Przygody Cyrana de Bergerac

Napisana w przystępny sposób przyrodnicza książka o pszczołach z uniwersalnymi odniesieniami także do ludzi. Znajdziemy tu ciekawe spostrzeżenia m.in. o opiece i niezwykłej czci jaką otoczona jest królowa pszczół przez inne pszczoły (tzw. robotnice) oraz o zawziętości i agresji pszczół w ulu (gdy ktoś lub coś narusza „świętość” tego miejsca) i obojętności pszczół gdy przebywają poza ulem. Zwraca uwagę także proces „zaślubin” królowej pszczół w locie zakończony śmiercią kopulującego z nią samca. Znajdą się także aspekty filozofii przyrody porównujące życie pszczół do ludzi. Przyznam, że mnie najbardziej ujęło nawiązanie literackie do „Odysei” Homera poprzez porównanie postępowania trutniów w ulu do panoszenia się zalotników w domu Penelopy.

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Ciekawa wizja historii, przedstawiająca wycinek panowania Władysława Jagiełły na płaszczyźnie perypetii dworu. Kreacja tła znikoma, główny nacisk to dialogi pomiędzy wieloma historycznymi postaciami. Przeważnie dotyczą Litwy, Husytów, Niemiec, Krzyżaków, kwestii dynastycznych. Obeznany czytelnik wie co się (mniej, czy więcej) wydarzyło i tu może przeczytać, jak o tym rozmawiał król. Laicy także spokojnie się w tym odnajdą. Książka jest stworzona do tego, by ją nakręcić bez scen plenerowych. Większość akcji rozgrywa się w pałacach. Narrator jest albo trzecio-osobowy, a czasem pierwszo-osobowy jako królewski błazen i ta druga perspektywa jest godna uwagi. Lektor imituje głosy tak różne, że ma się wrażenie słuchowiska. To zaleta, bo nie wiem jak wypadłoby czytanie niemal samych dialogów. Z drugiej strony, kreacja niektórych postaci jest, jak dla mnie, zbyt komediowa. Niestety, autor w pewnych fragmentach serwuje nam bajkę. Córka Jagiełły Jadwiga i Sonka, jego żona, były cały czas ewidentnymi rywalkami dynastycznymi. O tyle, że po śmierci tej pierwszej, królową pomawiano o jej otrucie. Jest więc skrajnie niewiarygodne, aby kobiety te miały się na samym początku zaprzyjaźnić. Po drugie, kreacja Sonki (Zofii Holszańskiej) wydaje się infantylna. Ja rozumiem, że 70-letni król mógł zachwycić się 17-latką, ale jest mało prawdopodobne, że chemia była, tak szybko, obopólna. Z ludzkiego punktu widzenia, nie wierzę, że ta relacja nie była dla Sonki, przynajmniej na początku, przykrą powinnością albo nawet traumą. Słucha się tego przyjemnie, ale powyższe mankamenty obniżają ocenę.

Zadziwiający fenomen. Mamy dość monotonną historię żeglowania i walki z morskim i oceanicznym żywiołem i przemyślenia o naturze tego zajęcia i ludzi nim się zajmujących a jest to tak pasjonująco opisane, że nie można się oderwać. Wyzwanie LC sierpień 2024

Prawdziwie mistrzowsko napisane opowiadania! Jednak można (było😞) pisać o miłości bez wulgaryzmów i roznegliżowania, z dreszczykiem niepewności😉 pewnie niektórym wydadzą się nudne, ale dynamika akcji to nie tylko fajerwerki! Polecam miłośnikom pięknego stylu i romantycznych historii🙂

" Bo jeśli za mało książek znasz, to ci wychodzi na twarz " W. Młynarski " Kto czyta książki, żyje podwójnie " U. Eco O tej książce piszę, żeby pokazać w jaki sposób czytanie książek od najmłodszych lat może wpłynąć na rozwój przyszłych zainteresowań i zasad moralnych. Ta książka ( znaleziona u dziadka na strych w dużym wiklinowym koszu na pranie, całym wypełnionym książkami ), to PIERWSZE moje spotkanie z Napoleonem, Polakami walczącymi u jego boku, patriotyzmem, miłością do OJCZYZNY, ale też początku, ciągle pojawiających się u mnie pytań: CO BYŁO DALEJ ? JAK TO SIĘ SKOŃCZYŁO ? GDZIE MOGĘ SIĘ TEGO DOWIEDZIEĆ ? Wszystkie książki autora POLECAM !!!

Ksiazka jest wyśmienita. Na początku obawialam sie emocjonalnej płycizny i przebrzmialych lub raczej przestarzalych tematow, a tu niespodzianka. Nie bede zanudzac streszczeniami, wszystko juz zostalo wczesniej opisane. To co mnie poruszylo w tej historii to niezwykle trafny opis relacji międzyludzkich, wszechobecna hipokryzja oraz zakłamanie, nawet tam gdzie poajwialo sie szlachetne uczucie czesto zostawalo zastępowane przez puste namiastki wiezi. Gdyz tak wypadało lub było oplacalne. Autorka jest niezwykle spostrzegawcza i ironiczna. I ma litosc dla wszystkich swoich bohaterów, nawet jesli niektorzy nie są wiele warci. Książki Pani Wharton sa inteligentne, bardzo eleganckie, zawieraja sporo, wciąż świeżych i aktualnych, spostrzezen na temat relacji miedzyludzkich, bazując na przykladzie amerykanskiej society z poczatku XX wieku. Ona sama byla osoba zamozna i samodzielna, ale zdawala sobie sprawe z sytuacji tych, ktorzy mieli mniej szczecia zarowno jesli chodzi o finanse jak i niezaleznosc. Musiała to być osoba niezwykle inteligentna i spostrzegawcza, a do tego empatyczna, stad tak wnikliwe obserwacje i trafne wnioski. Moze chwilami opowieść traci myszka, ale nic a nic mi to nie przeszkadzalo. Gorąco polecam.

Autor najbardziej znany z wielokrotnie ekranizowanej powieści "Księga Dżungli", powieści nie czytałem, ale czeka na półce na przeczytanie, w kolekcji " Biblioteka Przygody" Przygody chłopca, wychowanka ulicy, który wraz z tybetańskim mnichem wędruje przez kolonialne Indie, przeżywa wiele przygód. Wraz z nim poznajemy zwyczaje mieszkańców, jesteśmy świadkami spisku, oraz nasz bohater jest zmuszony przez misjonarzy do nauki w szkole, by w przyszłości zostać wojskowym. Książka ma specyficzny język, nie da się jej czytać szybko, ale warta jest przeczytania.

" Bo jeśli za mało książek znasz, to ci wychodzi na twarz " W. Młynarski " Kto czyta książki, żyje podwójnie " U. Eco O tej książce piszę, żeby pokazać w jaki sposób czytanie książek od najmłodszych lat może wpłynąć na rozwój przyszłych zainteresowań i zasad moralnych. Ta książka ( znaleziona u dziadka na strych w dużym wiklinowym koszu na pranie, całym wypełnionym książkami ), to PIERWSZE moje spotkanie z Napoleonem, Polakami walczącymi u jego boku, patriotyzmem, miłością do OJCZYZNY, ale też początku, ciągle pojawiających się u mnie pytań: CO BYŁO DALEJ ? JAK TO SIĘ SKOŃCZYŁO ? GDZIE MOGĘ SIĘ TEGO DOWIEDZIEĆ ? Wszystkie książki autora POLECAM !!!

Szkatułka, czy matrioszka? Powieści szkatułkowe są lepsze niż epizodyczna fabuła lub po prostu opowiadania, bo potrafią interesująco ustrukturyzować fabułę. Z pewnością „Księga tysiąca i jednej nocy” obok innych klasyków, jak „Dekameron” czy „Opowieści Kanterberyjskich”, jest wart choćby zajrzenia, choć pozostałe jeszcze przede mną. Każdy z tych przykładów jest egzotyczny dla czytelnika przez dystans czasowy, jednak omawiane dzieło zabiera nas dodatkowo do orientu. To tam w realiach trzeciego kalifatu Szeherezada „rozpoczyna dozwoloną jej opowieść”. Wpierw jednak słyszymy, jak wszystko się zaczęło. Sułtan Szachrijar został zdradzony przez żonę i brata, dlatego zraniony zdecydował się brać wszystkie kobiety w państwie za żony i po nocy poślubnej je zabijać. Uwaga spoiler: Szeherezadzie udało się oszukać to postanowienie, nie kończąc swoich opowieści, dzięki czemu przeżyła. Już tutaj widać pewne motywy i archetypy, które będą powracać w opowiadanych baśniach. Wśród nich mamy przeznaczenie, prawdziwą miłość, czy opowieść na odkupienie win. To ostatecznie pozwala budować baśnie, które mają kilka poziomów i narratorów (ktoś opowiada o tym, że ktoś opowiada, o tym, że ktoś opowiada). Wydaje mi się, że we wspomnianych na początku pozycjach nie mamy do czynienia z tak skomplikowanym zabiegiem. Inne motywy, mimo podobieństwa do tych znanych nam dziś, funkcjonują na ówczesną modłę. Jesteśmy w świecie, gdzie magia, przysięgi na Allaha i nadnaturalne istoty z folkloru się mieszają. Prawdziwe dobro nadejdzie po śmierci, czasem trzeba wiele stracić, żeby coś zyskać, a czasem czyjaś opowieść ma być przestrogą ze złym zakończeniem. Otwiera to pole do różnorodności. Szeherezada zabiera nas od Egiptu po Chiny, jednak najczęściej jej baśnie ciągną nas do Bagdadu – na dwór Haruna ar-Raszida. Ta powracająca postać wpada tutaj w archetyp dobrego władcy. Kalif, władca wiernych, nie zawsze wie wszystko, ale zawsze stara się sądzić sprawiedliwie. W dodatku nie boi się udawać zwykłego człowieka, by poznać troski swoich poddanych. Nie wszystkie archetypy są tak jednoznaczne, jak zdradzająca żona, dobry kalif, czy czarnoskóry niewolnik. Ten ostatni można rozumieć szeroko, ale podsumowuje go to, że reprezentuje wszystko co najgorsze. Inaczej jest z kobietami znającymi magie. Często wykorzystują one wodę do zmieniania ludzi w zwierzęta. Jednak na ratunek często idzie inna napotkana kobieta, która oburza się na nieznanego mężczyznę w domu. To ona rozpoznaje człowieka w zwierzęciu, by następnie użyć wody do odczarowania go. Krótko mówiąc – czytając „Księgę tysiąca i jednej nocy” wchodzimy w obcy świat średniowiecznej arabskiej kultury oralnej. Każdy z przymiotników odróżnia omawiane dzieło od współczesnej literatury. Najbardziej znaczący jest czynnik, że to tekst mówiony. Dostajemy m.in. wiele powtórzeń, które miału ułatwić zapamiętywanie tekstu. Jego poetyka jest diametralnie inna i obca. Nie mówiąc już o moralności, która może oburzyć wielu współczesnych czytelników. Warto jednak zobaczyć, jak arabskie elity kreowały swój świat. Być może pokazanie tego w szacie orientalnej jest bardziej zjadliwe niż przedstawienie tego w realiach zachodnich. Bo wbrew pozorom traktowanie kobiet w Europie nie różniło się bardzo. Warto jednak podejść do tych i innych problemów z otwartym umysłem – w „Księdze” mamy do czynienia z przykładami pozytywnych i negatywnych zachowań. Może warto zastanowić się, jaki był model traktowania kobiet i czy w tamtych czasach możliwy był inny? Poza poetyką i różnymi formami inności omawiana książka może zrazić archaicznym tłumaczeniem – przynajmniej w wersji, którą ja czytałem. Być może są lepsze, szczególnie jeśli ktoś boi się czasu zaprzeszłego, „mie” i innych obskurnych archaizmów. Jednak mimo tej wady, taki styl może podkreślić obcy klimat, który jest moim zdaniem atutem. Ostatecznie nie trzeba czytać 1000 baśni. W końcu są one podzielone na tomy, tomy na poszczególne baśnie, a całość niezależnie na noce. Można spróbować przeczytać jedną z krótszych baśni i przekonać się, czy chce się więcej. Można też obejrzeć przywoływaną często przez bohaterów poezję, która czytana na głos potrafi naprawdę przyjemnie brzmieć. Po prostu warto przynajmniej spróbować, bo zwyczajnie warto wiedzieć, do czego późniejsi autorzy mniej lub bardziej świadomie się odwołują. PS Baśnie nie znaczy, że to dla dzieci (np. jest dosłownie opis utraty dziewictwa). Książka przeczytana dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy.

Wilkie Collins był jednym z najbardziej poczytnych pisarzy epoki wiktoriańskiej w Anglii, na równi Karolem Dickensem, którego był przyjacielem. Collins był bardzo płodnym pisarzem, stworzył 30 powieści, ponad 60 opowiadań, 14 dramatów i ponad 100 esejów. Pisarz uważany jest za prekursora powieści detektywistycznej. W XIX wieku było modne pisanie powieści w odcinkach, publikowanie ich w gazetach i dzięki temu pisarze mieli stałe dochody. Pisał tak Dickens i Collins, a w Polsce na przykład Henryk Sienkiewicz. Taki sposób pisania wymagał, żeby każdy odcinek był na tyle intrygujący, aby czytelnik kupił następną gazetę. Powieść rozpoczyna się mrocznie. Na łożu śmierci Lady Treverton dyktuje swojej zaufanej służącej list do męża, w którym wyznaje największą tajemnicę swojego życia. Wymusza na niej ślubowanie, że jeżeli nawet nie odda tego listu mężowi, to go nie zniszczy i nie opuści on tego domu. Służąca przed ucieczką z domu chowa ten list w niezamieszkanej od lat części Porthgenna Tower, w tytułowym Mirtowym Pokoju. Kapitan Treverton po śmierci żony wraz z małą córeczką, Rosamond opuszcza Porthgenna Tower i wystawia posiadłość na sprzedaż. O piętnastu latach, już dorosła Rosamonda poślubia niewidomego szlachcica Leonarda. Niestety jej ojciec ginie na morzu. Ojciec Leonarda kupuje Porthgenna Tower, jako dom dla młodej pary. W drodze do tego domostwa Rosamond dowiaduje się, że gdzieś w nieznanej jej posiadłości, w jakimś Mirtowym Pokoju znajduje się ukryta tajemnica. Rozpoczyna się wyścig, kto pierwszy odkryje tajemnice, co ona zawiera i jaki będzie mieć wpływ na dalsze losy bohaterów. Oczywiście czytając tego rodzaju powieści, trzeba przygotować się na bardzo kwiecisty język i plastyczne opisy. Mnie zawsze denerwują egzaltowane bohaterki z wyższych sfer, ich naiwność posunięta jest do głupoty. Jednak świetnie zbudowana intryga i bardzo dobrze budowane napięcie rekompensuje to. Przy okazji barwnie przedstawia epokę wiktoriańską, w której sam żył. Oprócz tego są fantastyczni bohaterowie drugoplanowi, barwni i charakterystyczni. Wątek wyklętego wuja bohaterki, Andrewa Treverton i jego sługi Shrowlema jest przezabawny. Uśmiałam się w czasie dialogu służącej ze swoją matką, gdy opowiadała, co widziała przez dziurkę od klucza. Lubię poczucie humoru autora. „Tajemnica Mirtowego Pokoju” można nazwać prekursorem powieści sensacyjnej, pełną tajemnic, ale też namiętności i miłości.

Świetna część pierwsza o dojrzewaniu Piotra do polskości, realistyczna, żywa, pełna emocji. Cześć druga, romans z Tatianą, już trąci sławetną żeromszczyzną i idzie w jakąś mętna namiętność. Skończyć się musi rzecz jasna katastrofą. Potem jest coraz gorzej. A zakończenie, po absurdalnym skoku czasowym, wizji lotu i ratowania przez niemiecki okręt, to już fantasmagoria. Otwiera się tę książkę i czyta z rosnącą ciekawością i zachwytem, zamyka - z odczuciem jakowegoś kuriozum.

nigdy nie spodziewałam się, że w polskim romantyzmie znajdę powieść przygodową, awanturniczą z ciekawym wątkiem powieści gotyckiej, muszę przyznać, ze trochę nieznana perełka. choć potrzebowała czasu na rozwinięcie się, to miała momenty kiedy nie mogłam jej odłożyć, co sprawiało, że była to zdecydowanie przyjemna lektura. łączyło się tutaj trochę wątków historycznych i niepodległościowych, które znamy dobrze z utworów Mickiewicza i Słowackiego, ale w "Zaklętym dworze" łączą się z gotyckim zamczyskiem, duchami i wielką tajemnicą, która dla nas nie jest tak oczywista.

Redmond Barry pochodzi z arystokratycznego rodu, ale rozrzutność jego przodków sprawiła, że jego rodzina żyje skromnie. Gdy Barry dorasta, wplątuje się w aferę miłosną, wskutek której musi opuścić rodzinne strony. Młody chłopak wyjeżdża więc, a poprzez Dublin, koszary wojskowe i front wojny siedmioletniej dostaje się na salony władców Europy. Przyświeca mu jeden cel – bogactwo i życie w luksusie. Ciężko czytało mi się „Barry’ego Lyndona”, chyba styl Thackeray’a nie do końca mi odpowiada, bo z „Targowiskiem próżności” miałam podobnie. Mimo wszystko samej historii nie można nic zarzucić. Opowieść o Barrym jest iście przygodowa i łotrzykowska, trzyma w napięciu nawet mimo licznych dygresji, które wplata narrator. Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to powieść na wskroś z czasów, w których powstała, więc jeśli ktoś przyzwyczajony do dzisiaj tworzonych przygodowych tekstów kultury sięgnie po tę książkę, może się rozczarować. Ja natomiast jestem bardzo zadowolona. Dużo tutaj podróżowania, bo bohater z pewnych względów jest co jakiś czas zmuszony zmieniać miejsce pobytu. A jako że Barry pragnie splendoru i pieniędzy, to jako kolejne przystanki wybiera sobie dwory najznamienitszych ludzi żyjących w Europie drugiej połowy XVIII wieku. Autor ma więc pretekst, żeby choć trochę odmalować nastroje, jakie panowały wtedy na kontynencie, i robi to fascynująco dobrze. Nie zapomina też o wojnie siedmioletniej i choć nie poświęca jej wiele miejsca, to między wierszami można odczuć to, jak wpłynęła ona na losy tamtej Europy. Właśnie te historyczno-dworskie fragmenty i rozdziały są moimi ulubionymi częściami książki. Redmond Barry również jest ciekawy i z pewnością jego postać jest najbardziej wyrazistym punktem książki. Muszę jednak powiedzieć wprost – nie jest to bohater, którego da się polubić, zwłaszcza po przeczytaniu całości. Barry jest ogromnym mitomanem, wszystko co przeżył wyolbrzymia, a umniejsza wszystkiemu, czego doświadczyli inni. Ponadto to bawidamek, hulaka, szuler i hazardzista, którego działania zawsze są obliczone tylko na to, by mógł osiągnąć swój cel i zbić fortunę, w ten czy inny sposób. I o ile na początku ten obraz może tak nie razić, bo Barry ma piętnaście lat i czas, żeby dorosnąć, tak w późniejszych rozdziałach książki wiadomo już, że nie zmieni on swego zachowania i że żadne wydarzenie, nawet to najbardziej przejmujące, nie jest w stanie go nawrócić; pod sam koniec książki zaś wychodzi z niego naprawdę podły człowiek. Ma w sobie jednak ogromne pokłady charyzmy i, co więcej, wie jak z nich korzystać, dzięki czemu pnie się po drabinie społecznej i, przynajmniej początkowo, zaskarbia sobie sympatię wpływowych osób. Nie jest to typowy bohater powieści i wyobrażam sobie, że większość czytelników może być nim zawiedzona, ale ja, chociaż go nie polubiłam, jestem miło zaskoczona taką odmianą. Jest bardzo podobny do innej bohaterki wykreowanej przez Thackeray’a, Becky Sharp, chociaż z tej dwójki to Becky wolę bardziej. To moja druga powieść tego autora i chyba jak na razie ostatnia, bo o ile bardzo podobają mi się jego pomysły, o tyle zawsze po skończeniu jego książek jestem zmęczona ich czytaniem. Ale kto wie, może kiedyś jeszcze po jakąś sięgnę.

Niesamowita, rozbudowana historia, utkana na wątku przyjaźni, a zwierająca wszystko, co dobry, wiktoriański kryminał powinien posiadać: tajemnicę, przepowiednię, wiarę w przesąd, proroczy sen, przestrogę, zbrodnie i intrygi, zawiłe losy bohaterów. Jestem fanką stylu Collinsa, potrafi czytelnika zaabsorbować skomplikowaną historią losów bohaterów, umiejętnie gmatwając wątki i przeplatając przeszłość bohaterów z teraźniejszością. Dość skrupulatnie i dokładnie budując też portret psychologiczny postaci: ich pożądliwości i słabości, cierpienia i pragnienia. Idealna książka na jesienne wieczory i wyzwanie w stylu Victober, czyli Wiktoriański Październik. "Kobieta w bieli" pozostaje moją ulubioną powieścią autora, ale "Armadale" (czy raczej XIX-wieczny polski tytuł "Siła przeznaczenia") jest zaledwie półkę niżej. Polecam wydanie z XIX wieku, bo, jak zauważyłam, wielu czytelników jest przekonanych, że tłumaczenie z 2016. r. jest pierwszym polskim przekładem, czego dają wyraz w swoich opiniach. Ja jestem zwolenniczką starych tłumaczeń, oddających język i klimat czasów, w których powieść powstała.

Autorka, Jadwiga Łuszczewska ( 1834 - 1908 ) poetka i powieściopisarka okresu romantyzmu. Wychowana w rodzinie o tradycjach patriotycznych, jej matka była wnuczką E. Żółtowskiego generała w armii Napoleona I. Po powstaniu styczniowym towarzyszyła swojemu ojcu na zesłaniu. W krakowskich Łagiewnikach znajduje się ulica nazwana jej literackim pseudonimem. W swoich utworach postawiła sobie za cel opisywanie dziejów ojczystych. Niestety, uznania wśród krytyków nie zyskały. Popularność przyniosła jej rekomendowana książka !!! Współcześnie całkowicie zapomniana !!! Szkoda. Może czas to zmienić ??? Książkę POLECAM !!!

Do książki podchodziłam z pewną dozą ostrożności z powodu licznych niepochlebnych ocen. Czekało mnie jednak przyjemne rozczarowanie. Motyw polowań owszem, dominuje. Mogłoby się to wydawać sporym minusem, szczególnie dla kogoś, kto nie ma do myślistwa pozytywnego stosunku. Tym bardziej cieszył fakt, że historia bardzo mnie wciągnęła i pozwoliła przyjrzeć się nieco niezrozumiałej dla mnie dotąd sferze, poznać motywy łowczych, zwyczaje, przebieg obławy, uczucia temu towarzyszące itp. Wątek romantyczny wydał mi się również żywy i ciekawie przedstawiony. Prawdziwy dramat okraszony pięknym językiem, do którego stale zagląda natura- bez wątpienia wielka miłość głównych bohaterów. Oprócz powyższych, wątki, które mnie najbardziej ujęły to m.in.: - wyprawa na polowanie łódką Michała z wikarym, ich kompletnie inne poglądy, które paradoksalnie zbliżały ich do siebie - las 'komentujący' przebieg romansu Michała i Warszulki - pożegnanie na górce w jesiennej aurze - poboczny wątek miłosny Stacha, również z chłopką - mimo oczywistego uwielbienia Michała do polowań od czasu do czasu wkradała się także krytyka - zakończenie, w którym w dość poetycki sposób zostaje podsumowana podjęta przez Michała decyzja Oczywiście nie jest to książka o wartkiej, wciskającej w fotel akcji. Dla mnie jednak była ineteresującą, subtelną podróżą w czasie, przestrzeni, wśród ludzi z zupełnie innej epoki i o zgoła innym nastawieniu do życia. Polecam.

Fantastyczna opowieść. Autor pisze prostymi zdaniami, bez ozdobników, długich opisów i rozwlekłej akcji. A jednak, wszystko jest całkiem jasne dla czytelnika: motywacje, działania postaci i wydarzenia klarowne po kilku prostych zdaniach. Tymi samymi narzędziami bezopisowo wyczarowuje atmosferę miejsc i zdarzeń tak, że można poczuć się jakby się tam było, czuło wiatr morski i uczestniczyło w bankiecie króla Norwegii. Autor jest cudotwórcą prawie jak dla mnie. Sama historia prosta, ale bardzo ciekawa: życie Ranalda Sigmundsona z Orkadów na tle północnej Europy (Szkocja, Orkady, Islandia, Grenlandia, Irlandia, Norwegia no i epizod z tytułową Winlandią). Mankamentów w zasadzie brak. Może tylko mało Winlandii w Winlandii jeśli ktoś nastawił się na więcej. Co do polskiego tłumaczenia nie wypowiadam się, bo czytałem w oryginale. Polecam jak naserdeczniej. Ja do George'a Mackaya Browna na pewno wrócę po więcej.

Dla mnie to najlepsza z dotychczas czytanych powieści Waltera Scotta. Nie tyle pod względem wartości akcji czy rysów postaci, ale tego, z czego ten typ powieści historycznej słynął - nastrojowości i siły oddziaływania poetyckiego. Opisy realiów zamkowych, wiejskich zagród i gospód, niełatwego życia, szkockiej przyrody i szkockiej dzikości to coś, na co nie sposób nie zwrócić uwagi. Tego szukam w literaturze pięknej.