Przebudzenie Aurory

„Kwarantanna” – cyberpunkowa zagadka rzeczywistości - to jedna z tych powieści science fiction, które wciągają nie tylko akcją, ale przede wszystkim intelektualnym ładunkiem. Greg Egan, znany z zamiłowania do twardej SF i spekulacji na temat natury świadomości, serwuje tu czytelnikowi futurystyczną zagadkę na pograniczu fizyki kwantowej, neurobiologii i filozofii. Akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, w świecie odizolowanym od reszty kosmosu przez tajemniczą „Bańkę” – nieprzenikalną barierę wokół Układu Słonecznego. Główny bohater, Nick Stavrianos, były policjant pracujący jako prywatny detektyw, zostaje wplątany w śledztwo, które szybko przeradza się w coś znacznie większego – intrygę na skalę całej ludzkości, a może nawet rzeczywistości jako takiej. Egan umiejętnie łączy wątki kryminalne z twardą, miejscami bardzo wymagającą nauką. „Kwarantanna” to nie lektura „do poduszki” – wymaga skupienia, ale nagradza czytelnika intrygującymi konceptami: od mechaniki kwantowej po pytania o wolną wolę i tożsamość. Pomimo skomplikowanej tematyki, powieść utrzymuje napięcie i tempo charakterystyczne dla klasycznego thrillera SF. To książka dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko rozrywki, ale też intelektualnej prowokacji. Nie każdemu przypadnie do gustu – styl Egana bywa chłodny, a dialogi oszczędne – ale ktoś ceni science fiction ambitne, filozoficzne i dalekie od banału, „Kwarantanna” z pewnością niejednego zaintryguje.

Dla mnie „Cryptonomicon” to bezlitosny test na cierpliwość i intelektualną wydolność. Stephenson nie idzie na skróty. Serwuje twardą kryptografię, złożone systemy i historię technologii, przez co większość czytelników pewnie odpadnie po pierwszych stu stronach. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki na wieczór, nawet tego nie otwieraj. Ale jeśli kręci Cię brutalny konkret i rozumienie mechanizmów od absolutnych podstaw, ta lektura wynagrodzi Ci każdą zainwestowaną godzinę.

Gdy zdobywanie energii zostaje przeniesione w głębię oceanów, korporacje decydują, aby pracowników werbować spośród osób niedostosowanych do życia w społeczeństwie. Przyczyny tego mogą być różne. Po modyfikacjach w organizmie zostają osadzeni na dnie rowów głębinowych, gdzie muszą zmierzyć się z poważnym ciśnieniem, temperaturami, własnymi demonami, a także samotnością w grupie. No i jest jeszcze Archie Toothies. Pisarze rzadko sięgają dna oceanicznego, by je wykorzystać jako scenę swych powieści. Kino ma kilka swoich, nawet i wybitnych w swoich kategoriach, przedstawicieli. Watts rzucił się na głęboką wodę, i trzeba mu przyznać, że wyszedł z tego zwycięsko. Powieść, która zaczyna się jak thriller psychologiczny z elementami wręcz politycznymi, przechodzi w klaustrofobiczny horror, gdzie groza tkwi tuż za ścianą podwodnej stacji, ewentualnie w pokoju obok. Czy też w podwodnym wulkanie. Pisząc swoją powieść Watts chyba przeczuwał, jakie strachy będą nam towarzyszyć w przyszłości. Panoszące się korporacje, kształtujące politykę. Etyczne kwestie wykorzystania ludzi w ekstremalnych warunkach. Na, nawet sztuczna inteligencja, która tutaj jednak ma trochę inne korzenie. Jasnowidz? Nie, zdecydowanie człowiek nauki, potrafiący bardzo dobrze łączyć kropki i wyciagający odpowiednie wnioski. A do tego przedstawiający wszystkie swoje pomysły w sposób w miarę zrozumiały, owszem, nieraz zmuszający do sięgnięcia po słownik, ale to jednak nie jest literatura skierowana do przeciętnego czytelnika. Za dużo tu pesymizmu oraz rezygnacji. Główni bohaterowie, czyli ryfterzy, raczej nie są materiałem do polubienia. Modyfikacje medyczne pozwalają im pływać w mrocznych głębinach, są odporni na ciśnienie, słoną wodę, temperaturę. Wybrano ich spośród wyrzutków społecznych lub przestępców. Często to była “decyzja nie do odrzucenia”. Zamknięci w sobie, aspołeczni, nieraz niebezpieczni. Ale jako pracownicy działający w specjalnych warunkach mogą być niezastąpieni. A może właśnie dlatego są łatwiejsi do wpisania w słupek potencjalnych start. Książka jest mroczna, nie tylko ze względu na miejsce akcji, klaustrofobiczna, ale zarazem intrygująca i wciągająca, jak prądy zstępujące. Watts ma niezwykłą wyobraźnię, jego wiedza umożliwia mu tworzenie światów niezwykłych, ale wiarygodnych. Warto się zanurzyć w tym świecie bez nadziei.

Książka zawiera dwa dość długie opowiadania, osadzone w uniwersum Przestrzeni Objawienia. Jak dla mnie, Diamentowe Psy o wiele lepsze, ale kolejne opowiadanie – Turkusowe Dni, to też, przynajmniej dla fanów Reynoldsa – czytelniczy must have, tym bardziej że autor skupia się w nim bardziej na spotykanych we wcześniejszych książkach istotach zwanych "Żonglerami Wzorców". Ogólnie książka stanowi bardzo dobre uzupełnienie poprzednich tomów ze świata Przestrzeni Objawienia.

Polski wydawca rozbił „Gwiazdę Pandory” na dwa tomy, a „Inwazja” to drugi z nich. Ma on wszystkie przypadłości pierwszej części, z rozwleczonymi do granic absurdu opisami na czele. Hamilton z niemal nabożną czcią celebruje każdy detal swojego – trzeba mu oddać – misternie wykreowanego świata. Autor nie przepuści żadnej okazji, by opisać fason ubrania, rysy twarzy czy zawartość talerza. Momentami to droga przez mękę, ale ma też w sobie specyficzny urok, który sprawia, że ta upierdliwość paradoksalnie staje się zaletą. Warsztatowo wszystko gra tutaj pod linijkę. Powieść łączy kilka wątków angażujących z dwadzieścia różnych stronnictw (albo pojedynczych bytów, bo taka planetarna SI to technicznie jedna osoba). Polityki jest tu od groma. Przykład? Scena, w której arystokracja kontrolująca Wspólnotę Ludzką przez dobre czterdzieści stron dzieli między sobą stołki jeszcze przed wyborami. Ot, uroki fasadowej demokracji. Hamilton czuje te gierki bezbłędnie, ale jeśli ktoś nie lubi polityki w SF, to momentami poważnie się wynudzi. Największy plus? Wspomniane światotwórstwo. Masa pomysłów, od klasyków gatunku po totalnie świeże patenty, a wszystko to spięte w jedną, spójną wizję. Do tego dochodzą wyraziści, często polaryzujący bohaterowie, obok których trudno przejść obojętnie. Cała „Ekspedycja” i jakieś 400 stron „Inwazji” to w gruncie rzeczy mozolne rozstawianie bierek na szachownicy. Ale kiedy dojeżdżamy do setnej strony przed końcem... dzieje się magia. Punkt kulminacyjny i finał to absolutna bomba, dosłownie i w przenośni. Serio, to jeden z najlepszych domykaczy, jakie czytałem – wszystko nagle wskakuje na swoje miejsce z odpowiednią dawką epickości. Trochę szkoda, że zostajemy z cliffhangerem, ale hej, to w końcu dylogia, więc przynajmniej jest pretekst, żeby od razu łapać za kontynuację.

Warta przeczytania, choć w porównaniu do pozostałych książek Reynoldsa, osadzonych w świecie Przestrzeni Objawienia według mnie trochę 'odstaje'. Dla fanów serii oczywiście pozycja obowiązkowa. Spotkamy tu kilku starych znajomych i zapoznamy się z kilkoma pobocznymi wątkami ich dotyczącymi. Gdyby główny bohater Tanner Mirabel nie był taki irytujący, to z pewnością nie raz jeszcze wróciłbym do tej książki.

Czego tu nie ma! Szczegółowe spojrzenie na amerykańską prowincję z rozwiniętym wątkiem rodzinnym. Wiarygodny i niezwykle pomysłowy wątek komputerowy i biznesowy. Karykatury pisarzy fantasy. Niegłupi wątek chiński. Akcje w stylu filmów z Jamesem Bondem. Szczegółowe do bólu opisy broni. Napisane świetnie, miejscami naprawdę błyskotliwie, z dużą dawką humoru i ciętymi dialogami. Co kto lubi, ale ja nie raz ryczałem ze śmiechu. Do tego barwne, ale nie nazbyt przerysowane postacie. Książka jest długa, co mi nie przeszkadzało – kompletnie mnie porwała i cieszę się, że nie jest krótsza. Tak naprawdę to uwielbiałem wszystkie dygresje, podśmiewanie się to z rzeczy w Ameryce, to w innych częściach świata. Końcówka nieco za bardzo odlatuje w mało wiarygodną stronę, jednak nie mam pretensji. Od początku widać, że to nie jest książka pisana śmiertelnie serio, tylko w stylu humorystyczno-awanturniczym, więc taki sposób zakończenia trzyma się konwencji. Tłumaczenie jak to u Wojciecha Szypuły bardzo dobre, w klimacie, żywym językiem (szanuję scenę z „Co tam się stało do ch*a wafla?”).

Tytuł głupi niemożebnie. Niczego tak dzisiaj nie potrzebujemy, jak optymizmu. "Ślepowidzenie" w pierwszym wydaniu kurzy się na półce od lat nieczytane, na pierwsze wydanie "Rifterów" się nie załapałem, więc jest to moje pierwsze spotkanie z Wattsem. Watts jest biologiem jakimś tam, a więc siedzi w hard science, zatem nic dziwnego, że pisze hard s-f , a ja hard s-f nie lubię z dwóch powodów. Mniej ważny, to ten, że twarde nauki mnie zupełnie nie interesują, a drugi ważniejszy, to taki, że twórczość z tego nurtu jest zazwyczaj literacko marna, ponieważ bohaterowie w takich tekstach stają się po prostu tubami do wygłaszania poglądów kosztem jakiejkolwiek literackiej wartości. Dlatego o wiele bardziej lubię nową falę oraz wszystko to, co z niej wyrosło, aniżeli opowiadania dla etatowych przykręcaczy śrubek po politechnikach. Odkrył to zresztą sam Lem, który w pewnym momencie stwierdził, że pisanie literatury przez kogoś chcącego rozpatrywać problematykę naukową mija się z celem i zajął się felietonami. Zanim jednak to zrobił, dostaliśmy "Powrót z gwiazd", którego bohater jest tak świetnie skonstruowany, że większość pisarzy głównonurtowych mogłaby ojcu współczesnej polskiej fantastyki tylko pozazdrościć. I wierz tu pisarzom. Watts nie jest wolny od tej maniery, na szczęście tylko troszeczkę. Niektóre teksty w tym zbiorku opowiadań z połowy lat 90. oraz początku nowego wieku faktycznie są płaskim wykładem pomysłów autora, ubranych w szczątkową fabułę. Na szczęście to minimum. Watts prezentuje pozytywistyczną antropologię, gdzie człowiek poddany jest ciągłej presji świata bezdusznej natury. Rządzi nami po prostu w jego wizji świata biologiczny determinizm. Szczególnie widać to w opowiadaniu "Fraktale" poruszającym problem naszej niechęci do imigrantów. Tekst dzisiaj bardziej aktualny, niż w 1995 roku, opowiada o Kanadyjczyku, który wp*erd*lił imigrantowi z Chin. Okazuje się jednak, powiada autor opowiadania, że za jego zachowanie odpowiadają proste mechanizmy biologiczne. Gdzie zatem spoczywa wina ? Kiedy liberałowie mówią o homoseksualistach "born this way" , to jest to wesołe oraz inkluzywne, ale jeśli powiedzieć tak o nacjonalistach, to ocieramy się już o herezję przeciwko liberalnemu światopoglądowi. Sam bohater natomiast jest postacią tragiczną. Rozdarty pomiędzy świadomością, że jego czyn motywowany jest naturalnie, a więc nie powinien polegać ocenie moralnej, a czysto ludzkim , etycznym odruchem winy za pobicie, próbuje jakoś zrozumieć, co zrobił. Można byłoby ten tragizm Antygony rozdartej między prawem boskim i ludzkim nieco podkręcić i pewnie tak zrobiłby np. Silverberg, ale samo pokazanie problemu jest wystarczająco ciekawe, żebym po przeczytaniu ostatniego zdania miał gęsią skórkę. Konflikt na linii determinizm - wolna wola jest w zasadzie lejtmotywem większości tych opowiadań, a przynajmniej tych w mojej opinii najciekawszych. Czy będzie to problem mężczyzny chcącego wskrzesić swoją żone przepisując do komputera jej świadomość, czy , jak w opowiadaniu "Wyspa", załogi statku kosmicznego odkrywającej myślącą istotę oplecioną wokół czerwonego karła, wszędzie będzie mniej lub bardziej uwypuklony ten sam problemat zależności naszego rozumu od naszych biologicznych uwarunkowań. I to rozdarcie, ten tragiczny w gruncie rzeczy los bohaterów, stanowi o ponadprzeciętności opowiadań Wattsa. Poza tym dostajemy również satyrę na ekologów oraz świetne opowiadanie "Cosie" , w którym wydarzenia z książki "Coś" Campbela oraz filmu Camerona ukazane są z perspektywy obcego. Na minus - opowiadania "o religii". Tutaj Watts nie mówi nic, czego nie mówiłby już Wolter. Racjonaliści będą uchachani, ale to faktycznie rzecz biorąc nudne. Ogółem jednak całość wypada ekstraordynaryjnie. Siedzą mi te teksty jeszcze w głowie i drapią, na pewno też do nich kiedyś chętnie wrócę. Zdecydowanie warto.

The pace is slow at first, as I think it should be, the character introduction is extremely bonding and emotional. From part 7 onwards is just the pure beauty of the story, I love it even more when I see my research in pure mathematics being represented In part 8. I've started the book because of Yatima, but as it progressed I began to like other characters, like Paolo. The last 3 pages are a pure mix of joy sadness and satisfaction from the path that the Yatima had taken (but I still think that relation of Yatima Paolo would be interesting). I think I've never read such a charming story in my life. I don't know what to say more, for me it's very personal. The beauty of mathematics always is and will be within me.

Zmęczyłem pierwszy tom i raczej nie zamierzam kontynuować serii. Do mniej więcej trzech czwartych książki widziałem w niej jeszcze potencjał - była nadzieja, że rozproszone, mniej i bardziej interesujące wątki ostatecznie złożą się w spójną, mocną całość. Niestety w pewnym momencie autor skręca w stronę mistyki, która nie tylko nie wynika z wcześniej ustanowionych zasad świata, ale wręcz im przeczy. Tego zabiegu nie kupuję. A szkoda, bo sam świat jest tu bezsprzecznie fascynujący i rozumiem, dlaczego autor zdecydował się rozbudować go do wielotomowej sagi. Problem polega na tym, że już w obrębie jednego tomu nagromadzono materiału wystarczającego na dwie albo trzy osobne książki. Zamiast pogłębiania i porządkowania wątków dostajemy ich nieustanne mnożenie, często bez wyraźnego kierunku. Konstrukcja świata sprawia wrażenie posklejanej z elementów, które nie do końca do siebie pasują, a ja liczyłem, że narracja będzie konsekwentnie trzymać się raz ustalonych reguł. Tymczasem tuż przed finałem zasady gry nagle się zmieniają, co podważa sens wcześniejszego budowania napięcia. Do tego dochodzą fragmenty erotyczne napisane w konwencji taniego romansu, które wyraźnie odstają od reszty i rozbijają ton opowieści. Samo zakończenie pierwszego tomu jest nagłe i pozostawia więcej frustracji niż ciekawości. Gdybym miał choć cień pewności, że całość zmierza do przemyślanego, satysfakcjonującego domknięcia, być może dałbym tej serii jeszcze szansę. Na ten moment jednak nie widzę powodu, żeby inwestować w kolejne tomy. Być może kiedyś do niej wrócę ale raczej nie w tym dziesięcioleciu.

Ostatnimi czasy czytam głównie klasykę science-fiction, ale czasem zdarza mi się sięgnąć po jakieś nowsze pozycje. To właśnie jedna z nich. Książka napisana jest w dość lekkim, a nawet nieco humorystycznym stylu, ale dzieje się w niej sporo - jest to mariaż typowego sci-fi z kryminałem-akcją, oraz domieszką prozy obyczajowej. Centrum fabuły stanowi pewien eksperyment, przeprowadzony na post-ludziach w XXVII wieku. Bieżąca akcja jest niezła, zaskakująca i angażująca, a do tego przeplatana retrospekcjami z bliższej i bardzo dalekiej przeszłości głównego bohatera. I chociaż po drodze zdarzają się pewne mielizny fabularne, to przeczytałem tę książkę z dużym zainteresowaniem. W zasadzie "Szklany dom" można podsumować jako przedstawiciela "nowej fali klasyczego sci-fi" - gdyby nie nowoczesne podejście do strony technologicznej, książka byłaby całkiem blisko prozy Dicka czy Asimova. Ogólnie - ciekawa książka, polecam.

Znakomity zbiór opowiadań. Pod względem czysto literackim może nie jest to mistrzostwo świata, ale Chiang nadrabia to z nawiązką pomysłami, fabułą i budowaniem pożywki dla przemyśleń. Wszystkie historie są bardzo ciekawe, od razu wpada się po uszy w te małe światy (może z wyjątkiem dwóch opowiadań "miniaturek", które nie dają takiej szansy). Każda z historii ma swoje drugie dno, a jeśli się nad nimi zastanowić głębiej, o czym tak naprawdę pisze Chiang, to można nawet dokopać się do trzeciego dna. Każde z opowiadań ma swój klimat, science fiction przeplata się w nich z elementami fantasy, jest nieco steampunka, a miejscami nawet czuć ducha Stanisława Lema. Książkę zdecydowanie polecam, mimo że nigdy nie byłem wielkim fanem opowiadań.

Świetna pozycja, zwłaszcza Nakręcana Dziewczyna (powieść). Wciągająca, świetnie napisana, dobra fabuła, zgrabnie skonstruowani bohaterowie itd. Jedyna wada (co mnie minimalnie irytowało) - oparcie fabuły na deficycie paliw kopalnych - przecież jeśli się głębiej zastanowić, to już dekady temu umiano je syntezować. Ale cóż, trzeba to przyjąć jako założenie.

Książka snuje futurologiczne wizje ludzkości obleczone w papierek powieści s-f. Lubię Hard SF, ale tutaj się strasznie nudziłem, nie mam nic przeciwko pojęciom naukowym w treści, ale robienie z tego encyklopedycznego festiwalu trochę mnie od tej książki odbiło. Mam wrażenie, że autor bardziej chciał pokazać swoją wizję i swoją wiedzę niż przedstawić nam ciekawą opowieść. W sensie futurologiczne wizje autora są ciekawe, ale fabuła to raczej "decelarando".

To jedno z tych sci-fi, które bardziej stawia na pomysł niż na akcję – i akurat tutaj to działa. Robert J. Sawyer bierze na warsztat temat świadomości, duszy i życia po śmierci, dorzucając do tego wątek kryminalny, który całkiem nieźle napędza fabułę. Największy plus tej książki to klimat „co by było gdyby”. Pomysł na cyfrowe kopie świadomości jest naprawdę ciekawy i daje sporo do myślenia, a całość podana jest w przystępny sposób, dzięki czemu czyta się to lekko i szybko. Nie wszystko jednak działa idealnie. Momentami czuć wiek książki – szczególnie w podejściu do technologii. Bohaterowie nie zapadają jakoś mocno w pamięć, a akcja potrafi zwolnić, kiedy autor wchodzi w dłuższe rozważania zamiast pchać fabułę do przodu. Mimo to całość wypada dobrze. To przyjemne, inteligentne sci-fi, które może nie wbija w fotel, ale zostawia z kilkoma ciekawymi przemyśleniami.

Książka post-apo napisana w kontrze do sztampowej literatury, która gloryfikuje archetyp twardziela-samotnika, gdzie upadek cywilizacji stanowi jedynie ciekawą scenografią dla jego zmagań z groźnymi mutantami czy gangami odzianych w skóry sado-maso bandytów. Doskonały przytyk dla survivalowców, którzy czekając na sądny dzień z kolekcją racji żywnościowych i amunicji nie zdają sobie sprawy, że w wypadku dnia zero ich kryjówki będą pełnić rolę zakopanych skarbów dla każdej lepiej zorganizowanej bandy. To nie celownik optyczny i góra konserw w piwnicy, a siła społeczności, instytucji i poczucie odpowiedzialności dają największą szansę na przetrwanie. Przesłanie książki jest budujące, z bohaterem jest łatwo się utożsamić. W dobrej równowadze dostajemy patos jak i komizm sytuacji kiedy kłamstwo o odrodzeniu Ameryki zamienia się w prawdę.

Nie będę powtarzał opinii aredhela, zgadzam się z każdą oceną. Mocnym elementem było opowiadanie Marka S. Huberatha ""- Wrócieeś Sneogg, wiedziaam..."" ale jestem bezkrytyczny jeżeli chodzi o jego twórczość. Pozostałe gwiazdy tego zbioru to dla mnie "Okna", "Gambit pionka" i "Jego Mars".

To naprawdę dobre SF, też dla mojej wyobraźni była to czysta przyjemność, bo mam wrażenie że przeczytałem już wszystko co warte i wydane po 1980 roku, a ta książka była dobrym powrotem do tego co miłe i przyjemne w SF: poznawanie nieznanego! To nie jest nuda jak "Spotkanie z Ramą" czy odjechane i ciężkie do wyobrażenia jak "Światło" Michael John Harrison. Mocne 9! Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Dziwna ale chciałem dobrnąć do końca. Dla mnie jednak to co zrobił King w Mrocznej wieży było pierwsza przygoda z tego typu zabiegiem, więc tutaj wypadło to średnio bo mam porównanie z czym dużo dużo lepszym Gdyby nie to bardzo ciekawy koncept i sama przygoda.

To moja druga lektura tej książki. Film jest oczywiście klasykiem mojego dzieciństwa i parę lat temu pierwszy raz przeczytałem powieść Sagana (bo w końcu kiedyś trzeba). Wtedy bardzo mi się podobała. Jako, że po 30 latach zdecydowano się na reedycję tej książki, to ciężko o lepszy powód do ponownej lektury. Ale czasem okazuje się, że może to nie być najłatwiejsze doświadczenie. Przeczytałem tych kilka słów, jakie skreśliłem 14 lat temu i raczej nie napisałem nieprawdy. Ale tym razem czytało mi się to opornie. Z kilkoma sprawami naprawdę ciężko mi się pogodzić. 1. Mocne skupienie się na konflikcie religia-nauka. Momentami czułem się jakby czytał jakieś dyskusje na internetach. A uważam je za absolutnie jałowe. Widać nic się od 1985 roku nie zmieniło. Historia finalnie próbuje oddać sprawiedliwość obu stronom tego sporu (jakby było warto zaprzątać sobie tym głowę), ale, cholera, chciałem przeczytać porywającą książkę, a nie drogę autora do wewnętrznej równowagi... 2. Wielokrotne umniejszanie ludzkości :D Wiem, że mamy wiele za uszami; wystarczy poczytać wiadomości z dowolnego dnia. Ale skąd u licha można wiedzieć, czy w ogóle da się porównać dwie cywilizacje wyrosłe z zupełnie innego gruntu? Znów finalnie Sagan stara się jakoś stonować te wszystkie "jesteśmy biednymi krewnymi, zwierzętami w zoo, robactwem, bakteriami" (zabawne, że to eskalowało wraz z lekturą), ale jakoś miałko i niezbyt przekonująco to wyszło... 3. ...bo kwestie techniczne, które miały nas odrobinę zrehabilitować są dość dyskusyjne, cienkie jak barszcz. Że niby obcy nie potrafili dostrzec tego, o czym sami nam mówią i jeszcze, co mamy zrobić żeby to odkryć? Wątek z liczbą Pi jest ciekawy, ale właściwie nie ma znaczenia. 4. W ogóle zresztą sam sygnał, to jak nam go podano na tacy i jak szybko poszło nam jego zdekodowanie, pachnie mocno startrekową naiwnością. Po prostu zwykła bajka. Sorry, no już w tamtych latach i wcześniej powstawały wizje kontaktu znacznie bardziej frapujące, a przede wszystkim nie tak... łatwe. Bo obcy tutaj właściwie nie są obcy. To swojaki z fajnymi zabawkami, rzeczywiście: bogaci sąsiedzi z miasta. Wątków osobistych nie czepiam się, mimo że wypadają dość telenowelowo. Ciekawe są opinie innych czytelników. Jednym książka podobała się, bo była naukowa i porywająca, a innych odrzucało to, że była zbyt naukowa i postacie były niezbyt sympatyczne. A do tego parę głosów o tym, że tej naukowości było za mało :D Biorąc pod uwagę moją własną zmianę stosunku do "Kontaktu", pozostaje to podsumować dość górnolotnie: na wszystko jest w życiu czas. Zapewne ktoś, kto nie styka się z SF za często, ale ma słabość do tego gatunku, może się w powieści Sagana zakochać. Ci, którzy swoje w życiu już przeczytali, mogą się czuć rozczarowani, bo jest to jednak dość cukierkowa wizja. Jedno jest pewne - nie jest to książka przygodowa, ale czuć że to już nie jest rzecz z awangardy gatunku. Na pewno warto znać, ale po lekturze odstawić na półkę "klasyka", gdzie kurzy się wiele wartościowych dzieł, do których nie bardzo ma się chęć wracać.