Skrawki intelektu

Intrygująca i prowokująca do myślenia. Lektura, która zabiera czytelnika w niezwykłą podróż po granicach normalności i szaleństwa. Autor, znany z charakterystycznego poczucia humoru i dociekliwości, podejmuje się trudnego zadania zbadania zjawiska psychopatii, a jednocześnie poddaje krytycznej analizie społeczną percepcję tego zaburzenia. Ronson, zaintrygowany tajemniczą, zaszyfrowaną książką otrzymaną przez znajomą neurolog, rozpoczyna śledztwo, które prowadzi go w głąb fascynującego świata obłędu. Spotyka się z różnymi postaciami – od pacjentów zakładów zamkniętych po wpływowych psychologów i biznesmenów – próbując zrozumieć, czym tak naprawdę jest psychopatia i jak rozpoznać osoby nią dotknięte. Kluczowe wątki: Definicja psychopatii: Ronson poddaje wątpliwości powszechnie przyjmowane definicje psychopatii, pokazując, że kryteria diagnostyczne są często niejasne i mogą prowadzić do błędnych ocen. Psychopaci w społeczeństwie: Autor sugeruje, że cechy psychopatyczne mogą być bardziej powszechne, niż się wydaje, i że wiele osób zajmujących wysokie stanowiska w hierarchii społecznej może wykazywać takie cechy. Etyka diagnozowania: Ronson zadaje pytania dotyczące etyki diagnozowania zaburzeń psychicznych i potencjalnych konsekwencji takich diagnoz dla życia jednostki. Relatywizm normalności: Książka prowokuje do refleksji nad tym, co uważamy za normalne, a co za szalone, oraz jak kultura wpływa na naszą percepcję zdrowia psychicznego. „Czy jesteś psychopatą?” Ronsona to podróż po świecie obłędu, jak i refleksja nad naturą człowieka i społeczeństwa. Polecam

Książki niedokończone dzieli się na te, których nie da się dalej czytać (z różnych względów) i na te, które - wbrew intencji czytelnika - kończą się nieoczekiwanie zupełnie tak, jak w sposób niewyjaśniony wysycha źródło bijące od dziesiątków lat. Ta przynależy do drugiej kategorii.

Generalnie zgadzam się ze słabszymi ocenami, to nie jest żadna wybitna książka. Powiedziałbym nawet, że jest dosyć słaba. Niektóre eksperymenty myślowe czy dylematy moralne mogłyby być ciekawe ale są bardzo pobieżnie omówione i nie za bardzo tam czuć jakieś głębokie przemyślenia ;) No nie jest to forma rozkminiania dylematów filozoficznych, do której byłbym przyzwyczajony (wolę raczej coś głębszego). Ale jako czysta rozrywka do szybkiej konsumpcji książka nie byłaby może zła, jednak odsłuchałem ją zamiast przeczytać i myślę, że to był błąd - akurat tą książkę lepiej by się czytało, a tak to leciała z tematami, chwilkę się człowiek zagapi, już umknęła mu cała historia - oczywiście cofałem ale gdyby czytać, nie byłoby tych problemów... Ogólnie jednak wolę głębsze książki, ta była taka "tabloidowa"... Ale mi się nie podoba treść tej recenzji, jakoś zawile napisałem ale trudno było przekazać wprost to co myślę :D To jest po prostu tak, że jest krótko przedstawiona historia, jeszcze krócej jakieś wnioski, czasem pytanie filozoficzne. Koniec. I dalej. Brakuje mi tu najbardziej rozwinięcia tej części filozoficznych rozważań - te kilka haseł (bo tak to można nazwać) przy każdej historii to za mało, moim zdaniem zmarnowany potencjał... ...co nie znaczy że nic z niej nie wyniosę. Na temat kilku poruszonych kwestii, chciałbym coś dodać: "20. Skazana na życie": "Kto wie, czy nie oszukujemy samych siebie, traktując jako problem to, że życie jest za krótkie. Ponieważ nie mamy wpływu na jego długość, dramat jego ulotności nie jest naszą winą. Trudniej jest przyznać, że spoczywa na nas odpowiedzialność za to, jaki użytek zrobimy z przysługującego nam czasu. Być może więc zamiast: „gdybym tylko miał więcej czasu”, powinniśmy zacząć myśleć: „gdybym tylko lepiej spożytkował czas, który mam”." - skłania do przemyśleń ;) "29. Jego życie w twoich rękach": "Najistotniejsza analogia polega na tym, że aby uwolnić się od niechcianej roli maszyny podtrzymującej życie, zarówno kobieta w ciąży, jak i Dick muszą zrobić coś, co doprowadzi do śmierci zależnej od nich istoty. Z tego, jak twoim zdaniem powinien zachować się Dick, wynika więc pośrednio, co według ciebie powinna zrobić kobieta w ciąży." - w zasadzie tak: uważam że zarówno Dick jak i kobieta w ciąży powinni zrobić to co uznają za stosowne i tylko oni mogą o tym zdecydować. Mogę co najwyżej stwierdzić co ja bym zrobił na miejscu Dicka - zapewne pozostał podłączony do tego człowieka na 9 miesięcy... ale ciąża to jednak zupełnie inna sprawa :D (trudniejsza). "51. Życie w kadzi": "W jednej z niedawno opublikowanych prac sugerowano wręcz, że jest bardzo prawdopodobne, iż żyjemy w rzeczywistości wirtualnej, ale nie jako mózgi w kadzi, lecz jako sztucznie stworzona inteligencja. Zgodnie z tym rozumowaniem za jakiś czas albo my, albo jakaś inna cywilizacja z pewnością będzie w stanie stworzyć sztuczne inteligencje oraz wirtualne rzeczywistości, w których będą one mogły żyć." - ej, to mnie zaintrygowało! A może tak jest? Może to nic nadzwyczajnego, ze tworzymy sztuczną inteligencję, może my też jesteśmy sztuczną inteligencją? :P "59. Cudzymi oczami": "Gdybyś mógł spojrzeć na świat oczami innych ludzi, co byś zobaczył? To pytanie przestało być dla Cecylii czysto hipotetyczne czy metaforyczne. Właśnie wypróbowała niezwykłą U-View – Uniwersalną Sieć Wymiany Wizualnej. Pozwala ona podłączyć się do innej osoby w taki sposób, że widzi się dokładnie to co ona i tak jak ona. Dla każdego byłoby to wyjątkowe doświadczenie. Ale dla Cecylii było jeszcze bardziej zdumiewające. Kiedy bowiem popatrzyła oczami swojego przyjaciela Luke’a, cały świat jakby wywrócił się do góry nogami. Dla Luke’a pomidory były koloru, który ona uważała za niebieski. Niebo było czerwone. Banany, dojrzewając, zmieniały się z żółtych w zielone. Kiedy ludzie z firmy U-View dowiedzieli się o doświadczeniach Cecylii, poddali ją dalszym testom. Okazało się, że widzi ona świat w – jak to określili – odwróconym spektrum: każdy kolor wyglądał jak kolor dopełniający. Ale oczywiście, ponieważ różnice miały charakter regularny, gdyby nie U-View, nikt by się nigdy o tym nie dowiedział. Cecylia przecież tak jak wszyscy dookoła prawidłowo określała pomidory jako czerwone. Czy może być tak, że widzisz świat podobnie jak Cecylia? Gdybym mógł spojrzeć twoimi oczami, czy pomyślałbym, że dla ciebie zachodzące słońce jest niebieskie?" - dokładnie nad tym zastanawiałem się już w przedszkolu! :D Serio, to jedno z moich najwcześniejszych (jeśli nie w ogóle najwcześniejsze) filozoficznych przemyśleń :D W sensie, wiadomo: wszyscy nazywamy trawę zieloną, a niebo niebieskim, ale może ktoś patrząc na trawę widzi kolor, jaki ja widzę na niebie i odwrotnie? :D "67. Paradoks papadamu" - a tych rozkmin w tym "paradoksie" zupełnie nie rozumiem... zacytuję fragment: "Saskia uważała się za zwolenniczkę wielokulturowości. To znaczy, bardzo podobała jej się kulturowa różnorodność, charakterystyczna dla zróżnicowanego etnicznie społeczeństwa. Ale by ta różnorodność istniała, ludzie musieli pozostać etnicznie odrębni. Mogła cieszyć się przeskakiwaniem z jednej kultury do drugiej, tylko jeśli inni pozostawali mocno zakorzenieni w jednej. Żeby ona mogła być multikulturowa, inni musieli być monokulturowi. Ale co wtedy z jej ideą wielokulturowego społeczeństwa?" - ja też się uważam. Lecz także uważam, że jeśli jedna osoba czerpie z wielu kultur, to nie tylko społeczeństwo pozostaje wielokulturowe ale nawet pojedyncze osoby. Mam nadzieję, że wyjaśniłem :D A jeśli by kiedyś (w końcu) wszyscy się do siebie w swej multikulturowości upodobnili, to tym lepiej - jak już nie będzie multikulturowości to i ja nie będę zwolennikiem multikulturowości :D "93. Zombi": "Przyjmujemy, że inni ludzie nie są zombi, głównie dlatego, że tak jest najwygodniej. Jeśli chodzą tak jak my, mówią jak my, i mają mózgi i ciała jak my, można zakładać, że są tacy jak my pod wszystkimi istotnymi względami, w tym odczuć wewnętrznych. Byłoby to bardzo dziwne, gdyby system nerwowy, dzięki któremu mam świadomość, nie dawał jej innym. Ale właśnie w tym punkcie przykład z zombi staje się interesujący. Dlaczego mielibyśmy bowiem sądzić, że podobieństwa fizyczne wskazują na podobieństwa pod względem umysłowym? Problem ze świadomością polega właśnie na tym, że trudno wytłumaczyć, jak czysto fizyczne obiekty takie jak mózg mogą zrodzić subiektywne doświadczenia. Dlaczego pobudzenie włókien C w mózgu daje w ogóle jakieś odczucia? Jaki owo zjawisko w tkance nerwowej ma związek z doznaniem bólu? Jeśli te pytania wydają się poważne i trudno udzielić na nie zadowalającej odpowiedzi, wynikałoby z nich, że nie ma żadnej logicznej sprzeczności w wyobrażeniu sobie procesów zachodzących w mózgu, takich jak pobudzenie włókien C, bez towarzyszących temu doznań. Innymi słowy, idea zombi – ludzi pod każdym względem takich jak my, a jednak pustych wewnętrznie – jest zupełnie spójna. Zatem możliwości, że inni ludzie są takimi właśnie stworami, choć jest nieprawdopodobna, nie da się wykluczyć." - tu nie mam nic do dodania :D ale to ciekawe rozważania ;) (czytana/słuchana: 11-13.08.2025) 3/5 [6/10]

To był naprawdę karkołomny pomysł na fabułę. Narratorem powieści jest bowiem sam Adolf Hitler, który w niewyjaśniony sposób przenosi się z 1945 roku do współczesnych Niemiec, konkretnie do roku 2011. Już sam ten punkt wyjścia budzi niepewność — czy będzie to prowokacja, groteska, ostra satyra a może coś zwyczajnie niesmacznego? Timur Vermes bardzo świadomie gra z tymi oczekiwaniami i zamiast taniego szokowania proponuje coś znacznie bardziej niepokojącego. Owszem, Hitler jako narrator jest zdezorientowany i zdumiony nową rzeczywistością, co momentami bywa zabawne ale humor jest tu tylko narzędziem. Autor nie idzie w stronę prostej kpiny ani obrazoburczej prowokacji. Zamiast tego stopniowo pokazuje jak łatwo absurdalna sytuacja zaczyna brzmieć niepokojąco wiarygodnie. To właśnie ten kontrast — między komizmem a rosnącym dyskomfortem — robi największe wrażenie. Najważniejsze jednak są pytania, które Vermes stawia czytelnikowi. Czy gdyby historia zatoczyła koło świat zareagowałby inaczej? Czy naprawdę wyciągnęliśmy wnioski z II wojny światowej i doświadczenia hitleryzmu? A może mechanizmy społeczne, które kiedyś pozwoliły dojść do głosu takiej ideologii wciąż są obecne — tylko w innej formie? Powieść sugeruje odpowiedź dość ponurą: że niewiele się zmieniło a podatność na manipulację i charyzmę wciąż jest w nas żywa. To książka, która bawi ale przede wszystkim niepokoi. Jest sprawnie napisana, momentami bardzo dowcipna ale pod warstwą humoru kryje się wyraźne ostrzeżenie. Vermes przypomina jak łatwo wynieść kogoś na piedestał i jak trudno potem dostrzec konsekwencje. To lektura, która zostaje w głowie na długo — właśnie dlatego, że nie daje prostych odpowiedzi.

George Carlin dowalić potrafi każdemu - od Kościoła poprzez Eskimosów do prezydentów i szarych obywateli. Wali równo, nie patrząc na konwenanse. Część wywodów na pierwszy rzut oka wydaje się głupawa, ale po jakimś czasie przychodzi myśl - kurde, to ma sens. Właśnie - kurde - George Carlin takich słów nie używa. Kto nie lubi partykuł wzmacniających, i to w co drugim zdaniu - lepiej po "Napalm i żelki" nie sięgać.

To już trzeci raz kiedy ją przeczytałem! Rozpoczynam 2023 rok z Nagim Wojownikiem. Niby krótka niby prosta a jednak za każdym razem znajduję w niej coś nowego, kiedy wracasz do niej po jakimś czasie i wydaje Ci się, że masz już opanowane ćwiczenia i smarowanie gwintów okazuje się, że w swojej rutynie zapominasz o jednym drobnym szczególe który pozytywnie wpływa na Twoją siłę. Koleżanka śmieje się, że w tej książce jest więcej obrazków niż tekstu i to prawda bo niektóre strony są opatrzone jedynie krótkim podpisem i 3 wielkimi zdjęciami. Ale dzięki temu z książką robię perfekcyjny pistolet i przyszło mi to szybciej niż z poradników na yutubie.

Zbiór wywiadów z Quentinem Tarantino. Czyta się bardzo dobrze, a sam reżyser ciekawie odpowiada na pytania. Można się dowiedzieć wielu rzeczy o filmach, które bardzo lubię. Teraz podczas oglądania będę mieć inną perspektywę. Niestety, jako że często wywiady pokrywają się ze sobą, dużo jest powtórzeń i zaprzeczeń. Mało też jest o samym reżyserze. Chciałoby się poznać go lepiej, a tu są raczej pytania pod dany film lub pod tezę, że Tarantino za dużo używa słowa "czarnuch", czy też za bardzo epatuje przemocą. Dla fana Tarantino książka godna polecenia.

Max Cegielski proponuje mi buntowników, nie tylko mi, nam wszystkich. Wybrał ich sam i zaproponował, opisał, i przekonuje do swoich racji, że to buntownicy, że nie zgadzali się, że coś zmienili. Khym, ciekawe, jego wybór ale czy mój, czy do zaakceptowania? Bo przecież każdy z nas może stworzyć swoją własną listę, wg swojego kryterium. Ale co tam, jestem otwarta, więc czytam… I co? Klasyczni Ci buntownicy. No nie, że Arystoteles ale już Hendrix, Morrison, Joplin, Lennon, sztampa i do przewidzenia. Wrośli w naszą kulturę, spowszednieli ale czy swoich czasach byli tacy jednoznaczni? Kolejni, np. Rotten, Strummer, Biafra, nooo ci jeszcze dzisiaj budzą kontrowersje. A Cobain, Courtney Love, Magik… to już moja podroż sentymentalna, wizyta w przeszłości, fascynacja i tęsknota. Miło mi się czytało. Leksykon nie jest nachalny, wyważony, informacji akurat tyle ile trzeba, by zainteresować, by wywołać refleksję. I by wrócić do zakurzonych płyt.

Recenzja z „Playboya” edycja Polska, [nr 2 / 2013] pt. „Rysy rysownika”: To przełomowa pozycja na rynku uwielbianych w Polsce wywiadów rzek. Chcecie podglądać cudze życie? No to macie. Raczkowski wali równie celnie jak w swych kapitalnych rysunkach, tyle że rzuca na szalę swą zwariowaną prywatność. Ton skandalu sygnalizuje już tytuł, jednak inteligencja i czar z lekka straceńczego bohatera sprawiają, że nie ma tu taniochy. Bywa cynicznie i obrazoburczo, ale respekt budzi szczerość, jakiej nie uświadczysz nawet w rozmowie z kumplami. zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Temat Snowdena jest już znany od wielu lat. Z tego względu, narosło wokół niego sporo wątków pobocznych, legend, czy też plotek. Jak to było dokładnie? Właśnie o tym jest ta książka. Pisana przez dziennikarza, który już wcześniej nie bał się opisywać tematów drażliwych dla rządów. Co do formy to mogę podzielić ją na trzy części: Snowden, skala inwigilacji i zachowanie dziennikarzy i autor. Cześć pierwsza zajmuje najwięcej miejsca. Autor, uczestniczył w spotkaniach w Hongkongu, jednak jest jakby osobą czwartą. Nie celebruje swojej osoby, Snowdena i jego poczynania opisuje naturalnie, tak żeby czytelnik sam oceniła, co i jak. W drugiej części są slajdy z prezentacji różnych programów (np. PRISM) i opis, co się wydarzyło po publikacji. Różni dziennikarze, którzy na początku z rewelacją przedstawili, jak NSA szpieguje rządu Brazylii, czy Iranu przed negocjacjami umów, po pewnym czasie, zaczęli stawiać w jednym szeregu z rządem. Autor ma żal do dzisiejszego dziennikarstwa, które zatraciło soje "ja". Podobnie było z krajami, które po oświadczaniu USA, potulnie złagodziły swoje stanowiska (oprócz Brazylii, która kupiła Gripena). Ostatnia część to skutki, które spotkały autora i jego partnera.

Bardzo kompleksowe podejście, trochę historii, sporo wyjaśnień jak to działa (ale przejrzystym językiem, bez technicznych sformułowań), trochę podstaw prawnych i nieco wskazówek na inne źródła lub innych autorów, którzy robili badania w temacie przejrzystości Internetu lub cyberkorpo. W ogóle każdy rozdział poparty wieloma źródłami, gdzie można albo sprawdzić podane przez autora tezy, albo poszerzyć swoje horyzonty. Spodobało mi się mocne osadzenie w realiach Polski i Europy, co nie jest takie łatwe, bo nie ma w tym temacie wielu publikacji. Generalnie rzetelne podejście do tematu plus nieco rad, jak można jako szary człowiek odnaleźć się i nieco obronić swoją prywatność.

Łał, ta xiążka zawiera tyle ciekawych informacji, że mimo iż widziałem Psychozę kilka razy, to czuję że muszę obejrzeć ją ponownie by cieszyć się tymi wszystkimi "smaczkami" opisanymi w tej bardzo wciągającej xiążce. Ciekawie było też zapoznać się z mechanizmem stałego przesuwania granic tego co można pokazać w filmie. Z dzisiejszej perspektywy, w której normą jest kopulacja na żywo przed kamerą albo z rzeźnickimi detalami pokazane tortury zakończone zmasakrowaniem ofiary aż trudno uwierzyć, że problemem było pokazanie pośladka, albo dźgnięcia nożem. To pokazuje jak stopniowo, w imię wolności artystycznej, granice tego co obsceniczne są stale przesuwane. I nawet tak dobry reżyser jak Hitchcock też miał w tym swój bezrefleksyjny udział.

Na początku przytrzymał mnie humor i sam pomysł na książkę, a im dalej tym już ciekawość słabła. W zasadzie nic nie oczekiwałam od tej książki, a się zawiodłam. Rozumiem, że ktoś wyciąga super głębie z tego tytułu, ja bym powiedziała, że tak średnio, tak średnio. Trudno, spróbowałam, przeczytałam i tyle.

„Pamięć absolutna” – Arnold Schwarzenegger To jedna z tych autobiografii, po których zostaje w głowie myśl: niemożliwe, żeby jedno życie pomieściło aż tyle historii. Arnold Schwarzenegger to prawdziwy człowiek orkiestra – kulturysta, aktor, biznesmen, polityk – i w tej książce widać, że za każdym z tych etapów stoi ogromna determinacja i bardzo konkretna wizja siebie. Czytając, miałam momentami wrażenie, jakbym oglądała film. Droga z małej austriackiej miejscowości do światowej kariery brzmi jak scenariusz Hollywood, a jednak to wszystko wydarzyło się naprawdę. W autobiografiach jest też coś ciekawego – czytając, sami wyrabiamy sobie opinię o człowieku. Poznajemy nie tylko sukcesy, ale też sposób myślenia, motywacje i momenty słabości. Po tej książce moja wizja Arnolda trochę się zmieniła. Przed lekturą widziałam głównie ikonę kina akcji. Po niej zobaczyłam przede wszystkim człowieka z ogromną ambicją, planem i konsekwencją w działaniu. To historia o tym, jak daleko można zajść, jeśli naprawdę wierzysz w swoją wizję i jesteś gotowy pracować na nią latami. Jeśli lubicie autobiografie ludzi, którzy żyją „na pełnej mocy”, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 💪📚

Książka Petera Hooka współtwórcy sukcesu Joy Division to zbiór anegdot z okresu młodości, początków powstania zespołu oraz jego rozwoju.Pokazuje 16-letnich chłopaków uwielbiających wybryki o charakterze wręcz chuligańskich, zafascynowanych ideologią punków marzących by żyć z muzyki a nie przeciętnej pracy.Ciekawym jest poznać Anglię z lat 70, w której policjanci młodocianym złodziejom sprawidliwość wymierzają pałkami w bramach.Peterk Hook ma talent do snucia opowieści i poznając historię Joy Division ma się wrażenie, że jest się wraz z nimi w brudnych salach koncertowych, gdzie szkło tłukło się kilogramami i można było stracić . Książka Hooka pokazuje również jak można żyć razem a być obok siebie. Pokazuje z jaką obojętnością członkowie grupy podchodzili do choroby Iana Curtisa , jak byli skupieni na samych sobie nie widząc tragedii jaka działa się obok. Jest swoistą odpowiedzią na pytanie jak to jest, że młodzi ludzie popełniają samobójstwo a nikt z ich otoczenia nie widzi wcześniej symptomów, które ich na tę drogę prowadzą. Strasznym się zdaje opis dnia w którym Hook dowiaduje się o śmierci przyjaciela- telefon przerwał mu obiad, ten po usłyszeniu wiadomości dalej kontynuował jedzenie i jak przyznał dopiero po latach uświadomił sobie jak on i pozostali członkowie grupy przeszli obojętnie wobec tej tragedii...

Bardzo mądra książka. Czytając wciąż zastanawiałem się, jak bardzo podobny jestem do głównego bohatera. Na szczęście tylko częściowo 😀. Dzięki książce zrozumiałem, że zupełnie nieświadomie od kilku miesięcy wprowadzam w swoje życie podejście stoickie. Z książki dowiedziałem się jak to się fachowo nazywa. Przejęcie sterowania własnym losem poprzez redukcję wyimaginowanych potrzeb. Bingo!!

Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy. Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku. Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki. "Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem." "To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć." "Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz." "Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie." 5.5 dla całości.

Na rynku polskim nie ma niestety nic lepszego na temat. Choć jest to dość sensowny opis historii gier, to widać, że próba zamknięcia tego wszystkiego w jednej książce przerosła autora. Niektóre rzeczy istotne są znacznie mniej szczegółowe niż artykuły na wikipedii (co jest sporą wadą, bo jak kupuje książkę to po to by wiedzieć więcej). Bardzo mało o nintendo (a w sumie to dość ważny wątek historii gier). W dodatku autor czasami za bardzo skupia się na rzeczach nieistotnych- przy opisywaniu Wing Commander 3 przez pół strony pisze o aktorce porno, która wystąpiła w grze, co właściwie nie wnosiło nic do historii branży, nie jest ważne, a zabiera pół strony, które możnaby poświęcić na istotne wątki.

Książka to zbiór krótkich prac Dawkinsa na różne okazje. Są tu zarówno listy, recenzje książek jak i mowy pogrzebowe. Przy takiej różnorodności poziom jest również zróżnicowany. Niektóre artykuły czytałem z zapartym tchem, ale już mowy pogrzebowe, odnoszące się do konkretnych, nieznanych mi wcześniej osób, zaciekawiły mnie wyraźnie mniej. Najmniej interesujące fragmenty to recenzje książek, gdzie jeden naukowiec polemizuje i recenzuje z tym co zostało napisane przez innego naukowca. Na pewno gratka dla specjalistów oraz czytelników recenzowanej książki. Dla mnie najciekawsze okazały się dyskusje religijno-socjologiczne, gdzie naukowy umysł rozprawia się z medycyną alternatywną, religią i kreacjonizmem. No ale w końcu tytuł zobowiązuje.

Książka "Płytki umysł. Jak Internet wpływa na nasz mózg" to krótka, ale nasycona treścią publikacja autorstwa Nicholasa Carra. W teorii miała być pracą na temat oddziaływania Internetu na nasze myślenie, wypływająca z autorefleksji związanej z coraz trudniejszym utrzymaniem uwagi, jednak w gruncie rzeczy to raczej książka o książkach. Z pewnością nikt nie zdziwiłby się, gdyby zamiast obecnego tytułu na okładce widniało "Oda do literatury" albo "Pochwała życia czytelnika". Z tego powodu na pewno przypadnie do gustu każdemu zapalonemu połykaczowi książek. Oprócz tematu naszej ukochanej literatury, w publikacji obecna jest także pogłębiona refleksja na temat zachowań ludzkiego mózgu w obliczu postępu technologii. Autor bardzo sprawnie żongluje naukowymi danymi, jak również przykładami bliższymi przeciętnemu odbiorcy. Ostatecznie dochodzi do bardzo ciekawej konkluzji, mianowicie okazuje się, że tzw. "czytelnik" to na poziomie komórkowym ktoś zupełnie inny niż "współczesny internetowy surfer". Pozostawia nas więc z pytaniem - którym człowiekiem chcemy być. Jedyne, co miałabym publikacji do zarzucenia, to nieaktualność w pewnych aspektach. Niektóre informacje, zwłaszcza z dziedziny technologii, są zupełnie przestarzałe, a w skutek tego, stawiane hipotezy - zupełnie mylne. Szczególnie rozbawiła mnie opinia autora, gdzie kategorycznie wypowiada się przeciw czytnikom i zapewnia, że dla prawdziwych czytelników nigdy nie będzie to medium równe książce. Oczywiście te słowa przeczytałam właśnie na czytniku. Jednakże takie drobne niedociągnięcia, jak chociażby brak wiary w stworzenie kiedykolwiek sztucznej inteligencji (a wiemy dobrze, że ma się lepiej niż kiedykolwiek) należy mu wybaczyć. W końcu można być mądrym po fakcie i wróżyć z teraźniejszości, jednak te kilka lat wcześniej postawienie jakiekolwiek hipotezy musiało się równać z niemałą odwagą. Mimo kilku drobnych niedociągnięć "Płytki umysł" to wartościowa lektura, która oprócz przedstawienie historii badań na temat mózgu, rozwoju rynku literackiego i szybkiego rozrostu Internetu, z pewnością podniesie każdemu molowi książkowemu samoocenę. Kto wie, może za sprawą tej publikacji choć jeden przeciwnik literatury zostanie nawrócony.