób nie jest powiązany z ofiarą. Co powoduje przesyt i w dość dobrą książkę zwyczajnie psuje.

Bardzo przyzwoita książka. Nieco przewidywalna i sztywna, ale czyta sie sprawnie i przyjemnie. Gdyby Autorka zastosowała nieco finezji w pisaniu, gdyby nieco podrasowała treść byłaby świetna książka. Najbardziej żałuję, że relacje międzyludzkie w tej książce są na zasadzie połknięcia kija od miotły. Mam nadzieję, że Autorka nad tym popracuje w kolejnych książkach ;)

Znalazłem w koszu z książkami, w Kerfurze (za 6.99 PLN) i przyznaję, że czytało mi się lepiej niż niejeden 5x droższy 'hit z Empiku'. Ciekawa sprawa kryminalna, interesujące (niektóre) postaci. Nużące jedynie momenty z życia prywatnego głównego bohatera (sprawy dot. Żony, dzieci, wyjazd do rodziców) czy nieco rozwlekłe opisy. które wtrącone zostały jakby na siłę. Zakończenie sensowne i dobrze podsumowujące całą kryminalną sprawę.

Miłe zdziwienie po odsłuchaniu całości. Intryga kryminalna dość skomplikowana (i tu mały minusik, bo w sumie nie dowiadujemy się, kto zabił i dlaczego). Tło historyczne i obyczajowe znakomite, wspaniale opisana specyfika tamtych czasów. Do tego świetny język, bez wulgaryzmów i uproszczeń obecnych powszechnie w powieściach współczesnych autorów powieści kryminalnych.

Ciekawa i niebanalna książka. Wartościową rzeczą jest na pewno próba odtworzenia realiów Sosnowca z opisywanego okresu. Nawiasem mówiąc, szkoda, że nie trafiłam na taką książkę, której akcja toczy się w Łodzi :) Wracając do treści książki - jest to niby kryminał, ale bez "prawdziwego" śledztwa, a jednak zagadka makabrycznego jakby nie było morderstwa zostaje rozwiązana. Polecam :)

Znacznie lepsza od pierwszej części. Komisarz Niedźwiedzki tym razem ma do rozwiązania zagadkę morderstwa malarza Potockiego. W tym samym czasie dochodzi jeszcze śmierć studentki, a więc Wrocławska policja ma pełne ręce roboty. Dobry kryminał i świetne zagadki. Czyt. Maciej Kowalik

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!

„Kanalia” Pawła Pollaka przeczytałam z takim dziwnym uczuciem, jakby ktoś podglądał mnie przez ramię, tylko że zamiast mojego życia oglądał zbrodnie innych ludzi. Historia zaczyna się od serii brutalnych morderstw – kobieta wyłowiona z rzeki, narkoman, pani architekt – a każdy przypadek wydaje się bardziej pokręcony i niepokojący niż poprzedni. Inspektor Markowski, komisarz Senik i młody aspirant Lepka prowadzą śledztwo, które nie tylko wymaga logiki, ale też odporności na to, co człowiek potrafi zrobić drugiemu człowiekowi. Drażniło mnie kilka konkretnych elementów. Po pierwsze, fabuła miejscami wydaje się przeładowana wątkami pobocznymi, co powoduje, że główna linia śledztwa traci tempo i momentami gubi się w gąszczu postaci. Po drugie, niektóre postacie, zwłaszcza młody aspirant Lepka, są przedstawione schematycznie – ich decyzje bywają przewidywalne, a rozwój psychologiczny ograniczony. Po trzecie, choć autor dobrze buduje napięcie, momentami dialogi brzmią sztucznie i powtarzalnie, co odciąga od naturalności śledztwa. Wreszcie, opisy brutalnych scen są miejscami przesadnie szczegółowe, co może nużyć lub wręcz odciągać uwagę od głównej intrygi. Te elementy sprawiają, że książka, mimo mocnego pomysłu i klimatu, nie jest w pełni spójna ani maksymalnie wciągająca.

Rozumiem sporo opinii niepochlebnych i skrajnych. Dla mnie opowieść jest bardzo ciekawa, może i jest dużo wesołych historii obyczajowych, które nie mają związku z głównym wątkiem kryminalnym. Z drugiej strony wyczuwam taką lekkość pisania pana Kobra, dzięki temu czuję się, jakbym równolegle czytał dwie książki o przeciwstawnych charakterach i ta długość łączna wcale mnie nie nuży. Z chęcią bym sięgnął po inne dzieła z tej serii. Ponadto nużą mnie już śledczy, którzy mają problemy z alkoholem, z narkotykami, przemocą domową itd. Tutaj mamy coś całkiem miłego.

Tadeusz Cegielski, ojciec Maxa (Masala), a przy okazji historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz wolnomularz, dał się poznać jako autor całkiem przyzwoitego kryminału Morderstwo w Alei Róż. Swoich bohaterów musiał polubić, bo wrócił do nich w powieści Tajemnica pułkownika Kowadły. Dzięki niemu po raz kolejny przeniesiemy się w czasy PRL-u i pomożemy komisarzowi Ryszardowi Wirskiemu rozwiązać sprawę inspirowaną rzeczywistym śledztwem. Jest grudzień 1957, prawdziwa polska zima, nie jakieś barachło, które ostatnio fundują nam rządzący pogodą. Nieoczekiwanie dochodzi do brawurowego skoku na sklep jubilerski w Warszawie. Sposób działania przestępców jednoznacznie sugeruje, że to ludzie doświadczeni w swoim fachu. Jednym słowem tacy, którzy po raz kolejny zaatakują. Milicja rozpoczyna śledztwo. Wirski zarządza obserwację urzędów pocztowych i banków. Musi jednak borykać się z brakami kadrowymi oraz niekompetencją swoich podwładnych. A do tego jeszcze ma dwa trupy, które bardzo go niepokoją. Więcej: https://zdalaodpolityki.pl/2018/07/01/tajemnica-pulkownika-kowadly/

Gdybym tę recenzję zatytułowała „detektyw na tropie” to byłoby to całkowite masło maślane, bo pojęcie „bycia na tropie” dotyczy rozwiązywania zagadki, a nie tylko jej rozwiązania, toteż detektyw w jakimś sensie zawsze jest na tropie, każdy detektyw, a cóż dopiero taki as detekcji jak sam Alfred Bendelin, na wpół żywy, na wpół... nie, nie martwy na szczęście, na wpół literacki byt w którego wciela się funkcjonariusz Nick Jones, a może wcale nie wciela się, a zostaje weń wcielony siłą jak chłop małorolny do wojska. Komisarz O'Connor, po sukcesie jaki Jones vel Bendelin odniósł w Little Fenn odkrywając mordercę właściciela głowy z beczki dyń, wpadł na pomysł by go ...wynajmować innym posterunkom, które akurat mają jakieś ciężkie sprawy do rozwiązania. Udomowiony przez Ann i jej dzieci Nick nie ma ochoty na takie eskapady i broni się przysłowiowymi „rękoma i nogami” choć przełożony próbuje go „na zmianę przekonywać odrąbanymi głowami i wdzięcznymi krągłościami inspektor Roberts” ( s.13), ale ze względu na pisarską niemoc Ruperta Marleya na nic zdadzą się protesty. resztę przeczytacie tutaj: https://iwonabanach.blogspot.com/2018/01/sasza-hady-po-raz-kolejny-oby-nie.html