Skok tygrysicy

Philipp Carr zabiera nas w podróż do siedemnastowiecznej Anglii, gdzie granica między religijną ekstazą a ludzkim wyrachowaniem jest cieńsza niż pergaminowe strony klasztornych ksiąg. „Cud u Świętego Brunona” to barwny romans historyczny, ale również przede wszystkim studium tożsamości ufundowanej na zbiorowej iluzji. Wszystko zaczyna się od obrazu niemal ikonicznego – znalezienia niemowlęcia w bożonarodzeniowej szopce. Ten gest, odczytany przez mnichów jako dar od niebios, staje się fundamentem życia Bruna, chłopca naznaczonego piętnem domniemanej świętości. Carr kreśli atmosferę opactwa, w którym zapach kadzidła miesza się z dusznością tajemnic, a dziecięca niewinność Bruna, Damask i Kate zostaje wystawiona na próbę przez brutalnie wkraczającą dorosłość. Najbardziej fascynującym elementem powieści jest psychologiczna pułapka, w którą wpada główny bohater. Autorka odchodzi od sielankowej wizji wybrańca, pokazując, jak obsesyjna potrzeba potwierdzenia własnej wyjątkowości i „boskiego” rodowodu potrafi zatruć umysł i relacje z najbliższymi. Obserwujemy jak młodzieńcza fascynacja dwiema tak różnymi kobietami staje się tłem dla bolesnego procesu demitologizacji własnego życia. Carr pisze z elegancją typową dla najlepszej prozy gatunkowej serwując nam opowieść o tym, że prawda, choć bywa bolesna i odarta z metafizycznego blasku, jest jedynym fundamentem, na którym można zbudować autentyczne „ja”. To lektura dla tych, którzy w historii szukają czegoś więcej niż tylko dat i kostiumów – to poszukiwanie człowieka zagubionego między niebem a ziemią.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

No cóż, napisałam opinię, ale się nie dodała w telefonie (za mały ten ekranik! i za dużo miejsca zajmują reklamy!), a więc niezmiernie mi przykro 😔 Reasumując: bardzo polecam. Edit: czytało się znakomicie. Powieść jest obszerna, ale trudno było mi się od niej oderwać. Bohaterowie wyraziści, wielowymiarowi, fabuła wielowątkowa, ciekawa, a z biegiem akcji... jeszcze ciekawsza. Oczywiście - jak to u pani Holt - wszystko zmierza do szczęśliwego zakończenia... ale jakie ono będzie? Generalnie romans, jednak w znakomitym stylu. W tle Anglia i Indie w połowie XIX wieku; wszystko pięknie i barwnie opisane.

To była smakowita uczta dla fanki gotyckich thrillerów, których akcja dzieje się w tajemniczym domu znajdującym się na terenie dużej posiadłości. Autorka raczej nie uwspółcześniła dialogów i zachowania bohaterów, dzięki czemu mogłam poznać mentalność pań i panów z czasów wiktoriańskich.

Bardzo mocne 6 gwiazdek. Szybko się czytało, książka na dwa wieczory. Akcja osadzona w Anglii i w Hongkongu; i muszę przyznać, że autorka dobrze przygotowała swój chiński warsztat. Lekka, przyjemna pozycja, dobra na oderwanie się od rzeczywistości i spraw życia codziennego. Z happy endem ;) Polecam.

Opowieść o angielskiej rodzinie i osobach z nią związanych na przestrzeni lat 1909 po wojenne lata 40te. Na bazie tej rodziny autorka opowiada o losach pokoleń, które dotknęła wojna z jej implikacjami i bolesną ceną. Podoba mi się że autorka opowiada o wzajemnych relacjach bohaterów, które są trudne , jest miłość ale w okolicznościach często dramatycznych, bohaterowie ranią się ale są dla siebie bardzo ważni, szukają się i jednocześnie odpychają. Opowieść niespieszna raczej dla dojrzałego i cierpliwego czytelnika ale dobrze napisana. Polecam.

Przecudna, inspirująca opowieść przygodowa z czasów rzymskich cezarów Tyberiusza i Klaudiusza (dziejąca się również w starożytnej Persji), w której każde czułe serce znajdzie wiele okazji do wspaniałych wzruszeń. Autorka miała doskonałe pomysły na zwroty akcji i komplikowanie losów bohaterów! Podobało mi się również ukazanie antycznej medycyny, zielarstwa i siły wizualizacji. Generalnie książka pochwala takie wartości, jak: odwaga, determinacja, uparte dążenie do obranego celu, podnoszenie się z porażek, chęć nauki i nieustannego zdobywania wiedzy oraz bezinteresowne pomaganie słabym, chorym i ubogim.

Przewidywałam, że książka mnie rozczaruje, jednak bardzo mnie zaskoczyła. Początkowo przeszkadzał mi sposób w jaki płynie czas w tej powieści. Raz, opis wydarzeń jednego miesiąca obejmuje 100 stron, raz na jednej kartce mija 5 lat. Ma to jednak swoją zaletę, bo nagle dowiadujemy się o nieprzewidywalnych wydarzeniach w życiu bohaterów. Podczas lektury często wydawałam okrzyki zdziwienia. Płakałam, czytając scenę gwałtu Bess. Spodobał mi się sposób w jaki autorka uchwyciła przemiany gospodarcze w Anglii na przestrzeni tych lat, panujące wtedy epidemie, tragedię I i II wojny światowej. Są przedstawione bardzo krótko, ale można się dowiedzieć wielu rzeczy o realiach tamtych czasów. Książka wielowątkowa, z licznymi bohaterami, zaskakująca. O przetrwaniu, gwałcie, wojnie, przemocy, śmierci, ale też o szczęściu, miłości(również homoseksualnej-kolejne zaskoczenie w tej powieści), rodzinie. Pojawia się też mój ulubiony wątek imponującej, bogatej rezydencji, która potrafi nawet zawładnąć niektórymi postaciami, co pozwala mi przyrównać tę powieść do mojego ulubionego "Domu w Riverton" Kate Morton. Książka warta czasu poświęconego na przeczytanie tych 600 stron.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Typowe kobiece czytadło o miłości, ale nie tylko o miłości kobiety i mężczyzny, lecz także córki i ojca. Smaczku opowieści nadaje głęboko skrywana tajemnica rodzinna i odrobina sensacji. A w tle piękne włoskie krajobrazy, pachnące kolorowe ogrody i smakowite potrawy. Całkiem przyjemna lektura na pochmurny, zimny wieczór.

Lubię książki Barbary Erskine. Autorka potrafi wprowadzić wspaniałą atmosferę narastającej grozy. "Na progu ciemności" mogę porównać do "Dziecka Rosemary", niby nic się nie dzieje, ale atmosfera się zagęszcza, a tempo akcji wzrasta aż do scen finałowych.Taka aura jest mi wręcz niezbędna do dobrego odbioru książki. Powieść jest świetnym psychologicznym horrorem. Jedną z głównych bohaterek książki jest druidka celtycka Brid, która potrafi poruszać się po spirali czasu. Brid jest zakochana w chłopcu żyjącym w latach trzydziestych XX wieku. Akcja osadzona jest w pięknych szkockich i walijskich plenerach. Powieść mogła by stanowić świetny scenariusz filmu. Pozycję polecam tym, dla których książka jest odskocznią od codzienności.

Książka wpadła w moje ręce przypadkiem. Nie przepadam za tego typu literaturą, ckliwe romanse nie są moją ulubioną pozycją czytelniczą. Ale po przeczytaniu kilku stron tej książki przepadłam. Autorka w ciekawy sposób łączy ze sobą wątki i przeplata losy bohaterów. Ci ostatni są ciekawie opisani, możemy wczuć się w ich nastrój i wyobrazić sobie motywy, które nimi kierują. Ta pozycja idealnie nadaje się na długie jesienne wieczory, do wpakowania się pod koc z herbatą w ręku i kotem u boku.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

To historia o walce z chorobą,ale także o miłości w wielu aspektach. Jest tu miłość rodzicielska, miłość młodzieńcza czy miłość w obliczu choroby. Sara Talbot to niesamowita kobieta, która mimo ciężkich przeżyć zachowała pogodę ducha. Will Burke też ma za sobą tragiczne przejścia i oboje z Sarą stają się bratnimi duszami. Autorka wzruszyła mnie po raz kolejny. Trudno powstrzymać łzy w ostatnich rozdziałach. Zaskakujące i wzruszające zakończenie. Chociaż miałam cichą nadzieję,że finał będzie inny. Książka wciąga od pierwszych do ostatnich rozdziałów a przeżycia bohaterów zapisują się w pamięci. Bez wątpienia to jedna z najbardziej poruszających powieści jakie przeczytałam i sięgnę po kolejne książki tej autorki.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Strasznie ciężko szło mi czytanie tej książki, może to przez gatunek, a może przez to, że bardzo smutna jest jej treść. Trochę za dużo osób straciło życie, a wszystko przez ludzi, którzy byli zawistni i koniecznie chcieli rządzić, chociaż nie mieli do tego prawa. Końcówka w sumie też nie za wesoła była :P