Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki

Name: Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki
Rating: 6,7 (559 reviews)
Author: Marek Raczkowski
ISBN: 9788377000663

Okładka książki Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki

Marek Raczkowski, Magdalena Żakowska

6,7 / 10

559 ocen

66 opinii

Czerwone i Czarne

Wydawnictwo: Czerwone i Czarne rozrywka

336 str.

Kategoria:: rozrywka
Format:: papier
Data wydania:: 2013-01-23
Data 1. wyd. pol.:: 2013-01-23
Liczba stron:: 336
Czas czytania: 5 godz. 36 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788377000663

Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki" - czy to prawda, czy kolejna prowokacja Marka Raczkowskiego, jednego z najpopularniejszych rysowników? Książka do czytania i oglądania – kilkadziesiąt fantastycznych rysunków Raczkowskiego i po raz pierwszy publikowane zdjęcia z baaaardzo prywatnego archiwum.
Magdzie Żakowskiej, która przepytuje go z całego życia mówi tak:
Na co wydałeś zaliczkę na książkę?
– Chyba na dziwki i kokainę.
Ile czasu ci to zajęło?
– Kilka godzin? Tyle co pójść do bankomatu, wypłacić pieniądze i wydać. Ale zaraz, zaraz – zapłaciłem też zaległy czynsz i trochę dałem dziecku. Nie miałaś problemu ze znalezieniem stolika?[Rozmowy do tej książki nagrywaliśmy w dwóch miejscach – z reguły zaczynaliśmy w restauracji przy ulicy Chocimskiej, a kończyliśmy w pobliżu, w mieszkaniu Marka Raczkowskiego.]
Nie. Jak powiedziałam, że umówiłam się tu z tobą, kelner uśmiechnął się wymownie i natychmiast znalazł się stolik.
– Bo ja tu jestem stałym gościem. Jak wstaję, z reguły popołudniu, koło 16, to piję kawę. Potem jem kanapki popijając whiskey lub wódką, a wieczorem jem tutaj – tatara z tuńczyka i halibuta, suma albo wołowinę. Często w towarzystwie kobiet, ale rzadko się powtarzają. I od razu muszę sprostować – nie do końca prawdę powiedziałem, bo jest kilka takich kobiet, które zapraszam tu często. Staram się być teraz bardziej prawdziwy niż jestem. Bo jeśli chodzi o tę książkę, przede mną stoi trudne zadanie. Muszę bowiem pokonać w sobie wstyd, który nieustannie odczuwam. Dojmujący, prawdziwy, fałszywy wstyd.
Na czym on polega?
– Dojmujący, prawdziwy, fałszywy wstyd polega na tym, że człowiek chce siebie pokazać w lepszym, czyli fałszywym świetle. Na przykład nie przyznaje się do zażywania narkotyków, ani do częstego zmieniania partnerek. Człowiek, który zażywa za dużo narkotyków, mówi na przykład, że owszem, wie, co to narkotyki, ale zażywa je nieregularnie, od okazji do okazji. Mało kto mówi całą prawdę. To jest fałszywy wstyd. I on jest autentyczny.
Chyba nie masz racji. Fałszywy wstyd, ten autentyczny, polega na tym, że nie czujesz wstydu, ale wiesz, że w danej sytuacji powinieneś go czuć i dlatego go udajesz. Chyba.
– Na jedno wychodzi. Czy można bezkarnie przyznawać się do ćpania? Czy to nie jest autodenuncjacja? Z jednej strony wydaje mi się, że organy ścigania powinny marzyć o tym, żeby jakiegoś celebrytę złapać, jak ostatnio Korę, ale może tak nie jest? Bo co oni teraz mają z tą Korą zrobić?! Maciek Zembaty powiedział kiedyś publicznie, żeby go po śmierci spalić i wciągać nosem, bo w dużej części składa się z czystej kokainy. I nic złego go z tego powodu nie spotkało.

To początek rozmowy. A dalej jest jeszcze ciekawiej…

Średnia ocen

6,7 / 10

66 opinii 559 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki

Średnia ocen

6,7 / 10

559 ocen

Twoja ocena

0 / 10

12 ocen

30 ocen

109 ocen

163 ocen

167 ocen

45 ocen

17 ocen

7 ocen

3 ocen

6 ocen

Opinia

213

211

san-escobar

16.03.2026

8 / 10

Na półkach:

Recenzja z „Playboya” edycja Polska, [nr 2 / 2013] pt. „Rysy rysownika”:
To przełomowa pozycja na rynku uwielbianych w Polsce wywiadów rzek. Chcecie podglądać cudze życie? No to macie. Raczkowski wali równie celnie jak w swych kapitalnych rysunkach, tyle że rzuca na szalę swą zwariowaną prywatność. Ton skandalu sygnalizuje już tytuł, jednak inteligencja i czar z lekka straceńczego bohatera sprawiają, że nie ma tu taniochy. Bywa cynicznie i obrazoburczo, ale respekt budzi szczerość, jakiej nie uświadczysz nawet w rozmowie z kumplami.

zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1665 użytkowników ma tytuł Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki na półkach głównych

Chcę przeczytać 927
Przeczytane 726
Teraz czytam 12

284 użytkowników ma tytuł Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki na półkach dodatkowych

Posiadam 202
Chcę w prezencie 28
2013 23
Ulubione 19
2018 6
Wywiady 3
2014 3

Tagi i tematy do książki Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki

raczkowski

Inne książki autora

Więcej

6,3

Książka, którą napisałem, żeby mieć na odwyk Marek Raczkowski, Magdalena Żakowska

8,2

Przygody Stanisława z Łodzi Marek Raczkowski

5,0

Dobre maniery. Krótki kurs dla użytkowników Joanna Bojańczyk, Maciej A. Brzozowski, Marek Raczkowski

7,9

Historyjki obrazkowe Marek Raczkowski

Okładka książki W krzyżówkowym ogniu pytań Joanna Kalkowska, Łukasz Modzelewski, Marcin Pieszczyk, Krzysztof Płyta, Marek Raczkowski, Paweł Sito, Jacek Szczap, Jacek Ziemiński

8,7

W krzyżówkowym ogniu pytań Joanna Kalkowska, Łukasz Modzelewski, Marcin Pieszczyk, Krzysztof Płyta, Marek Raczkowski, Paweł Sito, Jacek Szczap, Jacek Ziemiński

Okładka książki Komiks 97. 8 Ogólnopolski Konwent Twórców Komiksu w Łodzi Michał Będkowski, Łukasz Ciaciuch, Dawid Cichocki, Maciej Dajes, Jarosław Jurga, Michał Kaźmierczak, Sławomir Kiełbus, Marcin Kiwiński, Bartek Koziczyński, Tomasz Lew Leśniak, Bartosz Minkiewicz, Tomasz Minkiewicz, Filip Myszkowski, Michał J. Ostrogórski, Krzysztof Ostrowski, Andrzej Pawłowski, Grzegorz Pilarski, Damian Puczyński, Marek Raczkowski, Jakub Rebelka, Wojciech Ruchała, Rafał Skarżycki, Rafał Szłapa, Benedykt Szneider, Krzysztof Tkaczyk, Tomasz Tomaszewski, Marek Turek, Dobrosław Wierzbowski, Maciej Wojtyszko, Dariusz Żejmo

6,0

Komiks 97. 8 Ogólnopolski Konwent Twórców Komiksu w Łodzi Michał Będkowski, Łukasz Ciaciuch, Dawid Cichocki, Maciej Dajes, Jarosław Jurga, Michał Kaźmierczak, Sławomir Kiełbus, Marcin Kiwiński, Bartek Koziczyński, Tomasz Lew Leśniak, Bartosz Minkiewicz, Tomasz Minkiewicz, Filip Myszkowski, Michał J. Ostrogórski, Krzysztof Ostrowski, Andrzej Pawłowski, Grzegorz Pilarski, Damian Puczyński, Marek Raczkowski, Jakub Rebelka, Wojciech Ruchała, Rafał Skarżycki, Rafał Szłapa, Benedykt Szneider, Krzysztof Tkaczyk, Tomasz Tomaszewski, Marek Turek, Dobrosław Wierzbowski, Maciej Wojtyszko, Dariusz Żejmo

więcej

Marek Raczkowski

Polski artysta plastyk, rysownik, satyryk. W 1988 ukończył architekturę wnętrz na ASP. Od początku lat 90. publikuje rysunki w wielu gazetach i czasopismach, m.in. w "Życiu Warszawy", "Życiu", "Polityce" i od 2003 roku w "Przekroju". Laureat nagrody specjalnej miesięcznika "Press" w kategorii publicystyka (za rok 2003) oraz Małego Berła 2004 (nagroda Fundacji Kultury Polskiej przyznana przez Sławomira Mrożka).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

ADHD. Autobiografia

Rafał Księżyk Tymański Tymon

Można (a czasem nawet należy) mieć różne opinie o Tymonie jako twórcy, ale też i człowieku. Nie zmienia to faktu, że jest jedną z najciekawszych osobistości polskiej muzyki ostatnich kilku dekad, z niepodrabialnym flow - i to się niezawodnemu Księżykowi udało ująć (a właściwie ujarzmić).

Łukasz Kozłowski

ocenił na 8 2 miesiące temu

Leksykon buntowników

Max Cegielski

Max Cegielski proponuje mi buntowników, nie tylko mi, nam wszystkich. Wybrał ich sam i zaproponował, opisał, i przekonuje do swoich racji, że to buntownicy, że nie zgadzali się, że coś zmienili. Khym, ciekawe, jego wybór ale czy mój, czy do zaakceptowania? Bo przecież każdy z nas może stworzyć swoją własną listę, wg swojego kryterium. Ale co tam, jestem otwarta, więc czytam… I co? Klasyczni Ci buntownicy. No nie, że Arystoteles ale już Hendrix, Morrison, Joplin, Lennon, sztampa i do przewidzenia. Wrośli w naszą kulturę, spowszednieli ale czy swoich czasach byli tacy jednoznaczni? Kolejni, np. Rotten, Strummer, Biafra, nooo ci jeszcze dzisiaj budzą kontrowersje. A Cobain, Courtney Love, Magik… to już moja podroż sentymentalna, wizyta w przeszłości, fascynacja i tęsknota. Miło mi się czytało. Leksykon nie jest nachalny, wyważony, informacji akurat tyle ile trzeba, by zainteresować, by wywołać refleksję. I by wrócić do zakurzonych płyt.

Nobliszka

oceniła na 6 7 lat temu

Kroniki wariata z kraju i ze świata

Wojciech Mann

Przyjemna lektura, ale nierówna. Od doprowadzającego do melancholii, ociekającego łzami, listu Pani Reginy z Lublina, gier i zabaw dla najmłodszych, problemów małżeńskich państwa Koźlików i sympatycznego mordowania niewinnych leśnych zwierzaczków przez Wasyla, po słabe (na początku ok, później już męczące, zbyt spedalone wręcz) rozmowy intymne Gandalfa. Ogólnie warto dla poczucia humoru Pana Manna. Starym Trójkowiczom też się powinno spodobać. Na tyle starym, że pamiętają kiedy to radio jeszcze było Trójką.

Grzegorz Lato

ocenił na 6 10 miesięcy temu

Polska mistrzem Polski

Krzysztof Varga

Varga w jednym z felietonów pisze: „Historia Polski w dużej mierze składa się z rzeczy, które nigdy nie miały miejsca” – to zdanie, choć przewrotne, zmusza do refleksji nad tym, jak bardzo mitologia i wyobrażenia kształtują naszą tożsamość. „Polska mistrzem Polski” – ten tytuł to nie tylko ironiczny komentarz do narodowej megalomanii, ale i gorzka diagnoza: jesteśmy mistrzami w byciu sobą, w zamykaniu się na własne podwórko, w celebrowaniu własnych sukcesów i porażek, często bez dystansu i autoironii. Czy potrafimy spojrzeć na siebie z boku i śmiać się z własnych słabości?

Krystian Ozon

ocenił na 6 9 miesięcy temu

Kochanie, zabiłam nasze koty

Dorota Masłowska

Dobra książka z wartko płynąca akcją, zmiennym narratorem i historiami kobiet, które śnią te same historie, przeżywają te same sny. Cierpią na samotność, niezrozumienie, lęki społeczne, a radzą sobie z tym na różne sposoby, np. uciekając w związki czy płytkie relacje. Masłowska umie pisać tak, ze czyta sie lekko, nawet o nielekkich tematach, bez wchodzenia w nie zbyt głęboko, zostawiając do analizy czytelnikom pustą przestrzeń o wewnętrznej pustce bohaterek. To, co ja lubię u niej najbardziej to język, który również i tu nie zawiódł (stąd 7 a nie 6).

Kahlan

ocenił na 7 2 miesiące temu

Dusza światowa

Agnieszka Drotkiewicz Dorota Masłowska

Książka powstawała w okolicach publikacji "Kochanie, zabiłam nasze koty". We współczesnym świecie codziennego przemiału informacji dekada to sporo, do tego niektóre wątki osobiste szybko się zdezaktualizowały, a ja zdążyłam zapomnieć fabułę "Kotów ...". Na szczęście rozsiadłam się na tyle wygodnie, żeby docenić plusy rozmowy. Coś mi tam zazgrzytało, gdy przeczytałam o kulturze wysokiej i niskiej w zdaniach zbyt złożonych, ale niech tak będzie ;)

mysz

ocenił na 7 2 lata temu

Szumowska. Kino to szkoła przetrwania

Agnieszka Wiśniewska Małgorzata Szumowska

Wywiad rzeka z kultową już reżyserką, Małgorzatą Szumowską. Bardzo dobrze się czytało. Widać, że Szumowska ma określone poglądy i myślę, że jeszcze nie raz zaskoczy nas bardzo dobrym filmem. Nie owija w bawełnę, nie stawia się w pozycji wzoru czy świętości.

Dajmian

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Masakra profana

Jarosław Stawirej

Dla mnie rewelacja! Jeśli zaakceptujesz konwencję, to po prostu przezabawna, BARDZO pomysłowa, inteligentna, błyskotliwa i zaskakująca. A przy tym zawiera porcję metafizyki, nie dlatego jednak, że odnosi się do Bozi, ale dlatego, że zdziera zasłonę iluzji i za pomocą pomysłowości pokazuje świat innym niż normalnie wygląda. A to niezwykle cenię. Z przyjemnością przeczytałbym kolejną pozycję Autora. Owszem, jest tu parę pośliźnięć, to i owo można by doszlifować, ale nie ma żadnego upadku. Zdecydowanie ŚWIETNA książka. I z czystym sumieniem polecam!

Florianf

ocenił na 8 4 lata temu

Trociny

Krzysztof Varga

Książka nie jest zła, ale gdzieś mi się autor zapodział po drodze... Chodzi o to, że jak czytasz w krótkich odstępach kolejne książki Vargi, to nachodzi wrażenie jednostajności, pewnej monotonii. Lubię twórczość Vargi, ale tym razem odskakiwałem do innych, nie powiem lepszych, po prostu innych. Dlatego to ja, Jarząbek, trener drugiej klasy powiem, autor jest zacny, ale w nadmiarze nużący. Czyli polecam 😂

Dubenschmitz

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Good night, Dżerzi

Janusz Głowacki

postanowiłem, że Jerzego Kosińskiego będę poznawał stopniowo. wszystko zaczęło się od Dziennika Telewizyjnego z roku 89, który zobaczyłem na tvp historia, a w którym to była wzmianka o przyjeździe wyżej wymienionego do Polski. później, gdy już trochę naczytałem się o nim, z dyskontowego kosza z książkami wyszperałem good night dżerzi. Dżanusa znałem ze sztuki Antygona w Nowym Jorku, na którą w szkole średniej zostałem wyciągnięty siłą przez nauczycielkę jęz. polskiego w pewien piękny, ciepły, słoneczny piątek. wiedziałem więc, że mogę spodziewać się dobrej prozy. i nie myliłem się. książkę czyta się jak rasową biografię i na dodatek wg. mnie jest przewodnikiem po Nowym Jorku. Dżanus przedstawia w niej burzliwe historie z życia Kosińskiego dość bezpośrednio i nie waha się oceniać oraz wątpić w umiejętności pisarskie głównego bohatera. książka jednak nie rozwieje niepewności czy #kosiński rzeczywiście był autorem swoich dzieł czy może korzystał z pomocy ghostwriterów. nie mniej jednak po przeczytaniu sięgnąłem po prozę Jurka nie zniechęcony faktami jakie przytoczył autor. również po prozę Dżanusa chętnie jeszcze sięgnę.

Polubic_czytanie

ocenił na 6 2 miesiące temu

Ja, Urbanator. Awantury muzyka jazzowego

Andrzej Makowiecki

Podtytuł książki: ”awantury muzyka jazzowego” nie jest tylko kokieterią. Michał Urbaniak jest człowiekiem wielkich namiętności. Jego temperament dał się wielu osobom we znaki, ale jest jednocześnie potwierdzeniem jego artystycznej wielkości. Bo tej negować absolutnie nie sposób. Urbaniak opowiada o swoim barwnym życiu z wielkim zaangażowaniem. To człowiek pasji. Pasjami kocha z wzajemnością: muzykę, muzykę i jeszcze raz muzykę oraz kobiety i alkohol (z przerwami). To książka bardzo muzyczna, faktologiczna. Trudno ocenić jak bardzo przerysowana. Jest to jednak przede wszystkim książka o marzeniach, talencie i potrzebie tworzenia bez względu na wszystko…

Krystian Ozon

ocenił na 7 3 lata temu

Modlitwy waginy

Charlotte Roche

Kilka tygodni temu przesłuchałem "Wilgotne miejsca". Miałem w kolekcji audiobookowej również "Modlitwy waginy", postanowiłem więc sięgnąć po kolejną książkę autorstwa Charlotte Roche. Nie ulega wątpliwości, że książki Charlotte Roche są kontrowersyjne i na pewno nie przypadną do gustu bardziej obyczajowo kontrowersyjnym czytelnikom. Charlotte Roche prowokuje, stosuje ostry język, bez pruderii opowiada o stosunkach damsko-męskich oraz o seksualności. Wręcz do bólu. Celowo, przypuszczam, że dla celów marketingowych, albo po prostu po to aby prowokować otwiera tą książkę od ostrej sceny damsko-męskiej. I można nawet pomyśleć na początku iż mamy do czynienia z dość prymitywną ksiązką o tematyce erotycznej, jednak im bardziej wczytujemy się w całość zaczynamy dostrzegać głębsze przesłanie tej książki. Mniej więcej w połowie książki główna bohaterka przeżywa wielką tragedię życiową z którą będzie borykać się pewnie do końca swojego życia. Walczy z depresją, stale dąży do harmonii w życiu osobistym, boryka się z trudnym dla jej dzieciństwem i relacją z matką. Po przeczytaniu całości jakbym zapomniał iż w książce sporo jest pikantnych scen a tragedia i problemy, sprawy osobiste głównej bohaterki zdominowały to jak odebrałem książkę. Charlotte Roche jest bardzo odważną pisarką. Co prawda główna bohaterka ksiązki ma inne imie, nazywa się Alexandra, ale w zasadzie można powiedzieć, że to autorka a ksiażka to beletryzowana autobiografia Charlotte Roche. Z resztą w wywiadzie które obejrzałem na YouTube autorka opowiada o swoim życiu i potwierdza fakt i książka dość mocno opiera się na jej własnym życiu, na wydarzeniach, tragediach, rozterkach z jej własnego życia. Mimo iż właśnie tragedia życiowa narratorki-autorki dominuje książkę, nie jest to aż tak bardzo negatywna książka. Myślę, że mimo trudności i przeciwności losowych jakie spotkały autorkę-narratorskę, główną bohaterkę muszę przyznać iż książka jest pozytywna, gdyż pokazuje iż najlepszym posobem na życie to stawianie czoła rzeczywistości jaka nas spotyka. W książce sporo jest opisów sesji psychoterapeutycznych. Główna bohaterka korzystała z psychoterapii przez wiele lat. Każdy powinien znaleźć jakiś sposób na to aby iść do przodu przez życie i jeden z takich sposobów opisany jest w tej książce. Książka pozwoliła mi zaobserwować życie innych ludzi, tego jak sobie radzą ze swoim życiem, z tragedią. To chyba była dla mnie najciekawsze w tej książce. Nie twierdzę, że sposób na życie opisany w książce jest godny naśladowania, wiele dróg prowadzi do jednego celu, ciekawie jest po prostu przeczytać o tym jak inni ludzie żyją, idą przez swoje życie.

lbadura

oceniła na 8 5 lat temu

B. Opowieści z planety prowincja

Marcin Kołodziejczyk

Podobał mi się ten zbiór opowiadań. Polska prowincja wczesnych lat dwutysięcznych. Bieda, beznadzieja, ale ile celnych spostrzeżeń i całkiem do rzeczy "filozofowania". Dla mnie sentymentalny powrót do przeszłosci, bo bardzo dobrze pamiętam tamte czasy

magdaloona80

ocenił na 6 1 rok temu

Noc żywych Żydów

Igor Ostachowicz

Niegdysiejszy (choć dzisiaj chyba jeszcze nadal działający z rzadka i z doskoku) spindoktor Donalda Tuska zajmował się także pisaniem. W wolnych od PR-owej roboty chwilach, co niestety po tej książce widać. Pomysł bardzo dobry, żywy język, ciekawe obserwacje o "stanie świata", ale całość pozostawia wrażenie niedopracowanej. Tak więc rozstajemy się z książką i jej bohaterami z poczuciem pewnego niedosytu, ale powieść jest nadal czymś więcej niż ambitną porażką.

q-anons

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Nie wierzę w życie pozaradiowe

Marek Niedźwiecki

Głos Pana Marka i lista, którą stworzył, ukształtowała mnie muzycznie, podobnie zapewne jak całe pokolenie lub już pokolenia. Mistrz nastroju, mikrofonu prezentuje się w tej książce bardzo intymnie. Ucieczka od świata w muzykę i samotność nie do końca chyba zawsze udana bo z kart książki często przebija smutek i wspomnienie o tych, "którzy już po drugiej stronie". Czytając o ogromnym przywiązaniu do radia i tej formy kontaktu z ludźmi, nie sposób wyobrazić sobie jak wielki był ból pożegnania z Trójką. Szczęście, że teraz możemy wciąż odbierać muzyczny świat dzięki Panu Markowi w Radio357

PrzemoP

ocenił na 7 2 lata temu

Pigułka wolności

Piotr Czerwiński

Moje pierwsze spotkanie z prozą autora (wiem, niewybaczalnie późno...). Błyskotliwy i inteligentny styl - tak, pomysł - świetny, zmysł obserwacji - pierwszorzędny, włącznie ze stereoptypami. Cała gama emocji i refleksji, aż czasem w głowie wiruje, bo trzeba się zastanowić kim jesteśmy i w jakim świecie żyjemy (i czy to nasze życie, czy czyjś - może metafizyczny, a może tylko komercyjny - projekt). Lekka tendencja do szarżowania sentencyjnymi zdaniami, ale to nie przestępstwo, a niektóre smaczne. Fabuła - niestety z tendencją do grzęźnięcia. Konstrukcja - katastrofa. Po co pisać drugą część książki opowiadając ją od nowa z innej perspektywy - i to z powierzchownym zarysowaniem bohaterki, motywacji i kontekstu - zamiast połączyć wątki, prowadzić równolegle, spleść i odkrywać całość przed czytelnikiem aż do pointy? Moje zaciekawienie i zauroczenie w rezultacie stale pikowało. Za dużo w jednym, zbyt przeszarżowane, niedomyślane? Ale bez wątpienia warte przeczytania.

Vincentius

ocenił na 6 5 lat temu

Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy

Janusz Głowacki

Ten pomysł nie mógł się udać. Zestawienie tak różnych osobowości, tak odmiennych koncepcji tworzenia, tak całkowicie przeciwstawnych spojrzeń na otaczającą nas rzeczywistość... Ognia z woda nie da się połączyć. Podobnie można by kazać czytelnikom wybierać, który film lepiej ukazuje dylematy Polaków po wojnie, "Popiół i diament" czy "Zezowate szczęście". To, że ukazują tę rzeczywistość w różnych aspektach i że w prawie każdym bohaterze jest trochę kabotyna, a trochę cwaniaka - tego wielu czytelników nie jest w stanie znieść. Film Wajdy "Wałęsą. Człowiek z nadziei" wyszedł całkiem niezły, choć pomysły scenariuszowe Głowackiego zostały w nim mocno okrojone. Dlatego z prawdziwą satysfakcją przeczytałam o nich w książeczce Janusza Głowackiego, mistrza absurdu, groteski i czarnego humoru. Ach, co to byłby za film, gdyby Głowacki miał w nim głos decydujący! I tylko pytanie, czy bohater, Lech Wałęsa, człowiek w gruncie rzeczy poważny, mógłby się w nim odnaleźć? Bardzo zabawna, odkrywcza lektura, dająca do myślenia. I tylko jedna uwaga: temu, kto skrytykował książeczką Głowackiego za to, że rzekomo poniża Lecha Wałęsę z wyżyn inteligenckiego etosu - radziłabym puknąć się w czoło.

Ewa Szulc

ocenił na 9 3 miesiące temu

Rok nie wyrok

Piotr Milewski

Książka świetnie przedstawia skrawek amerykańskiego światka recydywistów oraz osób uzależnionych od różnego typu substancji zakazanych. "Pajotr Myluski" czyli autor, Piotr Milewski, choć jest osobą niewinnie oskarżoną, to świetnie funkcjonuje wśród ludzi z marginesu społeczeństwa. Książka nieco uwydatnia jak amerykańska policja nadużywa swoich praw szczególnie w stosunku do czarnoskórych i latynosów. Milewski pokazuje też, jak Amerykanie są niedokształceni w porównaniu do ludzi z Polski, Europy. Komunizm, jedzenie na kartki, puste półki w sklepach za czasów PRLu - dla mieszkańców Nowego Jorku jest to tak abstrakcyjne, że nie chcą uwierzyć, lub wręcz wyrabiają sobie zdanie, że to musiało być cool. Jednym minusem jaki chcę wytknąć tej pozycji jest średnie tłumaczenie zwrotów pochodzących ze slangu. Trzeba przyznać, że często trudno dobrze odwzorować niektóre idiomy, dlatego dobrą stroną tej wady jest fakt, że autor podaje oryginalne, amerykańskie wyrażenia w przypisach.

chrupek13

ocenił na 8 11 lat temu

Lubiewo bez cenzury

Michał Witkowski

Druga przeczytana przeze mnie książka tego autora. Witkowski ma dar opowiadania w stylu kampowym. "Lubiewo" nie jest przecież powieścią w klasycznym stylu. To strategia postmodernistyczna, zarówno w formie, jak i temacie tej książki. Wiele opinii o tym utworze jest nie trafnych. Wielu czytelników i czytelniczek nie zna kampu albo go nie rozumie. Czytało mi się świetnie. Poczucie humoru nie opuszcza narratora, ale jest to śmiech przez łzy i melancholię. Cioty to też ludzie. Mają swoje problemy, swój świat czasami wymyślony , czasami pełen obaw, czasami rozkoszny. Witkowski stosuje" literacką terapię szokową " wobec odbiorcy .To zamierzona strategia. Jeśli chciał zwrócić tym sposobem uwagę na problemy homoseksualistów, to ta książka, mimo szokujących scen i opisów, spełniła swoje zdanie. Niektórzy krytycy nie zrozumieli przesłania tych kampowych opowieści. Poza tym Witkowski jest autorem, który pisze teksty niełatwe w odbiorze. Nie są to książki dla każdego, (zwłaszcza nie dla każdego krytyka czy recenzenta).

Grzegorz Piskorz

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Wilgotne miejsca

Charlotte Roche

Mocna książka- tak można napisać w wielkim skrócie. To jednak nie wystarczy. Powieść Charlotte Roche z pewnością bulwersuje, a humor i odbiór treści zmienia się jak w kalejdoskopie. Bardzo naturalistyczne opisy mogą szokować i obrzydzać. Język jest bardzo swobodny i nie raz i nie dwa wulgarny w szczególności do nazewnictwa narządów płciowych. Im dalej w las tym robi się coraz ciekawiej. Nie będę wnikał w fabułę, bo nie chcę oznaczać swojego komentarza jako spoiler i niszczyć innym zainteresowanym powieścią przeżycia jej na swój sposób. Muszę jednak powiedzieć, ze mam w głowie kilka różnych interpretacji tej młodej osoby o imieniu Helen. Z pewnością cierpi ona na załamanie nerwowe i nie jest szczęśliwa. Kompulsywne, wyuzdane uprawianie seksu, masturbacji i nie zważanie na względy higieniczne świadczy o epizodzie depresyjnym. Problemy rodzinne i narkotyki doprowadziły ją na skraj równi pochyłej. Sam zastanawiałem się w nie których momentach co jest prawdą, a co fikcją. Myślę, że psycholog i psychiatra miałby tutaj nie lada gratkę wykazania się i odkrycia różnych zaburzeń psychicznych. Po przeczytaniu książki jest mi Helen tak po ludzku szkoda. Wszystkich czyściochów ta książka z pewnością zniesmaczy i wywoła dreszcz, ale mimo opisów mocno realistycznych, ma coś w sobie co nie pozwala się od tej książki oderwać. Osobiście bardzo rozśmieszało mnie poczucie humoru głównej bohaterki, co sprawiało, że czasami nie potrafiłem się powstrzymać od śmiechu. Książka wywołała na mnie duże wrażenie, bo praktycznie co stronę towarzyszyły mi różne emocje. Sam koniec książki jest dla mnie trochę nie zrozumiały tzn. rozumiem go, ale brakuje mi tutaj dalszych losów przez co czuję pewien nie dosyt. Kto wie, może doczekamy się dalszej historii szalonej Helen? Nie mogę się powstrzymać od opinii, że aż się o to prosi. Polecam, warto przeczytać - to pewne.

fińskibananoviec

ocenił na 8 5 lat temu

Cytaty z książki Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Książka, którą napisałem, żeby mieć na dziwki i narkotyki