Przyjaźń silniejsza niż śmierć

Daję 8/10 dla wyróżnienia tego tytułu spośród całej serii, na taką historię czekałam ,,Gniewa" była świetna. Bardzo klimatyczna historia, z wątkiem kryminalnym, który kulał. Ale dla Jarogniewy warto, chociaż momentami autorce napisało się trochę zbyt podobnie tę bohaterkę do Gosi z poprzednich tomów. A to bynajmniej nie plus. Wątek z Mszczujem był angażujący, chociaż czytelnik poznaje te losy w odwrotnej kolejności. Była wartka akcja, dobra główna bohaterka, mitologia słowiańska w miarę na poziomie. Taką serie bym czytała jako guilty pleasure. Aż żal wracać teraz do tej rozmemłanej Gosi.

Wiem, że Katarzyna Berenika Miszczuk ma na swoim koncie wiele bestsellerowych tytułów i słyszałam o nich same pozytywne opinie! Do tej pory nie miałam okazji poznać jej twórczości, ale postanowiłam to zmienić. Trafiła się świetna okazja, by rozpocząć tę literacką przygodę od "Kuszenia". Dajcie znać, czy to dobry wybór na początek?! Przepiękna oprawa książki zapowiadała równie piękną historię. Już sam początek był niezwykle frapujący, a im dalej w las, tym mniej wiedziałam, czego się spodziewać. Bo czego można oczekiwać od owianego złą sławą, opuszczonego pensjonatu, stojącego na odludziu, tam, gdzie diabeł mówi dobranoc? I gdy do tego dochodzi jeszcze miejscowość pełna mrocznych legend, koszmary nawiedzające główną bohaterkę i sam pensjonat nawiedzany przez coś tejmniczego... Szczerze mówiąc, spodziewałam się prawdziwego horroru! Zestawienie imion bohaterów - Adama i Ewy - oraz próba rozwikłania tajemnicy rzekomo nawiedzonej posiadłości budziły ciekawość i wprowadzały przyjemny dreszczyk niepokoju. Jednak im bardziej zagłębiałam się w tę historię, tym bardziej stawała się ona osobliwa, w takim sensie, że mimo wszystko chciało się czytać dalej. Z czasem fabuła zaczęła zmierzać w stronę fantastyki, i to raczej w prześmiewczym wydaniu, bo trudno inaczej odebrać sposób rozwiązania całej zagadki. Co prawda pewnych elementów domyślałam się już od początku, ale ostateczne ukazanie bohaterów wypadło dość infantylnie. A szkoda, bo przy lepszym rozwinięciu tego wątku mógłby z tego powstać naprawdę solidny paranormalny romans. Mamy tu mieszankę japońskiej demonologii, potwora czającego się w piwnicy, diabła w ludzkiej skórze oraz ród wiedźmy, co tworzy wrażenie chaosu i zupełnego braku spójności. A jednak nie zaprzeczę - styl autorki na tyle przypadł mi do gustu, że z przyjemnością sięgnę po jej kolejne książki. @librideluna

„Najbardziej boli nie to, że kogoś tracisz, ale świadomość, że już nigdy nie będziecie tacy sami.” Historia Belly dojrzewa razem z nią — jest więcej bólu, rozczarowań i trudnych decyzji, ale też prawdziwego zrozumienia, czym jest miłość, która nie zawsze wygląda jak w marzeniach. Autorka pokazuje, że uczucia bywają chaotyczne, a serce nie zna prostych odpowiedzi. To opowieść o stracie, dorastaniu i uczeniu się, że czasem największą miłością jest ta, z której trzeba umieć zrezygnować. Czuła, nostalgiczna i bardzo prawdziwa — zostaje w głowie na długo po ostatniej stronie.

Kolejna bardzo przyjemna historia od Emily Henry. Co prawda po „Ludzi, których poznajemy na wakacjach” sięgnęłam dopiero po obejrzeniu filmu, ale mimo to świetnie się bawiłam. Autorka zabiera nas na spotkanie z dwójką przyjaciół, którzy od dwóch lat ze sobą nie rozmawiają. Lata ich relacji zostały wystawione na próbę podczas jednych wakacji w Chorwacji. Poppy i Alex różnią się jak ogień i woda - ona jest głośna i roztrzepana, on z kolei spokojny i odpowiedzialny. Znają się jak mało kto, a jednocześnie nie wiedzą o sobie jednej, najważniejszej rzeczy. Brzmi paradoksalnie, prawda? Mają tydzień, aby wszystko naprawić i spróbować wrócić do tego, co było kiedyś. Tylko czy to w ogóle możliwe, skoro oboje znajdują się już na zupełnie innych etapach życia? „Ludzie, których poznajemy na wakacjach” pozwalają zajrzeć w przeszłość Poppy i Alexa - zobaczyć, jak ich relacja rozwijała się przez lata i jak wygląda dziś. Dzięki temu lepiej rozumiemy ich emocje, straty i tęsknoty, a także zaczynamy zadawać sobie pytanie: co by było, gdyby pewne rzeczy potoczyły się inaczej… To ciepła, przyjemna, ale też skłaniająca do refleksji historia. Pokazuje, jak bardzo nasze wyobrażenia i oczekiwania mogą się zmieniać z czasem. Mimo że najpierw obejrzałam film, nie miałam poczucia, że odebrało mi to radość z lektury. W moim odczuciu obie wersje różnią się od siebie, mają wspólne punkty i główny motyw, ale filmowi brakuje tej głębi, którą oferuje książka. Jeśli chcecie lepiej poznać bohaterów i zrozumieć, co kryje się za tą historią, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

🎶: Chihiro, Billie Eilish Wow. Wzrusz, ciarki i złość. Fenomenalnie pokazuje emocje, które można odczuwać po zerwaniu z toksyczną osobą. realizm manipulacji emocjonalnych, poczucia winy, melancholii, nieustannego smutku, nawracających wspomnień czy reakcji otaczających cię osób na to co się z tobą dzieje jest zatrważający. Must read dla wszystkich nastolatków czy nawet młodych dorosłych którzy nie przeżyli jeszcze pierwszej miłości.

Czytało się dość szybko, ksiazka napisana prostym, przystępnym językiem. Czułam momentami towarzyszące mi napięcie. Jednakże książka jest mocno nielogiczna i średnio trzyma się kupy. Zakończenia domyśliłam się, chociaż musze przyznać, że dosc późno na niego wpadłam. Podejrzewałam kogoś innego, więc to na plus akurat.

Po odkryciu romansu swojego chłopaka Sara pilnie potrzebuje wsparcia. A kto pocieszy skuteczniej niż inne kobiety, które doświadczyły podobnej sytuacji? Sara poznaje nowe przyjaciółki na niewinnym z pozoru forum internetowym o modzie i kosmetykach. Szybko się okazuje, że to tylko przykrywka dla tajemniczego stowarzyszenia zrzeszającego skrzywdzone przez facetów kobiety. W gronie wspólniczek szybciej opracowuje się plany zemsty, a wprowadzenie ich w zycie jest tak kusząco łatwe.... Kobieca solidarność ma jednak swoją cenę, a jest nią poświęcenie. W zamian za pomoc w odebraniu się na byłym chłopaku Sara zgadza się uwieść i rzucić niewiernego partnera przyjaciółki. Tylko co zrobić, kiedy okazuje się, że ów podły typ to tak naprawdę zabawny, czuły i kochający książki przystojniak ? A może tylko udaje ? Sara nie może zapomnieć, że najważniejsze przykazanie Stowarzyszenia Słodkiej Zemsty brzmi : Nigdy nie brataj się z wrogiem .

🔎 "Świe­że po­wie­trze. Świe­że ryby. Świe­że owoce, wa­rzy­wa i zioła, a do tego morze, w któ­rym można się kąpać rano, w po­łu­dnie i wie­czo­rem". 🔍 Idealna wakacyjna lektura nie istn... Zdecydowanie istnieje! "Miłość ma smak halloumi" zabiera Czytelnika do serca Cypru i wód Morza Śródziemnego, pokazuje smaki i tradycje, oczarowuje słońcem, piaskiem, morzem i... przystojnymi mężczyznami 😋 Jest idyllicznie, ale też pouczająco - miłość, p0żąd@nie i wsparcie mieszają się z presją, urazą, gniewem i zdeterminowaniem. Och, ja totalnie przepadłam. Gdybym mogła to od razu kupiłabym bilety na Cypr, by poczuć te zapachy i smaki ✈️ PS Jest trochę p!k@ntnie, więc zdecydowanie 18+ 🆘

Kontynuacja „Be my ever” była dla mnie kolejną dawką wielu emocji, wzruszeń, niesamowitego poczucia humoru, grona cudownych cytatów, niespodziewanych zwrotów akcji oraz dalszej części tej pięknej, ale trudnej historii. Nowością było dla mnie czytanie z perspektywy czterech osób, a tak naprawdę sześciu. Cieszę się, że ta książka pokazała więcej Ashtona i Hayden, którzy byli moją drugą ulubioną parą. H a y d e n moja ulubiona postać, która nie przestawała mnie zaskakiwać z każdą stroną. Uwielbiam jej poczucie humoru, pozytywną energię i w sumie wszystko (niestety, kto widział opnie na temat „Be my ever” to wie, że właśnie strąciłam Mavericka z piedestału, ups). A s h t o n postać tajemnicza, zamknięta, ale momentami otwarta, przyjacielska. Nie do końca rozumiałam go, ale polubiłam za dobre serce. Jednak nie spodziewałam się takiego zakończenia tej historii. Pierwsze wbiło mnie w fotel i nie wiedziałam, co jest grane (haha to było bardzo zabawne, prawie dostałam jakiegoś udaru, czy czegoś, co było spowodowane niedowierzaniem, nadmierną ciekawością, niedosytem i dlatego, że musiałam wiedzieć, jak to się skończyło-jakaś nowa choroba u książkoholiczek) drugie zakończenie pozostawiło u mnie duży niedosyt oraz chęć poznania, co było dalej u Ashtona i Hayden. Czy polecam? Tak, ale koniecznie wcześniej zacznijcie od „Be my ever”. Myślę, że ta historia was nie zawiedzie.

Ta pozycja trafiła na idealny moment. Czuję, że nastroju mogłabym przewrócić oczami na słowa bohaterki i opis jej charakteru. To jest idealny moment na coś przewidywalnego . Ona ma dość facetow, typowa dziennikarka zmisja . Po jej słowach ze ma dość związków ze namiętność jak w książkach nie istnieje uśmiecham sie bo czuje ze wiem gdzie pojdzie fabuła . Dostanę typowy romans ona zakocha się pierwsza ona tez oszaleje na jej punkcie ale dowiemy się o tym zdecydowanie później będą spicy sceny i na końcu będzie happy end. Czytało się bardzo płynnie jedyne co mnie wybiło z rytmu to żarty o gwałcie i jak rozumiem że to było pisane w 2019 to jednak wznowienie w 2026 i można to bylo poprawić. Po za tym momentem nic nie wybiło mnie z rytmu a mogło i wiem czemu. Ta historia działa bo tak Julka zachowuje się momentami idiotycznie . ALE ona to doskonale wie. Sama punktuje swoje wady i głupoty które robi . I za to kocham tą pozycję. Za samoświadomość bohaterki. Gdyby nie to ciężko by było przebrnąć przez tą pozycję. Mamy tu emocje i nawet te trudne # talibowie. Ale mimo wszystko jest to lekka pozycja. Świetnie się to czyta w wydaniu specjalnym. Zdecydowanie takiej historii i zakończenia potrzebowałam.

'- Przerażonym oczom Jamesa towarzyszyły głębokie zmarszczki, gdy krzywił się w panice, pochylał i wołał coś do mnie . Nie słyszałam nic, mój zmysł słuchu został stłumiony, powoli traciłam też wzrok. obraz zalewała czerń i zdaje się , że dopiero gdy zamknęłam powieki i odpłynęłam, jakby z opóźnieniem dotarły do mnie przepełnione grozą słowa,które krzyczał mój wujek. – Ally, żyj! -'

Sięgając bo tę książkę miałam obawy, że nie jestem w gronie docelowym, jednak im poznawałam ją bardziej wiedziałam, że się myliłam. Historia ta jest dla każdego co uważam za duży plus. Styl w jakim została ona napisana jest prosty dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Już na początku pokochałam zamysł na fabułę. Uważam, że pomysł z papierowymi sercami został świetnie poprowadzony i rozwinięty w całej historii. Jestem ogromną fanką jaki morał związany z przeznaczeniem płynie z tej książki. Autorka w przyjemny sposób obrazuje miejsca akcji, dzięki czemu mamy możliwość na poznanie wykreowanego świata, dzięki prostym i krótkim, ale dobrym opisom. Co mi się mniej podobało to w jaki sposób zostali stworzeni bohaterowie. Uważam, że nie do końca mamy możliwość na poznanie ich. Mimo to, w jakimś stopniu polubiłam kilka postaci, ale nie na tyle, aby jakoś szczególnie zapadli mi w pamięci. Podsumowując, książka bardzo przyjemna na jeden dzień. Jeśli lubicie lekkie, miłosne historie to polecam!

A co jeśli nie wszystkie historie kończa się happy endem... „Mały biały domek” @aga_orlowska to książka do której miałam dwa podejścia i za drugim podejściem przeczytałam ją z zapartym tchem. 💙 Historia Mili jest pełna wzruszeń, iskierek nadziei i marzeń, które nigdy mogą się nie spełnić. Historia opowiada o trudach miłości i konsekwencjach jakie ponosimy w wyniku każdej podjętej decyzji oraz skąplikowanych relacjach między rodzicami i dziećmi. Zdarzają się chwilę, kiedy stajemy na rozdrożu, nie wiedząc, którą drogę wybrać. A każda z nich, niesie za sobą kolejne drogi. 🌌 Momentami wstrzymywałam powietrze i wypuszczałam z głośnym świstem, ścierając łzy z policzków. Pełna emocji i wzruszeń,a także postaci uwikłanych w społeczne konwenanse i przekonania, które często decydowały o czyimś losie czy życiowej sytuacji. Poświęcenie z miłości miesza się tu ze skarga,świat marzeń tak mozolnie budowany przez lata w jednej chwili zostaje brutalnie zniszczony. Historia bardzo poruszająca, nie polecam czytać bez chusteczek.

"Perełka" to książka, która udowadnia, że tytuł nie jest przypadkowy - to naprawdę mała literacka przyjemność, po którą sięga się dla relaksu, a zostaje w głowie na dłużej. Czytałam ją z uśmiechem, momentami parskając śmiechem, a chwilami łapiąc się na tym, że historia zaczyna mnie emocjonalnie wciągać bardziej, niż się spodziewałam. Weronika Marczak świetnie operuje humorem i lekkością, ale nie zapomina o emocjach - bohaterowie są barwni, żywi i bardzo ludzcy, czasem rozczulają, a czasem irytują dokładnie tak, jak ludzie w prawdziwym życiu. To książka, która poprawia nastrój, daje czytelniczą przyjemność i sprawia, że po zamknięciu ostatniej strony zostaje ciepłe uczucie i myśl: to była dobra lektura. Idealna na wieczór, kiedy potrzebujesz czegoś lekkiego, ale nie banalnego.

Temat self care jest mi aktualnie bardzo bliski. Moj organizm jednoznacznie dal mi znac, ze dobrze jest o siebie zadbac. Dlatego, jesli pedzimy na resztkach energii, to warto poszukac balansu, zaakceptowac siebie i wprowadzic do codziennej rutyny balans, autorefleksje i relaks. Zaakceptujmy siebie, zadbajmy o swoj komfort psychiczny, pokochajmy siebie. To najwartosciowsza rzecz, jaka mozemy dla siebie zrobic. Ksiazka "Self care. Droga do samoakceptacji" jest absolutna podstawa dla osob, ktore w pedzie zycia zagubily siebie. Autorka klarownie i w najprostszy sposob wyjasnia jakie przeszkody stawiamy sobie w drodze do wlasnego spokoju. Uswiadamia nas o tym, jak radzi sobie z problemami nasza psychika. Dowiadujemy sie, jak wazne jest poczucie wlasnej wartosci. Dostajemy tez cwiczenia, dzieki ktorym mozemy lepiej zrozumiec siebie oraz sposoby radzenia sobie ze stresem. Ksiazka ma 176 stron i bardzo duzo ilustracji i grafik. Jest kolorowa i przyjemna dla oka. Zawarte tu informacje sa calkowicie podstawowe i sklaniaja do dalszych poszukiwan.

Kompletnie nie wiem jak ocenić tę książkę. Mam taki wewnętrzny dysonans jeśli chodzi o to co mi się podobało a co nie. Bo z jednej strony to nie jest zła książka, można w niej znaleźć i komedie romantyczną i coś bardziej głębokiego, jakiś świat, który może zaintrygować i bohaterów, którzy są ciekawie wykreowani, ale… No właśnie z drugiej strony coś tutaj ewidentnie nie gra i nie współgra ze sobą. Rozkładając na czynniki pierwsze tę pozycję mam mętlik w głowie.💁‍♀️ Zaczęłam tę książkę czytać jeszcze na Wattpadzie przed premierą i skończyłam z niesmakiem na momencie próby zajścia w ciąże w celu uniknięcia pewnej sytuacji przez główną bohaterkę. Nie śmieszą mnie żarty z wykorzystywaniem dziecka, ciąży w osiągnięciu jakiś egoistycznych celów. Bardzo to było słabe. Po latach dałam tej książce jednak szansę. 😉 Zacznę od głównej bohaterki, która to jest dla mnie najgorszą postacią (może jeszcze ze swoją przyjaciółką, która jest trochę nijaka). Faktycznie jest ona infantylna i drażniąca miejscami. Wątek jej uzależnienia jest z jednej strony ciekawy a z drugiej niezbyt pogłębiony. Zważywszy, że to główna bohaterka tej powieści a i w pewnym momencie to uzależnienie nieco wyparowuje w fabule. Nie jest tak, że nie polubiłam Kredki, ale nasz tytułowu deweloper jest zdecydowanie lepiej wykreowany i ciekawszy. Plusem tej książki jest poruszenie problemu wszelakich uzależnień, ale z drugiej strony chyba było tego za dużo. Z jednej strony akcja jest dość statyczna, z drugiej wątków, bohaterów i pomysłów jest tutaj tak dużo, że ma się wrażenie wrzucenia do worka z pomysłami i zamieszania. Bo mamy: uzależnienia, różne zawody, którymi imają się bohaterowie, ilość pobocznych bohaterów, wspomnienia z przeszłości, rośliny - florystyka, rodzaje terapii, miejsca akcji …. I niby to wszystko jest okej, ale coś nie gra. Pomieszanie z poplątaniem. 😮🤯 Relacja romantyczna… no właśnie wcale nie taka romantyczna, bo trochę jej nie ma. Czuję między nimi dopiero jakiś zalążek przyszłej emocji. Oni właściwie nie mają “przestrzeni” żeby rozwijać uczucie a już pod koniec mamy PSTRYK - zbliżenie i koniec książki. A tliło się coś podskórnie tylko zabrakło miejsca na papierze - szkoda. Przez to też chyba nie można się wczuć w tę historię. 💔 Coś co mnie boli w tej pozycji to warsztat pisarski - o zaskoczenie, bo nie przeszkadzał mi w innych, moich ulubionych książkach Melissy. A tutaj dostajemy przeplatankę między naprawdę fajnymi dialogami i dywagacjami bohaterów a kompletnie żenującymi wynurzeniami i drętwymi dialogami. Może potrzeba autorce lepszej redakcji, świeższego spojrzenia kogoś kto powie jej, żeby pewne elementy poprawić❓ Przykład dywagacji: “Być może obecne czasy temu sprzyjają - mamy pokój, stabilną sytuację gospodarczą, świadomość społeczną w zakresie psychologii, rozwój dziecka i duchowości jest znacznie większa” - zgoda, że mamy większą świadomość społeczną w zakresie psychologii, ale to też nie oznacza, że lepiej nam się żyje - ale okej… Natomiast “pokój i stabilna sytuacja gospodarcza” - GIRL❗ - zakładam, że pisałaś tę książkę (wydana była w 2024 r. więc…) już podczas wojny w Ukrainie i takiej inflacji w Polsce, że szok. Sama zresztą w pierwszej scenie wspominasz o wysokich cenach za energię elektryczną…więc nijak się to ma do tej tezy. Takie zdania są niepotrzebne. 😉Szkoda miejsca na takie głupotki, bo są momenty, w których ciężko się nie zgodzić z tym co piszesz. 😉 Można w tej książce znaleźć również nieco podobieństw do innych książek autorki, niektóre dość znaczące, ale nie czepiałabym się tego aż tak bardzo. Mimo wszystko czytało mi się to dość szybko, były momenty zaintrygowania, na pewno wiele kwestii daje do myślenia. Można wyczuć klimat tej książki, oczyma wyobraźni widziałam te miejsce, o których Melissa pisze, czułam emocje towarzyszące bohaterom. Na pewno jest w tej pozycji duży potencjał, no ale coś też zdecydowanie nie gra. Z bólem serca daję tylko 6 - bo wiem, że autorkę stać na dużo więcej i kibicuje jej bardzo. Nie mogę się doczekać jej kolejnych książek. Mam nadzieję, że zawładną mną jej nowe historie, jak to miało miejsce w przypadku “Niezdobytej” i “Mojego szefa”. Autorko błagam pisz❗❤️

Te 6 gwiazdek to dotychczas najwyższa nota jaką dałam jakiejkolwiek książce Ali Hazelwood. Nie będę wchodzić w szczegóły, ale bardzo nie podoba mi się to jakie kwiatki czasami autorka wypisuje w swoich książkach. The Love Hypothesis, było wyjątkowo dobre. Nawet byłam zaskoczona, że ani razu nie załamałam się na to co tam przeczytałam. Powiem więcej, główny bohater był całkiem ciekawą postacią (za to główna bohaterka czyli Olive była znowu nijaka i bez wyrazu, ale to już pozostawie bez komentarza). Fabuła się zbytnio nie gryzła, szybko się też czytało, no wyjątkowo nie mam zbytnio się do czego przyczepić.

B E S T I A Rosie nie wierzy, że będzie mogła przeprowadzić wywiad z zespołem Scarlet Luck. Ich piosenki towarzyszą jej w najtrudniejszych momentach życia, a ona jest zafascynowana tajemniczym perkusistą. O Adamie wiadomo tylko tyle, że nie cierpi, gdy ktoś go dotyka. Ktokolwiek by to był. Wywiad kończy się wielką katastrofą, po którym na Rosie wylała się fal hejtu. Pewnego dnia, Rosie znowu staje twarzą w twarz z Adamem. W jego oczach dostrzega niewyobrażalny ból i już wie, że nie zdoła się do niego zbliżyć. Jak potoczą się ich losy? Uwielbiam Rosie i jej ogromne cudowne serce. Boli mnie, że niczemu nie zawiniła, a tyle złego ją spotkało, ALE mimo wszystko starała się iść do przodu z podniesioną głową - jasne miała momenty załamania, ale walczyła. Adam jest poranioną duszą, więc z automatu go uwielbiam. Jego historia była dla mnie przykra, młody chłopak, który ucieka w alkohol, żeby uśpić demony, które go dręczą. Ich relacja głównie opierała się na rozmowach telefonicznych, a mimo to potrafili dać sobie wsparcie, szczęście i zrozumienie. Nie było łatwo, ale coś się między nimi i ich podejściem się zmieniło. Przyznam, że robiłam reread przed trzecim tomem i ta książka bolała mnie tak samo jak za pierwszym razem. Pomimo, że mamy do czynienia z młodymi osobami, które wchodzą w dorosłość, w ich życiu jest wiele bólu, poczucia straty i samotności. Książka świetnie pokazuje, jak łatwo zatracić się w otchłani i ciężko z niej wyjść, ale też jak trudno jest prosić o pomoc. To nie jest łatwa historia, ale taka, która daje nadzieję. Polecam z całego serca. PS uwielbiam chłopaków z zespołu 🥹

Ellie Golding oraz Theo Hardy w dzieciństwie byli nierozłączni. Większość swojego czasu spędzali wspólnie na drzewie, marząc o karierze pisarskiej i o wspólnym napisaniu książki. Niestety niewyparzony język Hardego oraz tragiczne wydarzenie w życiu Ellie powodują iż ich drogi rozchodzą się. A złość i żal narasta między nimi z każdym dniem. W dorosłym życiu udało im się zrealizować swoje marzenia, niestety ale każdemu z nich oddzielnie. Ellie pisze krwawe kryminały zaś Theo romanse z happy endem. Z racji tego iż publikują w tym samym wydawnictwie, pewnego dnia dostają propozycję nie do odrzucenia. Chcą bowiem aby wspólnie napisali książkę, która okaże się bestsellerem. Mają jednak kilka warunków, które nie podlegają negocjacji. Przede wszystkim mają razem zamieszkać, wspólnie pracować nad tekstem ale jak by tego było mało mają udawać kochającą się parę. Jednak czy podejmą się tego wyzwania? Pozwólcie że na początku zacznę od cytatu, który znalazłam w książce, a który opisuje moje wrażenia po jej przeczytaniu 😉 ,,Uwielbiam tę historię. Kocham tych bohaterów. Tylko oni wywoływali we mnie cały kalejdoskop emocji, od płaczu po śmiech, od wzruszenia po krindż”. Zakochałam się totalnie, nie tylko w tej książce ale także w stylu pisania autorki. Lekkim, przyjemnym, zabawnym i pełnym humoru. Uwielbiam gdy narracja prowadzona jest dwutorowo, dzięki czemu możemy lepiej poznać uczucia i postępowanie drugiej osoby. Autorka pokazuje nam iż czasami warto posłuchać nie tylko serca ale i rozumu, ponieważ gdy kierują nami silne emocje możemy podjąć decyzję, których w przyszłości będziemy żałować. Jeżeli nie czytaliście jeszcze tej książki, to według mnie jest ona totalnym must readem 😘Będzie zabawnie, będzie śmiesznie ale także momentami gorąco🥵🥵 Ja oprócz głównych bohaterów pokochałam bratanka Hardego, ktorego bardzo pieszczotliwie nazywał 😄 Dziękuję bardzo za możliwość udziału w tym bt 😘😘 #mojaopinia

6/10 W całej serii brakuje uczuć. Nie czuć ich. Brakuje chemii. Wszystko jest opisane a nie 'namacalne' przez to dużo traci. Książki są ciekawe, historie bohaterów również ale .... brak tu emocji. Takie jałowe. Czytając nie czułam tego co bohaterowie powieści, bo brakowało właśnie emocji. Szkoda.