Potwór

W „Potworze” Nele Neuhaus po raz kolejny dostajemy to, co najlepsze w jej twórczości – mroczną atmosferę, skomplikowaną fabułę oraz precyzyjne odzwierciedlenie współczesnych problemów społecznych. W jedenastym tomie serii z komisarzami Pią Sander i Oliverem von Bodensteinem autorka odważnie podejmuje temat migracji, uprzedzeń i niesprawiedliwości, a wszystko to osnute jest wokół brutalnych zbrodni.

Historia „Potwora” rozpoczyna się od znalezienia ciała szesnastoletniej Larissy, ale warto być czujnym, bo to tylko początek mrocznego świata zbrodni wykreowanego w umyśle człowieka. Śledztwo zaś, które początkowo wydaje się proste, szybko staje się labiryntem nieoczekiwanych zwrotów i tajemnic. W międzyczasie czytelnicze napięcie potęguje DNA afgańskiego uchodźcy znalezione przy ciele pierwszej ofiary. Rosną obawy i nieufność wobec obcych. Na szczęście Neuhaus nie podąża utartymi ścieżkami. Nie działa szablonowo. Raz za razem dorzuca coś nowego. Nowe ciało. Nową tajemnicę i kolejny znak zapytania. Rozbija schematy, budując stopniowo wielowarstwową intrygę, której korzenie sięgają głębiej, niż ktokolwiek by się spodziewał. Mamy zatem kolejną śmierć i zmasakrowane ciało. Ciało mężczyzny z ranami kąsanymi, które jest kolejną zagadką. Czy te dwa morderstwa są ze sobą powiązane? A może jest ich więcej? I co tak naprawdę dzieje się w tej zamkniętej społeczności, w której nierzadko ofiara staje się katem? Odpowiedzi nie przychodzą łatwo, a każdy trop prowadzi do kolejnych tajemnic i nieoczekiwanych odkryć.

Neuhaus doskonale manipuluje emocjami czytelnika, sprawiając, że od książki trudno się oderwać. Pełna dramaturgii i napięcia fabuła stale trzyma w niepewności, a wiarygodnie nakreślone postaci – od wyczerpanej śledztwami Pii po refleksyjnego Bodensteina – wciągają w swoje wewnętrzne zmagania. To, co początkowo wydaje się rutynowym śledztwem, szybko zamienia się w głęboką analizę ciemnych stron ludzkiej natury. Autorka „Potwora” kładzie też duży nacisk na kwestie społeczne i moralne. Nie tylko opowiada o zbrodni, ale też o społecznym rozwarstwieniu, w którym uprzedzenia i wykluczenie mogą mieć tragiczne konsekwencje. Każdy podejrzany zdaje się mieć coś do ukrycia, a wątki związane z migracją i wymiarem sprawiedliwości dodają powieści głębi. Jednym z najmocniejszych punktów tej powieści jest też sposób, w jaki Neuhaus splata wątki społeczne z czysto osobistymi dramatami bohaterów. Książka przekształca się w swoisty komentarz o tym, jak potwory rodzą się nie tylko z zewnętrznych okoliczności, ale też z osobistych wyborów i zaniedbań. Autorka nie oferuje prostych odpowiedzi, a jej bohaterowie muszą zmierzyć się z trudnymi pytaniami moralnymi.

I co ważne, powieść ta nie jest standardową rozmiarowo książką. Pomimo jednak swojej objętości przekraczającej 600 stron szalenie wciąga i intryguje. Fabuła kończy się zaś prawdziwą eksplozją zaskoczeń. Zakończenie, którego nie sposób przewidzieć, sprawi, że nawet najbardziej zaprawieni w kryminałach czytelnicy będą zdumieni, jak sprytnie autorka poprowadziła ich ku nieoczekiwanemu finałowi. Ale czy można się było temu dziwić, przecież to Neuhaus.

Edyta Sztylc