Samarytanin, kapelusznice i kot, czyli jak skutecznie pomagać?

Moja ocena to 8. Lubię kazania ks. Pawlukiewicza, trafiają prosto w serce, a i pośmiać się czasem można. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało

8/10 „Z procą na olbrzyma” to książka pełna praktycznych wskazówek, jak mierzyć się z tym, co w życiu nas przerasta. A każdy z nas ma tego naprawdę sporo. To także książka o tym, że wbrew pozorom często duże problemy zaczynają się wówczas, gdy wszystko idzie „jak po maśle”. A po trzecie: problemy i trudności są także po to, aby człowieka wzmocnić. O. Adam Szustak — znany z bezpośredniego, żywego języka — sięga po biblijną historię Dawida i Goliata, by pokazać, że każdy z nas ma w sobie siłę, by stawić czoła swoim olbrzymom: lękom, zranieniom, przeszłości, samotności czy poczuciu bezwartościowości. Szustak jak zawsze nie teoretyzuje, tylko mówi prosto z serca, często dzieląc się własnymi doświadczeniami. Książka to nie tylko opowieść o walce Dawida z Goliatem — to opowieść o walce każdego z nas. O tym, że z pozoru bezbronni — z „procą” w dłoni — możemy pokonać nawet to, co wydaje się nie do przejścia. Niekiedy wystarczy po prostu realnie popatrzeć na problem. To książka, którą na pewno warto czytać powoli. Choć nie jest długa, zostawia po sobie ślad — i motywuje do tego, by zamiast uciekać przed trudnościami, stawać do pokonywania trudności. Naprawdę dobrą lekturą.

Interpretacja starotestamentowej Księgi Jozuego, następcy Mojżesza, ze zdobyciem Jerycha na pierwszym planie. Tytułowy nikt nie ma tu znaczenia pejoratywnego, to raczej pozycjonowanie człowieka wraz z jego słabościami i otwarcie na Boga w drodze do zbawienia. Tak jak nierządnica Rachab, ta postać zapadła mi w pamięci. Do tego ciekawa interpretacja w kontekście Jozuego i Jezusa. Co najważniejsze, poparta własnym świadectwem i słynną rozmową z ojcem Golonką, którą Adam Szustak podzielił się podczas niedawnych rekolekcji w Wojanowie, na których byłem z Żonką. Jakże ważne jest w tym kontekście, aby przy Twoim boku był ktoś, kto Cię zaakceptuje i wraz z Tobą poniesie słabości. Dobra lektura na wzmocnienie, aczkolwiek momentami trudna, na te jesienne dni. Adresowana do wszystkich z nadzieją dotarcia do jak najszerszego kręgu osób, choć w dzisiejszych czasach nie jest to łatwe zadanie. TatArek

Nie jest tak rewelacyjna, jak pozostałe książki ks. Piotra. Miło sie czyta, bigrafia bardzo ciekawa, napisana inaczej niż tego typu książki. Nie jestem rozczarowała formom, ale czegoś brakuje, i to nawet nie chodzi ze ksiądz nie chciał powiedzieć wielu rzeczy o swoim życiu... Mimo wszystko spoób pokazania stosuneku do cierpienia, choroby, ułomności człowieka pokazuje księdza jako bardziej ludzkiego, a nie wyimagowanego obrazu osoby bez problemów.

Twórczość ks. Jana trochę znam. Nie we wszystkim się z nim zgadzam, ale lubię czasem wyjść ze swojej katolickiej bańki i go poczytać. Uwielbiam poczucie humoru ks. Jana, tym bardziej kiedy mam szansę posłuchać jego konferencji/wywiadów, bo sposób w jaki wypowiada cięte riposty też jest świetny. Muszę jednak przyznać, że ta książka to trochę lanie wody. Niektóre sprawy już znam z innych jego książek, reszta to jakieś dygresje, które wg mnie nie do końca były na temat. Liczyłam na coś lepszego mówiąc pokrótce i nie polecałabym tej książki komuś kto w ogóle nie zna twórczości ks. Jana.

Rewelacyjny wywiad ze znakomitymi podróżnikami - zdobywcami. Ciekawe historie, wspomnienia i anegdoty z wypraw przeplatane refleksjami nad życiem, marzeniami i wyzwaniami. Wielcy ludzie z jeszcze większą pokorą wobec potężnej natury. Dużo pozytywnej energii i budujących myśli przydatnych takim osiadłym stworzeniom jak ja 😉

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

Bardzo mądra książka, pokazująca, że warto sięgać marzeń. Mimo kłód pod nogami. Pokazuje że "gwiazda" to zwykły chłopak z małej wioski. Taki jak wiele innych osób. Zwykły, szary, normalny - ale z darem. Darem do ludzi. Można się pośmiać, zastanowić. Każdy znajdzie coś dla siebie w tej książce. I cóż...horyzont to nie koniec - to zawsze nowy początek. A książka pokazuje, że warto sięgnąć dalej niż wspomniany horyzont.

Widząc (po zakupieniu), że to zbiór tego, co już przeczytałam to poczułam takie ukłucie porażki, po co? Mielić znów to samo. Jakże się pomyliłam... kwintesencja tego, co niechybnie zostało pominięte plus niesamowite historie. Mimo wszystko, pokazują ks. Jana z jeszcze bliższej perspektywy, i to niesamowitej, pięknej, po każdej książce brakuje mi go coraz bardziej.

Podejrzewam, że wysłuchanie audiobooka zamiast czytania tekstu bardzo podbiło moją ocenę. Myślę, że w wersji papierowej bardzo zmęczyłabym się tą książką. Tymczasem znalazłam w niej wiele przekonań, które kiedyś w sobie miałam i pielęgnowałam, tylko na skutek trudniejszych momentów odstawiłam na bok. Teraz mogłam sobie o nich przypomnieć i poczuć się o wiele lepiej :) Można tu poczuć lekki powiew coachingu, delikatnie wystraszyć się przypowieściami biblijnymi, ale w gruncie rzeczy to wszystko sprowadza się do bardzo prostego sedna.

Jeśli miałbym oceniać samego autora i jego postawę to dałbym zdecydowanie 10. Chciałbym jednak w tej recenzji odnieść się bardziej do książki, stylu pisania i ogólnej narracji. Sama książka dostarcza ogromną ilość informacji, niedostępnych dla osób, które mają to szczęście i nie doświadczyły takich chorób u siebie albo bliskich. Niesamowicie podobało mi się to że sam autor może wiele rzeczy opisać na swoim przykładzie, przez co książka nabiera wiarygodności. Tak samo popieram starania autora o poprawę dobrego imienia medycyny paliatywnej, co może przyczynić się do dużej ilości dobra. Natomiast jeśli chodzi o książkę, to przyznam szczerze, że po pierwszej połowie miałem z nią problem. Miejscami jest to faktycznie podręcznik dla chorych/rodziny/lekarzy, aniżeli lektura, która wciąga. Czytałem tą książkę bardziej jako coś co w przyszłości będę mógł użyć (chociaż mam nadzieję że nie) i z tego powodu ją przeczytałem.

„Savoir-vivre, czyli jak ułatwić sobie życie” to ciekawa publikacja, która w kilku zwięzłych rozdziałach omawia podstawy zachowania się w różnych sytuacjach. Osobiście znalazłam w niej parę przydatnych informacji, chociaż szczerze mówiąc, nie zawiera ona niczego przełomowego i wydaje mi się, że większość osób jest świadomych tego, jak postępować w przedstawianych scenariuszach. Niemniej książka została solidnie wydana i kto wie, być może jej lektura faktycznie pomoże uniknąć niezręcznych sytuacji.

Świetne opowiadanie, genialnie przeczytane. Śmiałam się momentami w głos chociaż bardzo współczułam narratorowi. Sama miałam rok temu remont w mieszkaniu, tylko na szczęście mój pan, który pracował, był genialny. W niczym nie przypominał Damiana i Antoniego. Aha, i w ogóle nie pił fanty.

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Poruszająca historia! Dla mnie to żywe świadectwo, człowieka z krwi i kości. Los chłopaka, który z punktu widzenia tragicznego dzieciństwa był przesądzony. Spotkanie z Jezusem w otchłani ciemności, zawierzenie, ufność, walka o siebie i totalna przemiana. Książkę czyta się jak scenariusz filmowy, nie do pojęcia. A jednak! Grześku ogromny szacunek dla Ciebie! Twoja historia dotknęła mojego serca!

Znakomita lektura z gatunku literatury faktu. Autor w fascynujący i bardzo przystępny sposób przybliża sekrety ludzkiego ciała. Świetnie napisana i wciągająca - nie mogłam się oderwać. Bardzo dobry wybór dla każdego, kogo ciekawi medycyna, anatomia i fizjologia człowieka. Zdecydowanie polecam.

Najlepsze określenie dla tej książki to literackie monumentalne dzieło. Od początku postu czytałam. Powoli bo ogrom detalicznych wiadomości przyswoić się szybko nie chciał. Tym bardziej, iż pojawiało się dużo ludzi,o których autor też co nieco napisał. Warto zapoznać się z galerią zdjęć na zakończenie choć poszczególne rozdziały zaczynają się fotografią.

To nie jest książka do czytania jednym ciągiem. Raczej taka, do której się wraca – po jedno pytanie, jedną odpowiedź, jedną myśl. Najlepiej wtedy, kiedy jest cisza i chwila na zatrzymanie. Ksiądz Jan odpowiada jak zawsze mądrze, ze spokojem, dystansem, czasem z humorem lub powagą, ale bez ostatecznych rozstrzygnięć. Porusza tematy trudne: moralne, związane z Kościołem, z codziennym życiem, ale nie zamyka ich w prostych odpowiedziach, zostawiając czytelnikom przestrzeń do własnych przemyśleń.

Albert Camus, ; Wolność to nie ejst nic innego jak szansa na lepsze życie. ; To perspektywa która nadaje sens wysiłkom i poświęceniom. Z kolei Vaclav Havel trafnie ujął: ; Wolność to najpiękniejszy dar, jaki możemy mieć. ; Są takie chwile w życiu człowieka kiedy potrzebuje spauzować, zatrzymać się, wsłuchać w siebie i odpocząć, do tego dużo nie potrzeba, chwila relaksu u boku autorki Beaty Pawlikowskiej, wydawnictwa Edipresse, by nastroić się pozytywnie, nabrać wiatr w żagle, zaobserwować otaczający mnie, nas świat, usiąść i podumać nad sensem. A po cóż takie melancholie nasycać i wpuszczać w siebie, zdać sobie sprawę jak prędko i z jaką niesamowitą gracją pędzą te nasze dni, mijają jedna od drugiej z prędkością światła, kartki z kalendarza jedynie pozostawiają trwały ślad we wspomnieniach, czy należy o tym pamiętać i doceniać tą ulotność kiedy czujemy jej utratę? Czy pęd życia to przestroga przed zmarnowaniem czasu na niezdrowe nawyki, złą dietę, zaniedbanie siebie w zdrowiu, czy pęd zmuszą nas tylko do rywalizacji, do chęci posiadania więcej, szybciej, uczy braku cierpliwości bo ten nasz trud w zdobywaniu góry naszych pragnień ma być nagrodą za wyrzeczenia, a przecież czy to poświęcenie nie jest ilorazem wyrzeczeń, zmarnowanych marzeń, odłożonych planów, rozczarowań, smutku, łez, do trumny nie weźmiemy naszych dóbr materialnych, nie zaspokoimy rządzę i apetyt osób nam bliskich, nie dogodzimy nikomu, a nasze życie odłożone na kiedyś i później zostanie pogrzebane, zapomniane, bo jeśli jeszcze będziemy mieli troszkę sił to czy będzie nam się chciało cokolwiek zrobić, pojechać, pozwiedzać, zobaczyć, dać się ponieść emocjom, fantazji, a może stwierdzimy że już nam się nie chce. Autorka zwraca wiele uwag dotyczących spraw codziennych, trosk, obaw, włącza w swoje zdanie jako własne doświadczenie, przeto czasem jest zabawnie, śmiesznie, a niekiedy metaforycznie i refleksyjnie. Skupia swą uwagę na pytaniu, czy życie jest wolnością i dla kogo i czym ona jest? co kto przez to rozumie? Czy to tylko brak zewnętrznych ograniczeń, pozbawionych zasad, kagańców moralnych, co nas trzyma w ryzach że nie możemy fruwać, spełniać swoich pasji? Czego się obawiamy, przecież nie na próżno mówi się ze strach ma wielkie oczy. A przecież wolność to stan umysłu, ponoć wszystko jest możliwe i do zdobycia wystarczy chcieć. Beata opowiada o sobie tak ciekawie i płynnie że z wielką radością zanurzam się w słowo pisane, widzę ją jako małą beztroską dziewczynkę i potem.

Na wstępie zaskoczyły mnie olbrzymie literki! Nie dość, że książka taka cieniutka to jeszcze takie wielkie literki?!? Do przeczytania na raz - w zupełności myślę dla każdego. Niby oczywiste oczywistości, ale takie "samo mięcho" i chyba to warto powtarzać do znudzenia aż to do nas dotrze, zrozumiemy, zaczniemy stosować :)