Przeczywistość

Od dłuższego czasu bo chyba prawie od roku nosiłam się z zamiarem przeczytania „Alazzy” czyli debiutu literackiego Pana Cezarego Czyżewskiego, no i w końcu pozycja doczekała się aby ściągnąć ją z mojej „półeczki wstydu”. Intrygujący tytuł, okładka dająca do myślenia o tym co mieści się poza nią. Nie powiem, żebym bez przyczyny odgradzała się od niej tak długo. Początek dla mnie był mało frapujący i słowa układały się dla mnie w taki jakiś mało zachęcający styl pisarski. Fabuła powieści zaczyna się całkiem zwyczajnie. Fizyk, Tadeusz Siekierski, wykładający na bydgoskiej Uczelni właśnie dostał „kosza” od swojej dziewczyny. Jednak znajomy policjant, Piotr Kownacki, który pracuje w wydziale dochodzeniowym Komendy Wojewódzkiej policji nie pozwala się mu użalać nad sobą i proponuje zatrudnienie w formie konsultanta przy morderstwie, które utknęło w martwym punkcie. W pentagramie, który został wymalowany na podłodze, zostały ułożone zwłoki w dosyć dziwny sposób. Brak jakichkolwiek śladów nie napawa optymizmem a Komendant boi się „wizyty” CBŚ. Tadeusz w pewnym momencie postanawia odwiedzić swojego znajomego leśniczego, który zna się na tajemnych znakach i magii. Fizyk, mocno stąpający po ziemi przekona się, że jednak istnieją siły inne, których nie można w racjonalny, naukowy sposób wyjaśnić. Moce, które odnajdzie w bydgoskich bunkrach przejdą jego najśmielsze oczekiwania. Będą miały formę cielesną i nosiły imię – Alazza. I właśnie od tego momentu akcja nabiera rozpędu i powieść zaczyna wciągać czytelnika. Cezary Czyżewski napisał książkę, która jest mieszanką urban fantasy, horroru i kryminału. Taka swoista mieszanka. Jednak jak na debiut całkiem zgrabnie mu to wyszło i po mało komfortowym początku zakończenie wypadło całkiem zgrabnie jak i sam środek. Dlatego też zachęcam do nie odkładania książki na bok tylko przeczytania od deski do deski aby dopiero po przeczytaniu całości wyrobić sobie zdanie na jej temat. Dodam tylko, że właśnie zamierzam zaznajomić się z drugim tomem a to musi o czymś świadczyć. Nieprawdaż?

Bardzo ciekawy i wciągający zbiorek opowiadań. Miło widzieć znane nazwiska pośród tych mniej lub całkiem nieznanych. Lekturka przyjemna, w sam raz na jeden wieczór. Mieszanka emocji i sprzeczności, nasycona chmurką przyjemnych dreszczy. I kto by pomyślał, że zabaweczki mogą być takie... dopiszcie sobie :3 Polecam!

Horror rządzi się swoimi prawami, albo wręcz ich brakiem, jednak wciąganie w to wszystko tej osoby to niezłe przekroczenie granic XD Gdy pojawiła się jeszcze jedna postać to już śmiałam się na głos XD (Ci co czytali bardzo dobrze wiedzą o kogo chodzi) To powiedziawszy to ta książka mi się podobała. Opisy tych katastrof są świetne. To jak ten demon postępuje, że nie zabija nikogo, tylko zadaje im masę cierpienia jest zdecydowanie bardziej przerażające niż gdyby ich mordował masowo. Wolałabym dłuższe zakończenie, dowiedzieć się kto przeżył, a kto nie. Jak sobie radzą ze wszystkim. Jak inni ludzie próbują wytłumaczyć sobie co zaszło. Było tyle ciekawych postaci, o których bym chciała dowiedzieć się więcej.

Marka Zychlę poznałem w październiku ubiegłego roku w Krakowie, na Targach Książki. Niedługo później miałem okazję przeczytać książkę „Scheda gigantów”, która została wydana nakładem wydawnictwa Alegoria. W grudniu spotkaliśmy się ponownie we Wrocławiu, na kolejnych Targach Książki. W trakcie imprezy Marek podarował mi egzemplarz swojej wcześniejszej książki pt. „Wi@rus”, która z kolei wydana została nakładem wydawnictwa Dom Horroru. Akcja tej książki ma miejsce w Irlandii, w kraju, w którym na co dzień żyje autor. Głównym bohaterem jest Kris, który pochodzi z Polski. Marek połączył dwa ukochane kraje w swojej książce. Oprócz Krisa jest także Eamonn oraz pies Atos. Cała trójka walczy z pochodzącym z Zaświatów złem. Dla Krisa jest to swoista zemsta za to, co stało się niegdyś z jego córką. Jednak streścić Wiarusa jest niezmiernie trudno, gdyż z każdą stroną dzieje się co innego. Do tego dochodzi tajemniczy Antybajt, który przekazuje informacje oraz ostrzega przed zagrożeniami Sztucznej Inteligencji. Niewiadomo komu przekazuje te informacje oraz kogo ostrzega (czy nas czytelników) czy ludzi, którzy odkryją jego nagrania. Muszę się przyznać, że takiego połączenia elementów, jakie pojawiły się w tej książce nie spotkałem nigdzie indziej. Jednak tak dużo w jednej książce sprawia, że książkę czyta się nieco ciężko. Nie oznacza to, że jest ona zła. Wręcz przeciwnie jest naprawdę świetna. Wi@rus ma 291 stron, które przeczytałem w ciągu ośmiu dni i siedmiu posiedzeń, co pokazuje, że książkę czytało mi się ciężko. Rzecz jasna chciałbym Wam ją polecić, bo innej takiej książki na rynku nie znajdziecie. Ocena: 9/10 https://www.facebook.com/czytamnatronie

Miroslav Pech zabiera czytelnika w głąb ludzkiego umysłu, w którym zamieszkało szaleństwo i obłęd. Na początku poznajemy na pozór zwyczajne małżeństwo. On niespełniony pisarz. Ona matka dwumiesięcznej Sary, ciesząca się ciepłem domowego ogniska. Z czasem dostrzegamy, że coś się wypaliło, że oni zamiast tworzyć prawdziwą rodzinę odgrywają tylko społeczne role. Rodzi się pomiędzy nimi nienawiść. Są jak beznamiętne skorupy nie potrafiące kochać się nawzajem. Piękny, zimowy krajobraz. Boże Narodzenie, chatka na odludziu. W kącie pachnąca choinka migocze milionem świateł, a wokół jej pnia dumnie prezentują się kolorowe prezenty. Wystarczy jeden celny strzał prosto w głowę, kilka cichych podszeptów o niewierności i tajemnice ukrywane od lat, aby przemienić ten spokojny, świąteczny obrazek w Wigilię z piekła rodem. W tej książce nic nie jest dosłowne i jednoznaczne. Ogromna ilość niedomówień pozwala nam popuścić wodze wyobraźni. Tak naprawdę to my tworzymy tę chaotyczną historię, to my dopowiadamy resztę. Dostajemy surowy szkic pełen luk, które samy musimy zapełnić. "Mainstream" to książka oszczędna w słowa. Zdania są krótkie, a strony ubogie w treść. Czyta się ją w tempie ekspresowym. Moim zdaniem jest to horror ekstremalny dla początkujących. Mamy tutaj motyw kanibalistyczny potraktowany po macoszemu oraz rozdziały zawierające retrospekcje związane z branżą pornograficzną. Owe opisy ograniczone do minimum nie zszokowały mnie, ani nie obrzydziły dlatego, że często sięgam po o wiele mocniejsze lektury. Niemniej jednak uważam, że "Mainstream" pomimo kilku wad ma wiele zalet i warto dać tej powieści szansę.

Początkowo ta książka była dla mnie całkowitą abstrakcją. Rzekłabym nawet, że zupełną egzotyką. Nie czytałam wcześniej zbyt dużo fantastyki, ale nigdy nie spotkałam się, aby akcja przez jakikolwiek czas toczyła się w Polsce. Po prostu dla mnie Polska i fantastyka było wręcz niemożliwym. A jednak. Zaskoczeń było znacznie więcej i to tych pozytywnych. ;) ale do meritum. Poznajemy tutaj Kubę, który wraz z dziadkiem mieszka w Poznaniu. Zajmują się oni czyszczeniem i sprawdzaniem kominów. Kuba jednak postanawia się całkiem usamodzielnić. W tym wypadku, kupuje bilet do Irlandii, gdzie wraz z kolegami z liceum ma układać kostkę brukową. Nie wie jednak, że ta podróż całkowicie odmieni jego życie. Zamiast spokojnej pracy, czeka go prawdziwa walka. Będzie musiał zmierzyć się z demonami, legendami, czarami i przede wszystkim przeznaczeniem ze swoim przeznaczeniem. Ponadto wreszcie oficjalnie pozna swoją bliźniaczkę Agnieszkę zwaną Agnes, którą do tej pory widywał tylko w snach. Czy rodzeństwo zapobiegnie zagładzie ? Czy uda się wygrać walkę dobra ze złem? Jakie cechy będą potrzebne, aby móc wygrać ten nierówny pojedynek? Czy zapanuje pokój? Czy uda się odbudować cywilizację? Na te wszystkie pytania, odpowiedzi poznacie zapoznając się z tą jakże interesującą lekturą. ! ;) Początkowo byłam dość sceptycznie nastawiona. Nie mogłam się zabrać za tę lekturę. Początek również był dla mnie ciężki do przełknięcia ;) jednak im dalej posuwałam się na przód, byłam coraz bardziej zainteresowana ;) książka zaczęła mnie coraz bardziej interesować. Cały czas byłam ciekawa, co będzie dalej. Jak potoczy się ta cała historia. Co jeszcze autor dla nas przygotował. Choć rzadko czytam fantastykę, to sądzę, że to jest naprawdę bardzo dobra książka. Potrafi zainteresować czytelnika. Podoba mi się to, że wszystko jest dokładnie opisane, dlatego można doskonale wczuć się w tę lekturę. Nie są to jednak przydługie opisy, przeciwnie. Gdyby ich nie było, książka nie byłaby tak spójna. Kolejny plus to taki, że jest podział na rozdziały. Do tego krótkie, dlatego czytelnik absolutnie się nie zmęczy. Książka ma bardzo dobrą akcję. Cały czas coś się dzieje, nie ma próżni. Autor co chwilę zaskakuje nas czymś nowym, co według mnie jest absolutnie na plus. Nie jest to jednak książka dla każdego, gdyż według mnie może być dla niektórych trochę trudna w odbiorze. Ja ogromnie się cieszę, że miałam możliwość poznania tej historii oraz że mogłam zmienić nieco swoje wyobrażenia ;) jeśli lubicie legendy, silnych i odważnych bohaterów, magię, potwory i dobrą fantastykę, to ta książka jest zdecydowanie dla Was ! ;) bardzo dziękuję Wydawnictwo Alegoria za egzemplarz recenzencki i niebawem zabieram się za 2 tom "Kopiec Nimf" aby poznać dalsze losy bohaterów!! ;) dziękuję również za możliwość poznania twórczości kolejnego polskiego nieznanego mi dotąd autora! ;) Natomiast tę pozycję serdecznie Wam polecam a autorowi gratuluję tak intrygującej książki!! ;) przyznaję ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10 punktów!! ;)

Nie wszedłem w tę książkę dobrze. Początek, poza dobrą sceną erotyczną, mnie po prostu wynudził. Oczekiwałem zgodnie z informacją na okładce klasycznej powieści grozy, której zresztą do samego końca nie dostałem, ale nie znaczy to, że powieść mi się nie podobała. Widać, że autor miał pomysł na fabułę i umiejętnie stopniował grę na emocjach czytelnika. To, że żyjemy przeszłością i teraźniejszością głównego bohatera na przemian i nie możemy rozróżnić co jest fikcją, snem, a prawdą jest pomysłem nawet oryginalnym i bardzo dobrze sprawdził się w tej książce. Nad T.T. unosi się duch tajemniczości i wybujałej wyobraźni zarówno pisarza jak i głównego bohatera. To sprawia, że mimo wszystko czytamy książkę do końca i w finale nie jesteśmy rozczarowani. Niby lekki tekst, choć nieco mroczny, stawia nam pytania o sens istnienia, realność rzeczy i podmiotów oraz to czy miłość może w końcu przezwyciężyć zło. Pytania jest niejednoznaczne, jak ta powieść i sami musimy sobie na nie odpowiedzieć. Być może każdy odszuka tu swoją prawdę, a może to będą tylko głosy w naszych głowach, jak u Pawła Lupki, głównej postaci. W rezultacie pisarzowi wyszła zgrabna opowieść, trochę mroczna, mocno oniryczna i bardzo wciągająca. Wystarczająco dobra, bym zechciał sięgnąć po Pana Na Wisiołach, cykł z którego autor jest najbardziej znany. Serdecznie polecam!!! Współpraca barterowa z @takczytam.poznan

Wystarczy spojrzeć na nazwiska i książka sama się przykleja do rąk 😉 Nudna jak zawsze będę ja, bo oczywiście moim numerem jeden jest opowiadanie Tomasza Czarnego - " Zniknięcie ", które ma dla mnie wydźwięk osobisty. Brakuje na rynku takich pozycji, które poza tym, że mają być ucztą dla wyobraźni czytelnika. Pokazują jakim Ci ludzie darzą się szacunkiem, pisząc razem dla innego wielkiego ❤ Ja to kupuje i chce więcej...i mam, Bangor czeka 🤗

Antologia „W cieniu Bangor” składa się z dwudziestu pięciu opowiadań napisanych przez osiemnastu autorów, wśród których znaleźli się: Juliusz Wojciechowicz, Anna Musiałowicz, Marek Zychla, Sandra Gatt Osińska, Krzysztof Maciejewski, Flora Woźnica, Kornel Mikołajczyk, Agnieszka Osikowicz-Chwaja, Przemysław Karbowski, Barbara Mikulska, Piotr Sawicki, Joanna Pypłacz, Jacek Piekiełko, Dagmara Adwentowska, Grzegorz Kopiec, Agnieszka Kwiatkowska, Kacper Kotulak i Agnieszka Biskup. Całość poprzedzona została wstępem autorstwa Juliusza Wojciechowicza, w którym zdradza on motywy powstania książki. W zamyśle miało to być dzieło, stanowiące wyraz uznania dla literackiego geniuszu Stephena Kinga. Dlatego też znajdujące się w niej opowiadania były inspirowane lub nawiązywały do powieści amerykańskiego króla horroru m.in. „Mroczna Wieża”, „Miasteczko Salem”, „Christine”, czy „Cmentarz zwierząt”. Wśród wszystkich opowiadań najbardziej zaskoczyło mnie „Karyna” autorstwa Piotra Sawickiego. Ukazana w polskich realiach historia opętanego i żądnego krwi auta, okraszona odrobinką czarnego humoru stanowiła znakomitą rozrywkę w pochmurną niedzielę. Bardzo ciekawy i oryginalny koncept historii znalazłem w opowiadaniu „Zegarmistrzyni” autorstwa Agnieszki Kwiatkowskiej. Tragiczna historia rodziny, widziana z punktu widzenia młodej kobiety, dźwigającej na barkach problemy, jakie sprawia jej niespełna rozumu chora matka. Finał tej opowieści jest naprawdę niezwykły. Najbardziej przerażającym dla mnie opowiadaniem było „Niedopałki” autorstwa Juliusza Wojciechowicza. Historia tyle straszna, że do pewnego stopnia mogłaby wydarzyć się naprawdę. Po jej przeczytaniu utwierdziłem się w przekonaniu, że palenie tytoniu nie jest dla mnie, a gdy widzę porzucone gdzieś niedopałki, czuję coś więcej niż tylko obrzydzenie.

Sięgnęłam po książkę przez zupełny przypadek i bez znajomości opisu. Szybko okazało się, że otrzymałam nie powieść, a opowiadania i do tego z gatunku, który wydawał się nie mój. Po pierwszym opowiadaniu poczułam jednak, że warto dać temu szansę. Nie żałuję swojej decyzji! Każde z opowiadań miało swój dziwaczny klimat. Z jednej strony myślałam: co ja czytam?! A z drugiej wciągałam się w te dziwy i jednym tchem przeczytałam wszystkie opowiadania. Przede wszystkim uwielbiam styl autora i jego sposób opisywania otoczenia czy sytuacji. Dodam również, że nie jestem ogromną fanką opowiadań i mam z nimi zwykle problem, bo nie są na tyle charakterystyczne żebym zapamiętała je na dłużej. Tu jest inaczej. Przyznaję szczerze, że ze wszystkich opowiadań tylko jedno mnie nie urzekło, a pozostałe... majstersztyk! Daję 7 gwiazdek. Bez zastanowienia.

Tomasz Siwiec przyzwyczaił mnie do krwawej jatki całą serią animal horror. Dotychczas były kury, kaczki, krowa, kret i samosioły. Wataha to jednak zupełnie inny poziom. Przede wszystkim jest to grubasek w porównaniu do pozostałych. Czcionka jest mniejsza i bardziej zwarta. Myślę, że w takim wydaniu zmieściły by się bez problemu wszystkie wcześniej wspomniane. Wataha jak sama nazwa wskazuje to grupa dzików, której wkurwienie na ludzi dosięgło zenitu. Po zabiciu lochy z małymi przez miejscowych gówniarzy, główny samiec nie cofnie się przez niczym. Jako pierwszy ginie ksiądz, którego pazerność nie pozwala zrezygnować z wizyty u bogatej parafianki emerytki. Jej dom stoi na uboczu lasu, a duszpasterz po drodze udaje się do niego za potrzebą. Już nie wraca. Kolejno zwierzęta gromadnie się przemieszczają. Dostają się do supermarketu, do szpitala na porodówkę, (musicie sobie to wyobrazić) i w kalwarii w Częstochowie kończą. Tam, odbywa się droga krzyżowa na której jest kilkanaście tysięcy wiernych... Książka jest bardzo odmóżdżająca. Takie coś powinien czytać każdy kto chce odlecieć czytając. Momentami czuje się niesmak, jednak z drugiej strony jest to do granic zabawne. I tak wiem, moje poczucie humoru jest specyficzne. Nie każdy będzie się uśmiechał do trzaskających w paszczach głów, wyrywanych kończyn czy wyżeranych trzewi. Na szczęście nie zabito tutaj żadnego psa, bo to mnie zawsze wkurwia. Książkę ogromnie wam polecam.

Miasto i rzeka stoi u mnie na półce już od dłuższego czasu. Z racji tego, że postanowiłam w tym roku głównie czytać moją kolekcję to właśnie ją wylosowałam jako czwartą ze słoja 😉 Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem. Książka jest dość krótka. Ma 190 stron z posłowiem i zawiera 2 nowelki. Pierwsza to tytułowe „Miasto i rzeka” a druga „Droga zjednoczenia” Obie historie bardzo mi się podobały i ciężko powiedzieć, która jest lepsza. Początkowa opowiada o stracie syna, rozpadzie codziennego życia, zemście i bezwzględności. Główny bohater jest złą osobą, a jego dusza skazana została na potępienie. Podczas swojej pracy dostrzega jednak iskierkę nadzieji. Kolejna jest o stracie brata, obłąkańczym poszukiwaniu, eksperymentach i rozpaczy. Rozłąka sprawia, że oddalamy się od siebie ale w przypadku tragedii potrafimy się na nowo zjednoczyć. Przedstawione historie cechuje tajemniczy klimat, niepewność, delikatny dreszczyk grozy i magia. Czuć zbliżający się nieunikniony koniec. Czyta się lekko, z zaciekawieniem i bardzo szybko. Duża czcionka i przyjazny język sprawiają, że przez lekturę się wręcz płynie. Zakończenia nie pozostawiają zbyt wiele do interpretacji, co ja bardzo lubię 😉 Idealna lektura na weekendowe wieczory. Serdecznie polecam 😈

~ Dziś przychodzę do was z horrorem , nie jest to kolejna opowieść o duchach , zjawach czy wampirach … Mamy tu prastarego demona , który zostawia za sobą tylko zgliszcza , mrok i niedowierzanie. Horror ma w sobie wiele psychologicznych zagadnień , jest dosyć ciężki jeśli jesteś osobą znacznie wrażliwą nie sięgaj po nią bo możesz tego nie udźwignąć . Demon uderza w sposób bardzo zdradziecki , uzależnia , powoduje omamy , nasz główny bohater Fabian dozna czegoś nietuzinkowego od problemów z alkoholem po narkotyki do poznania matki którą odnajdzie w szpitalu psychiatrycznym… Z rozdziału na rozdział jest ciężej , kościół , mrok , wrony , uwiedziony ksiądz …. Zło nie pyta o pozwolenie , Nienazwany zbiera żniwa …. Dla fanów gatunku będzie to nie lada gratka 👌

to całkiem fajne opowiadania w industrialnym klimacie, tylko z tym horrorem jest już różnie. ale i tak bardzo mile się zaskoczyłem, bo niektóre teksty mistrzowskie, z pomysłem. zbiór trzyma poziom i nierzadko można trafić na coś niekoniecznie słabszego, ale bardziej wynaturzonego. zdecydowanie najlepiej mi weszły: wieża milczenia (o kominie, który góruje nad okolicą, której mieszkańcy wierzą, że ów komin ma w sobie jakąś tajemnicę), zerowa grawitacja (o kolesiu, który sterroryzował fabrykę w myśl praw fizyki) i chyba najlepsze - sex, drugs and industrial (o tajemniczym londynie z mnóstwem muzycznych metafor). nie mogę również pominąć - maszyny 9 - o maszynie wysysającej szczątki z cmentarnych grobów. agnieszka biskup zdecydowanie ukradła ten zbiór swoim "sex, drugs and industrial". wojciech gunia również, swoja"wieżą milczenia". polecam na odmóżdżenie, szczególnie wielbicielom industrialnych klimatów, niekoniecznie horrorów.

Książkę kupiłam kiedyś i odłożyłam na półkę ponieważ miałam inne książki do przeczytania. Nie wydaje się być tak brutalna jak czytałam inne opinie. Ogólnie mega mi się podobała. Ekstremalna, z szczegółowymi opisami, to coś co lubię. Jeśli ktoś lubi dokładne opisy to ta książka powinna zaspokoić tą potrzebę :)

Pierwsze wydanie "Ballad morderców" przegapiłem. Teraz nadrobiłem zaległości i to z jakim skutkiem! Fenomenalny zbiór opowiadań. Co prawda zawsze mówiłem, że lubię opowiadania długie, a tu początkowo mamy króciutkie teksty. Co z tego? Styl autora, dobieranie słów i ta chirurgiczna wręcz precyzja, kupiły mnie bez reszty. Momentami jest bardzo depresyjnie, duszno i ciężko, ale ta książka nie pozostawiła po sobie przykrych wrażeń. Jeśli przytłacza, to raczej wielkością literackiego talentu autora. Jestem zdumiony, że tak pisząc, Mariusz Wojteczek nie jest pisarzem obsypanym nagrodami Nike. Może przesadzam, ale to tylko mówi, jak bardzo zachwyciły mnie "Ballady morderców". Niebawem sięgnę po pozostałe książki autora. Jednocześnie żałuję, zapowiadanej przez pana Mariusza rozłąki z grozą. Autor zmierza ponoć w kierunku głównego nurtu literatury. Żałuję, ale po części rozumiem. To chyba naturalna kolej rzeczy dla utalentowanych pisarzy. Póki co cieszyć się będę "strasznymi" opowieściami Mariusza Wojteczka. "Ballady morderców i inne opowiadanie" szczerze polecam, bo to groza i literatura na najwyższym poziomie. Warto czytać!

„Mgły przeszłości” to kontynuacja akcji zapoczątkowana w tomie „Alazza”. Po przeczytaniu części pierwszej na tyle się zainteresowałam fabułą oraz zaintrygowali mnie bohaterowie, że postanowiłam sięgnąć po kontynuację. Niestety, już na wstępie nie dzieje się dobrze. Demonica Alazza nagle znika po telefonicznej rozmowie z Mariuszem Roszczakiem, pracownikiem CBŚ. Robi to na tyle efektownie, że na kilka chwil w pamięci Tadeusza i Piotra powstaje luka w pamięci i wydarzenia kilku minut przesłania mgła, której to chłopaki nie są w stanie rozgonić. A nasza bohaterka nie znika z kart książki. Ona szuka, szuka odpowiedzi na dręczące ją pytanie a poniekąd pomaga jej na nie odpowiedzieć kapłan sanktuarium znajdującego się w Aleksandrii, mówiąc „Szukaj pośród mgieł własnej przeszłości. Szukaj w kamiennym mieście...”. Piotr po zniknięciu Alazzy nie może sobie znaleźć miejsca, bo wydarzenia z tomu poprzedniego i obcowanie z demonicą zmieniły jego światopogląd. Wciąż pragnie być policjantem, jednak wolałby współpracować w jednostce Roszczaka. Za to nasz kochany fizyk zraził do siebie nieomalże wszystkich. W pierwszej kolejności Romana, który zastał swoją ukochaną leśniczówkę nieomalże zdemolowaną, czego nie może wybaczyć Siekierskiemu. Następnie poszukiwania Ali powodują, że Tadeusz zostaje zawieszony i władze uczelni muszą się gruntownie zastanowić nad dalszą jego w niej obecnością. Akcja goni akcję, czytelnik niecierpliwi się i trzyma kciuki za to aby Piotr z ferajną złapał tajemniczego Niemca a Tadzio dostaje wycisk od swojej nowej znajomej. Jesteście ciekawi kim jest ta dwójka? No ja także byłam. Niezmiernie! Podsumowując, drugą część „Alazzy” czytało mi się znacznie j lepiej niż pierwszą. Nie było momentów, które mnie męczyły. Widać, że autor nabrał już wprawy pisarskiej i prowadzi akcję dwutorowo dzięki czemu czytelnik czuje się mile połechtany. Mamy tutaj więcej odniesień do istot niebiańskich które zdobyły opisy i imiona natomiast zakończenie wprawiło mnie w konsternację przez co z niecierpliwością czekam na tom trzeci. Książka otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

Czytając „Sny umarłych” z 2019, doszedłem do wniosku, że mam zupełnie inne nastawienie do zbiorów opowiadań jednego autora (ostatnio Lema, Herlinga-Grudzińskiego, Agnieszki Hałas, Dicka, Asimova) i antologii wielu autorów. W pierwszym przypadku oczekuję, że większość opowiadań mnie przekona, zaintryguje, zagwarantuje mi świetną rozrywkę bądź pole do refleksji. W drugim bawię się w poszukiwacza skarbów — w ogóle nie przeszkadza mi fakt, że niektóre z opowieści nie trafiają w moje gusta, potrafię od czasu do czasu zarzucić któreś z opowiadań, jeśli od początku mi nie leży. Nie przejmuję się tym, bo przy takich zbiorach szukam srebra, a czasami nawet i złota. W „Snach umarłych” jest od groma autorów! Tak dużo, że musiałem sobie przypomnieć, co czytałem wcześniej — niektóre były króciutkie, inne znowuż bardzo długie. Mam chyba przesyt współczesnością i przyszłością, bo tym razem najbardziej podobały mi się opowiadania osadzone w jako takiej przeszłości, w westernie, w XIX wieku i okresie powojennym. Bardzo wrażenie zrobiło na mnie opowiadanie Bartka Orlewskiego pt. „Bezprawie na pograniczu światów”. Nie dlatego, że odznaczało się jakąś nietypową formą czy pomysłem fabularnym, nie, w tym przypadku mamy do czynienia z dość prostą fabułą, ale jakże klimatyczną! Czułem się jakbym znowu był nastolatkiem czytającym „Winnetou”, ale tym razem z dodatkiem weirdu, magii i elementów SF. Świetne były też po troszę romantyczna, po troszę posępna „Zima” i sakralno-weirdowe „Jurediwy”.

Całkiem przyjemne czytadełko, lektura na niezobowiązującym luzie. Trochę zabawne, trochę szalone perypetie niesamowitych członków rodu Telemachusów śledzi się z pogodną łatwością, mamy tu rozrywkę na przyzwoitym poziomie. Choć zazwyczaj nie lubię łączenia motywów komediowych z kryminalnymi, to tutaj jest to podane jest to zupełnie zjadliwie i nienachalnie. No a ta rozróba w zakończeniu – całkiem fajnie zamieszane, a potem wydarza się już tylko to, o co wszystkim nam chodzi... Na plus muszę jeszcze policzyć ten efekt nocebo, mroczne przeciwieństwo placebo. Autor ładnie wkomponował to w końcówkę powieści, co jest jeszcze jednym zręcznym dowcipem.

Są pisarze fabuł i pisarze nastroju. Dla tych z pierwszej grupy (Dan Brown, Lee Child, Alistair MacLean), czymś najistotniejszym wydaje się być konstruowanie intryg, intensyfikowanie wrażeń i dbałość o dowiezienie historii do satysfakcjonującego końca. Ci z drugiej grupy (Bruno Schulz, Virginia Woolf, Stefan Grabiński) stawiają na nastrój, poezję i subtelną melodykę, którą da się wysłyszeć w samym słowie. Budując ten prosty podział na prozę reaktywną i kontemplacyjną nie mam innego wyjścia, jak tylko zakwalifikować Wojciecha Gunię do tej drugiej grupy, a przynajmniej tak wynika z tego, co zaproponował w zbiorze opowiadań „Dom wszystkich snów”. A tutaj rzeczy dzieją się nienachalnie; drepczą raczej w kółko, niż zmierzają do konkretnego celu (którego w niektórych opowieściach trudno nawet szukać). To raczej scenki rodzajowe, do których z bliżej nie znanego nam powodu dostaliśmy dostęp, krótkie wyimki z życia, okraszone całym bogactwem myśli i wrażeń. Bohaterowie są raczej wyśnieni, niż wykreowani, skierowani do wewnątrz, kontemplujący siebie. Świat dookolny jest co najwyżej pretekstem do wciąż zadawanych pytań egzystencjalnych. To zaburzenie proporcji pomiędzy zewnętrzem a wewnętrzem sprawia, że i my jesteśmy raczej w głowie bohatera; w jego myślach, rozważaniach, wyobrażeniach dotyczących tego, co by było gdyby, jak to gdyby by pachniało, jaki wywierało wpływ, niż w konkrecie przygody/akcji. Teksty są spokojne, oniryczne, pełne subtelnych filozoficznych rozważań. Autor raczej wodzi nas za nos, podpuszcza, podrzuca fałszywe tropy i kto wie, może nawet i śmieje z naszej naiwności, ale nigdy nie uważa nas za głupców. Teksty stoją słowem i to jest główny atut tego zbioru. Polecam wszystkim ceniącym nieśpieszność i meandry.