Szkoła przetrwania. Kultowy poradnik survivalowy

Jedni krytykują, inni chwalą. A ja powiem tak: jeśli lubisz Amerykę, wiesz kim jest autor, znasz jego poglądy na świat, humor i kwiecistą narrację z kanału MaxTV i jednocześnie jesteś jesteś jego fanem to jest to książka dla Ciebie. Książka może wydawać się chaotyczna ale jednak taka nie jest. Stanowi dopełnienie serii telewizyjnej Maxa o tym samym tytule. Lektura książki, a następnie oglądnięcie programu stanowi naprawdę super pouczającą rozrywkę. Kolonko nie jest przy tym człowiekiem szarym. Ma wyrobiony pogląd na sprawy które umiejscawia w rzetelnym tle historycznym. Ja osobiście bardzo polecam. PS. Drugiego tak emocjonalnego i wciągającego opisu ataku na WTC nie czytałem nigdzie.

Jestem przerażona! Tkwię w stuporze bliskim paniki! Mam gonitwę i niezborność myśli! Niedawno dostałam nową kartę bankomatową z chipem, którą zlekceważyłam, wrzucając ją do szuflady, bo przecież stara z paskiem jeszcze aktualna przez jakiś rok. Nawet zdziwiłam się, dlaczego bank z takim wyprzedzeniem wymienia karty i jeszcze fantazyjny ozdobnik wtopił w plastik. A ja powinnam prezesa mojego banku za tę decyzję po rękach całować! A co to ma wspólnego z powieścią? Dużo i mnóstwo, a może i jeszcze więcej! Właśnie się z niej dowiedziałam, że posiadana przeze mnie stara karta magnetyczna nie gwarantuje bezpieczeństwa moim milionom na koncie bankowym! ŻADNEGO! System zabezpieczeń w tym miejscu jest dziurawy jak sito! Wystarczy moje jednorazowe skorzystanie z bankomatu, zapłata kartą w restauracji lub sklepie (niech żyją skimmery!), a ktoś na drugim końcu świata będzie tankował paliwo, zajadając pizzę na mój koszt! Jak to możliwe? Na to pytanie (i nie tylko!) odpowiada właśnie ta książka, napisana przez byłego hakera, a obecnie dziennikarza zajmującego się podziemnym światem przestępczości w cyberprzestrzeni. A ponieważ zdawał sobie sprawę, że dla przeciętnego dyletanta w zakresie informatyki, jakim jestem, może być on zbyt skomplikowany, ukazał go poprzez historię i „karierę” hakerską szefa cybermafii – Maxa Butlera vel Vision, znanego w sieci pod nickiem Iceman, ale i Ghost23, Generous, Digits, Aphex i Whiz. Człowieka do tego stopnia nieuchwytnego, że FBI w pewnym momencie podejrzewało go o wyłącznie wirtualne istnienie. Złodzieja, który przywłaszczył sobie 1,8 milionów "kart kredytowych z ponad tysiąca banków", kradnąc z nich 86,4 milionów dolarów. Twórcy cyberprzestrzennego forum handlowego dla carderów (złodziei kart kredytowych), gdzie można było kupić wszystko, co nielegalne – skradzione numery kart kredytowych, fałszywe prawa jazdy, historie kredytowe, zhakowane konta bankowe, karty ubezpieczenia społecznego, szablony paszportów, pieczęcie notarialne, dane osobiste klientów potrzebne złodziejom tożsamości, skimmery (czytniki kart bankomatowych), leki dostępne tylko na receptę, narkotyki, urządzenia i materiały potrzebne do produkcji fałszywych kart i czeków oraz usługi i oferty obejmujące zarówno blokowanie systemów, ich infekowanie, penetracje komputera klienta włącznie ze śledzeniem przez kamerę internetową, jak i to, co ostatnio spotkało autorkę blogu Świat książek i ja… – całkowite kasowanie stron internetowych. Wszystko oprócz pornografii dziecięcej i handlu egzotycznymi zwierzętami. A co z tym można zrobić? Można "kupować numery kart kredytowych od hakera z Moskwy i wysłać je do Szanghaju, gdzie wykorzystywano je do podrobienia kart kredytowych, by przed wizytą w centrum handlowym dokupić jeszcze fałszywe prawo jazdy od oszusta z Ukrainy" i… ŻYĆ! I wreszcie Króla Hakerów, którego ujęcie zajęło agentom specjalnym FBI do walki z cyberprzestępczością dwa lata. "Wraz z zaliczonym czasem odsiadki i przy dobrym sprawowaniu Max wyjdzie na wolność tuż po Bożym Narodzeniu w 2018 roku". To jednak nie koniec wojny! Jego miejsce zajęli inni carderzy, bardziej agresywnie nastawieni na szybki zysk, przenoszący przemoc do świata realnego, opracowujący nowe sposoby oszustw, specjalizujący się w kradzieży haseł bankowości i przeprowadzaniu przelewów bezpośrednio z konta ofiary oraz rozwijający nowy kierunek hakowania, który zapoczątkował Max – nie atak na system zabezpieczeń komputerowych, ale na najsłabsze ogniwo – klienta. Wystarczyło wysłać jedną informację na konto pocztowe o treści: "Ten mail został wysłany przez serwer Citibanku, by zweryfikować twój adres mailowy. […] Musisz zakończyć ten proces, klikając na link poniżej i wpisując w małe okienko numer twojej karty bankomatowej lub debetowej Citibanku i PIN, którego używasz w bankomatach". Albo. "Ostatnio miało miejsce wiele prób kradzieży tożsamości klientów Citibanku. […] Aby zabezpieczyć swoje konto, musisz aktualizować PIN do karty bankomatowej/debetowej Citibanku". I wpisują! I uaktualniają! Czyniąc ze swoich kont żyłę złota i pozwalając jednemu oszustowi na zarobek miliona dolarów w tydzień. Nie bez powodu banki umieszczają na swoich głównych stronach internetowych komunikaty z czerwoną czcionką. Na dzisiaj karty kredytowe z chipami są bezpieczne. Jeszcze! Co ciekawe. Amerykanie odrzucili karty z chipami "z powodu gigantycznych kosztów wymiany setek tysięcy terminali sprzedaży na nowe urządzenia". Wolą straty z tytułu oszustw „czarnych kapeluszy” grasujących w sieci. Polskie banki postawiły na bezpieczeństwo, stąd mój podziw i chęć całowania po rękach prezesa mojego banku. Jednak kradzieże milionów z kont to nie jedyny temat poruszony przez autora. To również pokazanie mrocznej strony sieci, "gdzie nie handluje się czy wymienia błyskotkami, czy pomponami, ale gdzie ludzie handlują bądź wymieniają się ludzkim życiem" pod hasłem – "Dla tych, którzy lubią grać w cieniu". To także historia rozwoju Internetu, hakowania i wojny między białymi i czarnymi kapeluszami oraz tymi ostatnimi z FBI, to także osobista, czasami beznadziejna walka osamotnionego człowieka z uzależnieniem od poczucia bezgranicznej wolności, władzy ograniczanej tylko sumieniem, niewidzialności, nieuchwytności, podążania za impulsem, możliwości nurkowania w każdy zakazany zakamarek i korytarz Internetu bez obaw o konsekwencje. Walka sumienia z nałogiem czasami kończąca się samobójstwem. Całość napisana jak dobry, trzymający w napięciu thriller z narzuconym tempem akcji, potęgowanym przez zmieniające i przenikające się sekwencje wydarzeń z realnie odczuwanym poczuciem zagrożenia i niebezpieczeństwa, atmosferą podejrzeń i nieufności, prześladującą świadomością szpiegujących konfidentów, wtyczek i „odwróconych” doprowadzającą do paranoi. Czułam adrenalinę we krwi! I to, co najważniejsze dla mnie, przeciętnego użytkownika Internetu, książka odpowiada również na pytanie – Jak się bronić? Zacznę od tego, że natychmiast idę uaktywnić nową kartę z chipem. Nad całowaniem prezesa banku jeszcze się zastanowię. naostrzuksiazki.pl

W pewnym momencie można odczuć zastój i powtarzanie tego samego innymi narzędziami. Poza tym, książka jest inspirująca. Czytelnik może jednak odnieść wrażenie, że tekst wyolbrzymia cechy bohatera, przez co on może wydawać się nienaturalny, odrealniony. Co do uwag, dziwi mnie też publikacja biografii, której nie życzy sobie osoba, o której się pisze.

Swego czasu na Discovery mogliśmy oglądać "Szkołę przetrwania", program Bear'a Gryllsa, który pokazywał w nim jak, w różnych zakątkach świata, z dala od cywilizacji, poradzić sobie i zgodnie z tytułem programu: przetrwać. Jak to zwykle bywa, razem z rosnącą falą popularności zarówno programu, jak i samego Gryllsa, rosła też fala hejtu. Najzagorzalsi przeciwnicy najpewniej nie potrafiliby przetrwać na własnej kanapie, gdyby zabrakło prądu, a o samym Gryllsie wiedzą jeszcze mniej...ale przecież to nigdy nie przeszkadzało nikomu mieszać innych z błotem. "Urodzony by przetrwać" to, pozwolę sobie na uogólnienie, wersja książkowa programu, zawierająca najważniejsze kwestie związane z przeżyciem w skrajnych warunkach i przetrwaniem do momentu nadejścia ratunku. Konkretne informacje od człowieka, który ma pełne prawo ich udzielać (polecam w tym miejscu zapoznać się choćby z krótką biografią Gryllsa). Twarda oprawa, bardzo dobre zdjęcia i ogrom informacji - a wśród nich najważniejsza: cokolwiek by Cię nie spotkało myśl pozytywnie. Niby oklepany frazes, ale zupełnie inaczej dobiera się tę radę z ust kogoś, kto ulegając wypadkowi doznaje wielokrotnego złamania kręgosłupa, znajduje w sobie siłę, aby walczyć o powrót do zdrowia, by po dwóch latach zdobyć najwyższy szczyt Świata. Książka świeta nie tylko jako poradnik survivalowy, ale także jako pozycja motywacyjna. Polecam.

Wow, jestem osobą, która dodaje opinię nt. tego reportażu po dwóch latach od poprzedniej. Książkę znalazłam przypadkiem w bibliotece osiedlowej, na regale bookcrossingowym (czy ktoś w ogóle jeszcze pamięta o takiej akcji?^^). Ciekawie było zapoznać się z narodzinami polskiego Woodstocku, kolejnymi lokalizacjami, perypetiami, zespołami, przygodami czy przeciwnościami. Ja na swój pierwszy Woodstock pojechałam bodaj w 2010 r., a historia w książce kończy się na 2009 r., więc szkoda... Teraz chętnie przeczytałabym o Woodstocku (a raczej już - Poland Rocku) z lat 2010-2024 r. I chociaż teraz nie jeżdżę już na Woodstock, to co roku odpalamy sobie z mężem transmisję live na youtubie, by posłuchać dobrej muzyki :).

Naprawdę ciekawa i napisana typowo w style Beara Gryllsa. Zaskakuje tym, że mocno koncentruje się na wczesnych etapach jego życia, ale to dobrze. Dziękuje temu można lepiej poznać, co kształtowało tego gościa. Siedem gwiazdek daję tylko dlatego, że osiem dawałem ciut mocniejszym pozycjom.

Tę książkę powinni dawać z każdym sprzedanym motocyklem - serio! Fakt, jest trochę rozwlekła i niektóre rzeczy można byłoby streścić znacznie szybciej. Nie zmienia to jednak faktu, że autor odwalił kawał dobrej roboty. W przystępny sposób tłumaczy, jak działa fizyka i dlaczego to istotne dla każdego kierującego jednośladem. Myślę, że zastosowanie się do zawartych w tej książce porad znacząco zwiększa szanse na przeżycie pierwszego sezonu na dwóch kółkach ;)

Bardzo niebezpieczna książka.... siada człowiek do niej z zamiarem przeczytania kilku rozdziałów, może kilkunastu stron, ani się obejrzy a jest w połowie książki. Wciąga, jest napisana lekkim językiem co powoduje że bardzo przyjemnie wchodzi do głowy, i zawiera bardzo cenne rady dla podróżnika, lub generalnie dla osób które nie koniecznie chcą podróżować w sposób zorganizowany przez biuro podróży. Jesli ktoś liczy na ciąg fabularny to się rozczaruje, to coś w rodzaju pamiętnika/poradnika/swobodnych zapisków z podróży, książka jest tania a jej zawartość to skarbnica wiedzy podróżniczej, warto, oj warto.

Jakis czas temu natrafiłem na tę książkę o śmiesznym tytule, który pewnie miał zwrócić uwagę potencjalnych czytelników. Autor stara się objaśnić w sposób mniej lub bardziej dowcipny, ale przystępny i dość rzetelny, fizykę różnych zjawisk życia codziennego. Większość tematów objaśnianych przez autora znajduje się standardowo w tego typu książkach, na przykład: dlaczego samolot lata albo dlaczego ocean jest niebieski. Ale na przykład pewne zjawiska związane z optyką i technologią (jak działają lampy halogenowe?) są rzadko opisywane. Warta przeczytania, choc te „dowcipne” teksty stają w ktorymś momencie dość mało śmieszne.

Autor prezentuje w tej książce temat gier wideo z dość niszowej i rzadko podejmowanej perspektywy. Nie skupia się bowiem na ich recenzowaniu, natomiast stara się je badać i rozważać jako część większej całości - innowacyjnego, interaktywnego medium, które oddziałuje na odbiorcę na mnóstwo niekonwecjonalnych i nieoczywistych sposobów. Gonciarz dzieli swoją refleksję nad grami na dwa zasadnicze nurty - pierwszy, skupiający się na ich treści (narracji, fabule, stylistyce świata, oprawie audiowizualnej), oraz drugi, który skupia się na samej już rozgrywce i mechanikach, które się na nią składają. Na przestrzeni swoich wywodów omawia takie elementy, jak zastosowanie zwrotów akcji w grach, budowanie napięcia, wykorzystanie psychologicznych mechanizmów nagradzania gracza i modyfikowania stopnia trudności, pobudzanie kreatywności odbiorcy przez emergencję itd. Omawia też mankamenty i bolączki tej cały czas nowej branży, zauważając, że często to, co naturalne i oczywiste w świecie gier, całkowicie odbiega od naszego sposobu obcowania z książkami, filmami czy serialami. Książka ma już kilkanaście lat na karku, a biorąc pod uwagę dynamikę branży gier nie dziwi fakt, że niektóre hipotezy i diagnozy Gonciarza nie sprostały próbie czasu, jak np. skupienie się na roli sieci Web 2.0 i popularnych ówcześnie blogów i forów (obecnie toczenie konstruktywnej dyskusji w internecie to rzadkość), czy też zachwyty nad platforami streamingowymi do grania typu OnLive. Mimo to serdecznie polecam ten zbiór tekstów każdemu, kto ma tendencję do patrzenia na gry uważniej, głębiej, z dozą refleksji dorównującą innym tekstom kultury. Właściwie publikacja ta stanowi wstęp i zachętę do samodzielnych badań nad grami, przypatrywaniu się ich mechanikom, fabułom, konstrukcjom designowym, które wpływają na taki, a nie inny ich odbiór przez graczy. Warto tutaj zresztą przytoczyć słowa z książki - Gonciarz podkreśla, że gra jest tworem żywym, jest rozmową między tym, co dzieje się na ekranie, a tym, co robi i odczuwa odbiorca. Warto znać się na grach i dyskutować o nich szerzej, nie ograniczając się jedynie do sztywnych ocen czy innych tępych narzędzi znanych z recenzji. Ta książka pokazuje, że warto.

Timothy White był dziennikarzem muzycznym, a przy tym jedym z największych znawców życia i twórczości Boba Marleya. "Catch a fire" to jego dzieło życia. Na potrzeby tej książki przeprowadził setki wywiadów, od dalekich krewnych muzyka z ubogiej jamajskiej wsi, poprzez całe środowisko muzyczne Kingston i okolic, po byłych pracowników policji amerykańskiej i CIA (sic!). Z benedyktyńską cierpliwością sprawdzał fakty, detale, historie. W bibliotekach studiował prace historyczne, socjologiczne i kulturoznawcze dotyczące Wyspy, a jednocześnie dla takich postaci jak Marley czy Chris Blackwell był gościem i znajomym, uczestnikiem imprez i koncertów, świadkiem wielu wydarzeń... Dzięki temu, ale też przez to, ta książka jest, jaka jest. White wpakował do "Catch a fire" masę wątków: 1) lekko "fabularyzowana" (są nawet "dialogi") historia Boba Marleya, 2) geneza i historia rozmaitych nurtów muzycznych na Jamajce (od afrykańskich i latynoskich źródeł, po nachodzące na siebie fale calypso, mento, ska, rocksteady, reggae i dancehall), 3) rastafarianizm jako składnik buzującego jamajskiego tygla religijnego (od magii Obeah, przez repatriacyjne interpretacje Biblii, po sekty protestanckie), 4) perypetie i szemrane biznesy donów i tuzów jamajskiej sceny muzycznej, rola kolejnych producentów wydających i popularyzujących ska, rocksteady i reggae, 5) walki polityczne i podziały klasowe, 6) szarpanie się w sądach o majątek po legendzie reggae, 7) życie "po Marleyu", czyli dalsze perypetie jego rodziny oraz wokalistów i muzyków the Wailers... Książka White'a jest rewersem "Krótkiej historii siedmiu zabójstw" Marlona Jamesa. To, co u Jamajczyka jest mistrzowskim i wielopłaszczyznowym kolażem literackim, w wykonaniu White'a jest monstrualnym tezaurusem, w którym ogrom zebranych treści najwyraźniej przerósł autora. Tej biografii Marleya po prostu brakuje (jakiejkolwiek) struktury, jest to "dzieło o wszystkim, co z Marleyem związane". Jednocześnie, ta książka jest po prostu okropnie napisana i (prawdopodobnie, bo nie miałem okazji mieć w ręku oryginału) fatalnie przetłumaczona i słabo zredagowana. Przy lekturze bolą zęby; zdania koszmarki i dygresyjne akapity bez ładu i składu doprowadzają czytelnika do rozpaczy. Dla fanów reggae pozycja kultowa i obowiązkowa, pozostałym odradzam zdecydowanie. Oceniam na 5,5 w skali od 0 do 10, ale - jak to ze średnią bywa - taka ocena nie oddaje skrajnych uczuć, które towarzyszyły mi przy lekturze.

Książkę czyta się łatwo. Ona po prostu idzie sama. Nie jest wymagana znajomość fabuły gry wideo. Całość przypomina nieco film akcji w postaci książki. Dzięki temu, że jest to oryginalna historia w świecie gry unikamy tutaj klasycznego z serii książek Assassins Creed - "Panie, pisz Pan co na ekranie".

Myślę, że poradnik naprawdę dobrze wykonany. Jedyne co mi w nim przeszkadzało to to, że jest typowo przystosowany do lustrzanek lu b lepszych aparatów kompaktowych z wymienną optyką i manualem. Ja niestety, gdy zapoznawałam się z treścią książki bazowałam na prostym kompakcie. Wtedy książka była mało użyteczna. Teraz jednak mam lepszy sprzęt i więcej rzeczy mogę wykorzystać, wypróbować. To daje nam większe możliwości na lepsze poznanie książki, bo zwykłe przeczytanie jej to oczywiście nie wszystko. Dlatego oceniam ją jako książkę dla średniozaawansowanych fotografów. Jeżeli jesteście amatorami zacznijcie od czegoś innego.

Zaczyna się niczym scena z filmu sensacyjnego i pierwsze strony mogą być trudne to przebrnięcia ale później jest już ciekawie i wciągająco. Moim zdaniem książka "cięższa" w odbiorze niż Podróżnik WC ale równie ciekawa. Zdarzają się momenty sprawiające wrażenie przerysowanych, podobnie jak w podróżniku mamy tu wyróżnione przerywniki z ciekawostkami i poradami, i również ta książka to nie jest jednolity ciąg fabularny lecz wspomnienia i opisy wydarzeń z konkretnego regionu. Można ją (jak i pozostałe) kupić w bardzo niskiej cenie w sklepie internetowym autora.

Książka opowiadająca o historii dwóch aktorów, którzy wybrali się w blisko 30.000 kilometrową trasę i ich miłości do motocykli oraz perypetiach związanych z przekraczaniem granic swoich i sprzętowych. O tym jak pozytywnie są nastawieni ludzie w odległych krajach i jak są bardzo pomocni. Na plus trzeba zaliczyć ich zaangażowanie w wolontariat dla UNICEF.

"Symfonia C++ Standard" autorstwa Jerzego Grębosza to obszerna i kompleksowa pozycja, która doskonale wprowadza w świat programowania w języku C++. Książka jest niezwykle wartościowym źródłem wiedzy zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych programistów. Grębosz zaczyna od podstaw, stopniowo wprowadzając czytelnika w bardziej zaawansowane zagadnienia. Jego klarowny sposób wyjaśniania skomplikowanych tematów sprawia, że nawet trudne koncepcje stają się zrozumiałe. Bogactwo praktycznych przykładów oraz konkretna analiza standardu C++ czynią tę książkę niezastąpioną dla tych, którzy chcą posiąść solidne fundamenty programowania w tym języku. Osobiście uważam "Symfonię C++ Standard" za niezbędny podręcznik, który przyczynił się do rozwoju moich umiejętności programistycznych i pogłębienia zrozumienia samego języka.

Przyjemna autobiografia jednego z najbardziej znanych polskich piłkarzy XXI wieku z jedną zasadniczą wadą - powstała za wcześnie. Jerzy Dudek nie zakończył bowiem kariery tuż po finale LM w Stambule, co sprawia, że brakuje tu dwóch istotnych wydarzeń z jego dalszego życia: niepowołania go przez Pawła Janasa na mundial 2006 oraz pobytu w Realu Madryt. W "Uwierzyć w siebie..." nie brakuje za to licznych wątków osobistych i tego, po co kibice sięgają po tego typu książki, czyli anegdot z szatni i zakulisowych ciekawostek. Interesujący jest zwłaszcza wątek interesików, jakie przy okazji MŚ 2002 kręcił próbujący uchodzić dziś za sumienie polskiej piłki Zbigniew Boniek. Choć nigdy wielkim fanem pana Jurka nie byłem to po lekturze trudno go nie polubić. Pozytywny gość, któremu mimo sukcesów nie odbiła sodówka.

Świetne przedstawienie technik ataków socjotechnicznych za pomocą fabularyzowanych scenariuszy wzbogacone analizami. Pomimo niektórych z zamieszczonych niżej opinii ("Bo TeRaZ wYsYłA sIę EmAiLe 🤡") nie zestarzała się - to nadal realne wektory ataku (a w niektórych przypadkach zahaczające o nowe, związane z modelami językowymi). Przystępny język w połączeniu z konkretami sprawia, że to książka zarówno dla ciekawego świata normika, jak i osób chcących poszerzyć swoją wiedzę z dziedziny bezpieczeństwa.

Ciekawa książka dla fanów Hołka, sportów motorowych i Dakaru. Można dowiedzieć się sporo smaczków odnośnie udziału w imprezie i przygód na niej naszego kierowcy rajdowego. Wszystko okraszone świetnymi zdjęciami. Arcydzieło toto nie jest, w dodatku treści samej w sobie też nie jest bardzo dużo, ale dla fanów na pewno polecam.

Jeden z lepiej przeprowadzonych wywiadów rzek jakie miałem okazję przeczytać. Tej książki się nie czyta, ją się chłonie. Można osobiście przekonać się o legendarnej już charyzmie generała, a jednocześnie zobaczyć człowieka, który miał swoje zalety i słabości (lojalność, zawziętość, szczodrość, narcyzm). Najciekawsze, że ten prlowski aparatczyk nie godził się na standardową polską bylejakość i po zmianie ustroju w nowej dla siebie rzeczywistości uparcie parł do przodu, czego efektem jest dziś j.w. 2305 "GROM". Posiadam niniejszą książkę od 2014 i przynajmniej raz do roku do niej wracam - niech to świadczy o jej wartości. Siła i Honor Panie Generale.