Słowiańscy królowie Lechii. Polska starożytna

Dość ciekawa książka opisująca historyczne osiągnięcia Rzeczpospolitej rządzonej przez poszczególnych królów w zakresie władania terenami, które w powszechnej wiedzy Polaków raczej nie funkcjonują, jako tereny niegdyś będące pod władaniem naszego kraju lub też naszych lenników. W tym zakresie to pozycja poszerzająca wiedzę o naszej zamierzchłej historii i dająca nam pewną dawkę dumy z przeszłych osiągnięć. Wcześniej nie wiedziałem praktycznie nic o tym, iż mieliśmy sporo do powiedzenia, czy to w dzisiejszej Mołdawii, czy Słowacji. A i wątek ukraiński wydawał mi się mniej okazały. Sporo dowiedziałem się o Kurlandii, a zupełnym novum była dla mnie aktywność księcia Kurlandii (polski lennik) w zakresie kolonizacji wyspy na Karaibach (dzisiejsze Tobago) czy w Afryce (Gambia). Generalnie książka do polecenia i zachęcająca do bardziej szczegółowego zgłębiania poszczególnych wątków.

Autor w bardzo przystępnej i ciekawej formie ,wykazując się również poczuciem humoru (jak np. w tym fragmencie " o Władywoju wiadomo niewiele, przetrwała jednak taka notatka współczesnego mu kronikarza:" Z życia jego przytoczę tylko rys niewiarygodny i nienadający się zgoła do naśladowania przez żadnego chrześcijanina, a mianowicie , że nie nie mógł on wytrzymać nawet jednej godziny bez picia" )przedstawia podboje pierwszego króla Polski , który był nie tylko wielkim władcą, ale przede wszystkim niezłomnym wojownikiem oraz strategiem. Książka pokazuje skąd wywodzą się nasze Polaków korzenie, w innym świetle pokazuje naszą historię niż tę którą poznaliśmy na szkolnych lekcjach historii - co ważne w sposób ciekawy ."Narodziny potęgi" czyta się jak powieść , jest w niej przygoda, miłość , przymierza a także intrygi. Zachęca do poznawania historii i zagłębiania się w nią . Jak chyba powiedział Cyceron „Historia est magistra vitae” (Historia jest nauczycielką życia), więc warto ją poznawać. Książka idealna na prezent szczególnie dla mężczyzn (dużo tu bitew, krwi i rzezi) jak również młodych chłopaków.

Ciekawy pomysł na książkę. Pogańska alternatywa dla chrześcijańskiej Europy. Unia państw słowiańskich pod polskim przewodnictwem. Niestety bohaterowie niewyraźni, cała akcja również bez pieprzu. Czytało się lekko i w miarę przyjemnie. Niestety żaden szczegół nie zapada w pamięć. Ani bohaterowie, zdarzenia, dialogi. Wykreowany świat tez nie ma wielkiej głębi. Przeczytać dla rozrywki i otworzyć kolejną książkę.

Formacja wojskowa jakim była husaria została opisana z bardzo dużym znawstwem tematu. Autor przedstawił możliwości, ale także ograniczenia husarii na bitewnych polach w XVI-XVIII wieku. Mankamentem tej książki są mapki, które mają ilustrować bitwy, gdyż są niewielkiego formatu i przez to mało czytelne, w przeciwieństwie do załączonych ilustracji dowódców czy uzbrojenia i wyposażenia husarza. Ciekawe są dołączone opisy walk z tamtego okresu, bo oprócz tego, że stanowią źródło wiedzy, to także pokazują nam, jak zmienił się język polski w ciągu ostatnich 300-400 lat.

Postanowiłem jeszcze raz wrócić do tematu inkwizycji. Ostatnio pisałem krytycznie o książce komunistycznego pisarza Jerzego Cepika " Torquemada ", postanowiłem opinię uzupełnić i uzasadnić na przykładzie w/w książki. To że jest kłamliwa i tendencyjna, pisana w okresie permanentnej walki z kościołem katolickim, jedyną w tamtym czasie ostoją polskości, jest oczywiste. Walka z kościołem katolickim trwa nadal z coraz większym natężeniem. Zniszczenie kościoła jest równoznaczne ze zniszczeniem ducha Narodu, jego świadomości i odrębności. Komu na tym zależy ? No, jeśli nie wiesz, to Ci już nie mogę pomóc !!! Albo jesteś ignorantem, albo tak skażony/a wrogimi Polsce ideologiami, że na pomoc jest już za późno !!! Święta Inkwizycja to od setek lat temat tzw. czarnej legendy kościoła. Nie ma znaczenia, że kłamliwej. Wiele osób nie znając prawdy w nią wierzy, inni chcą w nią wierzyć, ale większość wykorzystuje ją tylko partykularnie. Książkę polecam tym, którzy do tej pory nie spotkali się z obiektywnym opracowaniem tematu i bez uprzedzeń chcieliby wyrobić sobie swoje zdanie !!! POLECAM !!!

Bardzo techniczna książka dla humanisty. Obliczenia dotyczące wytrzymałości kopii, matematyczne rachunki ile było samej jazdy husarskiej w chorągwiach husarskich. Czy ilość towarzyszy do pocztowych jest wbrew pozorom nadzwyczajnie wciągające. Sama książka nie jest o historii tej formacji a bardziej o jej praktycznym działaniu w polu przeciw piechocie szwedzkiej co wyjaśnia techniczny aspekt i zawężone pole opisu. Mamy tutaj rozłożone na czynniki pierwsze husarza i omówienie poszczególnych elementów jak pancerz, kopia, koń, zmienne warunki wpływające na działanie. Jeśli chcesz wiedzieć dlaczego husaria zasłużyła sobie na swoją renomę to zdecydowanie książka dla ciebie.

Książka stanowi ciekawe wprowadzenie do tematu życia późnośredniowiecznych mieszczan, każdy rozdział w zasadzie stanowi wartościowy wstęp do tematyki mieszczańskiej epoki późnego średniowiecza. Polecam z tą książką zacząć przygodę każdemu, kto jest tą tematyką zainteresowany. Szczególnie, że każdy rozdział kończy się odnośnikami bibliograficznymi.

Dekadę temu całkiem niezłą popularnością cieszył się serial telewizyjny „Wikingowie” autorstwa Michaela Hirsta, którego głównym bohaterem przez większość sezonów był legendarny Ragnar Lodbrok brawurowo zagrany przez Travisa Fimmela. Serial, co prawda nie cieszył się aż tak dużą sławą jak „Gra o Tron” od HBO, ale i tak zdobył serca ludzi na całym świecie oraz rozbudził wśród nich fascynację nieustraszonymi wojownikami z mroźnej północy. Również ja zaliczam się do grona jego fanów, aczkolwiek jestem zdania, że najlepsze sezony tego serialu to drugi i trzeci. Niestety w późniejszych odsłonach mieliśmy do czynienia z powolnym spadkiem jakości z okazjonalnymi momentami kiedy poziom serialu to wzrastał to znowu malał. Jednak uczciwie trzeba przyznać, że jego zakończenie i tak było dużo lepsze od wyżej przytoczonej "Gry o Tron" (chociaż poprzeczka była akurat wyjątkowo nisko). Głównym bohaterem omawianej pozycji również jest legendarny Ragnar Lodbrok, a także jego żony i liczni synowie. Napisana została przez Artura Szrejtera, czyli jednego z najlepszych specjalistów w naszym kraju jeśli chodzi o tematykę dotyczącą ludów germańskich i ich mitologii. Autor przyznaje w dedykacji, że do stworzenia tej książki namówiła go żona po obejrzeniu kilku sezonów serialu „Wikingowie” i zaintrygowana tym, na ile serialowy bohater jest podobny do postaci o której mówią różne legendarne podania i sagi, a także poematy skaldów, czy kroniki historyczne. Pozycja ta jest według mnie niezwykle cenna i wartościowa, ponieważ opiera się na dwóch najważniejszych zachowanych źródłach, w których przekazana została historia życia i czynów Ragnara Lodbroka, a także jego pięknych żon i walecznych synów. Są to następująco: islandzka „Saga o Ragnarze Lodbroku” z XIII wieku i historia opisana w IX księdze kroniki Saxona Grammaticusa „Gesta Danorum”. Po przeczytaniu tej książki niektóre osoby do tej pory znające Ragnara tylko z serialu mogą być mocno zaskoczone tym jak bardzo Hirst przekształcił podania dotyczące Lodbroka i bardzo często nie wykorzystywał historii zawartych w tych dwóch najważniejszych źródłach naszej wiedzy o tym skandynawskim herosie podczas tworzenia scenariuszy do kolejnych odcinków. Szrejter nie stworzył jednak dzieła naukowego, ale dwie fabularyzowane opowieści, które nazwał "Sagą z Noregu" i "Opowieścią z Danmörku". Bardzo ciekawe jest porównanie ze sobą tych dwóch historii, ponieważ posiadają one wiele punktów wspólnych, ale także bardzo się od siebie różnią. Głównie dotyczy to nie tylko liczby żon i synów Ragnara (czasami dany potomek ma także inną matkę w zależności od tego, którą opowieść czytamy), ale także jego dokonań jako Wikinga, przykładowo krain, które zdobył lub złupił. Artur Szrejter przy opracowaniu tej pozycji wykonał niesamowitą pracę, ponieważ przedstawił wszystkie wydarzenia o których mowa w materiałach źródłowych bez zniekształceń i w formie opowieści starego człowieka, który w zamian za strawę i nocleg odpłaca się gospodarzom ciekawymi klechdami. W kilku fragmentach tekstu, gdzie materiały źródłowe były zbyt mocno niejasne lub zagmatwane, autor dodał od siebie kilka wyjaśnień dzięki czemu mamy do czynienia ze spójnymi i zrozumiałymi historiami. Co ciekawe opowiadania te bardziej od podań mitycznych i legendarnych swoją formą przypominają raczej baśnie o czym autor przyznaje we wstępie. Dla niektórych taka forma może się wydać mało atrakcyjna i ciekawa, ponieważ brakuje w niej skomplikowanych portretów psychologicznych a także wyrafinowanych intryg. Jednakże mnie taki styl odpowiada, ponieważ dzięki niemu mogłem się przez chwilę poczuć jakbym nie był człowiekiem z XXI wieku, ale średniowiecznym Skandynawem, który podczas długich i mroźnych zimowych wieczorów z przejęciem słucha opowieści starego bajarza o dawnych pogańskich czasach. Kolejną dużą zaletą tej pozycji jest to, że Artur Szrejter nie kaleczy oryginalnych tekstów i zachował także fragmenty wyjątkowo niezrozumiałe dla nas -współczesnych ludzi (co ciekawe były one już niezrozumiałe dla średniowiecznych chrześcijan). Momentami serio można aż wytrzeszczyć oczy ze zdumienia, kiedy na przykład dowiadujemy się, że wśród twardych wojowników północy, którzy nie bali się wojen i śmierci w bitwie, popłoch potrafiła wywołać rycząca na nich święta krowa!!! Niesamowite jak mentalność pogańskich Skandynawów i ich postrzeganie świata w pewnych przypadkach różni się tak diametralnie od tego, do czego współcześni ludzie są przyzwyczajeni. Kończąc tę recenzję przyznam się jeszcze, że na przestrzeni ostatnich siedmiu lat jest to już trzeci raz kiedy przeczytałem tę książkę i nadal jestem z niej bardzo zadowolony. Zawsze wracam do niej z ogromną przyjemnością. Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów i fanek Ragnara Lodbroka, miłośników i miłośniczek serialu "Wikingowie", a także osób uwielbiających wszystko, co wiąże się z nieustraszonymi wczesnośredniowiecznymi wojownikami z półwyspu skandynawskiego.

Bardzo dobra książka.Bardzo mało materiałów zródłowych powoduje że nieraz autor snuje swoje przypuszczenia,i teorie jednak to co przedstawia jak dla mnie jest spójne i logiczne.Nie narzuca swojego zdania,pozwala swojemu czytelnikowi mysleć samodzielnie.Mieszko I twórca naszego państwa pozostawił państwo które kształtem przypomina nasz kraj dziś.Wybitny władca.Polecam.

Sprawnie napisana książka popularno-naukowa. Czytałem może bez wypieków na twarzy ale jednak z jakąś przyjemnością i jak ktoś nie ma na temat W. pojęcia, jak ja, to może być dobra pozycja. Chociaż pewnie mogłaby być lepsza z takim tematem. Szkoda, że zabrakło indeksu osób / słowniczka / tablic genealogicznych, bo te same osoby się powtarzały przez całą książkę i potem było "o, a ten już gdzieś chyba był... ale gdzie?" - zwłaszcza jak imiona te same albo zbliżone. Taka refleksja mnie naszła w trakcie lektury, że ta nasza okolica to jednak była w cuglach największa dziura w Europie, skoro na długie lata przed Mieszkiem ludzie bywali opowiadali sobie, jak to jest za kołem podbiegunowym, nad Dnieprem albo na Powołżu a o Odrze, Wiśle czy Niemnie cisza.

Po tej książce spodziewałem się czegoś zupełnie innego, może niezbyt uważnie przeczytałem opis. Autor koncentruje się w głównej mierze na PRZEDMIOTACH, które mają związek ze "światami i zaświatami" Wikingów, a nie o samych wierzeniach, duchowości, mitach, sagach.

Szczęść Boże! Wstyd przyznać, ale grube książki (650 stron) potrafią mnie zniechęcić nawet do tytułów, które koniec końców bardzo chcę znać. Nie chodzi tylko o to, że gruba książka jakoś od razu kojarzy się z męczącym czytaniem, ale samo noszenie ją przy sobie potrafi być niewygodne i uciążliwe. Jednak przy „Stałych wariantach gry" Grzegorza Brauna, o tej niewygodzie można szybko zapomnieć, bowiem lektura jest wciągająca, a jej specyficzny charakter — zbiór wcześniej opublikowanych tekstów w formie a to wywiadów, a to felietonów, czy nawet krótszych komentarzy — idealnie burzy monotonię. Każdy kto zna pana Grzegorza Brauna z krasomówczych wystąpień w mediach, powinien wiedzieć, że jego myśli czyta się lepiej na papierze — zresztą zauważyłem to na przykładzie innych autorów, takich jak Bronisław Wildstein, Stanisław Michalkiewicz albo Rafał Ziemkiewicz — mimo wszystko, lepiej się ich czyta, niż ogląda albo słucha. W ogóle tekst pisany ma tę moc, że trafia do nas dosadniej, a poza tym szybko możemy do niego wrócić. Właśnie przy tej książce złamałem swoją zasadę niemazania ołówkiem po tekście. Jest tu tak wiele linijek, akapitów, a nawet całych stron i rozdziałów, które chciałbym znać na pamięć — jednocześnie zazdroszcząc autorowi umiejętności wyrażania swoich myśli w tak kolorowy sposób — że ostatecznie pomazałem całą książkę ołówkiem. Mam ostatnio szczęście do książek. Wybieram tak dobre, że bardziej niż o czytaniu ich, mogę mówić o delektowaniu się nimi. Krótkie rozdziały, ich urozmaicony styl, tylko pomagały mi w czytaniu całości na raty ale systematycznie, przez co całość skończyłem relatywnie szybko. Po zakończeniu miałem wrażenie, że to mogłaby być lektura na każdy tydzień. W sumie taka książka mogłaby się nie kończyć, bowiem każdy rozdział czegoś uczy, a większość lub wszystkie mówią o rzeczach, które ostatecznie wpisują się w tytułowe "stałe warianty gry", czyli zazwyczaj te same sztuczki ogólnie pojętego systemu, który zazwyczaj trzyma nas za przysłowiową mordę oraz mocarstw, które rządzą nami naprzemiennie od setek lat. Jak to z Grzegorzem Braunem bywa, czasem straszy nas niepotrzebnie, czasem prorokuje na zapas i nie trafia, ale jak sam się tu w książce usprawiedliwia — nie chodzi o zakłady, czyja przepowiednia się spełni, bo nigdy się nie przewidzi wszystkiego, jako że zmiennych jest zbyt wiele, ale o świadomość Polaków na temat zagrożeń, których zazwyczaj mogą nie zauważać. Te zagrożenia autor podkreśla przytaczając wydarzenia minione i dowodzi ich analogii z sytuacją teraźniejszą. Są to według mnie wspaniałe porównania. Ta trafność i moc owych analogii jest wynikiem stosowania prostych (chyba katolickich) zasad opisywania prawdy jako prawdy, a nie tylko punktu widzenia. Innymi słowy — "Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi". Właśnie to powoduje, że nieraz zatrzymywałem się i podkreślałem całe zdania i akapity, bo nasłuchawszy się przez lata medialnych bredni, gdzieś tam nawet niechcący przyswoiwszy sobie niektóre z nich niczym jakieś naukowe albo religijne dogmaty, byłem zszokowany prostym, jakby czarno-białym sformułowaniem, trafnym porównaniem, zmuszającym mnie do wybrania zła lub dobra — no bo niczego pomiędzy jednak nie ma. W takich autorach cenię sobie przede wszystkim szacunek do inteligencji czytelnika. Nie interesują mnie rzeczy, które starają się być na niskim poziomie, aby dopasować się do poziomu percepcji czytelnika, albo ze względu na ułomności samego autora, inne być po prostu nie mogą. Dobrze, zdarza mi się przeczytać i posiadać książki o bardziej felietonowym charakterze, polemicznym, które nieraz dopasowane są miejscami do niskiego poziomu pyskówek z wrogami patriotów, ale na dłuższą metę, to jest męczące, bo niczego się przy tym człowiek nie uczy. Dostaje co najwyżej chwilę ulgi, kiedy ktoś wykrzyczy się i wypluje za niego. Długie, złożone zdania Grzegorza Brauna zmuszają do skupienia, a jego bogate słownictwo mocno uprzyjemnia lekturę. Wierzę, że czytanie dobrze napisanych książek uczy nas samych wysławiania się. Mamy więc przyjemne z pożytecznym. Już to kiedyś napisałem przy okazji recenzji innej książki pana Grzegorza, w przeciwieństwie do innych — jak na przykład Wojciecha Cejrowskiego, który twierdzi, że taki człowiek jak Grzegorz Braun, który tak dobrze mówi i się nie zacina, albo jest geniuszem, albo wariatem — uważam, że to nie Grzegorz Braun jest jakimś geniuszem, tylko nasza klasa polityczna (także ludzie kultury) tak bardzo się zdegenerowała, że jak w komedii science-fiction pt. "Idiocracy", przeciętnie inteligentnego człowieka z przeszłości może uznać za geniusza albo ostatecznie za wariata i wydać na niego wyrok śmierci ze względu na brak zrozumienia jego słów. Miałem jeszcze zacytować jeden albo kilka akapitów z książki, ale wertując strony, widzę że pozaznaczałem tego tak wiele, że nie jestem w stanie wybrać rozsądnej ilości, która byłaby reprezentatywna. Niedowiarkom radzę otworzyć książkę albo e-booka na którejkolwiek stronie i prawie na pewno trafią na któryś z moim ulubionych momentów.

Bohater? Zdrajca? Twórca kultu? Terrorysta z placu grzybowskiego? Zamachowiec? Socjalista? Zdolny by poświęcić wszystko? To fascynujące i zatrważające, że tak wiele różnych postaci kryje się w jednej osobie Większość dyktatorów ma tak jaskrawe cechy, że ludzie intuicyjnie wiedzą, z jaką osobą mają do czynienia. W przypadku Piłsudskiego nawet zamach stanu, był zamachem w jakiejś części iluzorycznym, zamachem po władzę, by tej władzy nie przejąć. Uratować Polskę, by jej nie uchronić przed potworem własnej partii. Wykorzystać socjalizm, by go porzucić na przystanku niepodległość. Czy my nie potrafimy inaczej? Czy Piłsudski to my? My piłsudczycy? Maurycy Mochnacki "W Polsce nigdy nic się nie kończy, ani nie zaczyna do końca" Czy Piłsudskiego trawiły wyrzuty sumienia, gdy wykonywał akcje sabotażowe? Czy martwił się o rodzinę? O dzieci? O kochankę? Czy widział w siebie konwertytę? Czy analizował swoje działanie przez pryzmat literatury ukochanego Słowackiego? Czy "wybrał zamiast domu gniazdo na skałach orła" Beniowskiego? Czy uważał się w jakiejś części za Króla-Ducha? Czy my Polacy musimy budować zawsze wewnętrzne kręgi? Swoiste kapliczki wpływów? Rozgrywać jeden krąg na drugi, tylko by je balansować? Czy my musimy kochać pieniądze i je jednocześnie nienawidzić? Czy nie możemy ich po prostu zarabiać, wydawać, oszczędzać i inwestować? Czemu ojcem narodu jest abnegat, którego partia była jedną wielką machiną korupcyjną, ale który sam musiał dorabiać w swojej, notabene podarowanej. willi w Sulejówku hodujac jedwabniki? Czy podpisując dekret na miliony samemu żyje się o herbacie i tytoniu? Czemu będąc Polakiem trzeba tworzyć mity? Czemu trzeba mieć swój mit grupy znajomych, grupy w szkole, grupy trzymającej władzę, w końcu mit legionu? Nawet legiony nie były jego, a ich twórcy zostali zapomniani, sam ich zapomniałem. Moja wiedza militarna jest znikoma. Nie wiedziałem, że praktyczny brak lotnictwa w WW2 był efektem niechęci marszałka do samego lotnictwa. Poza tym było ono rozwijane przez wroga Zagórskiego (oczywiście zamordowanego). Rozwadowski obrońca rządu w 1926 był twórcą skutecznej strategii artyleryjskiej w 1915 roku, która pozwoliła Niemcom wygrać wojnę w 1939r. Ponoć po jego śmierci sanatorzy wywoływali duchy i zjawa która się pojawiła miała wyzwać od najgorszych Rydza, według świadków wydarzenia było to najlepsze potwierdzenie sukcesu seansu.

Praca polskiego historyka i popularyzatora historii sprzed ponad stu lat. Stąd błędny tytuł,nie zapowiadający tak naprawdę zawartości. Jest to bowiem de facto życie magnaterii i bogatej szlachty w dawnych wiekach. Ledwie parę zdań jest poświęcone szlachcie zaściankowej (zagrodowej), czyli większości tej grupy społecznej, o czym autor wspomina wprost, ale dzisiaj się zapomina. Podkreśla też, że ci szaraczkowie tym się różnili od chłopów, że byli wolni od pańszczyzny i poddaństwa, ale żyli równie biednie. Ale nie chce się nimi zajmować. Wynika to z dostępności źródeł w czasach autora, wspominanych w tekście. A te traktowały niemal wyłącznie o magnaterii (późniejszej arystokracji) i bogatej szlachcie. Było to wspomnienia, opisy podróży, listy osób z tych sfer lub kontaktujących się z ludźmi wyłącznie z tych sfer. Podział na rozdziały – zamki i pałace, dwory i dworki, ubiory i splendory oraz dom i świat pokazuje, na czym koncentrował się Władysław Łoziński. Otóż jest to oficjalne życie tych warstw najbogatszych i jednocześnie najlepiej wykształconych. Dotyczy to zatem śladów materialnych mody- oficjalnej, a nie codziennej oraz stylu życia i obyczajów. Widać, jak magnaci szastali pieniędzmi i po kom dzisiejsi mieszkańcy wsi i małych miasteczek odziedziczyli afekt do wesel z setkami gości. A nasza bogata szlachta i magnateria uwielbiała wydatki na takie imprezy, ale również na efektowne pogrzeby i stypy. Bardzo ciekawe są też spostrzeżenia na temat jadła i napojów, ich przygotowywania, mody oraz kosztów wytworzenia i podania. I znowu zastaw się, a postaw się. Ciekawa pozycja, napisana archaiczną, ale bardzo ładną polszczyzną, pokazująca jak żyła najbogatsza część społeczeństwa Rzeczpospolitej Obojga Narodów (szlacheckiej).

Książka była naprawdę ciekawa i zawiera wiele interesujących faktów na temat piractwa, ale jej wydanie jest po prostu koszmarne. Zdaje się, jakby książka w ogóle nie przeszła redakcji, a już tym bardziej korekty. Rozumiem, że zdarza się przeoczyć przecinek czy dwa, nie czepiałabym się kilku takich niedopatrzeń, bo nie istnieją książki "czyste", ale ilość błędów interpunkcyjnych i zdań, w których po prostu coś "nie gra", jest porażająca. Brakowało przecinków w miejscach, które są naprawdę podstawową znajomością polskiej interpunkcji. Ale dość o tym. Samą treść książki oceniam dobrze. Uważam, że na początek przygody z tą tematyką nadaje się doskonale. Bardzo zależało mi na tym, żeby zagłębić się trochę w ten temat, ale też bez rzucania na głęboką wodę i przytłaczającej ilości suchych faktów. Dokładnie to dostałam. Sam styl pisania (pomijając błędy) jest naprawdę przyjemny. Co prawda w paru miejscach wydawało mi się, że można by temat troszkę rozwinąć albo wręcz przeciwnie, skrócić (przede wszystkim segment o odkryciu Ameryki, który jest według mnie za długi), ale moje ogólne wrażenie o ilości faktów jest pozytywne. Nie podobał mi się tylko rozdział o współczesnym piractwie, ale to moja osobista preferencja, bo po prostu mnie to nie interesuje. Jednak jeśli ktoś jest zainteresowany tym, jak piractwo ma się w naszych czasach, to znajdzie tutaj dość długą odpowiedź. Podsumowując, uważam, że książkę warto było przeczytać. Jeśli kogoś ten temat interesuje i chce się wdrożyć, to jak najbardziej ,,Piraci z Karaibów" nadadzą się doskonale. Tylko trzeba jakoś opanować sztukę czytania z zamkniętymi oczami, żeby nie widzieć błędów (może audiobook, ktoś coś??).

Książka mi się bardzo podobała, jest to zbór felietonów o naszych wadach narodowych. Najciekawsze były te o konkretnych sytuacjach i postaciach z historii udokumentowanych. Część traktowała o ogólnych początkach państwa polskiego. Autor ma swoje poglądy i można się z nimi spierać ale fakty są niezaprzeczalne. Ostrzegam ludzi wrażliwych na ataki w stronę kościoła katolickiego (nie mylić z wiarą do niej autor nic niema). Jest powiedzenie że wady można zmienić w zalety i tego Polsce życzę. Ogólnie ciekawe wątki dla osób lubiących historię. Bardzo ciekawił mnie wątek jak bardzo nasze postrzeganie historii zmienił Sienkiewicz. Książkę czyta się szybko polecam.

Zapomniane Lisioły Europy . W historii Europy i świata nie brakuje narodów, a właściwie ludów, które odcisnęły swoje piętno, po czym zniknęły, pozostawiając po sobie ledwie garść informacji oraz popiołów. Autor Jerzy Strzelczyk podjął się w książce „Zapomniane narody Europy” opowiedzenia 10 takich historii. W ten sposób czytelnik ma okazje poznać: Wenetów, Swebów, Alanów, Piktów, Longobardów, Wiślan, Chazarów, Obodrzytów, Jaćwięgów oraz Drzewian Połabskich. . I tak Lisioł leżakował na rzymskiej sofie z winogronami w łapce, piszcząc: *Tacycie, którzy barbarzyńcy się lepsi?* I wtedy mądry rzymski historyk odpowiedział „Peucynowie są lepsi, ale Wenedowie również nie najgorsi, nie to, co Fennanie”, po czym wtrąca się Ptolemeusz ze stwierdzeniem „Nie ma jak wielkie ludy Sarmacji” i w tym momencie Lisioł już tyłem wycofuje się w stronę Piktów. Futrzak musi przyznać, że budowanie mostów nie było mocną stronę tego ludu – *Lisioł patrzy na most zrobiony z ciał martwych Piktów*. Widać król Northumbrii koniecznie nie chciał zamoczyć sobie butów w rzece na swojej angielskiej wyprawie karnej w 672 roku. . Chodzenie za Longobardami może się skończyć odciskami na łapkach. Potrafili pozostawać w ruchu przez całe stulecie. Cóż jedni dużo chodzą, inni więcej podbijają – dlatego lepiej nie wpadać pod Chazarów. Ci to nawet w Bizancjum potrafili wywołać ból głowy. Niełatwo jest też być władcą Chazarów. 40 lat panowania i ani jeden dzień dłużej. Dlaczego? Otóż osąd takiego władcy jest już zmącony, dlatego należy go zabić, ewentualnie odsunąć od stanowiska, w zależności od decyzji rodziny. . Książka jest pisana językiem akademickim i ma już swoje lata, co trzeba wziąć pod uwagę. Informacje w niej zawarte są wciąż niezwykle interesujące, ale nie jest to najnowszy stan badań. Trzeba jednak przyznać, że autor analizuje każdą znaną sobie wzmiankę o danym ludzie, po czym stara się na tym zbudować realny obraz, podkreślając np. animozje strony opisującej. W końcu historię piszą zwycięzcy, a zwycięzcy w tamtych czasach rzadko byli porządni.

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC. Więcej nie mogę nic dodać, a powtarzać się nie lubię ! Książka obowiązkowa dla miłośników tematu, ale również dla tych, którzy pragnęliby zapoznać się jedną z największych polskich tragedii !!! Dobrze się czyta, a o to też chodzi. POLECAM !!!

Bardzo dobra książka o epizodzie walk pomiędzy Słowianami a Wikingami, czyli wyprawie pomorskiego księcia Racibora na jeden z ważniejszych skandynawskich grodów tamtego okresu - Konungahelę. Podoba mi się, że jest to konkretna pozycja. Krótki wstęp o panowaniu Bolesława Krzywoustego (który według autora był sprężyną działania), sytuacji w Skandynawii i rywalizacji w basenie Morza Bałtyckiego. Kolejne rozdziały dotyczą już tytułowej wyprawy. Autor przede wszystkim opiera się tutaj na "Sadze o Magnusie Ślepym i Haraldzie Słudze Bożym" Snorriego Sturlusona i w zasadzie jest to analiza literacka fragmentu o słowiańskim najeździe. Szrejter praktycznie wyjaśnia każde zdanie Sturlusona, wskazuje na błędy w poprzednich polskich tłumaczeniach, omawia kontekst kulturowy, militarny czy religijny. Oczywiście, jest tu sporo hipotez, gdybania na różne tematy, począwszy od datacji wyprawy (w pewnej popularnej serii jeden z autorów zaproponował inną datę roczną), liczebności wojsk czy roli najważniejszych słowiańskich wodzów i pewnie trzeba do takich szacunków i teorii podchodzić z dystansem, ale też szanuję badacza, że potrafił w miarę przekonywujący sposób uargumentować swoje tezy i zrekonstruować opis wyprawy na podstawie tak nielicznych źródeł.

Mam lekko mieszane uczucia co do te ksiazki. Podzielę ją na dwie części. Sama książka: grubas. 750 stron i w większości ściana tekstu. Czyta się płynnie, ale miejscami monotonnie. Idą, śpią, warta, niemcy, nocleg. Idą, śpią, warta, wódka, karty, niemcy. Nadaje to klimatu i czujesz obławę na Majora i wyczekiwanie wiosny ale tak ciutkę tego za dużo. Spokojnie 100 stron możnaby uciąć bo nie wnoszą nic szczególnego. Hubal: no i tu mam największy zgryz. Z jednej strony bohater, bo nie poddał się w miejscu gdzie poddali się wszyscy. Od początku wiadomo, że jego próba jest wręcz absurdalna i niemożliwa, ale sam bym tak zrobił. Z drugiej strony tego bohaterstwa i walki z niemcami to jak na lekarstwo...chyb że sr*nie po krzakach, picie wódki i granie w brydża przez pół roku jest bohaterskie. Jeszcze z innej perspektywy...jak walczyć z tak dużą przewagą wroga? Zwłaszcza że dostał wytyczne od Góry jak ma działać, czyli unikać konfliktu. Rozmawiałem kiedyś z ekipą historyków i mówili że ta książka to 'nie bardzo' bo 'Hubal taki nie był'. Ile jest tu prawdy,a ile grafomaństwa? Jedno wiem na pewno. Jeśli nienawiść do niemców i ruskich masz wyssaną z mlekiem matki i wpojoną przez dziadków to niemców o ruskich znienawidzisz jeszcze bardziej. Dobry niemiec to martwy niemiec. Reasumując. Warto przeczytać dla samego rysu historycznego, przelać przez sitko tą historie, doczytać inne i wyciągnąć średnią. Polecam