Klub kąpielowy angielskich dam

Ciekawa powieść która nie porywa i bez wielkich emocji ale historie czytelników i bibliotekarki czyta się lekko, szybo i przyjemnie jako czytadło na długi wieczór książka dobrze się sprawdza. I warto wierzyć, że tak zaangażowani czytelnicy to nie tylko fikcja literacka. Polecam.

Urocza historia z romansem w tle! Samanta to silna kobieta, która po śmierci ojczyma musi walczyć o przyszłość czekoladziarni, która jest rodzinną spuścizną. Ojczym nie był zły, ale nie miał łowy do interesów. Teraz dla Sami pozostały długi i ogromny kredyt w banku. Do tej pory jakoś się wymykała, ale teraz, gdy nowym managerem banku zostaje Blake Preston jej sytuacja znacznie się pogarsza. Na szczęście Sami ma dwie młodsze, rezolutne i pełne pomysłów siostry, które zawsze są chętne do pomocy. Nie tak nie pomaga jak czekolada. Pomysł organizacji festynu czekoladowego na walentynki może okazać się jedynym sposobem na ratunek rodzinnego biznesu. Czy im się poszczęści? Jaką rolę w tym wszystkim odegra przystojny Pan Preston? Świetna historia! Uroczy romans z pięknymi widokami. Poza tym urocza historia o przyjaźni między siostrami, o sile walki w kobietach, o więzach małych społeczności. SUPER!!! POLECAM!

"Szkoła niezbędnych składników" Eriki Bauermeister to ciepła, przyjemna książka o magii gotowania, przyjemności jedzenia oraz umiejętności cieszenia się małymi, prozaicznymirzeczami. Innymi słowy to książka o smakowaniu życia. Lillian, właścicielka restauracji, odkryła sekret gotowania jako dziecko. Miało ono sprawić by jej mama, wiecznie zajęta życiem bohaterów książkowych, wreszcie ujrzała i ją. Teraz, oprócz serwowania ludziom pysznych dań i tworzenia wyjątkowej atmosfery wśród pracowników, organizuje również kursy gotowania. Przyciągają one różnych ludzi, nie zawsze początkowo zainteresowanych kuchnią. Jednakże, pomimo tego, że się nie znają, po jakimś czasie stają się jak rodzina. Bo gotowanie to nie tylko wkładanie składników do garnka. To czynność wymagająca czasu, uważności, odwagi, otwartości. I umiejętności zaufania. Sobie i innym. A tego potrzebuje też każdy człowiek. Cudna książka zwłaszcza na zimne dni. To wtedy mamy większą ochotę na eksperymenty w kuchni, spędzanie długich wieczorów z rodziną i przyjaciółmi oraz delektowanie się smakami. I ciepłem. Polecam ♥️♥️♥️

W tym przypadku nie wiedziałam kompletnie na co się porywam ;) blurba nie przeczytałam, nawet na oceny na żadnym portalu nie spojrzałam ;) gdybym to zrobiła wiedziałabym chociaż że jest to chich-lit. I tu chwilę pomarudzę, ale to marudzenie wynika z mojej winy ;) ostatnio siedziałam w nieromansowej fantastyce i zachciało mi się czegoś już z romansem. Więc W rytmie marzeń pod tym względem mnie odrobinę rozczarowało. Ale to moja wina, bo wybrałam książkę w takim a nie innym czasie ;) Ale dobrze przejdźmy do oceny właściwej. Mamy do czynienia z bohaterką która nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym. Zawsze w cieniu swojej rodziny, zawsze na końcu, czuje się nieatrakcyjna i niespełniona. Taka szara przyduszona mysz. Nie dziwię się, z taką rodziną… Rodzinę ma koszmarną. Rodzice jak dla siebie i rodzeństwa Deridee są bardzo w porządku tak ją traktują jak piąte koło u wozu. Siostry nią pomiatają, brat wyzyskuje. Nie dziwię się że dziewczyna nie ma zbyt wysokiej samooceny. Jednak wydarza się coś, dostaje pewnego kopa i postanawia zmienić swoje życie. Jak to w chick-licie ;) jako że jej brat jest bardzo, bardzo sławny (nie mogłam znieść Taga, naprawdę) załatwia sobie angaż do Tańca z gwiazdami, jako że nie chciał on, no to siostra poszła. Oczywiście została zatrudniona w nadziei że jej brat będzie pojawiał się na planie. I jak miało to być o walce o siebie tak było mi dziewczyny ciągle szkoda. Bo to ona odwalała większość roboty, a właściwie całą zakulisową za brata a on tylko spijał piankę. A ona nie miała z tego nic, ciągle tylko Tag i Tag. W ogóle te jego byłe żony... cały ten układ że on wszystkich kontroluje i trzyma pod kloszem to było takie sztuczne. Za mało mi też było romansu. Wiem, wiem, gatunek :P ale jednak lubię go w książkach, które z założenia mają być romansem :P Pierwsze spotkanie Deridee i Steve’a potem pocałunek – to dało mi takie przeświadczenie że będzie miedzy nimi iskrzyć, będą się docierać i romansować. A ich romansowanie polegało na nagraniu kilku wiadomości na skrzynki poczt głosowych. No i ta relacja Dee z jej exem, tym co miał łeb jak kanarek Tweedy. To mi nie grało, po co wplatać tego exa, zwłaszcza że ten był w związku. Ale jest nadzieja na HEA dla Dee i Steve’a więc no nie jest źle :P W książce też sporą rolę odgrywa muzyka. Rozumiem że autorka wie o kim pisze i zna te zespoły/wykonawców. I stąd moja uwaga, jakim cudem do jasnej ciasnej można napisać, że Smooth ŚPIEWA Santana??? Przepraszam, od kiedy Santana śpiewa? ;) Wyraźnie było że on jest wokalistą. Za bardzo lubię gościa żeby mi taki byk umknął. I uważam że popełnianie takich gaf nie powinno mieć miejsca. Nanarzekałam się :P ale to nie tak że było źle ;) było okej. Przyjemna lektura, nie taka lekka jak początkowo myślałam, bo jednak bohaterka trochę musiała się natrudzić i naprzeżywać, na dodatek lekko nie miała mimo wszystko.

Czy wiecie,że w Kostaryce nie ma numeracji domów,a w Tajlandii jest takie święta.Gdzie się puszcza takie fajne łódki,po wodzie. Ta książka,to miły oddech po morderstwach i gwałtach. Kupiona za 13 złoty,jest miłym przeżyciem literackim/ Prosta i szybka.O uczuciach i podróbach.

Prowansja, perfumy, miłość i tajemnice rodzinne. To miały być piękne, długo wyczekiwane wakacje w rodzinnym domu. Ale Alexandra Arnoult, zarządzająca z Afryki La Provençale – imperium perfumeryjnym Arnoultów, wraca do prowansalskiej posiadłości na urodziny matki z niepokojem. I wcale nie chodzi o to, jak rodzina przyjmie jej narzeczonego. Cały czas dźwięczą jej w uszach słowa szamanki: „Wrócisz do Francji i umrze czterech mężczyzn”… Na miejscu potwierdzają się obawy Alexandry. La Provençale, którą we Francji kieruje jej brat Julien, jest na skraju bankructwa... I zaczyna się sprawdzać przepowiednia. W fabryce zostaje popełnione morderstwo. Ofiarą jest młody dziennikarz. Zbierał informacje na temat La Provençale i przedsiębiorstwa, którym kieruje Marius Garbiani – odwieczny wróg Arnoultów. Na co natrafił? Na brudne interesy? Oszustwo? Zdradę? Błękit prowansalskiego nieba, cień romantycznych zaułków i zapach lawendowych pól kryją pilnie strzeżone tajemnice. Żeby ocalić firmę i reputację Arnoultów, Alexandra musi cofnąć się w przeszłość swojej rodziny - naznaczonej rywalizacją i zdradą, miłością i zbrodnią… Styl autora przypadł mi do gustu. Myślę, że książka spodoba się wielbicielom perfum, rodzinnych sekretów i Prowansji. Mi bardzo się podobała i myślę, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Polecam, naprawdę warto przeczytać ,,Perfumy Prowansji”!

Dawno nie bawiłam się tak dobrze przy książce! "Powrót paryżanina" oczywiście arcydziełem nie jest, ale jest pełen humoru i zabawnych sytuacji (dramatyczne też się pojawiły). Od razu polubiłam nowego bohatera - Fabiana - tytułowego paryżanina. No i ten francuski klimat! Polecam!

Na dworze upał, więc dla kontrastu książka przeniosła mnie w zimową scenerię miasteczka Cedar Cove. Już początek książki dał mi pewność, że dalsze czytanie będzie samą przyjemnością. Każdy z bohaterów zmaga się z jakimiś problemami, jednak wizyta w tytułowym pensjonacie ma dla nich swego rodzaju terapeutyczną moc. W miarę czytania sama miałam ochotę znaleźć się w takim pensjonacie. Ta książka to taka słodko-gorzka lektura, która jednak nie pozwalała mi się od niej oderwać, dopóki za jednym zamachem nie dotarłam do ostatniej strony. Polecam.

To nie jest zwykły romans - i dobrze! Tak więc zapewne miłośniczki romansów nie będą zaciekawione, bo jest to coś zgoła odmiennego. Nie ma w tym płytkiej miłości, czystego pożądania, ale jest to zaletą tej książki. Główną osią akcji jest utrata węchu przez testerkę zapachów, co wiąże się ze zmianami w jej życiu. Także problematyka wiary składa się na to odmienne spojrzenie na miłość. Nie do czytania jednym tchem, lecz na odmianę warto.

"Smakowita mieszanka miłości i przyjaźni. Wymarzona lektura dla wielbicielek ciepłych i szczerych historii. Najlepiej smakuje przy filiżance herbaty." - takie zachęcające słowa znalazłam na okładce tej książki zaraz obok tytułu. Sięgnęłam więc po tę pozycję z zapałem i nie przeliczyłam się, bo historia trzech kobiet bardzo mi się spodobała. Trzy główne bohaterki tej książki, Jenny, Alison i Maggie poznają się na pchlim targu. Między starociami odnajdują komplet ozdobnej porcelany, postanawiają go wspólnie kupić i tak od słowa do słowa, od spotkania do spotkania nawiązuje się między nimi ciepła relacja. Na dalszych stronach możemy poznać każdą z bohaterek oraz śledzić ich życiowe perypetie. Pod koniec książki na pierwszy plan wysuwa się również męska przyjaźń partnerów dziewczyn. Książkę czytało mi się dobrze, a cała akcja toczy się w Anglii, która tworzy barwne tło dla wszystkich wydarzeń.

Niedługa książka opisująca kilka historii o kobietach. Historie są różne, każda zmaga się ze swoimi różnymi problemami w zyciu. A ich przyjaciółka, która wygrała z choroba wyznacza im różnego rodzaju wyzwania. Nie które bardzo czasochłonne jak np. Udzial w biegu. Trzeba zrobić formę, a jak wiadomo nie przychodzi ona tak szybko. Natomiast inna ma posprzątać książki swojego byłego męża. Rzecz z pozoru bardzo łatwa, ale wiążące sie z tym przeżycie bywa mocniejsze niż przebiegnięcie maratonu. Każda kobieta walczy tutaj o siebie, o swoje szczęścia i zaspojleruje, choć robi to już sam tytuł, że kazdej z nich sie udaje i odnajuje na nowo siebie. Bardzo ciepla historia, pokazujaca co można zrobic, jak ruszyć ze swoim własnym życiem. Warto przeczytać jeśli szuka się pokrzepiających historii i doładowujących dobra energia oraz wzruszeniem.

Gdy otwierałam książkę, nie liczyłam na nic specjalnego. Okazało się, że bardzo przyjemnie się ją czytało. Była to miła odskocznią od życia codziennego. Razem z bohaterką przemierzałam cudowne ulice Paryża,odwiedzałam z nią restauracje oraz przeżywałam jej rozterki życiowe. Mimo, że to nie mój styl, to bardzo mi się podobało.

Issy ma (już?) 31 lat, chłopaka, który nie traktuje jej do końca serio (i w dodatku jest jej szefem), schorowanego dziadka, którym się opiekuje i kilka pragnień, o których rzadko mówi. Aha, i właśnie wyrzucają ją z pracy. Chwileczkę! Czy to ma być jakaś przygnębiająca historia?... Nie, Spotkajmy się w kawiarni to zabawna, mądra i krzepiąca opowieść o spełnionych marzeniach: aby odejść z korporacji (nawet jeśli to oni ciebie wyrzucają) i zająć się tym, co się naprawdę lubi aby z własnej pasji (w przypadku Issy jest to pieczenie najcudowniejszych pod słońcem babeczek) uczynić źródło utrzymania przynoszące hm, niemałe zyski, aby odnieść sukces, aby najbliżsi patrzyli na ciebie z dumą, aby spotkać odpowiedzialnego i dojrzałego mężczyznę i zakochać się z wzajemnością i aby ten głupek, twój były chłopak, otworzył ze zdziwienia usta i musiał przyznać, że Udało Ci Się! Nagła strata pracy jest dla Issy powodem, by wreszcie zrealizować swoje marzenie i zacząć pracę na własnym rachunek. Pracę, która będzie przyjemnością, a nie przymusem. W jej przypadku to otwarcie cukierni i sprzedaż własnych wypieków.

Sympatyczna, ładnym językiem opisana historia dwóch sióstr, ich kuzynki i ciotki prowadzącej pensjonat oraz uwielbiającej Meryl Streep... Lata temu kobiety spotkała tragedia - w wypadku samochodowym giną trzy najbliższe im osoby: rodzice dziewczynek i ojciec ich małej kuzynki, Kat. Mija czas a relacje między Lolly, Isabel, June i Kat układają się raczej chłodno. Nagłe zaproszenie ciotki powoduje, że wszystkie cztery spotykają się na nowo w domu swego dzieciństwa. Codzienne przebywanie ze sobą pozwala im lepiej poznać siebie i odkryć siłę rodzinnych więzi.

Marzy się, marzy takie miejsce jak księgarnia Anny. Nie jest dochodowym miejscem, ale ma zupełnie inną wartość dla wielu osób. To właśnie fragmenty akcji związane księgarnią, lekturą książek i psiakami najbardziej mi odpowiadały. Myślę, że odnalazłabym się w tym miejscu. 
Odpowiada mi również sposób kreowania bohaterów. Dwie główne postaci - Anna i Michelle jakże różne od siebie, dwie skrajności a jednak tyle je łączy. Pozostali bohaterowie dopełniają obrazek jedni wyraziście, inni nieco niejednoznaczni, stanowiący tło. Nie wszystkich trzeba lubić, tak jak w życiu. Autorka świetnie pokazała relacje międzyludzkie i oddała klimat niedużej miejscowości. Zadbała o odpowiednią dynamikę, zwroty akcji, dzięki czemu historia powoli układa się w całość, a zakończenie jest jej rzeczywistym zwieńczeniem.

Bardzo pozytywna i ciepła książka, akurat na jakiś gorszy dzień, gdy potrzebujemy się wzmocnić dobrymi emocjami i kapką nadziei. Może dobór bohaterów aż zbyt mocno zróżnicowany i Autorce nie zawsze udało się odpowiednio pokazać daną postać (ani językiem ani zachowaniem), ale za to główny wątek obydwojga bohaterów wraz z wirującymi pszczołami bardzo przyjemny. Te pszczółki i miodek zdecydowanie dodały plusika do oceny :)

"Sposob na happy end" to ksiazka, ktora dostaje rozpedu przy koncowej fazie, gdzie akcja totalnie przyspiesza i "peak" jest widoczny na wielu poziomach. Temat wiary moze byc nasza wlasna refleksja, temat dobra i zla, ale tez zyciowe wybory, ktore stoja przed bohaterami moga byc tez odniesieniem do codziennego zycia. Pomimo, ze na poczatku trudno mi bylo wejsc i poczuc klimat ksiazki to zblizajac sie ku koncowi musze przyznac, ze zaintrygowaly mnie watki osob - Elsy, jej siostry i jej corki, jej przyjaciela, ksiedza Jacka. Tak, to damska literatura, ktora moglabym polecic. Warto byc cierpliwym aby dotrwac do konca.

Sądzę, że książka najbardziej przemówi do 60cio latków, gdyż w tym wieku są główni bohaterowie tej historii. Czy warto dać sobie prawo do miłości gdy już wiele się wie o życiu, tkwi się w bezpiecznym ale umierającym małżeństwie i twoje otoczenie wmawia ci, że w tym wieku jesteś po prostu stara. Ponieważ ten etap życia może być dany większości z nas bardzo warto przyjrzeć się co nas czeka i jak nasi bliscy mogą nas traktować. Bardzo polecam szczególnie starszym czytelnikom.

Przyjemna lektura, fantastyczny opis scenografii. Sama fabuła dość ciekawa, odrobinę przewidywalna, choć przecież to romans i koniec jest właśnie taki, jaki powinien być. Postać Emersona i jego brata dość ciekawa, aczkolwiek uważam, że serwowanie przez nich cytatów bywało momentami już męczące i irytujące. Nie mniej polecam jako książkę na letnie popołudnia.