Skandalista

Miałam już przyjemność spotkać się z twórczością Pani Candace Camp, zatem wiedziałam czego się spodziewać sięgając po kolejną jej książkę i oczywiście się nie zawiodłam. "Tajemnica panny Hamilton", jak przystało na tę autorkę, nie jest typowym "romansidłem", ponieważ główny nurt powieści stanowi wątek raczej kryminalny z ciekawie skonstruowaną intrygą pobudzającą szare komórki. Ponieważ to mimo wszystko romans historyczny, więc pojawia się płomienne uczucie, a powieść oczywiście wzrusza ale i rozśmiesza jednocześnie. Wszystko to składa się na idealny przepis na udane majowe popołudnie z przyjemną rozrywką w dłoni. Główną bohaterką, tym razem jest Priscilla Hamilton, która mieszka w rodzinnym domu wraz z ojcem i guwernantką. Jest kobietą bardzo inteligentna i oczytana, a w każdej wolnej chwili oddaje się swojej ogromnej pasji, czym wzbudza sympatię czytelnika. Właśnie ta jej pasja jest ową tytułową tajemnicą Panny Hamilton, która jednocześnie przynosi zyski co pozwala na utrzymanie domu. Dzisiaj nikogo już nie szokuje, że kobieta zarabia na życie ale Priscilla żyje w czasach wiktoriańskiej Anglii, kiedy to konwenanse i dobre wychowanie nakazują zgoła inne zachowanie dla panienek z dobrego domu. Ponad to na progu poukładanego życia Priscilly pojawia się nagle zupełnie nagi mężczyzna, który stracił pamięć i oczywiście nie wie kim jest i dlaczego się tu znalazł. Dziewczyna bez zastanowienia postanawia pomóc zagubionemu człowieku przez co automatycznie i zupełnie nieświadomie wchodzi w sam środek niebezpiecznej intrygi I tak już pozostaje do końca książki, strona za stroną ujawnia nowe fakty, kolejne kłopoty oraz matactwa powodujące, że napięcie w powieści narasta. Ponadto niesamowitego uroku dodaje tej historii postać drugoplanowa, a mianowicie ojciec tytułowej bohaterki. Florian Hamilton jest zwariowanym naukowcem, który żyje we własnym świecie całkowicie oderwanym od rzeczywistości co dostarcza czytelnikowi nie jeden powód do uśmiechu. Polecam wszystkim bez wyjątku ten romans historyczny, którego wątek romantyczny pojawia się jakby przy okazji lub przez przypadek. Zwolennicy tego typu literatury znajdą tu oczywiście wielką i namiętną miłość w oprawie mojej już ulubionej dziewiętnastowiecznej Anglii. Natomiast jej przeciwnicy spotkają się z tajemniczą historią pewnego rodu, podszytą wątkiem kryminalnym i wielkim sekretem Panienki z tzw. dobrego domu. oraz zwariowanym ojcem naukowcem i z pozoru zimną guwernantką w tle. To wszystko w połączeniu z lekkim piórem Pani Candace Camp oraz zabawnymi dialogami gwarantuje niezapomniane i przede wszystkim roześmiane chwile z książką. Polecam! Pozdrawiam serdecznie Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2016/05/tajemnica-panny-hamilton-candace-camp.html

Świetny romans historyczny! Polecam kazdemu kto lubi gatunek. Bardzo fajnie pogłębione postaci glownych bohaterów, zero nudy, sporo akcji, sporo wzruszen i tez cos co sie rzadko zdarza - dosc wiarygodnie poprowadzona historia rozwoju uczucia. Jeden z najlepszych romansow jakie czytalam, a mam ich „na koncie” baaardzo duzo :) zachecona ta ksiazka od razu wchlonelam 3 inne tej samej autorki i niestety mialy juz nizszy poziom, po prostu „Mistyfikacja” jest wyjatkowo udana :)

Rok 1795 był pamiętnym dla ówcześnie siedemnastoletniej Isabel, jak i dla jej, o dziewięć lat starszego, opiekuna prawnego Marcusa, który nie miał pojęcia o sprawowaniu opieki nad rozpieszczoną, upartą, irytującą, temperamentną i trudną do okiełznania nastolatką, nad którą pieczę powierzył, wbrew jego woli, nieszczęśliwy zbieg okoliczności. Najpierw tragiczna śmierć rodziców dziewczyny, a potem jego ojca, po którym w spadku odziedziczył nie tylko majątek i piękny, rodzinny dwór Sherbrook, ale i kuratelę nad córką jego wcześniej zmarłego przyjaciela, ojca Isabel. Nieuniknione i stałe kłótnie, targi i spory zakończyły się, na złość Marcusowi, ucieczką Isabel w małżeństwo z Hugh, synem właściciela sąsiedniej posiadłości i szybkim wyjazdem z rodzinnej Anglii do egzotycznych Indii. Już na tym etapie prologu do dalszych losów skonfliktowanej pary bohaterów wiedziałam, że między nimi, w nienawistnych spojrzeniach, pod grubą warstwą niechęci i złości, tliło się nieśmiałe uczucie sympatii i cień pożądania. Zapowiedź czegoś większego. Jednak Isabel była niedoświadczoną nastolatką, żeby to zauważyć i nazwać, a Marcus zbyt odpowiedzialnym, statecznym, poważnym mężczyzną, by nadużyć swojej władzy opiekuna i przekroczyć granice norm prawnych i moralnych. Młodość chmurna i durna porwała ich oboje w nieodpowiednim kierunku, by powrócić bardziej dojrzałą po trzech latach rozłąki i kolejnych siedmiu skutecznego unikania własnego towarzystwa i wyraźnie ukierunkowaną na siebie przez jedno, nieprzemyślane, impulsywne zdanie wypowiedziane przez Marcusa. Od tego momentu zostałam porwana w wir przygody, bo owdowiała Isabel przywiozła z Indii nie tylko syna oraz tajemnicę przeszłości skrywaną nawet przed najbliższymi, ale i tropiącego ją szantażystę, znającego jej niebezpieczny sekret. Los stworzył parze cudowne warunki do rozkwitnięcia głęboko skrywanego za parawanem dumy, wzajemnego uczucia. Nic bardziej nie mogło ich połączyć niż wspólne, niebezpieczne przeżycia, wzajemne ratowanie się z pułapek i opresji oraz odkrywanie w skrajnych sytuacjach nowych, nieznanych w sobie cech i… uczuć. A wszystko to bez chwili oddechu na zastanowienie się, bo wzrastające tempo akcji dyktowała rosnąca liczba kolejno odkrywanych tajemnic, za którymi stały następne, mnożąca się ilość niebezpieczeństw w najbardziej nieodpowiednim czasie i z najmniej spodziewanej strony i wreszcie pojawienie się wątku szpiegowskiego i ostatecznie trupa, zamieniających na ostatnich stronach ten przygodowy romans historyczny w sensację i kryminał. I wszystko byłoby idealne, gdyby nie jedna rzecz, która zamiast napięcia erotycznego, jakie z założenia budują sceny romantyczne, tutaj obdarzała mnie humorem. Uśmiechałam się, kiedy po pięknie zbudowanym nastroju bliskości, serce Marcusa zaczynało skakać "niczym potrącona żaba", a pocałunek na ustach Isabel składał, "rozkoszując się ich miękkością z coraz większą oskomą". No, dobrze – pomyślałam – być może tłumaczka chciała osiemnastowiecznemu językowi przydać trochę patyny, ale ta oskoma w dalszych zmaganiach miłosnych była ograniczana z kolei przez szlachetną myśl, że nie dogodzi sobie jak borsuk w rui, bo nie jest knurem w rui, ale godnym zaufania mężczyzną, szanującym kobietę swoich westchnień. Co nie zmieniało faktu, że władało nim prymitywne pragnienie, by unieść spódnice skrywające Isabel i chędożyć ją, chędożyć… I jak tu się nie chichrać, poznając prawdziwe myśli mężczyzny podczas miłosnych zbliżeń, a co gorsza wierzyć jego gładkim słowom, skoro u Marcusa "za fasadą spokoju i uprzejmości, którą pokazywał światu, kryje się wiele więcej emocji", rozterek i myśli? Zwłaszcza takich myśli. Niekoniecznie szlachetnych, romantycznych i wynikających z wyższych pobudek. Czyżby autorka przestrzegała kobiety, by nie pytały mężczyzn, o czym myślą, gdy świeci księżyc, palą się świece, a wino i mrok osłabia moc zasad? Ten widoczny dystans autorki do własnych bohaterów, nie zmienił faktu, że bawiłam się z nimi dobrze, od czasu do czasu chichocząc. naostrzuksiazki.pl

Wieki minęły odkąd po raz ostatni czytałam jakikolwiek romans historyczny. Albo romans, którego akcja rozgrywa się dwieście lat wstecz. Jak zwał tak zwał, ważne że chodzi o ten sam gatunek. I właśnie dlatego tak bardzo się cieszę, że wreszcie odświeżyłam sobie co nieco i sięgnęłam po książkę Cathy Maxwell. Gillian od czterech lat jest mężatką, jednak jej mąż uparcie ją ignoruje. Jest żołnierzem, walczy przeciwko Napoleonowi i zdradza ją z kochanką. Kobieta ma już dość takiego traktowania i wyprowadza się do domu swojego kuzynostwa. Tam poznaje przystojnego Hiszpana, z którym planuje na nowo rozpocząć wspólne życie. Jednak jej plany komplikuje niespodziewany przyjazd jej męża. Brian usilnie chce uratować swój związek i dlatego zawiera z Gillian umowę. Mają dla siebie 30 dni, a jeśli po tym czasie nic się nie zmieni, kobieta dostanie rozwód i będzie wolna. Brzmi bajecznie, jednak miesiąc mieszkania pod wspólnym dachem przyniesie wiele niespodzianek i kłopotów. Romanse- jak sama nazwa wskazuje, są zazwyczaj proste i przewidywalne. Większość ludzi po okładce, albo chociaż po opisie fabuły doskonale wie jaki będzie finał. Jednak mimo wszystko do zakończenia prowadzą kręte drogi- jedne lepsze, inne gorsze. Różni autorzy mają różne spojrzenia na opowiadaną historię. To, które przedstawiła nam Cathy Maxwell zaliczam do jednych z najbardziej udanych spotkań jakich doświadczyłam w życiu, podczas czytania romansu historycznego. Gillian jest bardzo silną kobietą. Mąż prosto z mostu mówi jej, że ożenił się z nią z rozsądku i że ma kochankę, której nie zamierza porzucić. Już samo to jest dość... nieprzyjemne, ale do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że kobieta czuje się uwięziona. Męża nie widziała od lat, mieszka z teściami, którzy nic sobie nie robią z jej obecności i nie traktują ją poważnie. Jedyne wsparcie jakie dostaje to to finansowe, a jedyną rzeczą której naprawdę pragnie Gillian jest być kochaną. Dlatego po pewnym czasie rzuca to wszystko i chce zacząć nowe życie. I akurat w tym miejscu wszystko się komplikuje, bo z wojny wraca jej mąż marnotrawny. Brian na początku nie wzbudzał mojej sympatii. Ani zdradą, ani obojętnością wobec żony nie zasłużył sobie na mój szacunek. Jednak z biegiem czasu dociera do niego co ma i jak bardzo to wszystko zniszczył. Jego poprzednie życie rozsypało się jak domek z kart i stracił zaufanie do otaczających go ludzi. I choć z jednej strony mocno mu współczułam kiedy poznałam pewne fakty, to z drugiej strony ciągle był szumowiną, który zdradzał swoją małżonkę. Do końca powieści targały mną sprzeczne uczucia, po to by na końcu z uśmiechem przeczytać finał ( którzy wszyscy wiedzą jaki był). To nie było moje pierwsze spotkanie z Cathy Maxwell. Kilka lat temu czytałam "Myszkę" ( tak, wiem tytuł nie zachwyca), która była moim biletem wstępu do poznawania romansów historycznych. Więc jak widać, mam ogromny sentyment do autorki i bardzo się cieszę, że wrażenia sprzed kilku lat, są bardzo podobne do tych teraźniejszych przeżywanych z inną książką. Być może jest to zasługa mojego długiego odwyku od gatunku i tak samo spodobałoby mi się wszystko inne co bym przeczytała, jednak wolę myśleć o tym inaczej. "W siłach pożądania" jest drugim tomem cyklu Skandale i uwodzenie, ale ja oczywiście nie czytałam po kolei, od pierwszego tomu . Jednak jest to odrębna historia, epizodycznie występują w niej wcześniejsi bohaterowie, więc wszystko jest w porządku. Ja wiem, że nie wszyscy lubią takie historie i nie do każdego trafiają. Ale jeśli czytasz romanse historyczne to daj temu konkretnemu szansę. "W sidłach pożądania" to zabawne dialogi, silna bohaterka i pewien uroczy młodzieniec, który nie jest Brianem. Chociaż nawet Brian po pewnym czasie budzi cieplejsze uczucia. Daj się porwać na kilka godzin i sprawdź o czym mówię. A potem wróć tutaj i podziel się wrażeniami.

Próbując ponownie wbić się w rytm czytania postanowiłam na kolejną swoją lekturę wybrać ”Kłopotliwy dług księżnej”, jako, że spodziewałam się, że będzie to literatura niezobowiązująca i bardzo lekka, która pomoże mi zacząć regularne czytanie od nowa. Zresztą ja lubię od czasu do czasu poczytać romanse historyczne. Księżna Isabella Di Cassilis udała się do więzienia dla dłużników w Londynie, aby znaleźć sobie męża. I wcale nie jest tak dobra, że chce jakiegoś biedaka wykupić. Chodzi jej raczej o to, żeby jeden z tych nieszczęśników, który i tak nie zobaczy już koloru nieba na żywo wziął po ślubie na siebie jej długi, których sprawcą jest pierwszy mąż księżnej Isabell. Pech chce, że trafia na hrabiego Stockhaven Marcusa Ellisa, który nie do końca podczas rozmowy mówi jej prawdę. Mężczyzna ostatecznie zgadza się zostać jej mężem i wziąć na nią swoje długi, a pikanterii dodaje fakt, że tych dwoje było kiedyś po słowie i Bella porzuciła, Marcusa przed ołtarzem. Nie macie pojęcia jak dobrze się bawiłam, gdy czytałam tę książkę. Przeczytałam ją w dwa dni, więc jest to spory sukces jak na mnie, a zwłaszcza, gdy spojrzy się na moje ostatnie statystyki. W książce jest kilka zabawnych scen, a utarczki słowne Belli i Marcusa same wywoływały na mojej twarzy wielki uśmiech. Mimo, że zakończenie jest przewidywalne (jak to w romansach historycznych) to autorka zaskoczyła mnie wątkiem kryminalnym i nie spodziewałam się tego, co od niej dostałam. Zapisuję to na ogromny plus, bo czasami autorki w tego typu książkach idą na łatwiznę i nie skupiają się na niczym innym tylko na wątku miłosnym. Nie jest to literatura najwyższych lotów. Mnie pomogła się odprężyć i taki jest w zasadzie jej cel. Nie oczekiwałam fajerwerków w postaci genialnego stylu, unikatowych bohaterów czy też fenomenalnej fabuły. Wiedziałam, czego się spodziewać i to dostałam. Zaserwowano mi przyjemną historię w prostym języku i na dodatek odrobinę śmiechu w te deszczowe dni. Podobnie dobrze bawiłam się, gdy czytałam „Mistyfikację” Candace Camp. Dla wielu nie jest to wcale literatura, tylko to coś podobne do literatury, ale mam to w nosie, bo uważam, że najważniejsze jest czytać – zwłaszcza, że coraz mniej ludzi sięga po książki. Czy polecam? Jeśli tylko lubicie takie lekkie książki, które na jeden wieczór przeniosą was do XIX-wiecznej Anglii, gdzie jest niepokorna młoda dama i typowy bad boy to jest to pozycja dla Was. Ja się bawiłam dobrze i nie żałuję czasu, który jej poświęciłam. „Tak silne uczucia maja to do siebie, że łatwo mogą się wypalić – zauważyła. – Lepiej, by żyły tylko we wspomnieniach.”~ Nicola Cornick, Kłopotliwy dług księżnej, Warszawa 2012, s. 213.

Ostatecznie dałam 8, choć wahałam się nad ta oceną. Powodów jest kilka. Bałam się o tę powieść, bo to jedna z pierwszych autorstwa Camden, a w tych nowszych były fragmenty, które irytowały mnie literacko. Okazuje się jednak, że to musiała być wina redakcji w Dreamsie, bo tam w każdej książce irytowały mnie te same rzeczy, a tu nagle ich nie było. No chyba że Autorka spadła literacko... Fabularnie ta książka wciągnęła mnie chyba najbardziej. Mówiłam ostatnio, że Lucy i Colin z Niedostępnego spadku mają najlepszą chemię z bohaterów Camden, ale Libby i Michael zdecydowanie ich przebijają, ich relacja jest piękna i bardzo sensualna. Ogromnie też podobało mi się, jak Camden opisuje zapachy, bez trudu można uwierzyć w to, że Michael robi perfumy. Te zapachy jakby wylatują z kart książki... Nie od dziś mam też słabość do starych domów, zamczysk i klimatu Rumunii (w końcu bycie fanką Drakuli z Lugosim zobowiązuje), a choć tu nie był on bardzo wyraźny, to te smaczki bardzo mi się podobały. Naprawdę byłabym skłonna napisać, że to najlepsza powieść Camden, ale nie mogę. Bo końcówka wydaje mi się z deczka rozwleczona, zupełnie niepotrzebnie, a wątek z zakonnicami mnie irytował. Niby nie był długi, ale mimo wszystko... Książka według mnie przez niego straciła. Ale poza tym to naprawdę piękna, urzekająca historia, w sam raz na wieczór pod kocem i z herbatą.

Rok 1891. Młodziutka Klara arystokratka ma wejść do towarzystwa i znaleźć sobie bogatego męża. Jej ciotka, która sprawuje opiekę nad nią po śmierci matki zrobi wszystko aby młoda dziewczyna zdobyła najlepsza partię w mieście. Wybór pada na Franklina De Vriesa. Ustawiony mariaż ma uratować rodzinę Klary od bankructwa i wynieść ich na salony. Na jej drodze do zrealizowania planu staje tylko jedna osoba Lizzie- jej przyjaciółka. Okazuje się, ze obydwie będą rywalizować o tego samego mężczyznę. Która będzie lepsza i której uda się uwieść bogatego dziedzica fortuny? I czy ich przyjaźń wytrzyma tę próbę? Jest to typowa książka przedstawiająca realia XIX wieku. Świetnie autorka opisuje zwyczaje wtedy panujące. Obrazuje czasy ciężkie dla kobiety bo zmuszające do snucia intryg, zapominania o prawdziwej miłości i małżeństwie z miłości dla pozyskania fortuny. Nie liczyły się prawdziwe uczucia tylko statut społeczny i wybieranie osób takich, które przynoszą korzyści… Patrząc z perspektywy czasu można stwierdzić, ze jesteśmy prawdziwymi szczęściarami, my kobiety, ze możemy same o sobie decydować, same podejmować wybory i być z kimś bo się go kocha anie dlatego, ze tak wypada, że tak trzeba…

"Jak zostać księżną” to nie tyle romans historyczny, co powieść spod znaku płaszcza i szpady. Oczywiście nie brakuje w nim opisu rodzącej się namiętności, a potem miłości (a może odwrotnie, nigdy nie wiem co spada na bohaterów jako pierwsze), ale tym razem nasi bohaterowie muszą zmagać się z trudnościami znacznie większego kalibru niż np. przyłapanie na czytaniu lektury nieodpowiedniej dla dobrze wychowanych panienek na wydaniu, kombinowanie jakby wywinąć się od wizyty największej plotkary w mieście czy nadaremne próby zwrócenia na siebie jej/ jego uwagi. Szczególne brawa należą się autorce za początek książki, kiedy to w trakcie Rewolucji Francuskiej motłoch wdziera się do zamku książąt Valere z żądzą mordu w oczach i krwiożerczymi okrzykami na ustach. Przez chwilę zupełnie zapomniałam, że to miała być opowieść o miłości z happy endem i szykowałam się na dalszy opis, jak to pozbawieni wszystkiego francuscy arystokracji starają się zachować resztki dumy i godności. Bo majątku już nie mają… Niestety, co zauważyłam z prawdziwą przykrością, pani Galen nie ustrzegła się przed pewnymi nieścisłościami w fabule. Ot, jak chociażby scena w operze: przed przedstawieniem księżna prosi Sarę o tłumaczenie libretta, które jest po włosku, który to język nasza bohaterka podobno zna wyśmienicie, w czasie kiedy rozumie raptem kilka słówek; w efekcie w panice próbuje wymyślić jakieś rozwiązanie problemu, potem po krótkim przerywniku, jakim jest scena sam na sam z księciem, Sara wraca do loży i kolejne dwie godziny spędza, spoglądając na scenę i ciesząc się przedstawieniem; krótko mówiąc całe to towarzystwo, podobnie jak i autorka, zupełnie zapomniało o wątku "językowym"… I nie dowiedzieliśmy się w jaki sposób można wybrnąć z tak kłopotliwej sytuacji, nie uświadamiając przy tym wszystkich wokół, że się jest kłamczuchą pierwszego sortu… Pomimo takich niedoróbek (na szczęście nielicznych), powieść czyta się znakomicie, główne postacie są wyraziste i (jak rzadko w takiej literaturze bywa) nie roztkliwiają się zanadto nad sobą i nie medytują przez kilka rozdziałów nad znaczeniem pojedynczego gestu, czy spojrzenia ukochanego/ ukochanej, tylko najczęściej biorą sprawy w swoje ręce i chwytają się pierwszej lepszej sposobności, żeby osiągnąć to, na czym im zależy. To lubię!

Tym razem moja Kochana Przyjaciółka poleciła mi powieść Sarah Addison Allen 'Słodki zach brzoskwiń'. Jakie wrażenia ? Książka, z całym szacunkiem, to taka typowa 'babska' literatura. Ale absolutnie nie znaczy to, że książka była słaba, zła. Może nie wciągnęła mnie całego na maksa, ale spędziłem bardzo sympatyczne chwile podczas lektury. Ogromnie lubię powieści, których akcja rozgrywa się w małych miasteczkach. Tam, gdzie właściwie każdy zna każdego. A kiedy jeszcze dojdą do tego tajemnice z przeszłości i zagadkowa zbrodnia to już w ogóle jest super. Willa i Pax. Dwie dziewczyny, które się nie lubią, choć tak naprawdę nie mają ku temu specjalnych powodów. Łączy je wspólna młodość, wspólne szkolne lata a przede wszystkim piękna choć tajemnicza posiadłość. Nie sposób panienek nie polubić, choć określenie 'panienka' może niezbyt pasuje do trzydziestoletnich kobiet. Akcja toczy się wartko, rozwiązanie całej zagadki powoli zmierza do końca a choć bohaterki zachowują się czasami jak podlotki, nie odbiera to frajdy z lektury, Polecam, i to nie tylko kobitkom :)) 7/10.

Książka bardzo mnie wciągnęła, szkoda, że nie ma kolejnej części. Ciekawie przedstawiony świat zmarłych jako kraina pod dostatkiem wszystkiego w pięknych kolorach. Bardzo imponujący bohater- cierpliwy, cudnie zakochany i godnie znoszący "chłody" ze strony Rebeki. Sama bohaterka nieco irytująca ale do zniesienia. Trochę przeszkadzało mi ciągnące się napięcie i niewiedza bohaterów co do swojego daru a na ostatnich kartkach książki jednym wdechem rozwiązanie wszystkiego.

Niesamowita ksiazka. Totalnie mnie zaczarowala- taka magiczna w nienachalny sposob. Wciagnela mnie od pierwszych stron. Ksiazka jest wielowymiarowa- porusza rozne sprawy .Odnioslam wrazenie, ze glownych bohaterow powiesci jest kilku...Od tyluowej Julii przez Emily, Sawyer'a, rodzine Caffrey, Stelle ,po Dulcie i Logana. Kazda z tych postaci jest inna i boryka sie z roznymi demonami z przeszlosci. Koncowka ksiazki troche mnie rozczarowala, stad gwiazdka mniej w mojej ocenie. Mysle, ze watek paranormalny zwiazany z Wini i jego rodzina jest niepotrzebny i psuje efekt, mimo to podobalo mi sie jak autorka powoli odslaniala karty, i to uczucie niepewnosci, czego mozna sie dalej spodziewac...Milo spedzilam czas z ta ksiazka:)

Tym razem to Viola ma wyjątkowy dar.. Dotykając kamieni widzi ich przeszłości.. widzi całą ich żywotność wszystko dokładnie. jednak taka wizja ją bardzo dużo kosztuje. Jest najsprytniejszą złodziejką w całym Londynie. Jednak pewnego razu została przyłapana.. Nie umiała sobie z tym poradzić.. Gdy zaproponowano jej współpracę nie chciała się zgodzić, jednak gdy ją oficer pocałował od razu się zgodziła. Uczucie między nimi rośnie przez całą książkę. Na początku ledwo na siebie patrzą, później coś niewidocznego ciągnie ich do siebie.. namiętność wzrasta do tego stopnia, że nie są w stanie się oprzeć siebie ..

Historia prostej guernantki, Felicity i jej podopiecznego, rosłego i pozbawionego umiejętności mówienia, Armanda. Początek czytałam do bladego świtu, bo tak mnie zauroczyła relacja tej dwójki. Armand to typ przystojnego i prostolijnego barbarzyńcy. Komunikuje się gestami, nikomu nie pozwala się dotknąć i chodzi boso po rezydencji. Nagle w jego życiu pojawia się kobieta o blond włosach, która jako jedyną daje mu swoją osobą ukojenie. Jest piękna, czaruje go muzyką, a jej dotyk nie sprawia mu bólu. Miłość kwitnie, Armandowi powoli rozwija się mowa, lecz nad horyzontem zbierają się chmury w postaci przeszłości. Oto zjawiają się rzezimieszkowie z więzienia i pewien szantażysta. Od tego momentu mój zapał osłabł, bo akcja staje się mniej ekscytująca i przewidywalna. Koniec końców daję osiem gwiazdek i polecam fankom gatunku.

Jest tu wszystko, co potrzeba w romansie historycznym z nutką kryminału - i dwójka bohaterów spotykających się przez przypadek, i niezbyt przytłaczający wątek kryminalny, choć może bardziej detektywistyczny, no i oczywiście świetny romans z lekką nutką erotyki. Wszystko wyważone odpowiednio, a bohaterowie są ciekawi, więc naprawdę przyjemnie się czytało.

Każda kobieta, która sypia z Jacobem musi spełnić trzy warunki. Musi być dobrą kochanką w łóżku, być mężatką i chcieć co najwyżej tylko dobrego sexu. Mimo tego wstępu to nie jest obleśny erotyk! wręcz przeciwnie, on jest delikatny i piękny oraz tajemniczy. Gdy Jacob ją zobaczył od razu wiedział, że zrobi dla niej wyjątek. Julianne była wyjątkowa... z początku chciała go tylko wykorzystać.. jego dar dotyku... lecz zakochała się w nim naprawdę..

"Zanim nadejdzie ciemność" to przyjemna obyczajówka, tak po prostu. Nie znajdziemy tu wyszukanej fabuły czy złożonych postaci, jednak autorce udało się poruszyć kilka ważnych tematów i nareszcie nie miałam poczucia, że książka jest o niczym. Tytuł dobrze i szybko się czyta.

Jestem zauroczona magiczną historią artystki pracującej ze szkłem i winiarza z pasją. Co połączyło tych dwoje? Złamane serce i niechęć do stałych związków. Co z tego wynikło? Przeczytaj koniecznie i się przekonaj! Autorka kojarzyła mi się z romansami historycznymi, które też uwielbiam, ale ta seria jest inna - współczesna. Już sięgam po kolejną opowieść Zatoki Friday.

Wspaniała historia o trzech siostrach, które prowadzą dom towarowy w Centrum Londynu. Gdy trzej bracia chcą wykupić ich udziały między nimi dzieją się fanatyczne emocje. Oczywiście cała szóstka, ani myśli się zakochać, ale całe to odtrącenie idzie w zupełnie inną stronę. Podobała mi się każda przygoda z ich parami. zycie i osoby im towarzyszące, jak z dnia na dzień wszystko ich zaczyna łączyć. W jeden książce są trzy historie sióstr dopasowane do każdego z braci. Niby takie przewidywalne prypetie, ale prosty wątek miłosny jest jak najbardziej ujmujący. Podobało mi się. Popatrzymałam inaczej na osoby, ktore coś do siebie czują. Jak kilka prostych wydarzen może łączyć.

Zdecydowanie polecam! Uwielbiam motyw gdzie bohaterowie są po przejsciach z bagażem dowiadczeń i traum oraz fizycznie skrzywdzeni przez los....historia księcia i Geer jest emocjonujaca ...ich wzajemne a szczególnie jego emocje dodają smaczku tej historii...polecam!

Londyn, burzliwe lata dwudzieste. Grace Rutherford, pisze felietony jako Diamond Sharp. Z jej felietonów dowiemy się gdzie opłaca się jeść, imprezować czy nawet pokazać, albo pójść do fryzjera. Można by powiedzieć, że Grace jest pewnego rodzaju "doradczynią" w codziennym życiu w Londynie, a także dobrą rozrywką. Jednakże poza tym, prowadzi ona normalne życie, ma siostrę, matkę, bratankę, siostrzenicę. Jest niezależną i wymagającą kobietą( nie należy do jednych z tych kobiet, które "ukrywają" swoją inteligencję przed światem i mężem, żeby on nie poczuł się "głupi")inteligentną i nie chce zaakceptować zasad, które rządzą światem. Na drodze Grace stają dwaj mężczyźni: John Cramer i Dexter O'Connell. John to mężczyzna, który po śmierci żony, poświęcił się córce, a Dexter zaś to typ niegrzecznego chłopca, takiego "Diabła". Którego z nich wybierze nasza bohaterka? Sięgnijcie po książkę, by się tego dowiedzieć. Książka ma wiele plusów, które szybko zauważycie czytając ją. UWAGA: To nie jest typowe romansidło, w którym bohaterowie wzdychają do siebie na każdych stronach. To książka o przeszłości i przyszłości oraz o wyborach i o tym jak one mogą wpłynąć na nasze życie. P.S Bohaterowie fajni, nieprzerysowani, nie z kosmosu. I to mnie urzekło!