Ślady na piasku

Historia trzech przepełnionych ideałami kobiet. Ruth, Mickey i Sondra poznają się na studiach medycznych, po których ukończeniu utrzymują ze sobą luźny kontakt. Autorka opisuje naprzemiennie dalsze życie przyjaciółek, ich wzloty, upadki, związki, prywatne tragedie. Styl Barbary Wood sprawia, że każda z trzech historii jest równie ciekawa i fascynująca. Bohaterki są świetnie zarysowane, czytając naprawdę chce się poznawać ich życie. Po osiemnastu latach od ukończenia studiów przyjaciółki spotykają się na terenie uczelni. Każda z nich jest bogatsza o bagaż różnych doświadczeń, jedna czuje wypalenie zawodowe i ma problemy w życiu prywatnym, inna straciła miłość swojego życia... Jednak po ponownym spotkaniu w miejscu, w którym wszystko się dla nich zaczęło, wstąpił w nie nowy duch walki. Podnoszące na duchu zakończenie sugeruje, że zawsze można coś zmienić w swoim życiu, nie warto się poddawać, a prawdziwa przyjaźń przetrwa próbę czasu. Przyjemna, relaksująca książka.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

początkowo nudna, ale później akcja się rozkręca i nie powiem, wciągnęła mnie :) dość zagmatwane ludzkie losy, bieda, niedopasowanie partnerów, nienawiść, zazdrość.. wszystko tak dobrze opisane, że czasami raziło w oczy podczas czytania. jak dla mnie super :)

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

Czytałam ją dawno temu. Nie pamiętam szczegółów tej książki, ale ostanio robiłam porządki na moim regale i sie na nia natknęłam. Nie wiem jak to opisać, ale spojrzałam na okładkę i wezbrały we mnie silne emocje.Przypomniałam sobie po prostu jakie wrażenie zrobiła na mnie ta książka. Momentami smutna, ale jakże zycziowa. Myślę czyby jej nie przeczytać pnownie aby wszystko sobie przypomnieć.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Jak opisać ogrom Australii z pierwszej połowy XX wieku. Jej bogactwo przyrodnicze, jej magiczny klimat, jej majestat. Autorka zrobiła to w sposób zupełnie wyjątkowy, poprzez opowieść o losach Cassandry, pierwszej lekarki w australijskim pogotowiu lotniczym. Cassie, z pochodzenia Australijka, dotychczasowe życie spędziła poza ojczyzną. Wychowywana w Stanach Zjednoczonych i w Anglii, niewiele wie o kraju swojego pochodzenia. Praca, której się podejmuje, głównie z powodu komplikacji w życiu osobistym, pozwoli jej odkryć Australię, w całej jej niezwykłej okazałości. Pionierskie zadanie - czyli ratowanie zdrowia i życia mieszkańców interioru, których farmy są niekiedy oddalone o kilkaset kilometrów; trudności w dotarciu do miejsc położonych w dzikich i niedostępnych terenach, nieufność pacjentów, wobec faktu, że lekarzem jest kobieta, ekstremalne warunki atmosferyczne - od upałów po powodzie; to wszystko autorka podaje w sposób niezwykle lekki. Narracja płynie wartkim nurtem, a z każdą kolejną kartką życie Cassie oraz innych mieszkańców interioru fascynuje coraz bardziej. Zwłaszcza, że w sferze emocjonalnej, też bardzo dużo się dzieje. Przyjaźnie, miłości, rozczarowania, trudne decyzje, znój codzienności - to wszystko jest przedstawione w sposób niezwykle wiarygodny i prawdziwy. Całość ma dla mnie niemalże epicki rozmach. Kilka lat, przedstawionych na kartach tak grubej powieści fascynuje tak, że czyta się ją w mgnieniu oka. Ogromnie żałuję, że to jedyna powieść tej autorki wydana u nas, z wielką chęcią przeczytałabym wszystkie.

Zamówiłam książkę w bibliotece: otrzymałam starą, prawie rozpadająca się pozycję. Gdybym sama przemieszczała się jak zwykle pomiędzy regałami pewnie bym ja odłożyła. Byłby to błąd. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo była to niesamowita przygoda. Pierwsze 200 stron wciągnęłam jednym haustem, noc z książką oczywiście. Tego się spodziewałam, pamiętałam Zauroczenie Hilary Norman, wtedy również nie mogłam się oderwać od losów bohaterki. Lubię książki, w których autor opowiada całe życie, nie ma niedopowiedzeń, ja chcę znać szczegóły, wtedy bardziej utożsamiam się z bohaterem. Na pewno wrócę do Hilary. Polecam!

Połknęłam tę książkę. Nie była ani niemądra, ani infantylna, a już na pewno nie odrealniona. Sami przyznacie, że dobrze się zapowiada jak na Czytadło. Mało tego! Powieść była niesamowicie wciągająca i na wysokim poziomie, a w napięciu trzymała do samego końca. Ogromnie ujął mnie morał: zawsze należy pozostać sobą i zachować zdrowy rozsądek. A to co ładne... może okazać się tylko ładne. Balsam dla duszy (zdecydowanie damskiej), która ma akurat ochotę posłuchać ploteczek, powtrącać się w cudze sprawy i przeżyć na nowo uczelniane dylematy.

bardzo mnie ta książka wciągnęła. Trochę romans, trochę kryminał. Ogólnie miło się czyta. Powieść o losach córki słynnej aktorki, która w wyniku skandalu traci swoją popularność i podupada na zdrowiu. Razem z córką Sarą trafia do rodziny swojego męża i w ich posiadłości dożywa końca swoich dni. Sara pozostaje z ciotkami,które są dość ekscentryczne, i próbuje ułożyć sobie życie bez matki. Odnajduje ojca, ale jego miłością i oddaniem również nie cieszy się długo, gdyż jest poważnie chory. W tle tajemnica związana z perłami stanowiącymi rodzinną wartość. Opowieść o Cejlonie i uprawie herbaty i przygody Sary. Zaskoczyło mnie zakończenie, bo akurat osoby, która była winna wszystkich dziwnych zdarzeń nie obstawiałam.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Różnym ludziom różnie plotą się losy. Przecinają się ich ścieżki ma greckiej wyspie. Każdy szuka czego innego, próbuje dojść do ładu sam ze sobą. Prostolinijna, trochę naiwna książka, która otula czytelnika i daje nadzieję. Lubię książki Maeve Binchy i tutaj też się nie zawiodłam.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

Strasznie ciężko szło mi czytanie tej książki, może to przez gatunek, a może przez to, że bardzo smutna jest jej treść. Trochę za dużo osób straciło życie, a wszystko przez ludzi, którzy byli zawistni i koniecznie chcieli rządzić, chociaż nie mieli do tego prawa. Końcówka w sumie też nie za wesoła była :P

Vitoria ma siedemnaście lat. Jest piękną dziewczyną przyciągającą męski wzrok niczym magnez, ale nic z tym nie robi, gdyż jest świadoma swojej wartości. Na co dzień zajmuje się domem, gdyż jej mama uskarża się na złe samopoczucie. Vita trzyma wszystko w ryzach. I plantacje kawy i służbę i niewolników. Pewnego dnia poznaje przyjaciela swojego brata. Leon urzeka ją od pierwszego wejrzenia. Na drodze do ich szczęścia staje ojciec, któremu nie podobają się poglądy polityczne młodego mężczyzny. Vitoria i Leon zaczynają się więc spotykać potajemnie. Dziewczyna nie ma pojęcia, że to będzie ją wiele kosztowało w przyszłości. Czy gdyby wiedziała postąpiłaby tak samo? Bardzo długo czytałam tę książkę. Źle się do niej zabrałam. Szkoda, że nie czytałam wytrwale dzień po dniu, choćby po dziesięć stron. Zamiast tego robiłam przerwy, przez co lektura rozciągnęła mi się długo. I brakuje mi teraz spójnego obrazu w głowie odnośnie powieści. Mam nauczkę. Ana Veloso stworzyła wielowątkową fabułę, która jest niezwykle barwna i emocjonująca. Mamy tutaj Rio de Janeiro, plantacje kawy, rozwinięty wątek niewolnictwa w tamtych czasach. Chodzi o II połowę XIX w. Mamy konieczność wejścia w związek małżeński i rozterki kobiety, która została drastycznie wyrwana ze swojego dotychczasowego miejsca życia. Jak widzicie, dzieje się wiele. Jeśli przepadacie za taką tematyką, zachęcam do lektury.

Świetnie napisana saga rodzinna. Kilkadziesiąt lat głownie w pięknej dzikiej Afryce, tragiczne losy kilku rodzin, kilka pokoleń na tle zawirowań historycznych. Problem walki na tle rasowym, zawłaszczanie ziemi, tłamszenie tradycji. Przy tym bardzo ciekawie opisane losy bohaterów.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.