Samo szczęście, czyli jak poznałam słodko-gorzki smak francuskiego życia

Czytałam podczas wakacji w Grecji, co prawda nie na wyspie Tilos tylko na Zakhyntos, ale muszę przyznać że odzwierciedla wszystko co się dzieje w tym klimacie śródziemnomorskim. Soczyste pomidory, miód tymiankowy, spokojne wioski i pyszne winko. Historia Jennifer, która szuka miejsca na ziemi i właśnie na greckich wyspach odnajduje spokój. Bardzo przyjemne czytadło na wczasy, polecam.

Dawno nie bawiłam się tak dobrze przy książce! "Powrót paryżanina" oczywiście arcydziełem nie jest, ale jest pełen humoru i zabawnych sytuacji (dramatyczne też się pojawiły). Od razu polubiłam nowego bohatera - Fabiana - tytułowego paryżanina. No i ten francuski klimat! Polecam!

Przyjemna lektura, fantastyczny opis scenografii. Sama fabuła dość ciekawa, odrobinę przewidywalna, choć przecież to romans i koniec jest właśnie taki, jaki powinien być. Postać Emersona i jego brata dość ciekawa, aczkolwiek uważam, że serwowanie przez nich cytatów bywało momentami już męczące i irytujące. Nie mniej polecam jako książkę na letnie popołudnia.

"Sycylijska opowieść" autorstwa Nicky Pellegrino to prawdziwa uczta dla zmysłów i serca. Ta książka zabiera nas w podróż na słoneczne sycylijskie wzgórza, gdzie cztery kobiety uczestniczą w kursie gotowania, jednocześnie odkrywając nowe aspekty swojego życia. Nicky Pellegrino z mistrzowską precyzją maluje tło tej historii – sycylijskie krajobrazy, winnice, plantacje oliwek, a przede wszystkim atmosferę szkoły kulinarnej prowadzonej przez charyzmatycznego Luca Amore. Dzięki barwnym opisom i autentycznym przepisom przekazywanym z pokolenia na pokolenie, czytelnik niemal czuje zapach świeżych ziół i smak tradycyjnych sycylijskich potraw. Centralnymi postaciami są cztery różne kobiety, każda z nich na życiowym rozdrożu: rozwódka, wdowa, samotna matka i niezrealizowana adwokatka. Ich wspólne gotowanie, dzielenie się historiami i wspólne przeżywanie wyzwań tworzy poruszającą opowieść o przyjaźni, wsparciu i poszukiwaniu sensu życia. Każda z bohaterek, dzięki pobytowi na Sycylii, odnajduje nową drogę i wprowadza znaczące zmiany w swoim życiu. "Sycylijska opowieść" to nie tylko książka o gotowaniu, ale przede wszystkim o ludzkich relacjach, przemianach i odnajdywaniu siebie. To lektura pełna ciepła, humoru i mądrości, idealna dla wszystkich, którzy szukają inspiracji i ukojenia w literaturze.

Jedna z lepszych powieści tej autorki. Historia o muzyce i o miłości - takiej trochę innej niż ją zwykle znamy i widzimy w książkach. Jest duuużo włoskich potraw (cały czas byłam głodna czytając co Pepe gotuje), są uliczki Rzymu. Nostalgiczna, czytając ją mamy wrażenie, że to i tak zmierza ku katastrofie. Smutna, ale piękna opowieść.

Karen odkrywa uroki życia w małym francuskim miasteczku, gdzie nikt się nie spieszy, wszyscy się znają i są dla siebie życzliwi. Coraz bardziej zaprzyjaźnia się z żyjącymi niedaleko Francuzami, zapisuje się do grupy kobiet tańczących tańce liniowe, które na prawdę sprawiają jej radość. Karen również zakochuje się w.... małym piesku, którego przygarnęli jej przyjaciele - z wzajemnością, bo Biff robi wszystko, żeby być tylko z nią. Nie tylko Biff zakochuje się w głównej bohaterce, bo jest również pewien przystojny Portugalczyk, który mieszka obok...

Gdy otwierałam książkę, nie liczyłam na nic specjalnego. Okazało się, że bardzo przyjemnie się ją czytało. Była to miła odskocznią od życia codziennego. Razem z bohaterką przemierzałam cudowne ulice Paryża,odwiedzałam z nią restauracje oraz przeżywałam jej rozterki życiowe. Mimo, że to nie mój styl, to bardzo mi się podobało.

Giorgia Gray miała wszystko: wziętego narzeczonego-prawnika, pracę w restauracji Marca, której była doskonałą szefową, świetne przyjaciółki, ukochanego psa i swoiste rytuały życia codziennego, które sprawiały, że chwile smakowały inaczej. Nagle wszystko prysło: ukochany Glenn, jak się okazało kokainista, zerwał zaręczyny, a najgorsza recenzja świata uniemożliwiła jej karierę (wszystkiemu winny właściciel restauracji, który nie umiał utrzymać w ryzach swego odpinającego się rozporka). Nie pomagali też rodzice, zwłaszcza matka, którą mało obchodziła ambicja córki, a która wolała wspominać fantastycznego, niedoszłego zięcia. Wyjazd do Włoch i nowy, lepszy początek? Dlaczego nie! Zwłaszcza, że po zażyciu tabletek na kaca (tuż przed wielkim otwarciem trattorii Dia, w której zatrudniła bohaterkę zaprzyjaźniona właścicielka kilku restauracji w Toskanii) o nieprzypadkowej nazwie Szczęśliwe Dni wszystko zaczęło się układać. Georgia w ciągu kilku dni zaprzyjaźniła się z wcześniej znielubionym włoskim szefem, którego była zastępcą, wymyśliła specjalność restauracji, zaskakując wszystkich precyzją wykonania, głębią smaku i subtelnością metaforycznej nazwy, rozkochała w sobie Włocha o imieniu Gianni, który zauroczony bohaterką zerwał z gorącokrwistością i nie chciał jej wykorzystać na pierwszej randce (chociaż znany był w okolicy ze swych miłosnych podbojów, porzucając jednak swoje dotychczasowe nawyki na rzecz dojrzewającej znajomości z Amerykanką), w trakcie jednego wieczoru pogodziła się z matką, która nigdy jej nie rozumiała i która teraz, nagle i z zaskoczenia, przeprosiła córkę i zaczęła być jej najlepszą przyjaciółką (po ponad trzydziestu latach docierania się taki nagły przeskok? Aż trudno uwierzyć w taką moc alkoholu!), wróciła do Ameryki, gdzie jej nowy szef, wpierw zafascynowany talentem Georgii i stawiający jej w dowód uznania wino uważane już za nieistniejące (rocznik osiemdziesiąty drugi), potem zgodził się zainwestować w restaurację (razem ze świeżo poznaną potentatką w branży kosmetycznej i wcześniej nie pochwalającymi zawodu córki rodzicami), oraz przekonała się, że mężczyzna, który wpadł jej w oko po kilkusekundowej rozmowie jeszcze w trakcie jej pracy u Marca, wcale nie był zajęty, ba! co więcej, który był nią całkiem poważnie zainteresowany. Idylla? Na to wygląda. Pomimo sympatyczności głównej bohaterki i podkreślania ciężkiej pracy, której wynikiem miał być krańcowy happy-end, trudno nie przecierać w trakcie lektury oczu, nie dowierzając, jak wszystko zgrabnie się układa, jak - de facto - jest proste. Życie Georgii stało się zbiorem gładkich zbiegów okoliczności, które przedstawiały rzeczywistość w jasnych barwach, każąc zakładać nam różowe okulary. Zapewne nie ma w tym nic złego, jeśli tylko jest się w stanie uwierzyć bajkom dla dorosłych, kuląc się w ciepłym kocu i mrużąc oczy z rozczuleniem. Problem zaczyna się w miejscu, w którym kolejna tabliczka połykanej czekolady unosi żołądek w okolice gardła, a nadmiar endorfin nie wywołuje już paraliżu szczęścia. "Wszystko to piękne. Za piękne." - chciałoby się podsumować fabułę. Lekturę utrudniały pewne nieścisłości, jak chociażby rosnący brzuszek Claudii, włoskiej szefowej Georgii, której przebieg ciąży dość niefortunnie wpleciono w akcję, zmuszając do marszczenia brwi i niespokojnego obliczania z kalendarzykiem w ręce, rzadkie błędy logiczne zapewne wynikające z tłumaczenia (urocza "kanapka z zimnym indykiem z chleba tostowego", niemalże jak odnaleziony kiedyś przeze mnie za sklepową ladą "kurczak wegetariański") oraz pewna przesada, jak porównanie rezerwacji miejsc w nowo otwartej trattorii Dia z wejściówkami na prywatny koncert Rolling Stonesów. Można się za to wielu rzeczy dowiedzieć, korzystając z wiedzy i doświadczenia autorki - redaktorki i producentki m.in. Village.com, Vogue.com, czy Style.com. Kaboszonowy szlif czy inne intrygujące określenia przestaną być dla nas zagadkowymi, otwierając świat szpilek od Louboutina i wycieczek po markowych ubraniach zawieszonych na bohaterach. Jenny Nelson wplata do świata literackiej fikcji szczegóły związane z kulturą masową, zapraszając do swoistej zabawy w wyłapywanie podobieństw. I tak tytuł "Georgia′s Kitchen" odnieść nas może do serialu "Gray′s Anatomy" (warto zauważyć, że Georgia ma na nazwisko Gray właśnie), wypożyczony z hotelu limonowo-zielony smart przywołuje podróż takowym bolidem Russella Crowe w filmie "Dobry rok" (gdzie w podobnej konwencji ukazane były nie Włochy, a Francja), a skojarzenie z "Piekielną Kuchnią" występuje nieprzypadkowo, chociażby ze względu na przyjaciółkę bohaterki, która mieszka w irlandzkiej enklawie Nowego Jorku o nazwie... "Hell’s Kitchen". Tytuł oryginalny oddaje specyfikę książki - "Georgia′s Kitchen" dotyczy bowiem kulinarnego zamiłowania bohaterki, który składa się na tę 346-stronicową pozycję, nie zaś jedynie "włoskiego epizodu" zajmującego 1/3 fabuły, jak proponuje tytuł polski. Przez moment chciałam uwierzyć, że to właśnie wyjazd do Włoch zmienił życie bohaterki i pozwolił na realizację marzeń, usprawiedliwiając tym samym redukcję w tytule. Po chwili namysłu pokręciłam jednak przecząco głową: ludzkie życie nie jest doskonale podzielone na książkowe rozdziały, gdzie każdy fragment zapisuje się najczęściej na nowej stronie, wyraźnie oddzielając od poprzedniego. Wszystko ma na siebie wpływ, wszystko się zazębia, jak trybiki w doskonale odmierzającej czas machinie życia wyznaczające jednostkowy los. Druzgocący Nowy Jork, wzmacniająca Toskania, tryumfujący Nowy Jork - taka jest właściwa kolejność, zasadniczość akcji. Nie można pominąć żadnej z tych cząstek składowych, z nich bowiem jedynie uwarzyć można proponowany przez Jenny Nelson przepis na życiowy sukces, który autorka wkłada w usta babci Georigii: Jeśli chcesz być szczęśliwa, mawiała, pozostań wierna samej sobie i pracuj wystarczająco ciężko, by nigdy nie musieć pytać "a co, jeśli?". Z lektury wypływa ważne dla każdej z nas motto: warto czasem zainwestować w samą siebie i, od czasu do czasu, popaść w uskrzydlający bezkrytycyzm. Jak Georgia, która nie bała się powiedzieć o sobie, że jest "dobrą szefową kuchni. Cholernie dobrą." To książka - jak słusznie proponują oba tytuły - o kuchni. Przepisów w niej nie znajdziemy (przynajmniej nie w ich standardowej formie), nasze kubki smakowe zostaną jednak pobudzone, a żołądki poddane próbie. Lektura była w pewnym szczególnym sensie uciążliwa: mój brzuch zbuntowany opisem poszczególnych potraw, które serwowała sobie albo klientom Georgia, domagał się chociażby drobnego zadośćuczynienia za trudy podróży po "Toskańskiej trattorii". Niewątpliwie to Jenny Nelson zawdzięczam wyjątkowy nastrój do tworzenia czekoladowo-wiśniowych deserów, szpinakowych racuchów, czy obfitujących w ślinotok zakupów na dziale spożywczym. Trudno nie pozostać obojętnym na mieszankę szyku (porównanie z Georgią O′Keeffe), zapachu (oliwki, pomarańcze, dym - jak opisano jednego mężczyznę. Czyż można piękniej?) i smaku. Rozumiem też tłumaczenie polskie: odwołanie do kuchni włoskiej w miejsce amerykańskiej silniej wpłynie na potencjalnego czytelnika, zachęcając do lektury. "Całe lato w San Casciano - podobało jej się to zdanie.", napisała autorka o Georgii. Bohaterka dopowie później: "Niesamowite jedzenie, wino, małe miasteczka, ludzie, jak można nie lubić Włoch?" Książka Jenny Nelson sprawia, że to pytanie staje się retoryczne. Zwłaszcza, jeśli dorzucimy do pozycji kilka innych, włącznie z polską propozycją "Dom tysiąca nocy". Nie odkryjemy wobec tego Ameryki (czy może raczej Europy), "Toskańska trattoria" bowiem wpisuje się w pewną grupę tematycznie podobnych książek, które jednak - każda z osobna i wszystkie razem - proponują rzecz niezwykle ważną: odwagę podążania za marzeniami i rozwój samej siebie. Może w tym przesłaniu tkwi właśnie moc tej literatury? Nieprzekonanych powyższą recenzją zachęcam do skorzystania z rady Hala Gray, taty Georgii: "Jak pouczał ojciec, gdy masz wątpliwości, zrób listę. A jeśli to nie pomoże, kup książkę. Albo jeszcze lepiej (...) - wypożycz książkę z biblioteki."

"Klub kąpielowy angielskich dam" Barbary J.Zitwer to lekka, łatwa i przyjemna lektura na lato. Joey, samotna utalentowana architektka z Nowego Jorku przybywa na angielską prowincję by zrealizować projekt przebudowy posiadłości, w której mieszkał J.M.Barry, autor "Piotrusia Pana". Tam przekonuje się, że życie to nie tylko praca i ambicja. Dzięki starszym paniom, przyjaciółkom na dobre i źle, odnajduje poczucie wspólnoty i zażyłości. A to pomaga jej lepiej zrozumieć ludzi żyjących obok oraz otworzyć na miłość i przyjaźń. Pomimo lekkiej formuły książka ta pokazuje sens życia i wagę dobrych, bliskich i trwałych relacji międzyludzkich, na których opiera się wartość życia. Wątek miłosny uważam za niekoniecznie autentyczny ale książka mnie wciągnęła. Aż żal, że w dzisiejszym zabieganym świecie tak wielu ludziom brakuje czasu dla przyjaciół...A pewnych rzeczy nie da się nadrobić. Bardzo polecam ♥️

Przyjemna lektura na leniwą niedzielę, opowiadająca o dwóch przyjaciółkach sprzed laty, których wtedy podzieliło kilka spraw (mogło to być lepiej zarysowane na początku książki, bo długo nic się nie wyjaśnia i jest to trochę irytujące), a które w końcu razem zakładają i prowadzą interes - cukiernię. Przewija się tutaj dość mocno wątek rodziny i nawet wątek kryminalny, który jednak szybko zostaje rozwiązany. Całość - lekka, nie wymaga skupiania się przy czytaniu :-)

Włochy, które uwielbiam, ale była tam tylko 3 razy - na razie... Opisy potraw, przepisy na końcu książki - duży plus. Jak czytałam, prawie czułam to wszystko, co się tam działo. Główna bohaterka Margherita - po wyznaniu nauczycielki jęz. ang. swojego męża, że jest jego kochanką i chce z nim spędzić resztę życia - rzuca go i wraz z plemieniem (super nazwa dla zwierzaków!) przyjeżdża do rodzinnego miasta. Chce zacząć od nowa. Wprowadza się do rodzinnego domu, gdzie mieszka ojciec - hazardzista. Mają dom i dawną restaurację, która została zamknięta jakiś czas temu i jest zajęta przez bank z powodu hazardu ojca. Margherita, kiedy jest zła- gotuje. W okolicy chwalą jej smaki. Jest jeszcze Matteo - przyjaciel z lat szkolnych, który się w niej podkochuje. Pojawia się Nicola - przedsiębiorca, który skupuje winnice. Luźna opowieść o smakach, miłości ludzi, którzy chcą i nie chcą być razem. Zakończenie książki - nie po mojej myśli.

Sama nie wiem, czy ta książka ma jakąś akcje czy jej nie ma. Dotarło to do mnie teraz, kiedy próbuję coś o niej napisać. Z pozoru nic się nie dzieje, ale, sama nie wiem kiedy, polubiłam autorkę a zarazem bohaterkę książki. Do tego stopnia, że własnie zaczynam część druga i zamówiłam część trzecią.

Po książkę sięgnęłam, zachęcona tytułem oraz tym co było na odwrocie książki - wskazania, dawkowanie i działanie - autorka zapewniała, że działa rewelacyjnie na poprawę humoru, rozluźnienie itp. W rzeczywistości nie była to w stu procentach lekka, przyjemna i słodka książka. Była tak naprawdę słodko-gorzka jak życie z wplecionymi ciężkimi/ traumatycznymi przeżyciami bohaterów. Także opis z tyłu książki jak dla mnie trochę przestrzelony. Kilka wątków się urwało i autorka nie wróciła już do nich (np. wypadek Ivana, wręczenie prezentów Elenie przez Portię). Mimo wszystko książka ciekawa, czytało się przyjemnie podczas urlopu, byłam ciekawa dalszego losu bohaterów i zakończona happy endem 😌 Aha i zachowałam sobie kilka przepisów z niej 😉

Książkę „Francuska oberża” Julii Stagg przeczytałam w ramach Booktoura zorganizowanego przez @cricieta. Jest to lekka i łatwa opowieść o lokalnej społeczności francuskiego miasteczka Fogas. Książkę szybko się czyta, jest nawet zabawna ale nie zachwyciła mnie aż tak by sięgnąć po kolejny tom. Jak dla mnie trochę za dużo postaci i ciężko się czasem połapać, kto z kim i dlaczego. Czytając opis wydawcy spodziewałam się czegoś innego, bardziej porywającego, takiego klimatycznego, niestety tu tego nie znalazłam.

Książka napisana przez prawdziwą pasjonatkę Paryża i słodkości. Zadziwiające, jak długą książkę zdołała autorka napisać... nie opowiadając praktycznie żadnej historii. Polecam tę pozycję osobom ciekawskim, bo z pewnością jest to publikacja jedyna w swoim rodzaju. Polecam ją również tym, którzy byli we Francji - z pewnością można przy tej lekturze przypomnieć sobie smaki i zapachy z pobytu w tym kraju. Warto jednak uprzedzić, że znaczną część książki stanowią adresy piekarni i cukierni, nie każdy będzie miał cierpliwość je odczytywać nie znając francuskiego. Warto po prostu je ominąć i czytać opisy frykasów, które autorka opisuje.

Bardzo przyjemna książka na wakacje. Nie sądzę, aby została w mojej biblioteczce na dłużej, ale spędzony przy lekturze tej powieści czas był zdecydowanie pozytywny. Obok licznych przepisów (nie potrafię gotować, więc szczerze mówiąc nieszczególnie się na nich skupiałam) autorka przedstawiła swoje doświadczenia dotyczące życia na emigracji, poświęcenia swojego życia dla mężczyzny oraz stopniowego wtapiania się w nowe środowisko wraz z zachowaniem części dawnych przyzwyczajeń i tradycji. A co również bardzo ciekawe - pokazała Paryż jako miasto pełne zapachów, smaków i piękna (w tym architektonicznego) budowanego przez wieki.

Polecam tę książkę każdemu, kto zna francuski i ma ochotę na coś lekkiego, pełnego życia i dobrego nastroju. Jak mniemam po wielu recenzjach, w oryginale jest o niebo lepsza. To lekka, zabawna historia pachnąca kuchnią, bąbelkami szampana i odrobiną szaleństwa. Charlotte Lavigne to bohaterka, którą łatwo polubić, trzydziestokilkuletnia, zabawna, trochę roztrzepana, trochę romantyczna, a do tego zakochana w gotowaniu 🥘🍷. Jej życie to mieszanka humoru, kulinarnych smaczków i codziennych wzlotów i upadków, które łatwo mogą brzmieć znajomo. To nie tylko romans, ale też opowieść o poszukiwaniu siebie, o codziennych potyczkach i o tym, że życie najlepiej smakuje wtedy, gdy ma się odwagę dorzucić do niego odrobinę pikanterii. Lekki styl i francuski klimat sprawiają, że powieść czyta się przyjemnie, nawet jeśli, jak u mnie, zajmuje to więcej czasu w oryginale.

Historia młodej mężatki, której mąż nagle i niespodziewanie umiera. Dodatkowo jej pracodawca plajtuje i kobieta zostaje sama bez pracy, bez męża. Aby nie pogrążyć się w rozpaczy, Angelina rzuca się w wir gotowania. Pewnej nocy przyrządza tyle jedzenia, że rano jej teściowa i bratanica widząc tyle pyszności postanawiają, żeby rozdać je sąsiadom. W ten właśnie sposób do Angeliny trafia starszy pan, który zachwycony jej umiejętnościami kulinarnymi, proponuje, że za opłatą będzie jadał u kobiety śniadania i obiady. Angelina zgadza się, gdyż nadal nie ma pracy, a pieniędzy powoli brakuje. Z dnia na dzień w okolicy, w której mieszka, szybko roznosi się wiadomość o stołującym się mężczyźnie i Angelina powoli zdobywa kilku nowych klientów. Ciągle poświęcająca się gotowaniu dla coraz liczniejszej grupy mężczyzn, nie zdaje sobie sprawy, że sama jest w ciąży...

"Szkoła niezbędnych składników" Eriki Bauermeister to ciepła, przyjemna książka o magii gotowania, przyjemności jedzenia oraz umiejętności cieszenia się małymi, prozaicznymirzeczami. Innymi słowy to książka o smakowaniu życia. Lillian, właścicielka restauracji, odkryła sekret gotowania jako dziecko. Miało ono sprawić by jej mama, wiecznie zajęta życiem bohaterów książkowych, wreszcie ujrzała i ją. Teraz, oprócz serwowania ludziom pysznych dań i tworzenia wyjątkowej atmosfery wśród pracowników, organizuje również kursy gotowania. Przyciągają one różnych ludzi, nie zawsze początkowo zainteresowanych kuchnią. Jednakże, pomimo tego, że się nie znają, po jakimś czasie stają się jak rodzina. Bo gotowanie to nie tylko wkładanie składników do garnka. To czynność wymagająca czasu, uważności, odwagi, otwartości. I umiejętności zaufania. Sobie i innym. A tego potrzebuje też każdy człowiek. Cudna książka zwłaszcza na zimne dni. To wtedy mamy większą ochotę na eksperymenty w kuchni, spędzanie długich wieczorów z rodziną i przyjaciółmi oraz delektowanie się smakami. I ciepłem. Polecam ♥️♥️♥️