Wierni Bogom. Zaginione dziedzictwo

Akcja Xiąg Nefasa rozgrywa się w czasach kształtowania się polskiej państwowości – na przełomie X i XI wieku podczas trwania rządów Bolesława Krzywoustego i jego konfliktu z przyrodnim bratem Zbigniewem. Nieuważającym na szkolnych lekcjach historii być może warto byłoby w tym miejscu nieco przypomnieć o przebiegu tej braterskiej sprzeczki, lecz sądzę, że zainteresowani bez problemu dotrą do właściwych źródeł wiedzy, zaś ci mniej zainteresowani historię tę poznają z grubsza właśnie z powieści Małgorzaty Saramonowicz. Historia jest dla autorki wyłącznie tłem do zarysowania własnego świata magii, intryg i zdrad. W drugiej części Xiąg Nefasa doszło do przemieszania historyczno-fantastycznych proporcji. W sławosławowej recenzji Trygława. Władcy losu zwracaliśmy uwagę na to, że konflikt Zbigniewa i Bolesława nie jest głównym splotem fabularnym Xiąg Nefasa, lecz w wypadku W zaświatach można dostrzec wyraźnie większą dominację wątków fantastyczno-magicznych, które historię spychają na dość odległy plan. Kto pamięta przebieg akcji pierwszej części, ten nie powinien być tym zaskoczony. Łatwo było można wszakże przewidzieć, że odprawienie z trygławowym „błogosławieństwem” mrocznego rytuału obudzi słowiańską magię w stworzonym przez autorkę świecie. Nie polecam lektury W zaświatach osobom niezaznajomionym z pierwszą częścią Xiąg Nefasa, bowiem świat przedstawiony obfituje w mnogość postaci. Nie dość, że szeregi bohaterów, którzy przetrwali pierwszą część, zostały zasilone przez nowe postacie, to jeszcze za sprawą tytułowej wizyty w zaświatach wciąż jesteśmy zmuszeni pamiętać o tych, którzy stworzony przez Małgorzatę Saramonowicz padół co najmniej ciałem zdążyli opuścić. Przyznam szczerzę, że nawet jako osoba zaznajomiona z Trygławem. Władcą Losu miejscami podczas lektury czułem się zagubiony, gdyż przez roczny odstęp między czytaniem kolejnych części pewne informacje o przebiegu mniej istotnych wątków zdążyły z mej głowy wywietrzeć, a akcja powieści jest na tyle wartka, że autorka nieczęsto przypomina czytelnikowi w szczegółach o wcześniejszych wydarzeniach. Głównymi atutami Xiąg Nefasa (zarówno pierwszej, jak i drugiej części) są mym zdaniem ciekawie zarysowani, różnorodni i niejednoznaczni bohaterowie. Na szczególną uwagę zasługuje tytułowa postać. Nefas to tajemniczy kronikarz, szpieg i doradca Bolesława Krzywoustego, który na ziemiach polskich musi borykać się nie tylko z własną przeszłością, ale też pradawną magią, którą świadomie obudził, chcąc pomóc swemu królowi. To właśnie Nefas poprosił Trygława o ingerencję w rzeczywistość, której skutkiem było splecenie żywotów trójki zrodzonych jednej nocy dzieci. Wszystko po to, by dać Krzywoustemu upragnionego syna, zwiększając w ten sposób jego szansę w konflikcie ze Zbigniewem. Lecz nawet bogowie nie są w stanie stworzyć czegoś z niczego, przez co żeby zrealizować ten cel, było trzeba pozamieniać dzieci w łonach matek, raz na zawsze łącząc i zamieniając ich przeznaczenia. W drugiej części Nefas daje się poznać nie tylko ze strony makiawelicznego doradcy i kronikarskiego piarowca, ale też niepoprawnego romantyka, który niczym Orfeusz zstępuje do zaświatów po to, by odzyskać utraconą ukochaną – szarowłosą Rangdę. Tytułowy motyw katabazy i późniejsze następstwa powrotu z krainy umarłych sprawiają, że z Nefasa zaczyna zsuwać się maska tajemniczego nikogo, człowieka bez tożsamości. Wreszcie autorka uchyla nam nieco rąbka tajemnicy, wprowadzając wątki z przeszłości bohatera i informując nas o jego pochodzeniu. Nie mniej ciekawe pozostają postacie z drugiego planu: Władysław Krzywousty, księżna Sława, biskup Baldwin, Jarko i Zbigniew. Do grona interesujących postaci Xiąg Nefasa po drugiej części z pomyślnością można zaliczyć również trójkę „trygławowych wybrańców”, którzy za sprawą przeskoku czasowego przestają być niemowlakami, a stają się aspirującymi do dorosłości nastolatkami. Stara rodzicielska mądrość głosi Małe dzieci – mały problem, duże dzieci – duży problem. Podobnie jest i w tym wypadku, gdyż żeby ochronić te trzy istnienia Nefas musi napracować się o wiele bardziej niż w czasach pieluszkowych Władysława, Jaksy i Alby. Intrygującym wątkiem jest dorastanie wspomnianej trójki, które nie może przebiegać naturalnie za sprawą pozamienianych przed laty przeznaczeń. Bohaterowie muszą walczyć ze światem i próbować dopasować się do przypisanych im ról, lecz nie każdy z nich czuje się dopasowany do swojego życia. Władysław nie do końca jest w stanie zachowywać się jak na przyszłego władcę przystało – z upływem lat coraz mocniej zaczynają przez niego przemawiać kompleksy i żądze. Jaksa z kolei zamiast odczuwać pociąg do fachu rycerskiego, większe zainteresowanie przejawia magią, Alba zaś za sprawą ogromnej charyzmy z łatwością zjednuje sobie pomorski lud jak na prawdziwą królową przystało. Druga część Xiąg Nefasa ponownie zachęca człowieka do pochylenia się nad problemem tego, co nas ostatecznie determinuje – natura czy wychowanie? Rozwinięcie wątku trygławowego rytuału zdecydowanie mnie satysfakcjonuje, a muszę przyznać, że obawiałem się tego, że potencjał tego pomysłowego wątku w kontynuacji Xiąg Nefasa może nie zostać w pełni wykorzystany. Na całe szczęście byłem w wielkim błędzie. Jeśli miałbym wytknąć jakieś mankamenty drugiej części Xiąg Nefasa, to od strony fabularnej przyczepiłbym się jedynie niepotrzebnego mym zdaniem wprowadzenia do akcji wątku satanistycznego. Świat magii tej powieści był o wiele bardziej klimatyczny, gdy opierał się na słowiańskiej mitologii i demonologii. Bez satanistycznego dodatku powieść miała już odpowiednio mroczny klimat, a wprowadzenie (wprawdzie pomniejszego) wątku tego typu wybiło mnie z rytmu. W jednej chwili poczułem, że budowany od pierwszej strony klimat zaczyna lekko uchodzić, gdyż nie bardzo wiedziałem, czemu to posunięcie fabularne miało służyć. Od strony technicznej pewne zastrzeżenia może też budzić nie do końca staranna korekta powieści. Sam jako czytelnik nie słynę raczej z umiejętności wyłapywania edytorskich baboli, lecz i tak mimo tego w czasie lektury wyłapałem co najmniej kilka błędów leksykalnych i interpunkcyjnych. Jest to jednak problem na tyle błahy, że bez większego trudu można przymknąć na niego oko, zwłaszcza że Xięgi Nefasa z nawiązką odrabiają w warstwie fabularnej. Zakończenie W zaświatach większość rozpoczętych wątków pozostawia otwartych, przez co możemy być niemal pewni, że to nie ostatnia część Xiąg Nefasa. Kto nie miał jeszcze przyjemności zapoznać się z tym cyklem, powinien nadrobić zaległości. Miłośnicy słowiańskich wierzeń nie powinni być zawiedzeni, zwłaszcza że wykorzystanie rodzimej mitologii to nie jedyny atut tej powieści. Książki powinny przypaść do gustu miłośnikom wszelkiej fantastyki, a także tym podobnym do mnie, którzy od literatury oczekują po prostu dobrze opowiedzianej historii i interesujących bohaterów.

Bardzo ciekawa ksiązka warta poznania. Teza że Polska była stworzonym przez Wikingów trzeźwym projektem ekonomicznym opartym o najlepiej im znaną dzialalnosc czyli odławianie niewolników sprzedawanych na Wschód przez największy hub w Pradze wydaje się najbardziej prawdopodobną, analogicznie do historii Rusi która przez Nestora została duzo konkretniej opisana. Oczywiscie szczegóły są dyskusyjne ale taki obraz jest calkowicie racjonalny w przeciwieństwie do pomysłu stworzenia państwa dysponujacego dużą i elitarną armią gromiącą chocby Germanów pod Cedynią z niczego. Ciekawe byloby badanie DNA siostry Chrobrego Świętosławy/Storady pochowanej w Winchester jako pewnego źródła genów. To by rozwialo wszelkie wątpliwosci.

Czytając tą książkę można poczuć pasję autora do historii praprzodków czyli Słowian. Książka jedyna w swoim rodzaju nie pisana pod publiczkę a z miłości do własnych praojców i pramatek. Na pewno sięgnę jeszcze po inne książki tego autora bo warto znać historię swego pochodzenia nawet tą najdalszą.

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Dość ciekawa książka opisująca historyczne osiągnięcia Rzeczpospolitej rządzonej przez poszczególnych królów w zakresie władania terenami, które w powszechnej wiedzy Polaków raczej nie funkcjonują, jako tereny niegdyś będące pod władaniem naszego kraju lub też naszych lenników. W tym zakresie to pozycja poszerzająca wiedzę o naszej zamierzchłej historii i dająca nam pewną dawkę dumy z przeszłych osiągnięć. Wcześniej nie wiedziałem praktycznie nic o tym, iż mieliśmy sporo do powiedzenia, czy to w dzisiejszej Mołdawii, czy Słowacji. A i wątek ukraiński wydawał mi się mniej okazały. Sporo dowiedziałem się o Kurlandii, a zupełnym novum była dla mnie aktywność księcia Kurlandii (polski lennik) w zakresie kolonizacji wyspy na Karaibach (dzisiejsze Tobago) czy w Afryce (Gambia). Generalnie książka do polecenia i zachęcająca do bardziej szczegółowego zgłębiania poszczególnych wątków.

Prawdopodobnie jedyne tak kompleksowe, a zarazem popularnonaukowe (czyli dla każdego laika zainteresowanego tematem) omówienie tematyki Słowian Połabskich. Układ książki bardzo logiczny, jakby "podręcznikowy", czyli podział na poszczególne grupy plemienne, a następnie chronologicznie panujących władców tych związków i równolegle dziejące się wydarzenia, co pozwala uporządkować sobie wiedze i nie zgubić się w międzyczasie. Plus dużo ciekawostek na marginesie dotyczących najważniejszych osad czy wydarzeń pobocznych. Warto przeczytać w połączeniu z "Bohaterami Słowian Połabskich" Jerzego Strzelczyka, która to książką nie jest aż tak szczegółowa, ale uzupełnia niektóre tematy, lub rzuca inne światło na postaci/wydarzenia.

Jeśli lubisz klimaty Kraszewskiego, Gołubiewa, Bunscha to... dalej nie musisz szukać !!! Czasy panowania Mieszka I i B. Chrobrego, powstanie Jamsborga ( Wolin ), wikingowie, wielka polityka, walka o władzę, chrystianizacja Pomorza i wczesnośredniowieczne spory religijne. Książka, bywa, że jest krytykowana za swoją objętość. A ja właśnie lubię, dobrą historyczną beletrystykę !!! POLECAM !!!

Bardzo dobra książka o epizodzie walk pomiędzy Słowianami a Wikingami, czyli wyprawie pomorskiego księcia Racibora na jeden z ważniejszych skandynawskich grodów tamtego okresu - Konungahelę. Podoba mi się, że jest to konkretna pozycja. Krótki wstęp o panowaniu Bolesława Krzywoustego (który według autora był sprężyną działania), sytuacji w Skandynawii i rywalizacji w basenie Morza Bałtyckiego. Kolejne rozdziały dotyczą już tytułowej wyprawy. Autor przede wszystkim opiera się tutaj na "Sadze o Magnusie Ślepym i Haraldzie Słudze Bożym" Snorriego Sturlusona i w zasadzie jest to analiza literacka fragmentu o słowiańskim najeździe. Szrejter praktycznie wyjaśnia każde zdanie Sturlusona, wskazuje na błędy w poprzednich polskich tłumaczeniach, omawia kontekst kulturowy, militarny czy religijny. Oczywiście, jest tu sporo hipotez, gdybania na różne tematy, począwszy od datacji wyprawy (w pewnej popularnej serii jeden z autorów zaproponował inną datę roczną), liczebności wojsk czy roli najważniejszych słowiańskich wodzów i pewnie trzeba do takich szacunków i teorii podchodzić z dystansem, ale też szanuję badacza, że potrafił w miarę przekonywujący sposób uargumentować swoje tezy i zrekonstruować opis wyprawy na podstawie tak nielicznych źródeł.

Druga częśc cyklu o jarlu Broniszu tak jak więszości podobała mi się bardziej. Czytałam z zainteresowaniem i jedyne co nie przypadło mi do gustu to opis polowania. Zdaję sobie sprawę, że polowania zwłaszcza w tamtych czasach były czymś naturalnym, ale jako miłośniczce zwierząt było mi ich po prostu.

Książka Birgissona opiera się zarówno o potwierdzone fakty, dane historyczne, jak również przypuszczenia Autora co do pewnych zdarzeń. Praca wydaje się być przeprowadzona rzetelnie w oparciu o badania archeologiczne oraz umiejętne zaprezentowanie istotnych etnologicznych informacje, ciekawie też snuje własne domysły, gdy pojawiają się luki w odkrytej do tej pory historii. Birgisson prezentuje postać X-wiecznego Wikinga zwanego Czarnym odkrywając przed czytelnikiem szlaki jakimi Geirmund Heljarskinn podążał, przy okazji pisząc o niewolnictwie, ścieraniu się chrześcijaństwa z lokalnymi wierzeniami w średniowieczu oraz dostarcza informacje na temat mitów oraz wikińskich sag. Książka jest próbą odtworzenia realiów z życia Geirmundza Heljarskinna, praprzodka Autora w oparciu o wieloletnie badania, rekonstrukcje historyczne oraz w oparciu o sagi, którymi Birgisson był karmiony od dzieciństwa. Przedstawia postać syna norweskiego króla od dnia narodzin, poprzez dzieciństwo, życie koczownicze oraz tworzy obraz wędrówki z Norwegii do Irlandii, a stamtąd do Islandii. Ale pisząc o jednym człowieku nie sposób ograniczyć się jedynie do jego życia, stąd naturalne jest przedstawienie kontekstu społecznego, realiów życia codziennego w tamtym czasie, co ubogaca całą historię. Możliwe, iż ten z nas, kto liczył na fascynujące opisy najazdów i podbojów tutaj może poczuć zawód, gdyż tym razem mamy do czynienia z historią jednego człowieka umieszczonego w trybach wikińskiej społeczności, ale tej osiadłej, trudniącej się handlem, a nie wciąż podążającej za zdobyczami przemierzając morza. Pozycja fascynująca, odmiennie potraktowana niż te do tej pory przeze mnie przeczytane. I dobrze, bo okazuje się, że nawet poprzez pryzmat historii jednego człowieka dostajemy wiele ciekawych, a mniej znanych informacji o całokształcie zjawiska. Dla mnie takim ciekawym wątkiem była prezentacja wędrówki Wikingów po świecie, wkroczenie i zasiedlanie terytorium Islandii. Jeśli pociągają nas tematy skandynawskich sag, mitologi, wierzeń i hartu ducha wikińskiej społeczności to nie powinno się przejść obojętnie obok "Czarnego wikinga".

Bardzo techniczna książka dla humanisty. Obliczenia dotyczące wytrzymałości kopii, matematyczne rachunki ile było samej jazdy husarskiej w chorągwiach husarskich. Czy ilość towarzyszy do pocztowych jest wbrew pozorom nadzwyczajnie wciągające. Sama książka nie jest o historii tej formacji a bardziej o jej praktycznym działaniu w polu przeciw piechocie szwedzkiej co wyjaśnia techniczny aspekt i zawężone pole opisu. Mamy tutaj rozłożone na czynniki pierwsze husarza i omówienie poszczególnych elementów jak pancerz, kopia, koń, zmienne warunki wpływające na działanie. Jeśli chcesz wiedzieć dlaczego husaria zasłużyła sobie na swoją renomę to zdecydowanie książka dla ciebie.

Zapomniane Lisioły Europy . W historii Europy i świata nie brakuje narodów, a właściwie ludów, które odcisnęły swoje piętno, po czym zniknęły, pozostawiając po sobie ledwie garść informacji oraz popiołów. Autor Jerzy Strzelczyk podjął się w książce „Zapomniane narody Europy” opowiedzenia 10 takich historii. W ten sposób czytelnik ma okazje poznać: Wenetów, Swebów, Alanów, Piktów, Longobardów, Wiślan, Chazarów, Obodrzytów, Jaćwięgów oraz Drzewian Połabskich. . I tak Lisioł leżakował na rzymskiej sofie z winogronami w łapce, piszcząc: *Tacycie, którzy barbarzyńcy się lepsi?* I wtedy mądry rzymski historyk odpowiedział „Peucynowie są lepsi, ale Wenedowie również nie najgorsi, nie to, co Fennanie”, po czym wtrąca się Ptolemeusz ze stwierdzeniem „Nie ma jak wielkie ludy Sarmacji” i w tym momencie Lisioł już tyłem wycofuje się w stronę Piktów. Futrzak musi przyznać, że budowanie mostów nie było mocną stronę tego ludu – *Lisioł patrzy na most zrobiony z ciał martwych Piktów*. Widać król Northumbrii koniecznie nie chciał zamoczyć sobie butów w rzece na swojej angielskiej wyprawie karnej w 672 roku. . Chodzenie za Longobardami może się skończyć odciskami na łapkach. Potrafili pozostawać w ruchu przez całe stulecie. Cóż jedni dużo chodzą, inni więcej podbijają – dlatego lepiej nie wpadać pod Chazarów. Ci to nawet w Bizancjum potrafili wywołać ból głowy. Niełatwo jest też być władcą Chazarów. 40 lat panowania i ani jeden dzień dłużej. Dlaczego? Otóż osąd takiego władcy jest już zmącony, dlatego należy go zabić, ewentualnie odsunąć od stanowiska, w zależności od decyzji rodziny. . Książka jest pisana językiem akademickim i ma już swoje lata, co trzeba wziąć pod uwagę. Informacje w niej zawarte są wciąż niezwykle interesujące, ale nie jest to najnowszy stan badań. Trzeba jednak przyznać, że autor analizuje każdą znaną sobie wzmiankę o danym ludzie, po czym stara się na tym zbudować realny obraz, podkreślając np. animozje strony opisującej. W końcu historię piszą zwycięzcy, a zwycięzcy w tamtych czasach rzadko byli porządni.

Z książki wyłania się obraz podróżnika w rozumieniu diametralnie różnym niż my rozumiemy to pojęcie… Podróżnik to odkrywca, badacz, naukowiec, który wewnętrzną pasję podporządkowuje wyznaczaniu nowym kierunków, odkrywaniu lądów i pracy badawczej z różnych dziedzin nauki. Autorzy tym razem opowiedzieli nam m.in. o Janie z Kolna, Krzysztofie Arciszewskim, Maurycym Beniowskim, Aleksandrze Czekanowskim, Mariuszu Zaruskim, Kazimierzu Nowaku. Oczywiście bohaterów, których przedstawiono jest o wiele więcej… Polacy wnieśli spory wkład w rozwój różnorakich dziedzin… w odkrycia... Jednak wielu z wielkich Polaków jest w Polsce kompletnie zapomnianych. Czasami wręcz zdarza się, że tylko za granicą kultywuje się pamięć o ich dokonaniach. Świetnym przykładem tego są polscy odkrywcy. Odkrywcy, których pokrótce możemy poznać dzięki niniejszej książce… Poznać i docenić ich wkład a także poczuć dumę, że należą do naszego narodu. Wielcy polscy podróżnicy, którzy okrywali świat to ciekawa pozycja. Ciekawa chociaż muszę przyznać, że nie należy do najlżejszych książek. Pomimo tego zapewniam, że warto się z nią zapoznać. Warto poznać nietuzinkowe postaci… Poznać Polaków, którzy wnieśli spory wkład w odkrycia i przy okazji w wielu dziedzinach nauki. Niniejsza książka pokazała, że mamy, z czego być dumni. Dodatkowym walorem książki są liczne zdjęcia i ryciny pozwalające lepiej poznać konkretne postaci. A to sprawa, że wybitni polscy podróżnicy są nam jeszcze bardziej bliscy… Osobiście jestem szczerze wdzięczna, że mogłam ich poznać dzięki kartom tej książkowej pozycji.

Porusza wiele ciekawych zagadnień historycznych, także tych wymazywanych przez kościół w Polsce. Pokazuje też, że Kościół nigdy nie był przyjacielem Polski, ale tym co jedynie ją wykorzystuje i wyzyskuje dla wyłącznie własnych majątków i wpływów. Czyli nic się nie zmieniło, jak i było na początku tak i na wieki... Do dzisiaj. Kościół to było i jest narzędzie polityczne. Jako organizacja rozgrywała i rozgrywa Polskę do dziś. Co do ogółu oczywiście. Nie ma też jednostronnie kryształowych rzeczy. A to obnaża też bród za naszymi uszami jako narodu. Lepsza jest prawda, aby naprawić wady, niż kłamstwa, które wady pogłębiają.

Mam lekko mieszane uczucia co do te ksiazki. Podzielę ją na dwie części. Sama książka: grubas. 750 stron i w większości ściana tekstu. Czyta się płynnie, ale miejscami monotonnie. Idą, śpią, warta, niemcy, nocleg. Idą, śpią, warta, wódka, karty, niemcy. Nadaje to klimatu i czujesz obławę na Majora i wyczekiwanie wiosny ale tak ciutkę tego za dużo. Spokojnie 100 stron możnaby uciąć bo nie wnoszą nic szczególnego. Hubal: no i tu mam największy zgryz. Z jednej strony bohater, bo nie poddał się w miejscu gdzie poddali się wszyscy. Od początku wiadomo, że jego próba jest wręcz absurdalna i niemożliwa, ale sam bym tak zrobił. Z drugiej strony tego bohaterstwa i walki z niemcami to jak na lekarstwo...chyb że sr*nie po krzakach, picie wódki i granie w brydża przez pół roku jest bohaterskie. Jeszcze z innej perspektywy...jak walczyć z tak dużą przewagą wroga? Zwłaszcza że dostał wytyczne od Góry jak ma działać, czyli unikać konfliktu. Rozmawiałem kiedyś z ekipą historyków i mówili że ta książka to 'nie bardzo' bo 'Hubal taki nie był'. Ile jest tu prawdy,a ile grafomaństwa? Jedno wiem na pewno. Jeśli nienawiść do niemców i ruskich masz wyssaną z mlekiem matki i wpojoną przez dziadków to niemców o ruskich znienawidzisz jeszcze bardziej. Dobry niemiec to martwy niemiec. Reasumując. Warto przeczytać dla samego rysu historycznego, przelać przez sitko tą historie, doczytać inne i wyciągnąć średnią. Polecam

Żałuję, że rozprawa to krótka, bo czyta się ją szybko i z zainteresowaniem. Szkoda też, że opisane są tu tylko dzieje Słowian Połabskich, a nie ich kultura. Czego jednak oczekiwać po książeczce mającej trochę ponad sto stron? Profesor Strzelczyk jednak, jak zawsze, rzeczowo podszedł do zagadnienia, wzbudziwszy mój apetyt. Teraz chcę więcej!

Aj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!! Ładnie się doigrał. Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić, czy na pewno im się wymknął. Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota. Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w Królestwie Kongresowym, aresztowany i skazany na karę śmierci. Za inne antykomunistyczne " przewinienia " skazany na 1,5 roku twierdzy. W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych, był m/in doradcą admirała Kołczaka. W Mongolii został doradcą barona Ungera walczącego z bolszewikami. W okresie międzywojennym ukazało się w Polsce 77 jego książek o łącznym nakładzie 80 mil., które wydano w 150 przekładach na 20 języków !!! Po H. Sienkiewiczu najbardziej popularny polski pisarz tamtych czasów. Dla mnie jeden z ulubionych, sam nie wiem, ile jego książek przeczytałem. Myślę, że polecając tego autora nie zawiodę Twojego zaufania !!!

Plus za nowatorskie połączenie historii z czasów Jana III Sobieskiego z najazdem przedstawicieli obcej cywilizacji... Moim zdaniem generalnie ta hybryda tematyczna u Sawickiego się sprawdziła. Nie do końca jednak podobało mi się uwspółcześnienie języka u "ludzkich" bohaterów, bądź co bądź żyjących w XVII wieku - chyba lepiej byłoby jednak zostawić język staropolski u ludzi, a język współczesny (chodzi głównie o technologię) - u kosmicznych najeźdźców. Dodatkowo odnosi się wrażenie, że całość kończy się zbyt szybko, można było albo wycisnąć więcej i dodać trochę stron do tej jednej książki - albo stworzyć duologię. Mimo wszystko polecam!

Niech nie przerazi was tytuł tej książki, ponieważ nie jest to kolejne tomiszcze szczegółowo opisujące męczeństwo każdego istniejącego świętego. Choć rzeczywiście znajdziemy tu niezwykłe historie oparte na życiu ludzi, którzy zasłużyli na wejście do Królestwa Niebieskiego, dzieło Vargasa i Zycha to przede wszystkim kopalnia wiedzy o regionalnych legendach. Opowieści te, inspirowane ludowymi wierzeniami, luźno nawiązują do konkretnego świętego lub biesa. Najczęściej jednak czytamy o interesujących przypadkach, których bohaterami są zarówno przerażające diabły, jak i prawi ludzie pokładający wiarę w duchowych przewodnikach. Każda z legend niesie cenny morał, a przy tym odwołuje się do polskiej kultury, ukazując również nasze narodowe przywary. W trakcie lektury można się pośmiać, przerazić, a nawet zmotywować do lepszego postępowania, wyruszając w podróż przez świat słowiańskiego folkloru. Styl książki jest gawędziarski i dynamiczny, co sprawia, że nawet nie zauważyłem, kiedy minął mi cały rok świętych – każdy rozdział opisuje bowiem wybrany dzień w roku, w którym wspomina się daną postać. Przy okazji poznajemy związane z tymi dniami tradycje. Czasem świętych ukazuje się jako opiekunów i pomocników, czasem jako sędziów, którzy karzą za złe uczynki. Biesy z kolei nie zawsze występują w negatywnej roli – nieraz okazują się uczciwsze od ludzi. Każdy, kto interesuje się krajoznawstwem i kulturą regionalną, znajdzie tu złoża barwnych podań, wzbogaconych przepięknymi ilustracjami. Bo jak można by nie wspomnieć o charakterystycznym stylu, w jakim tworzone są rysunki z serii „Legendarz”? Rozwijają one wyobraźnię i pomagają jeszcze głębiej wniknąć w niezwykły świat walk między czartami a bożymi wysłannikami. „Święci i biesy” to dzieło szczególnie mi bliskie, gdyż zawiera ogromną ilość niesamowitych opowieści, które będę mógł wykorzystać przy tworzeniu kolejnych filmów na moim profilu Poszukiwacz Legend. Z pewnością nie raz jeszcze sięgnę po tę książkę, by z przyjemnością zgłębiać świat naszych rodzimych legend.

No, nareszcie sobie przypomniałem. To pierwsza moja książka, którą przeczytałem o tej tak ówcześnie potrzebnej profesji. Czy za zdradę Ojczyzny nie powinno się przywrócić kary śmierci ? Chociażby chwilowo ??? Niedawno rekomendowałem dwie inne książki na ten temat. Wygląda na to, że problemy związane z tym zawodem nie zmieniły się przez kolejne 400 lat . POLECAM !!!