Sedno rzeczy

Lubię tego typu książki, których esencja zostaje ze mną po przeczytaniu. I chociaż niedosyt w sprawie jej zakończenia też mi towarzyszy, przywiązałam się do prostej postaci starszego Shingo. Był jak dla mnie oazą spokoju i jego ciągły brak decyzji doprowadzał mnie powoli do szału. Jednocześnie dając mi poczucie, że i bez większych reakcji życie się ułoży.

Pojebana książka. Tak bardzo czuć to rozerwanie emocjonalne głównego bohatera że aż musiałem wstać i okno otworzyć bo mi za gorąco było. Cieszę się że kończy się tak jak się kończy choć nie wiadomo do końca czy pozytywnie czy negatywnie. Bardzo przypomniał mi się wybitny film Locke z tomem hardym w którym są bardzo podobne wątki i rozterki. Wydaje mi się że film musiał się inspirować jakoś tą książką bo aż za dużo tu podobieństw jest.

Po książkach „Pochwała cienia” i „Klucz” Jun’ichirō Tanizaki przyszedł czas na trzecią powieść tego wybitnego zmarłego prawie sześćdziesiąt lat temu Japończyka. Ostatnia powieść Tanizakiego pt. „Dziennik szalonego starca” w tym wydaniu debiutowała na polskim rynku dzięki nakładowi @państwowyinstytutwydawniczy w 2018 roku. Przy czym światową premierę miał w roku 1961. Dzięki wznowieniom Wydawcy twórczość azjatycka jest dostępna szerszemu gronu czytelników w ramach Serii „Proza Dalekiego Wschodu” w biblioteczce Legimi. Można ją wiec czytać bez limitu😁. To dziennik siedemdziesięciosiedmioletniego mężczyzny, Utsugi Tokusuke mieszkającego w Tokio, w bogatym domu, zafascynowanego swą synową Satsuko. Czytelnik poznaje poszczególne dni piszącego od 16 czerwca 1960 roku do stycznia 1961 roku, gdy już Utsugi nie może pisać, a opisy o jego aktualnym stanie zdrowia fizycznego i psychicznego przekazywane są przez jego osobistą pielęgniarkę Sasaki, z karty chorobowej prowadzonej przez doktora Katsumi, czy notatek starszej córki Itsuko. Czytelnik dowiaduje się o pragnieniach schorowanego staruszka, borykaniu się przez niego z chorobą, poszczególnymi terapiami i o relacjach panujących w jego rodzinie, nierównych relacjach. Całość wzbogacona jest wspomnieniami z lat wcześniejszych, w tym z domu rodzinnego. Jun’ichirō Tanizaki zachwycił mnie tym utworem. Cudownie odzwierciedlił perypetie starszego człowieka u schyłku swego życia. Człowieka nadal szukającego podniet, mimo chorób, mimo braku potencji, mimo wieku. Z części Życie i twórczość Jun’ichirō Tanizakiego zamieszczonej na końcu książki, napisanej przez Mikołaja Melanowicza nie dowiedziałam się w jakim stopniu ten dziennik jest autobiograficzny. Ze względu na wiek pisarza w chwili jego publikacji istnieje domniemanie, że Tanizaki czerpał z własnych doświadczeń. Podejrzewam, że dywagacje na temat teatru „Daiichi”, shimpa czy kabuki, spektakli, przywoływanych aktorów grających kobiety i nie tylko pochodzą z własnych doświadczeń autora. Możliwe, że nie wszystkie😉. „(…) Nie interesują mnie oni, dopóki nie przebiorą się za kobietę i nie staną na scenie. Ale jak się nad tym dłużej zastanawiam, to przypominam sobie jedno zdarzenie, które mogłoby świadczyć, że skłonności homoseksualnie nie są mi całkiem obce. (…) Dlaczego więc, teraz gdy doszedłem do wieku siedemdziesięciu siedmiu lat i straciłem wszystkie męskie możliwości, zacząłem nagle odczuwać pociąg nie do ładnych dziewcząt w spodniach, lecz do chłopców w stroju dziewczyn?...” - „Dziennik szalonego starca” Jun'ichirō Tanizaki. Podobało mi się, jak autor przedstawił chorobliwe zainteresowanie bohatera swą synową. Świetnie odzwierciedlił nierówność w traktowaniu i samą niechęć do własnej żony czy starszej córki. Jego stosunek do wnuków również był konsekwentny i adekwatny jak na jego postać. Świetnie, trochę ze zwadą zobrazował niechęć swej żony do synowej, żony najstarszego syna. Sama narracja jest poprowadzona w bardzo umiejętny sposób. Bohater sam siebie gani, tłumaczy czytelnikowi, obnaża swoje słabości, lęki i niepokoje. Bardzo podobały mi się fragmenty o śmierci z jego perspektywy. „(…) ostatnio nie ma jednego nawet dnia, bym nie myślał o śmierci. Co więcej, u mnie to nie jest sprawa ostatnich dni. Ciągle się już od dosyć dawna, od lat dwudziestych mojego życia, najmniej…” - „Dziennik szalonego starca” Jun'ichirō Tanizaki. W następnych wpisach dziennika autor wskazuje kolejne miesiące i dni miesiąca. Idealnie Tanizaki zakończył powieść wpisami trzech innych bohaterów, którzy jakby klamrą zamykają historię Utsugi Tokusuke opisując jego postępującą ułomność, nowe medyczne zdarzenia i coraz słabszą konstrukcję psychiczną, która uniemożliwiała mu kontynuować własne wpisy. Nie spodziewałam się tak dobrego zakończenia tej historii. Lubię prozę Jun'ichirō Tanizaki bez dwóch zdań. Podoba mi się sposób konstruowania bohaterów, skomplikowanych jak na japońskie standardy. Umiłowałam sobie szczerość, bezpośredniość narracji w książkach powstałych ponad sześćdziesiąt lat temu, w całkiem innej kulturze. Uwielbiam jego prostolinijny i bezpośredni język. Dla mnie „Dziennik szalonego starca” to kolejna udana książka tego autora. Polecam! Książkę wydał Państwowy Instytut Wydawniczy, a ja z tą publikacją zaznajomiłam się dzięki Legimi.

"- Kiedy przyjechał z sanatorium, powinienem był mu poradzić, aby tam wrócił. - Nie, chłopak nie mógł już przebywać tam dłużej! – odpowiedziała babka przyjaciela. - Chorzy bardzo go szanowali, bo robił tam wspaniałe rzeczy. Dlatego nie mógł tam dłużej przebywać. Nie zapominaj o tym i nie rób sobie wyrzutów. Po tym, co się stało, wszystko jest już naprawdę jasne, ale to dobrze, że chłopiec stamtąd uciekł i zaczął prowadzić wolne życie! Gdyby tam chciał popełnić samobójstwo, nie mógłby się powiesić nago, pomalowawszy twarz na czerwono. Inni pacjenci nie pozwoliliby mu na to, bo zbyt go szanowali. - Ty dobrze się trzymasz, to dodaje mi sił. - Każdy musi umrzeć. A po stu latach nikt nie będzie sprawdzać, jak umierała większość ludzi. Najlepiej więc umrzeć, jak się komu podoba." Kenzaburō Ōe skonstruował postaci nadzwyczaj zniuansowane psychologicznie, a jednocześnie podejmujące działania irracjonalne, wyrastające z motywacji nie w pełni uzasadnialnych w logice realistycznej. Realizm zostaje zniekształcony po to, by odsłonić mechanizmy głębsze niż psychologiczna wiarygodność. Główny bohater wraz ze swoim bratem tworzą wyszukany układ o charakterze niemal mitologicznym; jak alter ego reprezentują dwie strategie radzenia sobie z kolosalną wyrwą własnych tożsamości. Równolegle powieść rozwija szereg trudnych wątków: relacje kolonialne, napięcia klasowe, rozpad tradycyjnych struktur, doświadczenie choroby, rozpad małżeństwa, kazirodztwo - które nie funkcjonują jako autonomiczne tematy, lecz jako symptomy jednej, głębszej deformacji świata i świadomości. Lektura nieoczywista, cielesna, ze sporym ładunkiem emocjonalnym. „Kiedy nachyliłem się, chcąc się napić wody bezpośrednio ze źródła, poczułem nagle pewność, że wszystko – małe drobne kamyczki szarozielone, cynobrowe i białe, leżące na dnie i tak jasne, jak gdyby zatrzymały światło południa; drobny piasek, którego poruszenia zacieniały wodę, i to nieznaczne drgnienie przebiegające po jej powierzchni – jest takie, jak przed dwudziestu laty. Ta pewność, wyrosła z tęsknoty, przynajmniej we mnie zrodziła przekonanie, że tryskająca nieprzerwanie ze źródła woda jest tą samą wodą, która płynęła tędy w tamtych czasach. Ale pewność ta rozwinęła się bezpośrednio w inne doznanie: ja, który naprawdę teraz tutaj się pochylam, nie jestem tym samym „ja” z dzieciństwa, klękającym na gołych kolanach; między tymi dwoma „ja” nie ma ciągłości, „ja”, które teraz tu się pochyla, jest czymś obcym dla tamtego. Obecne „ja” utraciło prawdziwą tożsamość. Nic, ani we mnie, ani na zewnątrz nie daje nadziei na odrodzenie.”

Na zbiorcze wydanie dzieł autora naprowadził mnie, znaleziony w internecie, opis opowiadania pt. ,,Pajęcza nić'' - której osią fabuły jest pomoc jaką Budda chce wyświadczyć grzesznikowi przebywającemu w piekle, a która to pomoc kończy się niepowodzeniem (zaskakujące jak bliskie jest to opowiadanie, chrześcijańskiej legendzie o matce Św. Piotra, która również miała szansę ujść z piekła), oraz film Kurosawy pt. Rashōmon, oparty na dziele autora. Obydwa opowiadania zawierają się w niniejszym dziele. Jak to bywa ze zbiorczymi wydaniami, mamy tu do czynienia z utworami o różnej wartości. Dzieła wspaniałe sąsiadują ze słabymi, niektóre aż prosiłyby się o rozwinięcie do pełnoskalowej publikacji (zwłaszcza ,,W krainie wodników''). Wszystkie jednak charakteryzują się iście japońskim spokojem i prostotą. Aż żal, że autor tak szybko zakończył swoje życie, bowiem talent w nim drzemiący miał jeszcze wielkie pole do popisu i na pewno sięgnę do kolejnych wydań jego prac.

Książka jest komiczna i groteskowa. Sprawnie mi się ją czytało i trochę się pośmiałem. Jednocześnie mizoginia w tej książce jest silna, np. gdy mąż nawiąże do jakiegoś utworu literackiego albo historycznego faktu, a żona go o to spyta, nie tłumaczy jej, bo po co? Kobiecie? Pojawiają się również bardziej bezpośrednie określenia. Trudno takie książki ocenić - pisarz żył głównie w XIX wieku, można od niego wymagać empatii w tej kwestii czy nie można? Powieść jest satyrą, ogólnie to widać. Ale gdy chodzi o kobiety, mam wrażenie (jeśli się mylę to chętnie przeczytam w wiadomości czemu), że było to pisane na poważnie. Zwłaszcza, że pisarzowi nie układało się w małżeństwie, w którym spłodzili sobie liczne potomstwo mimo że nie mieli pieniędzy.

Japońska melancholia w zimowym anturażu. Zamożny mężczyzna w średnim wieku przybywa do górskiego uzdrowiska. W wagonie jego uwagę przykuwa subtelna dziewczyna opiekująca się chorym młodzieńcem. Shimamura jest olśniony jej urodą. W zajeździe bohater ogrzewa stopy w kotatsu (piecyku opalanym węglem drzewnym), nasłuchuje melodii wygrywanych przez gejsze na samisenie i nawiązuje relację z Komako, panienką o nie do końca jasnym statusie. Ma ona w okolicy różne zobowiązania, pomaga w pensjonacie i zabawia gości. Obdarza głównego bohatera nieco rozpaczliwą, pijaną miłością. Kiedy pewnego razu Komako zaprasza Shimamurę do siebie, okazuje się, że przebywa tam Yoko, tajemnicza dziewczyna z pociągu... Troskliwie pochylona nad umierającym chłopcem. Yoko do końca pozostawać będzie w tle, aż wyłoni się z niego w przejmującej scenie pożaru niczym bezwładna lalka – piękna i niepokojąca przez swą obojętność. Biegnąc ku sali kinowej stojącej w płomieniach, protagonista przeżyje nieomal mistyczny zachwyt, wpatrując się w roziskrzoną Drogę Mleczną. Kawabata jak zawsze oczarowuje czytelnika wyrafinowanym stylem i umiejętnością introspekcji. Przedstawia nam złożony świat ludzkich uczuć w mikroskali. Jego kameralna proza, zanurzona w japońskiej obyczajowości i kulturze, wykracza poza lokalny kontekst dzięki dogłębnej znajomości psychiki człowieka. Narracja "Krainy śniegu", w której czułość, nostalgia i dystans łączą się i współgrają w jakiś przedziwny sposób, sprawia, że lektura staje się dla nas przeżyciem wyjątkowym. Zarówno na poziomie fabularnym, jak i estetycznym.

Czegoś takiego szukałam i nie spodziewałam się znaleźć :) Krótka, przewrotna i duszna historia. Podobał mi się koncept tego, że ludzie są podobno blisko siebie, lecz każde z nich nie potrafi mówić wprost o pragnieniach i knuje intrygi. Sama forma pamiętnika-dziennika, pisanego rzekomo dla samego siebie, a trochę dla tej drugiej osoby - bardzo przewrotna i wykorzystana w interesujący sposób, nie bez przyczyny. Oszczędna forma pamiętnika również miała swój niepowtarzalny urok. Style żony i męża różniły się, co rzadko się zdarza. To na pewno nie ostatnia książka tego autora, po którą sięgnę. Czytało się szybko i z zainteresowaniem. PS: Doczytałam, że tłumaczenie robiła ta sama Pani, która tłumaczy książki Murakamiego - to czuć, język jest naprawdę dobry - oraz że zakończenie zostało ocenzurowane. Muszę o tym więcej poczytać :)

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tym opowiadaniem, bo wszystkie dotychczasowe teksty Dazaia wydawały mi sie traktować o tym samym- nieszcześliwy człowiek, uzależnienia, świadome dążenie do samounicestwienia... W "Uczennicy" dostałam coś, co stało sie dla mnie pewnym orzeźwieniem, pozwoliło nieco inaczej spojrzeć na twórczość autora, na nowo docenić jego kunszt. W opowiadaniu zaskakuje pierwszoosobowa narracja z perspektywy nastolatki. Dazai wciela się tu w rolę dorastającej dziewczynki, która pełna jest sprzeczności - czasami widzi świat oczami dziecka, czasami dojrzałej kobiety, czasami mówi o typowo dziecięcych problemach, ale w przeważającej części porusza dość trudne tematy dotyczące relacji w rodzinie, relacji społecznych, doświadczania swoich emocji i samego siebie jako człowieka. Wydaje mi się, że to krótkie opowiadanie iest idealne na pierwsze spotkanie z twórczością Osamu Dazaia. Jest nieco bardziej melancholijne i mniej w nim brzydoty i auto destrukcji z którą tak kojarzę tego japońskiego pisarza.

Pierwsze opowiadanie nie przypadło mi do gustu, głównie z powodu 3 ostatnich stron, które były dosyć mizoginistyczne. Drugie było króciutkie ale miłe do przeczytania tym bardziej jeżeli, ktoś się interesuje rzeźbą. Ostatnie tytułowe opowiadanie było trochę naiwne ,ale nie przeszkadzało mi to i przyznam, że pare łez wycisnęło ze mnie. Ogólnie polecam. Sądzę że odbiega trochę od innych opowiadań japońskich, ale nie całkowicie.

Jakie wielkie było moje zaskoczenie, gdy pierwsze opowiadanie w tej książce okazało się opowiadaniem „The sailor who tell from grace with the sea”, które przeczytałam wcześniej. Przez ten fakt mój odbiór był zaburzony, ale nie zmieniam zdania, nadal mi się to opowiadanie podoba (najlepsza jest konkluzja). Drugie opowiadanie poprawne, nie zachwyciło mnie.

Przyznam, że te opowieści bardziej mi się podobały, niż ksiazka Zatracenie. Krótkie wersjie historii, każda inna. Najbardziej chyba opowieść o żółwiu, choć ta o wróblu też była niezła. A po samą książkę sięgnęłam ze względu na akcje #Japoniada Pewnie bez niej nawet bym jej nie zauważyła.

Są w tym wszystkim treści interesujące (autoanaliza własnej tożsamości na tle kultury i historii Japonii lat 30. i 40.), ale mam zastrzeżenia do literackiej wartości tłumaczenia. Nie wątpię, że jest "wierne", ale wolałbym chyba tłumaczenie "piękne", które ciekawiej oddawałoby urodę prozy Mishimy, o której tłumaczka wspomina w posłowiu. Polszczyzna tłumaczenia jest najczęściej nijaka, dość sztywna i sucha, przez co niektóre fragmenty (choćby o masturbacji czy naturze miłości) sprawiają wrażenie literacko miernych i wydumanych

Niespełna stustronicowa nowelka inspirowana historią Guliwera wśród liliputów, projekcja chorego umysłu pacjenta numer 23, nieco autobiograficzna w wymowie (jak się okazuje). Bohater nagle trafia do krainy zamieszkanej przez kappy, stwory z japońskich wierzeń, człekopodobne, ale z tygrysim pyskiem i wgłębieniem w kształcie talerza na głowie. Kappy tworzą cywilizację bliźniaczo podobną do ludzkiej, chociaż miejscami zwyrodniałą lub - wręcz przeciwnie - na wyższym poziomie. Funkcjonowanie tam, mocno groteskowe i absurdalne, jest jakimś dialogiem ze światem ludzi, ze stosunkami opartymi o zależności i niesprawiedliwości. Szczególnie ujął mnie wątek narodzin dziecka w świecie kapp. Lekarz pochyla się nad samicą i szepcze do narządów rodnych: "Czy chcesz przyjść na ten świat? Przemyśl to dobrze i daj odpowiedź". Gdy odpowiedź jest negatywna, dziecko dematerializuje się. Gdy dowiedziałam się, że autor zmagał się z lękiem przed tym, że odziedziczył chorobę psychiczną, wątek z anulowaniem istnienia jako decyzją dziecka przed narodzeniem, staje się jeszcze mocniejszy. Dziwna, bardzo dziwna historia. Wydanie z 1963 roku, drobne, niepozorne, jakoś mnie wzruszyło. Dobrze że istnieją antykwariaty.

To było dziwne przedstawienie życia osób z małych tajwańskich wiosek, w których pełno jest nietypowych zwyczajów, zabobonów i zacofania kulturowego, które prowadzi często do makabrycznych sytuacji. W krótkiej historii mamy wszystko - legendę o topielicy ze studni, ducha wisielca, który może nawiedzić kogoś kto uratuje samobójcę, fantazje podłączona z przemocą seksualną i psychiczną, sąsiedzką niemoc i zarazem ignorancję przepełnioną kpiną i plotkarstwem, proces obróbki świni od momentu doprowadzenia jej do rzeźni do momentu wywiezienia na targ, obraz kobiety doprowadzonej do skrajności wspomnianą wcześniej przemocą i głodem oraz wiele innych wątków. Wszystko łączy się w obraz oderwanej od rzeczywistości społeczności, która nie wpasowuje się w żadne znane nam europejskie ramy. Nie jestem pewien czy polecam, wziąłem tą książkę w ciemno z biblioteki po samym tytule, ale nie żałuję jej przeczytania :)

Uff, mocna książka. Problem z rozprzestrzenianiem się wirusa HIV zwykle kojarzymy z kwestiami takimi jak aktywność seksualna, czy narkomania, a tu mamy historię, która poszła w zupełnie inną stronę (i to jeszcze opisuje prawdziwe w tamtym czasie i regionie zjawisko). Przykro się to czytało, ale nie dało się odwrócić wzroku i odłożyć tej książki na bok.

Przygnębiająca opowieść o niesprawiedliwości, biedzie i braku możliwości. Do pochłonięcia w 1 wieczór. Autor cechuje się lekkim stylem pisania, mimo że temat który porusza wcale do lekkich nie należy. Cechuje go trafne słownictwo, szybkie tempo akcji, lakoniczne dialogi, oraz bogata metaforyka, szczególnie w drugiej części historii. Opowieść ta pozostaje otwarta dla wielu ścieżek interpretacji, a zakończenie nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Cieszę się, że miałam możliwość poświęcenia dla niej jednego dnia ze swojego życia. Mam poczucie, że nie jest to książka, która zajmuje tylko czas, gdy ją czytamy, ale również głowę, gdy skończymy przewracać ostatnią kartkę.

Powieść Keiichirō Hirano, „Pewien mężczyzna”, to wybitna literacka układanka, która pod płaszczem kryminału skrywa głęboki traktat filozoficzny o naturze tożsamości. Moja ocena to mocne 8/10 – to proza gęsta, intelektualnie stymulująca i na wskroś japońska w swojej powściągliwości. Tematyka i konstrukcja bohatera Tematyka oscyluje wokół pytania: kim tak naprawdę jesteśmy, gdy odejmie się nam nasze imię, nazwisko i przeszłość? Historia zaczyna się od Riheia, który po śmierci męża, Daisukego Taniguchiego, odkrywa przerażającą prawdę – człowiek, z którym żyła i którego kochała, nie był tym, za kogo się podawał. Prawdziwy Daisuke Taniguchi wciąż żyje (lub zmarł gdzie indziej), a „jej” Daisuke był uzurpatorem. Głównym bohaterem i naszym przewodnikiem po tym labiryncie jest prawnik Akira Kido. To postać skonstruowana z niezwykłą precyzją – Kido to „Zainichi”, Japończyk koreańskiego pochodzenia, który sam zmaga się z poczuciem niedopasowania i subtelną dyskryminacją. To sprawia, że jego śledztwo w sprawie „mężczyzny X” staje się osobistą krucjatą. Kido nie tylko szuka faktów, on szuka odpowiedzi na pytanie, czy ucieczka od własnego losu poprzez przybranie cudzej tożsamości jest aktem wolności, czy ostateczną kapitulacją. Duszna atmosfera i najważniejsze rady Recenzję muszę uzupełnić o opis dusznej atmosfery, która spowija tę opowieść. Hirano kreśli obraz Japonii jako kraju skostniałych struktur rodowych i społecznych, gdzie „czyste pochodzenie” wciąż ma ogromne znaczenie. Ta duszność to lęk przed odrzuceniem i piętnem przodków (wątek kary śmierci i dziedziczonej winy). Czytelnik czuje klaustrofobię bohatera, który decyduje się na „wymianę tożsamości” (jouhatsu), byle tylko przestać być sobą. Najważniejsze wnioski i rady płynące z lektury to: Miłość nie potrzebuje metryki: Rihei kochała człowieka, a nie jego nazwisko. Hirano uczy nas, że esencja osoby tkwi w jej obecności i czynach, a nie w urzędowych dokumentach. Ciężar przeszłości można odrzucić, ale cena jest wysoka: Autor pokazuje, że całkowite odcięcie się od korzeni wymaga wymazania siebie, co prowadzi do egzystencjalnej pustki. Dlaczego 8/10? Książka zachwyca precyzją konstrukcji i tempem, które – choć powolne – nie pozwala oderwać się od lektury. Hirano świetnie łączy wątek detektywistyczny z głęboką psychologią. Brakujące punkty wynikają z momentami zbyt rozwlekłych dygresji na temat polityki i sytuacji mniejszości w Japonii, które choć ważne, niekiedy wybijają z rytmu głównego śledztwa. „Pewien mężczyzna” to literatura, która zostaje w głowie długo po zamknięciu książki. To bolesny, ale piękny portret ludzi, którzy chcieli zacząć od nowa w świecie, który na to nie pozwala. Jeśli szukasz czegoś więcej niż prostego kryminału, Hirano dostarczy Ci materiału do przemyśleń na wiele tygodni.

Tak, czytałam tę książkę jakieś 30 lat temu i jedyne opowiadanie, które utkwiło mi w pamięci to tytułowa Ballada o Narayamie. A oprócz niego, jest tu dużo bardzo ciekawych opowieści. Niektóre kończą się nagle, jakby autorzy nie wiedzieli, co dalej napisać. Niektóre są magiczne, niektóre obrzydliwe. W jednym z nich autor twierdził, że dzieci z bogatych rodzin są genialne i zdolne, a te z biednych, to głupki jakieś. No i taka tu różnorodność, ale warto było poczytać.

Podobał mi się opis Osaki oraz historyczne tło Japonii w okresie modernizacji. Bardzo wyraźnie ukazano charaktery postaci, które nie potrafiły odnaleźć się w rodzącym się nowym nurcie ani sprostać narzucanym oczekiwaniom. Jednocześnie naiwność Chōko oraz próżność Ryūkichiego były dla mnie wyjątkowo irytujące. Zachowanie bohaterki budziło mój sprzeciw — trudno było czytać o tak daleko posuniętym pobłażaniu lenistwu, brakowi szacunku i chamstwu ze strony partnera.