Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata

Name: Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata
Rating: 6,4 (32 reviews)
Author: William E. Bowman
ISBN: 9788371361845

Okładka książki Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata

William E. Bowman

6,4 / 10

32 ocen

7 opinii

Sklep Podróżnika

Wydawnictwo: Sklep Podróżnika Cykl: Binder (tom 1) satyra

158 str.

Kategoria:: satyra
Format:: papier
Cykl:: Binder (tom 1)
Tytuł oryginału:: The Ascent of Rum Doodle (1956)
Data wydania:: 2017-06-12
Data 1. wyd. pol.:: 2017-06-12
Liczba stron:: 158
Czas czytania: 2 godz. 38 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788371361845
Tłumacz:: Grażyna Tłaczała

Kultowa wśród wspinaczy historia zdobycia Rum Doodle – najwyższego szczytu świata. Na wyprawę porywa się siedmiu angielskich dżentelmenów, między innymi lekarz, który zawsze jest chory, nawigator, który zawsze się gubi i dyplomata, który z każdym się kłóci. W towarzystwie trzech tysięcy tragarzy usiłują zdobyć dwunastotysięcznik. W. E. Bowman stworzył niepowtarzalną parodię literatury górskiej. Klasyka brytyjskiego humoru.

Średnia ocen

6,4 / 10

7 opinii 32 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata

Średnia ocen

6,4 / 10

32 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

0 ocen

10 ocen

2 ocen

9 ocen

7 ocen

3 ocen

0 ocen

Opinia

534

401

Hubert

21.09.2021

6 / 10

Na półkach: ,

Podobna do "Trzech panów w łódce", parodiująca większość - także współczesnych - relacji z wypraw górskich. Można się uśmiechnąć, jest trochę fachowej terminologii, nie jest to jednak żadna literacko-parodystyczna petarda. Dobra, szybka, pozytywna.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

82 użytkowników ma tytuł Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata na półkach głównych

Chcę przeczytać 46
Przeczytane 36

23 użytkowników ma tytuł Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata na półkach dodatkowych

Posiadam 11
Góry 3
Górskie 2
2022 2
Literatura górska 2
To, czego nie zmęczyłam :( 1
Absurd 1
-0- aNOWOŚCI 2017 1

Tagi i tematy do książki Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata

góry wspinaczka himalaizm alpinizm humor Wielka Brytania fantastyka

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czekoladki dla Prezesa

Sławomir Mrożek

Można powiedzieć : absurd jak z Barei , ale można też wyrazić się : absurd jak z Mrożka. W " Czekoladkach dla prezesa " mamy 49 humoresek z udziałem tytułowego prezesa i jego podwładnych. Wszystko dzieje się w czasach głębokiego PRL-u. Pozwolę sobie zaspoilerować jedno opowiadanko. Otóż człónkom spółdzielni " Jasna Przyszłość" udowodniono malwersację , sprzeniewierzenia i kradzież mienia publicznego. Postanawiają więc rozwiązać spółdzielnię , ale za to powołują Komisję do Badania Przestępczej Działalności Zarządu Spółdzielni " Jasna Przyszłość" z pensjami wyższymi niż na poprzednich stanowiskach. Natura ludzka jest niezmienna , zmieniają się tylko okoliczności w jakich można swoje zdolności wykorzystać. Mrożek jak zwykle- i do śmiechu i do refleksji.

magpro

ocenił na 9 1 rok temu

Upadek i wzlot Reginalda Perrina

David Nobbs

Każdy z nas chciałby spojrzeć sobie w oczy i odnaleźć tam tego człowieka, którego kiedyś – z lękiem – podziwiał. Czy to starego profesora, przyjaciela rodziców, czy tego dystyngowanego dziadka, który codziennie pije kawę w kawiarni na rogu. Kogoś, kto miał być wizją wyidealizowanej dojrzałości. Każdy marzył kiedyś o porzuceniu wszystkiego i zostaniu, choć na moment, kimś innym, kim wydawało mu się, że powinniśmy być. Jednak mimo wszystkich starań, zawsze pozostajemy sumą naszych lęków i porażek. Niezależnie od tego, jak bardzo staramy się udawać, zawsze na koniec popadamy w szaleństwo, które każe nam choćby na chwilę zmienić skórę, kupić motor, uprawiać garncarstwo. Ale – tak jak nasz tytułowy R.I.P. (rest in peace), czyli najważniejszy żart językowy, ale i jawna gra nadawcy z czytelnikiem – jedyne, co tym przeistoczeniem osiągamy, to zniszczenie wszystkiego co znaliśmy. Upokorzenia Reginalda Perrina trudno znieść. Trudno je także wybaczyć czy mu zaprzeczyć. Ludzie zwykle uciekają w mniej symboliczne realizacje własnych młodzieńczych fantazji, lub wypierają je tak skutecznie, że nawet najmniejsza sugestia powoduje z ich strony agresję. I może właśnie to jest największą wadą tej opowieści – zderzenie naszych oczekiwań wobec siebie i bliskich z brutalną rzeczywistością? Bo czy nasze własne manie różnią się od tych bohatera w samym zarodku? Tak naprawdę chyba chcielibyśmy, aby nasi towarzysze byli lepsi. Byśmy i my potrafili przejść przez to wszystko, co nazywamy życiem, z podniesioną głową. Niestety, jesteśmy tylko ludźmi. I nie zawsze udaje nam się zachować czystą twarz po wpadnięciu w błoto. Bo w tych próbach tracimy część ludzi i sporo godności, a zostają nam na niej tylko nasze własne odromantyzowane brudy. Wyleniałe lwy to jeden z bardziej poruszających symboli tej powieści, moim zdaniem lepiej oddają stan bohatera niż jego ciągły, chociaż tak bliski mi, gniew. Zmizerniałe, a niegdyś (no, nie tak dawno temu) potężne zwierzęta też nie chcą już zabawiać gawiedzi, a jednak są zmuszone do swojej roli: społecznej, zawodowej czy egzystencjalnej.

Klaudiusz Książki-Koniecznej

ocenił na 8 2 miesiące temu

Ale o co ci chodzi?

Marcin Świetlicki

W świecie Pana Marcina mamy nieustanny ruch. Trwa jubileuszowa trasa koncertowa Świetlików, wydano elegancki tom wierszy wybranych, powstał audiobook o wielce obiecującym tytule „Autor, Lektor i Przypadkowe Lafiryndy”. Dzieje się… :-) Ja tymczasem sięgam po tomik wydany w czasach przed pandemią, zawierający wiersze z lat 2016-19. Książka o tyle wyjątkowa, bo ilustrowana charakterystyczną kreską Pana Marcina Maciejowskiego. Bez trudu rozpoznamy na nich Pana Poetę, członków zespołu (bardzo udany konterfekt) czy bokserkę Bunię… Co do wierszy – ponownie mamy do czynienia z wierszami, które przyobleczone w muzykę zyskały na głębi, a słowa nabrały nowego wymiaru. Ot choćby „Dziś w Internecie” (świetna interpretacja Arkadiusza Jakubika), „Nieuf” i „Polska9” (znane z debiutanckiego albumu grupy Morświn) czy „Nuages gris” (znane bardziej pod tytułem „Pchaj mój jurny welocyped przez wegańskie łąki zen” z repertuaru Świetlików). Jest dobrze, jest bezpiecznie… Mam swoje typy, bardzo spodobały mi się wiersze „Po co”, „Martwy mikrofon” czy „Kotku”. Lecz najbardziej czekam na muzyczną oprawę do melorecytacji „Lepsza wersja”. Marcin Świetlicki, w starym dobrym stylu !

Kedar

ocenił na 7 3 lata temu

Saturnin

Zdeněk Jirotka

Ale to było przezabawne. Owszem momentami nudne, niektóre "żarty" nie do końca zrozumiałe. Taki typowy momentami "czeski film". Ale ogólnie książkę odbieram pozytywnie i naprawdę ma momenty po których uśmiech pojawia się na twarzy - czasem z ironią, ale ważne, że się pojawia.

czytampo40

ocenił na 7 3 dni temu

Warszawa da się lubić

Stefan Wiechecki

Studium gwary warszawskiej i miłości do Stolicy. Niektóre felietony są trochę o pierdołach ale mają taki zamiar. Dodatkowo S.W przemyca w sposób ledwie zauważalny treści które napisane w sposób bezpośredni zatrzymałaby cenzura (np. uwagi o handlu uspołecznionymi itp.).

Msz

ocenił na 6 1 rok temu

Emigracja

Malcolm XD

Bardzo dobrze spełnia swoją rolę – humorystycznego, prostego czytadła. Naprawdę zabawne, lekkie. To zapewne literacki grzech tak stwierdzać, ale mi osobiście bardziej przypada do gustu właśnie takie coś, niż chociażby nagrodzone „Ten się śmieje, kto ma zęby" Zyty Rudzkiej, a do tego jest to bardzo solidny punkt odniesienia. W „Ten się śmieje" też mieliśmy przygody „zwykłego, nieidealnego człowieka", jednak tam całość była ponura, smętna, i chociaż samo w sobie to nie jest wadą (wszakże te książki są zupełnie różne), to po prostu mam wrażenie, że przez autorkę i bohaterkę przemawia nieprzyjemna, bezproduktywna gorycz i cynizm. Dla kontrastu „Emigracja" ma w sobie duszę lekką, chociaż mankamentem jest operowanie na tych samych zabiegach językowych, tzn. na przykład trochę zbyt duże nagromadzenie porównań, czyli warsztat pisarski rzeczywiście jeszcze może się znacznie polepszyć. Same w sobie fragmenty są rzeczywiście zabawne, ale przez ich częstotliwość tracą na sile. Styl nieidealny, ale bezpretensjonalny, książka z przymrużeniem oka patrzy na wszystkie sytuacje i ma do nich ludzki dystans, jest w tym jakiś zachwyt po prostu ludzkim istnieniem włącznie z tymi wszystkimi głupotami. Sympatyczny klimat anegdoty snutej przez jakiegoś wujka czy kumpla. Gdyby jakiś znamienity autor napisał dokładnie to samo, to by dostał nagrodę, że „O rety, jakieś innowacyjne jest wprowadzenie internetowego stylu do literatury, cóż to za eksperyment, ta niesamowita, współczesna adaptacja szlacheckiej gawędy obnaża przywary i kompleksy Polaków!". A to po prostu śmieszna, prosta książka.

Kangurowski

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Świat według Clarksona. Jeśli mógłbym dokończyć…

Jeremy Clarkson

Skończyłem całą serię “Świat według Clarksona”. felietony Jeremiasza są różne. jedne były lepsze, inne trochę słabsze, ale w ostatecznym rozrachunku ciekawie spędzałem czas z Marudą. Clarkson oferuje mieszankę humoru, złośliwości i trafnych spostrzeżeń. które skłaniają do refleksji. Nie boi się podejmować kontrowersyjnych tematów. Chociaż niektórzy mogą uznać jego poglądy za kontrowersyjne, ja doceniam jego ekscentryczność i unikalne spojrzenie na świat. Broni swojego zdania, wyzłośliwia się i robi prywatne wycieczki. Z wiekiem nieco spuszcza z tonu i odnoszę wrażenie, że jednak świat mu trochę ucieka. Ale czy ten problem nie dotyczy nas wszystkich?

Krystian Ozon

ocenił na 6 1 rok temu

Feinweinblein. Dramaty

Weronika Murek

Dramaty Weroniki Murek mają coś z teatru absurdu. Autorka miesza wysokie z niskim, odwraca role, zmienia zasady. Buduje na abstrakcji, jednocześnie garściami biorąc z realistycznej prozy życia. Dlatego "Feinweinblein" przypomina nieco "Uprawę roślin południowych metodą Miczurina" (świetny zbiór opowiadań tejże autorki), i nie jest to zarzut - raczej przeniesienie wypracowanej już stylistyki na inny poziom. Liczę, że uda mi się kiedyś zobaczyć te sztuki na żywo w teatrze.

Mateusz W

ocenił na 7 2 lata temu

444 wiersze poetów języka angielskiego XX wieku

Thomas Hardy Charles Simic Seamus Heaney Robert Frost Dylan Thomas Wystan Hugh Auden Edward Estlin Cummings Philip Larkin Elizabeth Bishop James Merrill

„444 wiersze” w przekładzie Stanisława Barańczaka to tom, który najlepiej czytać jako projekt wielogłosowy, a nie zbiór podporządkowany jednemu nazwisku czy jednej poetyce. Jego siła tkwi w różnorodności: autorów, temperamentów, sposobów myślenia o poezji i świecie. To książka, która nie proponuje jednej wizji liryki, lecz raczej pole napięć między stylami, tematami i rejestrami języka. Mamy tu wiersze skrajnie odmienne — od krótkich, skondensowanych zapisów egzystencjalnych po teksty bardziej narracyjne, ironiczne, intelektualnie rozgrywane. Poezja metafizyczna sąsiaduje z obserwacją codzienności, skupienie z humorem, powaga z dystansem. Ta zmienność sprawia, że tom czyta się fragmentami: kilka wierszy naraz, potem przerwa, powrót w innym nastroju. To nie jest książka do linearnej lektury, raczej do uważnego przeskakiwania między głosami. Rola tłumacza jest tu dominująca, ale dyskretna. Barańczak nie unifikuje tekstów pod własny styl, choć jego dbałość o rytm, sens i formalną precyzję jest wyczuwalna niemal na każdej stronie. Przekład trzyma w ryzach różnorodność, nie spłaszczając jej. Dzięki temu poszczególne wiersze zachowują swoją odrębność, a jednocześnie funkcjonują w ramach spójnego, dobrze przemyślanego tomu. Oczywiście przy takiej liczbie tekstów nie wszystko działa równie mocno. Są wiersze, które zapadają w pamięć na długo, i takie, które pozostają raczej ciekawostką albo zapisem chwili. Ta nierówność nie razi — przeciwnie, wydaje się uczciwa i wpisana w założenie książki. „444 wiersze” nie obiecuje kanonu w miniaturze, lecz szerokie pole lektury, w którym czytelnik sam wybiera, co dla niego najważniejsze. To tom wymagający uważności, ale dający dużo w zamian. Uczy porównań, czytania różnic, wsłuchiwania się w niuanse języka i tonu. Raczej laboratorium poezji niż reprezentacyjna antologia, raczej książka do ciągłych powrotów niż do jednorazowego domknięcia. W tym sensie pozostaje jedną z ciekawszych propozycji dla czytelnika, który w poezji szuka nie jednego głosu, lecz rozmowy wielu.

Voldemort

ocenił na 9 3 miesiące temu

Maniuś Kitajec i jego ferajna

Stefan Wiechecki

Rozrywka wyborna. Klimat troszkę inny niż w "Cafe pod Minogą", bo i czasy inne, wojna (choć wciąż bardzo żywa wśród bohaterów) jest już przeszłością, a i sama Warszawa bardzo się przecież zmieniła. To, co pozostało niezmienne to humor - czasem już archaiczny, kabaretowy, lecz ciągle smaczny, umiejętnie opakowany. I ta wypływająca z każdej niemal strony dobroduszność oraz pozytywne podejście do każdego problemu - tu wszystko da się załatwić i dogadać "poza protokołem". Panie Stefanie, znów dobra robota, rozstajemy się tylko na jakiś czas, także do następnego - serwus!

Bartek

ocenił na 7 2 lata temu

Dzieła (prawie) wszystkie

Andrzej Bursa

Z pewnością nie są to dzieła dla każdego czytelnika. Niektórych może odrzucać bezpośredniość, zbytnia zawiłość, przekleństwa, a nawet brak przecinków. Polecam najpierw przeczytać dodatki od wydawcy na końcu książki, a także zajrzeć na Wikipedie, dzięki czemu czytelnik, który nigdy nie miał styczności z Bursą nabierze nieco kontekstu co do jego twórczości. Ciekawym było przyjrzeć mu się nie tylko jako poecie, który dla mnie personalnie był znany z prostolinijnego "Pantofelka", ale także jako artysty, który podejmował próby dramatyczne. Nie są to dzieła wybitne, ale dobrze wiedzieć, że pisarz starał się działać w różnych kierunkach. Definitywnie polecam dla fanów twórczości Bursy jako dopełnienie jego obrazu i tego kim był jako artysta.

Agnieszka

oceniła na 10 11 miesięcy temu

O miłości

Charles Bukowski

Ogromne, pozytywne zaskoczenie. Piękne wiersze o miłości m.in. do kobiet, córki, książek. Coś nowego, świeżego, odkrywczego. Inna twarz autora, inna odsłona, bardziej wrażliwa. Oczywiście nie brakuje też pikanterii, momentami wręcz wulgarności, ale to akurat jest znak rozpoznawczy autora. Wszystko ze sobą świetnie współgra. Nie pomyślałabym, że książki Bukowskiego ocenię na maksymalną liczbę punktów a tak się dzieje już drugi raz. Wybitnie mi siadła/podeszła ta pozycja. Dodatkowo na plus piękna okładka, kolorystyka, zabawne rysunki, solidna dawka humoru. Ode mnie 10/10. Chwilowo robię sobie przerwę od autora żeby nie czuć przesytu. Wypożyczyłam z biblioteki trzy kolejne jego książki.

Lineczka

oceniła na 10 6 miesięcy temu

Zagłada i czekoladki

Abelard Giza

O tym i o owym. Jest to zbiór krótkich tekstów na tematy bardzo ogólne, jest coś o ekologii, coś o reagowaniu na krytykę, coś o polityce. Brak tu jakiejś myśli przewodniej, można powiedzieć, że chodzi po prostu o polską rzeczywistość. Zdarza się też, że pojedyncze teksty nie są spójne tematycznie - czasem autor wychodzi od jakiegoś tematu i płynnie przechodzi w coś zupełnie innego. Bywa, że puenta eseju jest kompletnie sprzeczna z całą jego treścią (tak jest choćby w przypadku tekstu o uchodźcach i multikulturowości) i trudno jest dociec, co autor właściwie chciał przekazać. Dużo jest tu całkiem trafnych spostrzeżeń, ale nie jest to raczej nic bardzo odkrywczego - choć, jak sam autor twierdzi w jednym z tekstów, miło jest czasem poczytać kogoś, kto myśli podobnie, choćby po to, by nie czuć się osamotnionym w swoich poglądach. Jeśli ktoś ceni sceniczną działalność Abelarda Gizy tutaj dostanie więcej z grubsza tego samego, ale pozostali raczej nie znajdą tu niczego szczególnie godnego uwagi. Książka jest stosunkowo krótka - to zaledwie 200 stron, z czego mniej więcej 1/3 stanowią ilustracje, ale moim zdaniem lepiej jest to czytać niewielkimi dawkami, niż wszystko naraz.

niedź

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Kmioty polskie

Krzysztof Stanowski Robert Mazurek

AR-CY-DZIE-ŁO. Wiersze autorów są zabawne, a pytania obok nich imitujące podręcznik szkolny jeszcze bardziej. Bardzo ładne wydanie - twarda okładka. Dzięki wszytej w grzbiet wstążeczce już nigdy nie będę miał problemu z odnalezieniem miejsca, w którym skończyłem lekturę, rozważając jeszcze przez długie po niej godziny co tak naprawdę autor miał na myśli. Czy "piłka" to tylko "piłka", a może oznacza ona naszą planetę, którą "grają" miliarderzy? Tyle pytań, a taka mała książka.

Coral

ocenił na 9 4 lata temu

Co to jest wątośle? czyli Najśmieszniejszy przewodnik po Krakowie

Tomasz Minkiewicz Bartosz Minkiewicz

Jeżeli chcecie coś wiedzieć o Krakowie, a boicie się zapytać, w tej książce zapewne znajdziecie odpowiedź :) Zabawna książka przedstawiająca Kraków inaczej niż ogólnodostępne przewodniki, jest niezbędną lekturą przed, w trakcie lub po wizycie w Krakowie.

alga

oceniła na 9 15 lat temu

Pastrami

Malcolm XD

Emigrację czytałem wcześniej i chyba była trochę lepsza, ale przy tym również się nieźle pośmiałem. Szkoda, że tego typu humoru jest w Polsce mało. Nawet choćby zbliżonego. Malcolm jest tak blisko ziemi, że mógłby być dżdżownicą. Nie musi nam opowiadać o politykach czy showbiznesie, bo w codziennym życiu mamy równie dużo idiotów i niezrozumiałych sytuacji. W sumie to może on jest dżdżownicą, do dziś się przecież nie ujawnił. I to by wyjaśniało, dlaczego nie może znaleźć sobie dziewczyny.

Nocny_czytelnik

ocenił na 8 3 miesiące temu

Wiersze o moim psychiatrze

Andrzej Kotański

Nie czytam poezji, a bawiłam się wybitnie! Dostałam tomik z polecenia mojej koleżanki, psychoterapeutki. Byłyśmy razem na sztuce, która na deski teatru przeniosła poezję Andrzeja Kotańskiego i wiedziałam, że muszę sięgnąć po "wersję papierową". Moim ulubionym jest "Niecierpliwość". :)

grizzly_galaxy

ocenił na 8 3 lata temu

To (nie) koniec świata

Marek Hucz Jan Jurkowski

Hah, no geniusz. Muszę otwarcie powiedzieć na wstępie, że uwielbiam filmiki Grupy Darwin. Co prawda nie wszyscy bohaterowie tam są moimi ulubionymi, ale mimo wszystko historie o nich (i o tych ulubionych) bardzo fajnie się czytało. Klimat zdecydowanie ten sam co w filmach, wszystko zachowane i autentyczne. Fajnie pokazuje losy bohaterów, gdzie często w filmach widać już konsekwencje. Wspaniała lektura :) polecam szczególnie osobom znającym filmowe uniwersum!

kaziugilla

oceniła na 9 9 miesięcy temu

Żegnam cię, nosorożcze. Kompletne bestiarium zniechęconego zoologa od ameby do źrebięcia z uwzględnieniem zwierząt rzadko spotykanych, a nawet w ogóle nie spotykanych

Stanisław Barańczak

To urocza, inteligentna, pełna poczucia humoru książeczka z perełkami wierszyków o zwierzętach. Bardzo lubię otworzyć ją na przypadkowej stronie i po prostu z uśmiechem przeczytać kolejny raz: "Podejrzewałem od dawna, że Zebra/ma bynajmniej nie Pasy, lecz wystające Żebra..." Urocze :)

Tamara

oceniła na 7 12 lat temu

Księga miłosierdzia

Leonard Cohen

Jako prawdziwa coheniara mam po tym zbiorze ogromny niedosyt. Nie mylić z wielkim głodem. No i jeszcze muszę się wytłumaczyć, bo choć niewinnam - mam irracjonalne zupełnie wyrzuty sumienia. Tylko ze względu na niego. 50 współczesnych psalmów, osadzonych w tradycji i napisanych przez NIEGO - czyż nie tak zapowiadają się przedsięwziwcia wybitne? Nie będę tu trzaskać wikipediowej perory, na którą już niektórzy, widzę, się porwali. Ja tylko dorzucę ciut krytyczniej i swobodniej, że po Cohenie spodziewałam się czegoś więcej. Są aluzje dawidowe, jest tradycja hebrajska, bogata symbolika biblijna, rozmodlenie, pewna nawet wizyjność, co więcej - jest tu prawda o Bogu i człowieku, ale... niezmiennie czegoś mi w tych psalmach brakowało. Niektórych nie czułam zupełnie. Są tu co prawda ogromne przebłyski i drobne ślady geniuszu (np. psalmy 1, 24, 35, 36, 39, 46, 49, 50) jednak całość cierpi na coś, co nigdy nie dotknęło albumów muzycznych Cohena - perełki ukryte są wśród nie jakichś złych, ale raczej przeciętnych, bo nieodkrywczych, zapychaczy. Chyba że... No przyznam, że chciałabym zobaczyć te teksty w oryginale, bo niby mają tę cohenowską prostotę, a jednak wciąż mam wrażenie, że to, co wyszło spod ręki samego Cohena, musi być jednak w swojej istocie jakieś takie... lepsze. Niemniej - Cohen Cohenem, uwielbiam go zapewne najbardziej z komentujących, ale wiele już różnych rzeczy przeczytałam i doszłam do wniosku, że również ocenie literatury i literackości nie można być przez nawet samą sympatię ślepym.

pannakotta

oceniła na 6 2 lata temu

Cytaty z książki Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Rum Doodle. Zdobycie najwyższego szczytu świata