Przedmurze

Zbiór opowiadań, który ma świetne pomysły i bardzo przeciętne wykonanie. Tak bardzo jak podoba mi się koncepcja na każdą kolejną opowieść, tak nie mogę zdzierżyć niektórych manieryzmów pisarskich. I po przeczytaniu kilku pozycji z Powergraphu zaczynam podejrzewać, że jest tam dużo wpływu redaktorskiego i nie jest to dobry wpływ. Podobne manieryzmy były i u Cetnarowskiego, i u Raka którego zresztą nie mogę skończyć przez ten męczący wpływ meandrującego języka, porównań które nie są porównaniami i nic nie opisują i tym podobnych. Ale same pomysły dobre i stąd wysoka ocena. Jeżeli kogoś nie zmęczy język to polecam. Chciałbym lubić ten zbiór opowiadań równie bardzo jak autora, z którym kontakt polecam jeżeli ktoś go złapie na jakimś konwencie albo spotkaniu autorskim. Niestety jest kolejnym po Cetnarowskim przykładem kogoś kogo próbuje się wtłoczyć w buty drugiego Dukaja, zamiast pozwolić być pierwszym sobą.

"Kroki w nieznane" to almanach fantastyki, a nie tradycyjnie pojetej Fantastyki Naukowej (Science Fiction, SF). To bardzo wazne rozroznienie, bo prawdziwej fikcji naukowej jest w tym zbiorze malo. Nawet te opowiadania, czy nowelle, ktore na sile mozna uznac za SF sa bardzo nieortodoksyjne. Chocby "Otworz oczy", to teoretycznie space opera, lecz jest to nowela tak impresjonistyczna, ze praktycznie byla dla mnie niezrozumiala. Ponad przecietnosc wybijaja sie opowiadania Ursuli Le Guin oraz niezawodnego Neila Gaimana. W szczegolnosci ten ostatni nie zawodzi, ale znow nie jest to prawdziwe SF. Perelka jest zamykajaca nowella “Kochanek doskonaly” Simmonsa. Bardzo naturalistyczny opis okopowej wojny na froncie zachodnym pierwszej wojny swiatowej, lecz jedynym apektem fantazji, sa halucynacje glownego bohatera. Moim zdaniem rocznik 2012 jest nieudany. Redaktor powinien na przyszlosc zawezic zainteresowania i pozostac w glownym nurcie gatunku.

Maciej Parowski był zapewne dumny z sukcesu polskich fantastów, do którego przyczynił się w niemałym przecież stopniu jako redaktor działu prozy polskiej w „Fantastyce” i „Nowej Fantastyce”. Powyższa antologia zbiera najlepsze jego zdaniem teksty z kilku burzliwych lat tego miesięcznika. Obok muszek-jednodniówek znajdą się i dzisiejsi giganci polskiej literatury fantastycznej (Dukaj, Białołęcka) oraz sporo innych, dobrze znanych i częściowo nadal aktywnych autorów. Wybór tekstów jest oczywiście subiektywny, ale tematycznie i stylistycznie na tyle zróżnicowany, aby zadowolić wszelakie upodobania czytelników. Brakuje jedynie horroru, który być może nie miał jeszcze dobrej bazy autorskiej w Polsce lat 90-tych. Natomiast dla fanów fantastyki religijnej znajdzie się tutaj sporo tekstów – od antyklerykalizmu Dukaja („Złota Galera”), poprzez gigantomanię Grzegorza Janusza („Panzerfaust”), emocjonalne podejście do Boga u obcych (?) ras Lechocińskiego („Łzy Boga”) do wiary traktowanej bardzo na serio u Soboty („Głos Boga”). Humor bywa tu często rubaszny, ale jego „wykwity” mają czasami dosyć dobry poziom: Starzejący się punkowiec w genialnej „Strefie Kaszlu” Stępniewskiego, księgowy jako ten największy magik naszych czasów u Skutnika („Księgowy i prestidigatorzy”), archaniołowie-korposzczurki u Dukaja czy nawet sprzątaczka pokładowa na statku kosmicznym u Zimniaka (tytułowe „ Miłosne dotknięcie Nowego Wieku”) - to tylko kilka przykładów. Fanowie klasycznej fantasy nie będą pewnikiem ukontentowani, bo „Tkacz iluzji” (aczkolwiek świetny) to jedyny tekst tego rodzaju w tym zbiorze. Ta antologia to solidne podsumowanie ciągłych poszukiwań Parowskiego. Należy jednak pamiętać, że w latach 90-tych istniała już bardzo aktywna konkurencja („Fenix” et consortes).

Długo czekała na mnie ta pozycja, ostro kiczowata okładka jakoś nie zachęcała. Opowiadania pochłaniało się szybko, kilka z nich było naprawdę dobrej jakości, a czasami pozostawał niesmak, ze taki fajny koncept nie został rozwinięty w powieść (zresztą chyba z tego powodu nie jestem fanka opowiadań). Jak ktoś już wspomniał tutaj wcześniej, dwa ostatnie opowiadania najmocniej ukazują okrucieństwo reżimu i sa o wiele mniej lekkie i przyjemne w odbiorze.

Uwielbiam takie antologię, niestety jeden w nich problem, że kiedy masz na koncie przeczytanych ich dużo to często się powtarzają opowiadania. Tutaj trzy teksty były już w Krokach w nieznane, oczywiście tych starych, te nowe to głównie fantazy, więc się już dla mnie nie nadają do czytania. Tak poza tym wszystko super, opowiadania bardzo dobre, myślę, że każdy fan sf będzie bardzo zadowolony.

Wszystko co zaczyna się od „The Best...” staram się łukiem szerokim omijać z dwóch, w zasadzie, powodów: ktoś za mnie zdecydował, a drugi to to, że często tego typu publikacje są odcinaniem kuponów jedynie. No, ale nie przy „Słoniach...”. Dziewięć opowiadań i kolejne pięć zamknięte w jednym uniwersum. I łatwo nie jest, a nawet trudno. Resnick daje czternaście powodów do tego, żeby nie być obojętnym, zmuszając do zajęcia stanowiska, a co najmniej do osądu jakiegoś. Choć szafuje czasem i technologią, to bardziej są to opowiadania socjologiczne niż czyste SF, a człowiek nie wypada w nich najlepiej. Bądźmy szczerzy: wypada źle. U Resnicka ludzkie wady są konsekwencją ludzkich zalet. Chęć poznania, ciekawość, kreatywność niesie za sobą próżność, butę i permanentny brak szacunku dla wszystkiego co człowiekiem nie jest (najlepiej białym). Do tego genetycznie zakodowany imperatyw niszczenia i dominacji nawet w dziedzinach, w których dominacji nikt nie wymaga i wreszcie bezrefleksyjność. I choć cały zbiór jest tworem doskonałym, to znalazło się w nim miejsce na opowiadania wybitne i wstrząsające zarazem: „Łowy...” to przykład niekorzystnego zbiegu okoliczności i błędnych – rutynowych zachowań, które doprowadzają do śmierci Snarka. I choć nic nie usprawiedliwia ludzi, przecież wybrali się na zabawę w zabijanie, to jednak pewną rekompensatą jest decyzja Daniela Bellmana, żeby choć po części naprawić zło jakie wyrządzili. „Barnaba...” to kolejne opowiadanie bez happy endu. Naukowiec, która bawi się w boga, a kiedy zabawa ją „znudzi” wyrzuca zabawkę. To jedna z wyraźniejszych sprzeczności w ludzkiej naturze: z jednej strony twórczy, kreatywny umysł, z drugiej całkowity brak empatii i bezrefleksyjność. „Podróże z moimi kotami” - niezwykle smutne i niezwykle optymistyczne. Opowiadanie oszczędne warsztatowo, ale pięknie skonstruowane. „Czerwona kaplica” to ciekawostka sama w sobie. Resnick stworzył przyzwoity thriller, czy kryminał, porywając się na temat skrajne wyeksploatowany. Ale wyszło zgrabnie. „Kirinyaga” to osobny temat do zachwytów. Utopijna wizja powrotu społeczeństwa pierwotnego. Społeczeństwa, któremu obcy jest konsumpcjonizm, dominacja. Plemię Kikuju jest „dowodzone” przez szamana Koribo, to człowiek wykształcony, któremu obrzydł świat współczesny. Jego umysł owładnęła idea życia w zgodzie z naturą i tradycją sprzed tysięcy lat, bez wszelakich zdobyczy techniki i ingerencji z zewnątrz. Ta idea przybiera pewne znamiona szaleństwa, a sam Koribo jest na swój sposób hipokrytą (posiłkującym się komputerem do „czarowania” pogody) a nawet socjopatą. Jego ślepia wiara w słuszność tego co robi doprowadza do śmierci Kamari („Gdybym dotknęła nieba”), młodej dziewczyny, która miała szansę zostać kimś wybitnym dla siebie, dla plemienia, a może i dla świata. Szaman z tego cyklu to jedna z bardziej przemyślanych i złożonych postaci jakie pojawiły się w literaturze SF. Z jednej strony dźwiga odpowiedzialność za przyszłość plemienia, ponosząc wszelkie moralne konsekwencje swoich działań. Jest oddany bezgranicznie idei i nieugięty w drodze do doskonałości. Z drugiej jest próżny i oczarowany swoją władzą. Jego walka o zachowanie pozycji każe wątpić w szlachetność jego wcześniejszych poczynań. Do ostatnich kart cyklu trudno powiedzieć czy Koribo miał „wizję”, czy przyzwyczaił się do bycia bogiem. Summa summarum: 450 stron wybitnej literatury, od tragicznych „Łowów na Snakra” i „Gdybym dotknęła nieba” poprzez przewrotnie zabawne „Słonie na Neptunie” skończywszy na „Podróżach z moimi kotami”, które są pewnym światełkiem w tunelu. I nie ma znaczenia, że to blade światełko albo tunel cholernie długi. Książka do której wracać można wielokrotnie.

Opinia do własnych celów. Szalenie trudna do oceny książka.... Do celów oceny podzielmy ją na 3 części Część 1 - do śmierci Speedo fenomenalna, gęsty gruby klimat, logiczna fabuła, czuć apokalipsę i rozpacz 10/10 Część 2 -interrlludium baza na Marsie ( całkiem obiecujące, urwane) a potem przesłuchanie Ravanguarda ( podwójny fantos robił robotę) 8/10 Część 3 druga apokalipisa, ale jakaś nie za straszna, napięcie gdzieś opadło, fabuła straciła na jakości, a bohaterowie porozpadali się w jakiś nieprzekonujący sposób (zwłaszcza Harry), finałowa konfrontacja totalnie bez pomysłu 6/10 Niemniej nawet trzecia nie pozostawiała jakiegoś niesmaku. Całość miało po prostu wady charakterystyczne dla Phillipa Dicka. Mistycyzm i zagmatwanie które przy końcu przygniata autora (moje odczucie do "prawda półostateczna" pasujące także tu). Szkoda że nie zakończono całości po Speedo, byłoby arcydzieło. Fajnie napisane ostatnie zdanie książki, zamykające klamerką całą opowieść.

Totalna petarda! Jeśli jesteś fanem hard sf to to jest must have! Opowiadania są tak bardzo niesamowite, oddają możliwe wydarzenia 3001roku. Antologia jest spójną w swoim postrzeganiu roku 3001. Wszystko tu jest dziwaczne i absurdalne przesiąknięte do szpiku litery tym co nieodgadnione, tym czego nawet nie jesteśmy w stanie sobie nawet wyobrazić, co przeraża i fascynuje, dała bym wiele, żeby tam być, żeby móc to poczuć... Oprócz samej atmosfery, tematów i pomysłów temu antologii wisienką na torcie jest dobór pisarzy, każdy z nich to perełka, każdy jest znany i ceniony dla każdego fana sf. Nie rozumiem czemu antologia ma tak niskie noty bo jest cudowna. Mega polecam, to totalny obowiązkowy punkt dla każdego szanującego cie schować. Nie zawiedziecie się ta antologia to prawdziwa gwiazda w odmętach czarnego jak noc kosmosu.

„Vivo” Istvana Vizvary to fascynująca powieść science-fiction, eksplorująca granice rzeczywistości i światów wirtualnych. Książka łączy elementy grozy, erotyki i baśni, tworząc mozaikę nieoczekiwanych wydarzeń. Dawno nie słuchałam książki, która ocierała się jednocześnie o opary lekkiego absurdu :) Historia zaczyna się od dramatycznego upadku Alskoppa, potężnego króla smoków z Drumloftu, który ląduje na londyńskiej Tottenham Court Road -jego śmierć uruchamia chaos łączący świat realny z wirtualnymi rzeczywistościami. Jego wątroba staje się siedliskiem mściwej duszy, napędzając dalsze wydarzenia, w których bohaterowie jak skromna krawcowa Liza Trommer (odwiedzana przez zmarłego ojca uciekiniera z wirtualnego świata Forever), psychiatra-hochsztapler Alfred Ulver czy John Lennon (w wersji 120-letniej, tworzący piosenki dla zakochanej w nim kobiety) przenoszą się między poziomami światów. Postacie umierają i odradzają się niczym we śnie, doznając fizycznych przemian, a ich losy splatają się w groteskowy finał, gdzie efekt motyla pokazuje kruchość rzeczywistości. Powieść pyta o realność wielości światów, tożsamość i odpowiedzialność za stworzone iluzje - tytułowe Vivo to nie tylko symulacja, ale portal do równoległych wymiarów z autonomicznymi awatarami. Styl jest fragmentaryczny, z nagłymi zmianami perspektyw, co buduje atmosferę gorączkowego snu pełnego erotyki i fatum. Fabuła wciąga nieprzewidywalnymi zwrotami i pomysłami jak ucieczki z wirtualnych zaświatów czy klonowanie gwiazd. To inteligentna, gęsta od metafor lektura dla fanów ambitnego SF, choć wymaga skupienia ze względu na nieliniowość. Książki wysłuchałam w formie audiobooka w interpretacji Artura Ziajkiewicza, który idealnie oddał nastrój fabuły. Nagraniu daję mały minus za to, że trudno niekiedy nadążyć za zwrotami akcji - brakuje oddzielenia wątków, są one kontynuowane niejako jednym ciągiem i dopiero po chwili słuchacz orientuje się, że został wrzucony w część dotyczącą innego bohatera.

To czwarta nowa edycja, ktora mialem okazje przeczytac (2011, 12, 13 i 14), i jak dotychczas najlepsza. Wszystkie opowiadania, z wyjatkiem “Przenicowany swiat”, sa znakomite. Ozdoba zbiory jest wizjonerskie opowiadanie “Palimpset” Charlsa Strossa. Podobnie jak w innych tomat nowych edycji, wybor jest roznorodny. Od klasycznego SF i fantasy, porzez przygodowe mystery, zombie horror i przerozne hybrydy miedzygatunkowe.

SF bierze na warsztat przyszłość jako dyżurny temat. Jest pewnym paradoksem, że lektura tej antologii była dla mnie wyprawą w przeszłość. Konkretnie w nastoletniość, w czasy późnej podstawówki i wczesnego liceum, kiedy kupowałem (przy korzystnych układach zawartości kieszonkowego i dostępności w kioskach) „Nową Fantastykę” i „Fenixa”, a potem już tylko „NF”, i czytałem wszystko jak leci, i poznawałem nazwiska: Bradbury, Dick, Tiptree jr., Bułyczow… Dotarło do mnie, że od tamtej pory właściwie nie czytałem fantastycznej krótkiej formy. Powieści, proszę bardzo, dużo i często. Ale opowiadania? Not so much. I tak to trwało, dopóki niefortunnym zbiegiem okoliczności wpadła mi w ręce cała kolekcja „Kroków w nieznane”, wszystkie tomy, i te PRL-owskie, i te z lat 2000. A o głównym czynniku sprawczym owego zbiegu okoliczności można już mówić tylko w czasie przeszłym. Hello past, my old friend. Na pierwszy ogień, trochę przypadkiem, poszedł tom z 2005, pierwszy po reaktywacji. I jest nieźle, choć bez wielkich odkryć. Parę opowiadań zapamiętam na dłużej. Otwierające tom „Siedemdziesiąt dwie litery” Chianga, w ciekawy sposób eksplorujące motywy okołokabalistyczne; nostalgicznie amerykańskie, space-operowe opowiadanko Doctorowa, z którym to jest mój pierwszy kontakt i chcę więcej; klimatyczny cyberpunk u Auleya i Di Filippo; wreszcie przecudownie satyryczny tekst „Turysta” Paula Parka, o podróżach w czasie. Nie zawodzą też Rosjanie: u Bułyczowa Wielki Guslar jest dziwny i zabawny jak zawsze, a opowiadanie Wasiljewa o moskiewskim metrze jest ciepłe i na wskroś rosyjskie (frustruje mnie, że wojna i na jego odbiorze odcisnęła piętno). Poza tym raz jest lepiej, raz gorzej. Taki urok antologii. Ale też miło pamiętać o tym, że nawet jeśli któreś opowiadanie okaże się niezbyt smacznym kąskiem – nie ma co rzucać całego tomu w kąt, bo może następne będzie perełką. Na minus redakcja: niektóre zdania brzmiały mi koślawo, a i literówek i kiksów interpunkcyjnych wyłowiłem sporą przygarść. 7/10 (oscylujące).

Lubię fantastykę i lubię opowiadania. Kiedy zasiadam do czytania na godzinkę, lubię mieć skończoną całość. Powieść jest trochę jakby serialem, czasem irytująco wręcz wciąga, a na koniec bywa, że rozczarowuje. Opowiadanie jest bardziej szczere. Oferuje to co oferuje od razu bez wstępów, mglistych rozwinięć i denerwujących zakończeń. Lubię opowiadania. Szkoda, że te są nierówne. Ostatnie (i dla mnie akurat najmniej ciekawe) to minipowieść. Na szczęście pozostałe są lepsze i krótsze. Lepiej starałbym się je dobierać do zbioru. Generalnie jest nieźle, ale mogłoby być lepiej.

Antologia opowiadań science fiction – Kroki w Nieznane – tom 2. Rok 2006. 1. Kilka słów wstępu: Drugi tom antologii wydaje mi się odrobinę ciekawszy od pierwszego. Króluje tutaj literatura którą ówcześnie zaliczamy do nurtu new-weird. Tematyczne zbiór jest różnorodny, są teksty które zachwycają swoją prozą, są teksty z ciekawymi pomysłami. Wobec żadnego opowiadania nie przeszedłem obojętnie chociaż wiele z tych historii jest do w miarę szybkiego zapomnienia. Niektóre miały potencjał na coś lepszego niż się okazało. Wiele tutaj interesujących metafor i wszystkie w całości przenoszą ciężar interpretacyjny na czytelnika, co uważam za dodatkowy plus. Są to z pewnością całkiem wymagające teksty. 2. Motywy przewodnie: new-weird, sztuka przez pryzmat SF, symulacje, technologia vs. człowiek. 3. Opowiadania wyróżniające się na tle innych, warte lektury (kolejność występowania w zbiorze. W nawiasie podane moje subiektywne miejsce trzech ulubionych tekstów): Jeffry Ford – Imperium Lodów (Top 3) Młody chłopiec cierpi na rzadką przypadłość zwaną synestezją. Polega to na postrzeganiu konkretnych cech świata fizycznego wszystkimi zmysłami jednocześnie. Przykładowo piosenka ma nie tylko swoje brzmienie ale również realną barwę, temperaturę, fakturę, posmak. Kolor potrafi smakować cytryną, a liczba 8 pachnie zwiędłymi kwiatami. Na kartach tej opowieści poznajemy życie Wiliama: jego proces dorastania, alienacji wśród rówieśników, wizyt u lekarzy specjalistów próbujących ustalić co mu dolega, niezrozumiały i postrzegany za wariata nawet przez własnych rodziców, w trochę późniejszym wieku studiujący muzykę klasyczną co jest dla niego fantastyczną drogą ucieczki i katalizatorem jego talentu wielopoziomowego doświadczania rzeczywistości. Pewnego dnia wizyta w lokalnej lodziarni zmienia jego życie – smak lodów kawowych ukazuje mu piękną dziewczynę. Obraz jest niesamowicie realny. Czy to halucynacja? A może połączenie między alternatywnymi światami? A może to coś znacznie bardziej istotnego w skutkach? Doskonały język Forda powołuje do życia każde zdanie tekstu, który kojarzył mi się trochę z serialem „Sense8” (i wam pewnie się też skojarzy, jeśli oglądaliście). Historia jest wciągająca, niezwykle pięknie napisana, trzymająca w napięciu do ostatniej strony i wspaniale ilustrująca to niezwykłe połączenie między muzyką a matematyką. Uwielbiam czytać opowiadania o muzyce. Mimo, iż nie znam terminologii charakterystycznej dla tej dziedziny to w jakiś sposób wyczuwam owe połączenie i pasję płynące ze słów opisujących muzykę jako matematyczno-artystyczne działo sztuki. Piękne. MUST READ. Greg Egan – Powody do zadowolenia U 12-letniego chłopca zostaje zdiagnozowany śmiertelny nowotwór mózgu, który jednocześnie wywołuje nadprodukcje leu-enkefaliny – endorfiny utrzymującej dziecko w nieprzerwanym stanie szczęśliwości . Rodzice chłopca decydują się skorzystać z nowej, eksperymentalnej terapii antyrakowej. Niestety nie wszystko przebiega zgodnie z planem… Aby zniwelować efekty uboczne potrzebny będzie kolejny unikalny zabieg neurologiczny. Z jednej strony stricte naukowa i zachwycająca na poziomie koncepcyjnym, z drugiej potrafi w świetny sposób rozłożyć pojęcia szczęścia i osobowości na malutkie kawałki. W ostatnich rozdziałach autor daje naprawdę sporo do myślenia na wielu płaszczyznach życia codziennego. MUST READ. Jeff Vandermeer – Przemiana Marina Lake’a. (Top 2) „Miasto Szaleńców i Świętych”- zbiór opowiadań i mini-powieści, których akcja rozgrywa się w fikcyjnym mieście Ambergris – jest jedną z moich absolutnie ulubionych książek z gatunku fantasy nurtu new-weird. Wspaniale było zatem powrócić po latach do tego świata dzięki powyższemu opowiadaniu. Przedstawia ono historię Martina Lake’a, który z niewyjaśnionych przyczyn „przeobraził się z malarza przyjemnych, lecz powierzchownych kolaży i akryli w twórcę olśniewających obrazów olejnych – fantastycznych i mrocznych (…) – które miały stać się kwintesencją artysty i Ambergris”. Co jest przyczyną owej transformacji? Vandermeer osiąga prawdziwa maestrię w posługiwaniu się słowem, tworzeniu klimatu, napięcia, opisie architektury miasta. Doskonały styl i wyczucie tempa dostarczyły mi po raz drugi ogromnej przyjemności w trakcie czytania. Historia jest niezwykle wciągająca i przejmująca, a między czytelnikiem i światem tworzy się trwałe połączenie na bazie immersji. Wspaniała wyobraźnia i świetny, niemal malarski sposób opisywania rzeczywistości za pomocą gry świateł i obfitości nieoczywistych detali. MUST READ dla koneserów wyjątkowo udanej prozy. Jack Womack – Audytorium W Muzeum Utraconych Dźwięków zrozumiemy historyczną i osobistą wartość tego, co ulotne i stanowiące tło, a zarazem będące nierozłączną częścią naszego istnienia. Bardzo ciekawe, takie „nie-wprost”, dające duże pola do interpretacji. David Marusek – Album Ślubny (Top 1) Połączenie odcinka Black Mirror „White Christmas” i serialu Severance. Ludzie zapisują wspomnienia swoich wyjątkowych chwil tworząc sztuczne osobowości samego siebie zamykane w symulakrum – cybernetycznych rozszerzonych rzeczywistościach. A to tylko wierzchołek góry lodowej tej niesamowicie interesującej, wielowątkowej, niezwykle oryginalnie zaprezentowanej historii pełnej rozmachu i wyobraźni. Zdecydowanie pozycja nr 1 i MUST READ! Lucy Sussex – Absolutna nieokreśloność W futurystycznej symulacji komputerowej badacze analizują aspekt rzeczywistego udziału Wernera Heisenberga w pracach nad stworzeniem bomby atomowej dla III Rzeszy. Istnieje bowiem teoria głosząca, iż Heisenberg starał się hamować rozwój prac nad tą technologią i do tego samego miał nakłaniać swojego kolegę po fachu, Nielsa Bohra, który w późniejszych latach pracował dla Amerykanów przy projekcie Manhattan. Opowiadanie zachęciło mnie do poszukiwania informacji na ten temat, więc daję mu wielki plus za zaszczepienie u mnie bakcyla ciekawości. Ted Chiang – Co z nami będzie Jedne z moich ulubionych, 3-stronicowych opowiadań, obok „Jajka” Andy’ego Weira. To opowiada o urządzeniu – przewidywarce - które udowadnia brak istnienia wolnej woli. Gdy pierwszy raz czytałem ten utwór myślałem o nim bardzo długo i do dziś uważam, że siła tego utwory leży w prostym i bezpardonowym (bezlitosnym) przedstawieniu zagadnienia, które wali czytelnika po łbie taką niedającą się porzucić myślą, że bez świadomości wolnej woli nie bylibyśmy w stanie normalnie funkcjonować. 4. Kilka słów o paru pozostałych opowiadaniach. Na pewno warto pozytywnie wyróżnić również „Wody Meriba” Tony’ego Ballantyne. Mroczne i wciągające, coś w stylu „Rozgwiazdy” Wattsa, ale ostatecznie trochę zbyt odjechane jak na mój gust, ponadto polemizowałbym nad wnioskami, do jakich autor dochodzi w zakończeniu. Metaforyczność przekazu nadaje utworowi bardzo intelektualny charakter dzięki czemu czytało się z miłym zainteresowaniem. / Kompletne nie rozumiem zachwytów nad „I odjechal rycerz mój…” rosyjskiego duetu pisarzy. Pomysł był ciekawy, początek zachęcający, ale ostatecznie opowiadanie chyba nie spełniło moich wysokich oczekiwań. Plot twist wydawał mi się przewidywalny, a świat przedstawiony nie zostaje przed nami skonkretyzowany pod koniec opowieści. Nie wiemy czy to się dzieje na Ziemi i co w ogóle stało się tutaj w przeszłości ani czego dokładnie poszukiwał ów rycerz. Wiele elementów świata przedstawionego nie znajduje żadnego rozwinięcia i struktura całości jest dosyć mało zaawansowana – od jednego do drugiego nie powiązanego ze sobą wydarzenia które nijak się mają do zakończenia. Ot taka garstka historyjek, które z czasem wydają się wtórne i nie przynoszą objawienia w kontekście pytań „po co? Gdzie? Dlaczego?”. Zawiodłem się.

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może kojarzyć się z "Modyfikowanym węglem". Z jednej strony, autor ma bardzo dobry styl pisania, z drugiej jednak - pod względem fabularnym książka idealna nie jest - akcja, mimo przeskoków i zwrotów, jest w sumie dość prosta i jednak, jak na mój gust, trochę zbyt "strzelankowa". W warstwie rozważań, książka pozostawia czytelnika z istotnymi pytaniami: "czym jest człowiek i czy jest taki moment na drodze transhumanizmu, kiedy istota ludzka przestaje już być człowiekiem?", a ogólniej: "dokąd zmierzamy jako ludzkość?". Pytań nasuwających się po lekturze "Holocaustu F" jest zresztą dużo więcej, przy czym autor nie narzuca swoich odpowiedzi, tylko znalezienie ich pozostawia czytelnikowi, co jest kolejnym atutem powieści. Książka zdecydowanie nie należy do lekkich i przyjemnych, ale z pewnością jest warta przeczytania.

Jak to bywa w antologiach - opowiadania bardzo zróżnicowane, lepsze i gorsze, kwestia gustu. Ja sięgnąłem po nią przedewszystkim dlatego, że zawiera opowiadania moich dwóch topowych pisarzy, czyli Grega Egana z opowiadaniem "Luminous" oraz Alastaira Reynoldsa z "Beyond The Aquila Rift" - te drugie zekranizowane przez Netflixa, bardzo zresztą fajnie. Naturalnie pozostałe teksty też jak najbardziej zasługują na uwagę.

Mocno star trekowa, dobrze napisana, poruszająca element rozumności i granicy między "sapientami", a zwierzętami. Ciekawe retro, przyjemne, ale nie wnosi niczego nowego; zaproponowana definicja poprzez twórczość falsyfikowana jest choćby przez bobry i tamy, mrówki i mrowiska, ptaki i gniazda. Może będzie to miało znaczenie w następnych częściach - w tej niestety nie. Choć pozycję oceniam wysoko za kunszt literacki.

Jest to książka o czternastu opowiadaniach, gdzie każde zabiera nas na inną wycieczkę. W przeszłość i w przyszłość, w światy równoległe a nawet i zaświaty. W zdarzenia które się dzieją lub dziać się nie powinny a nawet w te które nigdy nie powinny się zdarzyć. Spojrzymy na Poznań inaczej, oczami wyznawców innych religii i poglądów . Opowiadania zostały napisane na wysokim poziomie lecz nie ukrywam, że w niektórych poniekąd się gubiłam i nie wiedziałam o co chodzi, bo każdy autor jak wiadomo ma swój styl pisania, i starał się pokazać swoje wizje dotyczące właśnie Antymiasta, jego bohaterów oraz antybohaterów. Światy które zostały stworzone przez pisarzy stanowią kompletne uniwersum, gdzie lęk przeplata się z nadzieją, śmiech ze strachem czy groza z ironią. Treść uzupełniają grafiki, które są fenomenalne i rozpoczynają każde nowe opowiadanie. Lecz szkoda że są czarno białe, ponieważ uważam, że gdyby dodać im kolorów byłyby ciekawsze, i pobudzałyby nasza wyobraźnię bardziej. Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomiejskieposnania ❤

Książka wciąga nas w okrutną i przerażająco krwawą alternatywną historię Ameryki Południowej. Autor zbudował bardzo plastycznie skomplikowany świat, w którym biali najeźdźcy nie zdobyli nowego świata, lecz zostali zmieceni z powierzchni ziemi przez tajemniczą klątwę. Klątwa zdziesiątkowała również Azteków, a na ruinach ich świata powstały nowe, walczące ze sobą potęgi. Nie jest to na pewno pozycja na szybkie przeczytanie i zapomnienie.

Klasyczny Przewodas, czyli zwariowana fabuła ze sporą dawką seksu i dość przedmiotowego traktowania kobiet. Czyta się to zaskakująco gładko i przez większość czasu z - nieco niezdrowym - zainteresowaniem (podróże astralne możliwe dzięki grzybkom i innym wspomagaczom, telepatia, a do kompletu demony związane paktem z szeregiem osób), pod koniec jednak fabuła traci tempo i lekko się rozłazi. Finał zaś jest ciapnięty na szybko, z pominięciem jakiejkolwiek kulminacji, przez co zamykając książkę czuje się pewien niedosyt, żeby nie rzec - rozczarowanie. Ogólnie jednak jest to czytadełko lekkie i na tyle zwariowane, że potrafi nieco poprawić humor.