Sama słodycz, czyli jak porzuciłam wysokie obcasy i zaczęłam nowe zycie we Francji

Bardzo przyjemna książka na wakacje. Nie sądzę, aby została w mojej biblioteczce na dłużej, ale spędzony przy lekturze tej powieści czas był zdecydowanie pozytywny. Obok licznych przepisów (nie potrafię gotować, więc szczerze mówiąc nieszczególnie się na nich skupiałam) autorka przedstawiła swoje doświadczenia dotyczące życia na emigracji, poświęcenia swojego życia dla mężczyzny oraz stopniowego wtapiania się w nowe środowisko wraz z zachowaniem części dawnych przyzwyczajeń i tradycji. A co również bardzo ciekawe - pokazała Paryż jako miasto pełne zapachów, smaków i piękna (w tym architektonicznego) budowanego przez wieki.

jak w innych ksiazkach tej autorki znajdziecie tu nudnawy poczatek i kilka przepisow na dania kuchni wloskiej. Jednak w miare czytania historia nabiera rumieńców i staje sie ciekawa a nawet wciągająca. Jest to ksiazka latwa lekka i przyjemna zwlaszcza mila do przeczytania w czasie akcji #zostanwdomu 😀

Świetna powieść. Emocjonalna, opisująca życie w Toskanii, w prostych warunkach, wśród przyrody. Opisuje zwyczaje Toskańczyków, mówi trochę o ich tradycji i o życiu w zgodzie z porami roku. Opowiada o relacjach między ludźmi i o wchodzeniu w społeczeństwo wiejskiej ludności. Można się zakochać. A do tego po każdym rozdziale są umieszczone apetyczne, włoskie przepisy.

Giorgia Gray miała wszystko: wziętego narzeczonego-prawnika, pracę w restauracji Marca, której była doskonałą szefową, świetne przyjaciółki, ukochanego psa i swoiste rytuały życia codziennego, które sprawiały, że chwile smakowały inaczej. Nagle wszystko prysło: ukochany Glenn, jak się okazało kokainista, zerwał zaręczyny, a najgorsza recenzja świata uniemożliwiła jej karierę (wszystkiemu winny właściciel restauracji, który nie umiał utrzymać w ryzach swego odpinającego się rozporka). Nie pomagali też rodzice, zwłaszcza matka, którą mało obchodziła ambicja córki, a która wolała wspominać fantastycznego, niedoszłego zięcia. Wyjazd do Włoch i nowy, lepszy początek? Dlaczego nie! Zwłaszcza, że po zażyciu tabletek na kaca (tuż przed wielkim otwarciem trattorii Dia, w której zatrudniła bohaterkę zaprzyjaźniona właścicielka kilku restauracji w Toskanii) o nieprzypadkowej nazwie Szczęśliwe Dni wszystko zaczęło się układać. Georgia w ciągu kilku dni zaprzyjaźniła się z wcześniej znielubionym włoskim szefem, którego była zastępcą, wymyśliła specjalność restauracji, zaskakując wszystkich precyzją wykonania, głębią smaku i subtelnością metaforycznej nazwy, rozkochała w sobie Włocha o imieniu Gianni, który zauroczony bohaterką zerwał z gorącokrwistością i nie chciał jej wykorzystać na pierwszej randce (chociaż znany był w okolicy ze swych miłosnych podbojów, porzucając jednak swoje dotychczasowe nawyki na rzecz dojrzewającej znajomości z Amerykanką),w trakcie jednego wieczoru pogodziła się z matką, która nigdy jej nie rozumiała i która teraz, nagle i z zaskoczenia, przeprosiła córkę i zaczęła być jej najlepszą przyjaciółką (po ponad trzydziestu latach docierania się taki nagły przeskok? Aż trudno uwierzyć w taką moc alkoholu!),wróciła do Ameryki, gdzie jej nowy szef, wpierw zafascynowany talentem Georgii i stawiający jej w dowód uznania wino uważane już za nieistniejące (rocznik osiemdziesiąty drugi),potem zgodził się zainwestować w restaurację (razem ze świeżo poznaną potentatką w branży kosmetycznej i wcześniej nie pochwalającymi zawodu córki rodzicami),oraz przekonała się, że mężczyzna, który wpadł jej w oko po kilkusekundowej rozmowie jeszcze w trakcie jej pracy u Marca, wcale nie był zajęty, ba! co więcej, który był nią całkiem poważnie zainteresowany. Idylla? Na to wygląda. Pomimo sympatyczności głównej bohaterki i podkreślania ciężkiej pracy, której wynikiem miał być krańcowy happy-end, trudno nie przecierać w trakcie lektury oczu, nie dowierzając, jak wszystko zgrabnie się układa, jak - de facto - jest proste. Życie Georgii stało się zbiorem gładkich zbiegów okoliczności, które przedstawiały rzeczywistość w jasnych barwach, każąc zakładać nam różowe okulary. Zapewne nie ma w tym nic złego, jeśli tylko jest się w stanie uwierzyć bajkom dla dorosłych, kuląc się w ciepłym kocu i mrużąc oczy z rozczuleniem. Problem zaczyna się w miejscu, w którym kolejna tabliczka połykanej czekolady unosi żołądek w okolice gardła, a nadmiar endorfin nie wywołuje już paraliżu szczęścia. "Wszystko to piękne. Za piękne." - chciałoby się podsumować fabułę. Lekturę utrudniały pewne nieścisłości, jak chociażby rosnący brzuszek Claudii, włoskiej szefowej Georgii, której przebieg ciąży dość niefortunnie wpleciono w akcję, zmuszając do marszczenia brwi i niespokojnego obliczania z kalendarzykiem w ręce, rzadkie błędy logiczne zapewne wynikające z tłumaczenia (urocza "kanapka z zimnym indykiem z chleba tostowego", niemalże jak odnaleziony kiedyś przeze mnie za sklepową ladą "kurczak wegetariański") oraz pewna przesada, jak porównanie rezerwacji miejsc w nowo otwartej trattorii Dia z wejściówkami na prywatny koncert Rolling Stonesów. Można się za to wielu rzeczy dowiedzieć, korzystając z wiedzy i doświadczenia autorki - redaktorki i producentki m.in. Village.com, Vogue.com, czy Style.com. Kaboszonowy szlif czy inne intrygujące określenia przestaną być dla nas zagadkowymi, otwierając świat szpilek od Louboutina i wycieczek po markowych ubraniach zawieszonych na bohaterach. Jenny Nelson wplata do świata literackiej fikcji szczegóły związane z kulturą masową, zapraszając do swoistej zabawy w wyłapywanie podobieństw. I tak tytuł "Georgia′s Kitchen" odnieść nas może do serialu "Gray′s Anatomy" (warto zauważyć, że Georgia ma na nazwisko Gray właśnie),wypożyczony z hotelu limonowo-zielony smart przywołuje podróż takowym bolidem Russella Crowe w filmie "Dobry rok" (gdzie w podobnej konwencji ukazane były nie Włochy, a Francja),a skojarzenie z "Piekielną Kuchnią" występuje nieprzypadkowo, chociażby ze względu na przyjaciółkę bohaterki, która mieszka w irlandzkiej enklawie Nowego Jorku o nazwie... "Hell’s Kitchen". Tytuł oryginalny oddaje specyfikę książki - "Georgia′s Kitchen" dotyczy bowiem kulinarnego zamiłowania bohaterki, który składa się na tę 346-stronicową pozycję, nie zaś jedynie "włoskiego epizodu" zajmującego 1/3 fabuły, jak proponuje tytuł polski. Przez moment chciałam uwierzyć, że to właśnie wyjazd do Włoch zmienił życie bohaterki i pozwolił na realizację marzeń, usprawiedliwiając tym samym redukcję w tytule. Po chwili namysłu pokręciłam jednak przecząco głową: ludzkie życie nie jest doskonale podzielone na książkowe rozdziały, gdzie każdy fragment zapisuje się najczęściej na nowej stronie, wyraźnie oddzielając od poprzedniego. Wszystko ma na siebie wpływ, wszystko się zazębia, jak trybiki w doskonale odmierzającej czas machinie życia wyznaczające jednostkowy los. Druzgocący Nowy Jork, wzmacniająca Toskania, tryumfujący Nowy Jork - taka jest właściwa kolejność, zasadniczość akcji. Nie można pominąć żadnej z tych cząstek składowych, z nich bowiem jedynie uwarzyć można proponowany przez Jenny Nelson przepis na życiowy sukces, który autorka wkłada w usta babci Georigii: Jeśli chcesz być szczęśliwa, mawiała, pozostań wierna samej sobie i pracuj wystarczająco ciężko, by nigdy nie musieć pytać "a co, jeśli?". Z lektury wypływa ważne dla każdej z nas motto: warto czasem zainwestować w samą siebie i, od czasu do czasu, popaść w uskrzydlający bezkrytycyzm. Jak Georgia, która nie bała się powiedzieć o sobie, że jest "dobrą szefową kuchni. Cholernie dobrą." To książka - jak słusznie proponują oba tytuły - o kuchni. Przepisów w niej nie znajdziemy (przynajmniej nie w ich standardowej formie),nasze kubki smakowe zostaną jednak pobudzone, a żołądki poddane próbie. Lektura była w pewnym szczególnym sensie uciążliwa: mój brzuch zbuntowany opisem poszczególnych potraw, które serwowała sobie albo klientom Georgia, domagał się chociażby drobnego zadośćuczynienia za trudy podróży po "Toskańskiej trattorii". Niewątpliwie to Jenny Nelson zawdzięczam wyjątkowy nastrój do tworzenia czekoladowo-wiśniowych deserów, szpinakowych racuchów, czy obfitujących w ślinotok zakupów na dziale spożywczym. Trudno nie pozostać obojętnym na mieszankę szyku (porównanie z Georgią O′Keeffe),zapachu (oliwki, pomarańcze, dym - jak opisano jednego mężczyznę. Czyż można piękniej?) i smaku. Rozumiem też tłumaczenie polskie: odwołanie do kuchni włoskiej w miejsce amerykańskiej silniej wpłynie na potencjalnego czytelnika, zachęcając do lektury. "Całe lato w San Casciano - podobało jej się to zdanie.", napisała autorka o Georgii. Bohaterka dopowie później: "Niesamowite jedzenie, wino, małe miasteczka, ludzie, jak można nie lubić Włoch?" Książka Jenny Nelson sprawia, że to pytanie staje się retoryczne. Zwłaszcza, jeśli dorzucimy do pozycji kilka innych, włącznie z polską propozycją "Dom tysiąca nocy". Nie odkryjemy wobec tego Ameryki (czy może raczej Europy),"Toskańska trattoria" bowiem wpisuje się w pewną grupę tematycznie podobnych książek, które jednak - każda z osobna i wszystkie razem - proponują rzecz niezwykle ważną: odwagę podążania za marzeniami i rozwój samej siebie. Może w tym przesłaniu tkwi właśnie moc tej literatury? Nieprzekonanych powyższą recenzją zachęcam do skorzystania z rady Hala Gray, taty Georgii: "Jak pouczał ojciec, gdy masz wątpliwości, zrób listę. A jeśli to nie pomoże, kup książkę. Albo jeszcze lepiej (...) - wypożycz książkę z biblioteki."

Książka ta skusiła mnie myślą o miłym wspominaniu zwiedzanych niedawno miejsc, wśród których rozgrywać się będzie lekka, miłosna historia. Na początku więc cieszyłam się z opisów znanego mi zaułka, mostu czy sklepiku, czekając na rozwinięcie się akcji w którąkolwiek stronę. Fabuła jednak stoi raczej w miejscu, co prawda w najpiękniejszym z miast, ale jednak. W jednej ręce trzyma widelec, w drugiej nóż, a oczy patrzą zachłannie co by tu znowu zjeść lub ugotować, oczywiście po wcześniejszych zakupach na ryneczku u zaprzyjaźnionych sklepikarzy:) Nie ma kulminacyjnego momentu, ani rozwikłania zagadki, ani uniesienia miłosnego. Po prostu dzień za dniem pewnej pani toczy się od śniadania do obiadu, od zakupów po wieczorne winko. Nie chodzi w tej książce o akcję, a celebrowanie uroków Wenecji, jej kultury i jedzenia. Jest to dla mnie rodzaj dobrze napisanego pamiętnika z podróży lub też zapis spostrzeżeń z pobytu w miejscu o innej dla autorki kulturze. Zapis ten nie jest ani nudny, ani specjalnie ciekawy, często dowcipny i trafny:)

Tytuł książki mógłby sugerować historię miłosną, romans, ale jest to coś więcej - jest to raczej powieść obyczajowa zawierająca sporo informacji o zwyczajach, urokliwych miejscach południowych Włoch i Sycylii. Zapachy i smaki posiłków. Kto odwiedził te strony, będzie czytał z przyjemnością. Miłośnicy romansów rozczarują się.

To jest chyba mój ulubiony gatunek książek: podróże + kulinaria. Czytając przepisy aż robi się słodko. Bardzo fajnie opisany Paryż, dokładne adresy miejsc polecanych przez autora i przede wszystkim trafnie opisane życie wśród Francuzów ze wszystkimi ich wadami. Szkoda że takiego Paryża już nie zobaczymy.

Rzymskie „dolce vita” – Penelope Green W pogoni za marzeniami i wizją idyllicznego życia na obczyźnie, Penelope Green, australijska dziennikarka, której życie jak dotąd wydawało jej się idealne i niepotrzebujące żadnych zmian, decyduje się na wyjazd do Włoch – nie byle jaki, nie na wycieczkę, ale wyjazd, podczas którego zgłębi wiedzę na temat tego kraju oliwą i winem płynącego, pozna mentalność jego mieszkańców, znajdzie tam zatrudnienie, a może nawet i miłość. „Oto powiastka o tym, co mnie spotkało, gdy porzuciłam wszystko – pracę, elegancki apartament, rodzinę i przyjaciół – by gonić za romantyczną ułudą w nadziei, że zmieni moje życie na lepsze, chociaż nie miałam bladego pojęcia, co tak naprawdę mogłoby mnie uszczęśliwić”. Penelope od początku zaraża nas miłością do Włoch. Zachwycają ją tamtejsza kuchnia, kobiety, mężczyźni, a nawet sam język. „Te dialogi są tak melodyjne i pełne ekspresji, że czuje się jak w operze”. Niemniej jednak często pokazuje nam także te ciemne strony życia w obcym kraju – trudności w porozumieniu się z „nie swoimi”, trzy różne prace, wiązanie końca z końcem, itd… Te problemy jednak okazują się niczym w obliczu tego, przed czym staje nasza bohaterka, Penny. A staje twarzą w twarz z Rzymem, Wiecznym Miastem, które zdążyłam już pokochać po lekturze książek Diego Galdino. Podobnie jak u włoskiego pisarza, tak i u australijskiej pisarki Rzym to miejsce niezwykłe, tętniące życiem, z niewiarygodnie bogatą historią. To miejsce z duszą, dlatego nie dziwne, że zakochują się w nim turyści z całego świata i decydują się zamieszkać nigdzie indziej, lecz właśnie tam. Powieść Penelope Green „Rzymskie dolce vita” to słodko-gorzka historia Australijki, która postanowiła podążyć drogą marzeń, nawet za cenę tego, że mogłaby stracić wszystko, co jak do tej pory kochała. To odważna proza skłaniająca do refleksji nad tym, czy czasem warto jednak zaryzykować wszystko, by dowiedzieć się tak naprawdę, czy to „wszystko” miało kiedykolwiek sens. Penelope Green ma dar pięknego opisywania miejsc. Dzięki jej opisom stajemy się sami świadkami jej podróży, obserwujemy jej wzloty i upadki, przeżywamy z nią miłosne perypetie, śmiejemy się czy wzruszamy. Dużym plusem jest to, że autorka pokusiła się, żeby opisać jedzenie, które uważam za bardzo ważny element w kulturze Włochów. Ponadto liczne włoskie wtrącenia sprawiają, że powieść Green ma w sobie wiele włoskich akcentów, a znad jej kart unosi się wręcz zapach włoskich potraw. Gorąco polecam tę lekturę wszelkim italofilom, którzy kochają powieści obyczajowo-podróżnicze.

Książkę „Francuska oberża” Julii Stagg przeczytałam w ramach Booktoura zorganizowanego przez @cricieta. Jest to lekka i łatwa opowieść o lokalnej społeczności francuskiego miasteczka Fogas. Książkę szybko się czyta, jest nawet zabawna ale nie zachwyciła mnie aż tak by sięgnąć po kolejny tom. Jak dla mnie trochę za dużo postaci i ciężko się czasem połapać, kto z kim i dlaczego. Czytając opis wydawcy spodziewałam się czegoś innego, bardziej porywającego, takiego klimatycznego, niestety tu tego nie znalazłam.

Chciałam przyjemnej książki na krótki wypad do Włoch i to otrzymałam, a nawet ciut więcej, bo nie jest to tylko zwykłe romansidło. I za to gwiazdka w górę. Komentowałam akcję książki z koleżankami na wyjeździe, ponieważ przeczytałam połowę, a tu dopiero doszło do spotkania głównych bohaterów. Nicky Pellegrino zaskoczyła mnie już pozytywnie po raz drugi. Nieoczywista akcja, odbiegająca od schematu, który mogłyby sugerować tytuł i okładka. Bardziej nawet podkreśla znaczenie przyjaźni niż romans. I to takiej prawdziwej, bez lukru. Bo cztery dziewczyny przecież nie mogą się idealnie zgadzać. I to jest bliższe prawdy. Na wakacje - książka idealna, a jeśli ktoś lubi Włochy tak jak ja, to chyba nie trzeba go zachęcać. Włoskie klimaty i krajobrazy, plantacja oliwek, prawdziwa włoska rodzina i mnóstwo pysznego jedzenia. Oto czym jest ta książka.

Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)

Ach! Raz na jakiś czas wsiąkam w książkę bezkompromisowo, nie jestem w stanie się od niej oderwać i tak zaczęłam czytać "Kuchnię..." wczorajszym popołudniem i dzisiaj ukończyłam tę smakowitą lekturę. Cóż mogę więcej powiedzieć? Ta książka to okrycie kołderką w zimowy wieczór, rozgrzewające kakao, zapach smażonego czosnku zalany pomidorami z puszki. Na kartkach znajduje się wszystko, czego zabiegany człowiek potrzebuje: można rozgościć się w kuchni sześćdziesięcio-, a może i siedemdziesięcioletniej Franceski, która wróciła z dwutygodniowego wyjazdu do córki ze słonecznej Florydy do zaśnieżonego miasteczka Nowej Anglii Providence. Uwielbia odwiedzać lokalną bibliotekę, ale trochę przykrzy jej się w domu, je posiłki w samotności, a jak wiemy, włoski temperament zagrzewa do celebrowania posiłków hucznie przy stole, w gronie rodzinnym. Pewnego popołudnia odnajduje drobne ogłoszenie w gazecie i jej życie zaczyna nabierać kolorów...

Przyjemna lekka lektura, o której równie szybko się zapomina. Powieści Weisberger są do siebie podobne, jednak jako lekka rozrywka spisują się bardzo dobrze. 4 lata od przeczytania "Ostatniej nocy..." pamiętam z niej tyle co nic, ale w poszukiwaniu czegoś pozbawionego wysiłku intelektualnego znów bym po nią sięgnęła. Dla fanów gatunku oraz znudzonych literatów to dobra pozycja.

Naprawdę jaka jesteś Evie nie wie nikt - sympatyczna, "zakręcona", nieco infantylna, chwilami irytująca, nie na swoim miejscu? Trudno powiedzieć, ale nie mogę powiedzieć, że zupełnie mi nie odpowiadasz jako bohaterka. Masz coś w sobie. Bardziej mi żal, że tak mało o Paryżu jest w powieści z Paryżem w tytule. Trudno, potraktuję ją jako żartobliwą opowiastkę, której część akcji osadzona jest w tym mieście.

"Święta, święta..." to doskonała lektura zarówno przed świętami, jak i po nich. Pozwala ona odetchnąć od natłoku związanego z przygotowaniami, a także poprzypominać sobie miłe chwile w gronie rodziny. To delikatna, pełna nieprzewidzianych zwrotów akcji powieść, która urzeknie nie jednego czytelnika swoją prostotą i lekkością. https://wiejskabiblioteczka.blogspot.com/2018/12/swieta-swieta-annie-sanders.html

Trzy razy próbowałam przeczytać książkę. Za każdym razem po przeczytaniu fragmentu, książka mnie nie zainteresowała. Jednak przyszedł taki czas, kiedy wzięłam do ręki książkę i wiedziałam, że nie oderwę się od niej póki nie przeczytam. Nie wiem czym było spowodowane,że dopiero za czwartym razem przeczytałam. Polecam książkę :)

Po serii zaczytywania się w powieściach wiktoriańskich szczerze przyznam, że potrzebowałam chwili, by przestawić się na powieść współczesną. Sama książka wciąga choć widać niedociągnięcia i urywane historie które ze spokojem możnaby pociągnąć dalej. Niemniej jednak Stojałowska potrafi oczarować piękna Toskania i jej tajemniczymi domostwami ;) co jest największym atutem tej historii? Zdecydowanie jej ZWYCZAJNOŚĆ ;)

Mam bardzo miłe wspomnienia z tą książką, choć też czasem mam wrażenie, że autor zbyt przerysowuje walory Toskanii i swojego życia tam. Ale samą książkę czytało się przyjemnie, trochę się wręcz tęskniło za takim życiem, którego się przecież nigdy nie miało. Oddany klimat życia w toskańskim miasteczku. Przyjemna lektura.

Mam taki zwyczaj, że przed przeczytaniem książki sprawdzam opinie na Lubimy Czytać. Tak samo było przed tą lekturą. Błąd. Każdy z czytelników, każdy z nas jest inny. Znajduje się w różnych momentach życia, różnych rzeczy potrzebuje.... Juz wiem z enke powinnam się sugerować opiniami innych :) Moja opinia? Idealna książka na ten moment, w którym się znajduje. Potrzebowałam czegoś włoskiego 😉 nie skomplikowanego, przyjemnego, dajacego nadzieję. I nie zawiodłam się. Polecam.

Przyznam, że dzięki lekturze książki poznałam nowe miejsca, ale też smaki i aromaty tytułowej bazylii i wielu potraw greckich i włoskich. Tajemnica, którą starała się rozwikłać Marianna i wątki miłosne, sprawiły, że książkę czytało się przyjemnie i szybko.