rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Ornament

Okładka książki Ornament autora Juan Cárdenas, 9788368295177
Okładka książki Ornament
Juan Cárdenas
5,9 / 10
Wydawnictwo: ArtRage Seria: Mały format literatura piękna
128 str. 2 godz. 8 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Mały format
Tytuł oryginału:
Ornamento
Data wydania:
2025-07-07
Data 1. wyd. pol.:
2025-07-07
Liczba stron:
128
Czas czytania
2 godz. 8 min.
Język:
polski
ISBN:
9788368295177
Tłumacz:
Katarzyna Okrasko
Średnia ocen
5,9 5,9 / 10
31 opinii 123 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Ornament w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Ornament

smolkosia
smolkosia
książek na półce przeczytane 1735 napisanych opinii 1351

Oceny książki Ornament

Średnia ocen
5,9 / 10
123 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
1 ocen
8
10 ocen
7
30 ocen
6
36 ocen
5
25 ocen
4
6 ocen
3
5 ocen
2
5 ocen
1
2 ocen

Opinia

avatar
558
379
wiciu
01.02.2026
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Krótka, specyficzna powieść o trójkącie miłosnym pomiędzy: lekarzem z koncernu farmaceutycznego, który testuje narkotyczny lek, jego pacjentką z nizin społecznych, na której ów lek jest testowany i żoną ów medyka, awangardową artystką. Jeśli dodamy, że małżeństwo jest labilne seksualnie, lubi przekraczać granice (w tym z kokainą), a akcja rozgrywa się w ogarniętej konfliktami i kontrastami współczesnej Kolumbii, to staje się jasne, że nie będzie nudy.

Plusem był dla mnie oniryzm. Taki niewywołujący chaosu. Podobała mi się postać lekarza, który jest, przez większość czasu, narratorem pierwszoosobowym. Wydaje się, że to mężczyzna w średnim wieku, taki trochę everyman. Można się z nim utożsamić. Kocha swoją żonę, choć też jest nią trochę znudzony i fantazjuje o innych kobietach. To wiarygodne, żywe, nie papierowe.

Z jednej strony, autor ukazuje olbrzymie, kolumbijskie kontrasty społeczne. Z drugiej wszystko jest tu płynne. Ten dziwaczny koncern, jakby na granicy narkobiznesu. Ta niebezpieczna wizyta lekarza na faweli.

Książka jest zakręcona, podszyta erotyzmem. Czasami anty-subtelna. Czy wulgarna? Rzecz gustu. Kolumbia subtelna nie jest. Na pewno nie każdemu się spodoba. Moim zdaniem, było tam sporo elementów wskazujących na to, że nie jest to tanie efekciarstwo. To ciekawa, ambitna literatura, gdzie nie wszystko jest podane ,,na tacy”.

Ciężkie do oceny. Ten ,,bunt kobiet” wydał mi się ,,tani” i nie jestem fanem fiksacji na temat depilacji laserowej, ale książka ma ,,to coś”. Przypomniał mi się ,,Mag” Fowlesa. Mocne 7. Nie sugerujcie się niską średnią.

Krótka, specyficzna powieść o trójkącie miłosnym pomiędzy: lekarzem z koncernu farmaceutycznego, który testuje narkotyczny lek, jego pacjentką z nizin społecznych, na której ów lek jest testowany i żoną ów medyka, awangardową artystką. Jeśli dodamy, że małżeństwo jest labilne seksualnie, lubi przekraczać granice (w tym z kokainą), a akcja rozgrywa się w ogarniętej...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

234 użytkowników ma tytuł Ornament na półkach głównych
  • 153
  • 81
81 użytkowników ma tytuł Ornament na półkach dodatkowych
  • 33
  • 21
  • 8
  • 5
  • 4
  • 4
  • 4
  • 2

Inne książki autora

Więcej
więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Plaga Juliana Javierre
Plaga
Juliana Javierre
Książeczka cieniutka, za to gęsta jak zupa pomidorowa z ryżem po zbyt długim pobycie w lodówce. I zdecydowanie mniej niż taka zupa smakowita, ba! momentami wręcz obrzydliwa. Surrealistyczna i metaforyczna, dla mnie za bardzo. Mogłabym zrzucić winę na tematykę, gdyż akcja dzieje się w Kolumbii, o której nie wiem zbyt wiele, jednak mam w pamięci kilka innych, równie egzotycznych lektur, które mimo to zrobiły na mnie spore wrażenie i skłoniły do refleksji. Formalnie akcja skupia się wokół plagi much (a następnie żab) w małym miasteczku Sopinga i życia trzech pokoleń kobiet: coraz bardziej wtapiającej się w fotel babki, matki – Carmeli oraz piętnastoletniej Emilii. Tę ostatnią ogarnia coraz większy lęk z powodu tego, że przypadkowo połknięta mucha złożyła w jej brzuchu jaja, a co za tym idzie – że w jej brzuchu rozwija się jakiś Obcy. W tle jednak wiele różnych tematów, łącznie z tym, który zawsze przykuwa moją uwagę, mianowicie że za zaniedbania bogatych cenę płacą najbiedniejsi. Mimo to nie zachwyciło, mówiąc oględnie.
momarta - awatar momarta
oceniła na 6 3 miesiące temu
Rzeka Czerwona Louise Erdrich
Rzeka Czerwona
Louise Erdrich
Zastanawiam się nad oceną, no i jest 8. Ciekawa kompozycja zdarzeń i uczuć. Grupa rdzennych mieszkańców Ameryki usiłuje się odnaleźć w tych trudnych czasach. Cała gama uczuć rozlewa się na stronach, miłość, przyjaźń, tęsknota, poczucie winy i ból po rozstaniu. Akcje nie przyspiesza a mimo to czytając tę opowieść nie odczuwałam znużenia, rozpierała mnie ciekawość co, kto, komu i jak. Czyta się dobrze i przenosi nas na tę nieurodzajną ziemię i budzi dobre emocje i ogarnia nas jakiś spokój. Polecam.
Hania - awatar Hania
oceniła na 8 2 miesiące temu
Człowiek, który był mną Anne Walsh Donnelly
Człowiek, który był mną
Anne Walsh Donnelly
To nie tylko miniaturka, ale też oszczędnie, minimalistycznie napisana. A jednak przepełniona smutkiem i poczuciem niesprawiedliwości tak, ze próżno szukać tego w większych tomach. I jeszcze irlandzka do szpiku kości. Do tego przetłumaczona doskonale, ale to oczywiste, że Aga Zano królową jest.
Piotr Kucharski - awatar Piotr Kucharski
ocenił na 9 3 miesiące temu
Termush Sven Holm
Termush
Sven Holm
Koniec świata Koniec świata, ale nie koniec człowieka. Koniec a życie się żarzy. Znany świat się zawalił a człowiek się gramoli wśród resztek starego. Koniec świata miał go zniszczyć albo niewyobrażalnie przeobrazić a on n pierwszy rzut oka go nawet nie zmienił. Skaził i promieniowanie jest znaczne, ale wygląda jak dawniej. Ludzie zamieszkują w hotelu Termush. Ci co się nie zmieścili koczują pod budynkiem. I tam na schodach umierają. Jak się zachowają gdy sytuacja się zaostrzy? Czy uprzywilejowani mieszkańcy Termush są bezpieczni? W hotelu zaczyna budować się społeczeństwo. Czy pozbawione patologii? Hotel przypomina sanatorium dla gruźlików na odludziu znany z literatury. Posępny, elegancki, luksusowy, niedostępny dla zwykłych ludzi. Mieszkańcy powoli tracą orientację czy obsługa ich pilnuje, opiekuje się nimi czy ..... rządzi. Szkoda, że tekst to raczej, opowiadanie, przyczynek, zarys czegoś większego. Ledwo człowiek odnalazł się w atmosferze westybulu hotelu i wilgoci jaskiń a tu koniec. Szkoda. 
Hana - awatar Hana
oceniła na 7 18 dni temu
Dźwięki ptaków Arek Kowalik
Dźwięki ptaków
Arek Kowalik
Jeśli zależy Wam na surrealnym tripie rodem z Japońskiego anime- dobrze trafiliście. To z jaką łatwością autor zmienia kostiumy, zanurza się w kolejne historie własnych bohaterów jest imponujące. Ubiera bohaterów w ich światy i rozbiera ich z realizmu. Życzę wszystkim wydarzającym się właśnie autorom takiego debiutu.
Bliskoznaczna - awatar Bliskoznaczna
oceniła na 9 4 miesiące temu
Tłusty róż Fernanda Trías
Tłusty róż
Fernanda Trías
Niepokojąca jest ta powieść, zwłaszcza że scenariusz obumierania planety w niej przedstawiony, nie wydaje się już być czystą fantazją. Bardzo dobrze skonstruowana proza, w której zwykli ludzie walczą o przetrwanie, ale nadal mierzą się z odwiecznymi problemami typu rozterki miłosne, trudne relacje z matką czy choroba dziecka. Nie ma tutaj spektakularnych zwrotów akcji, fabuła toczy się raczej powoli, ale gdzieś w tle cały czas narasta napięcie. Książka, która, niewątpliwie daje do myślenia.
relskias - awatar relskias
ocenił na 7 20 dni temu
Wilk w białej furgonetce John Darnielle
Wilk w białej furgonetce
John Darnielle
Nie trzeba grać w DND i wiedzieć, co to demogorgon, by „Wilk” Darnielle’a zostawił w głowie wspomnienie lektury, która sięga do decyzyjnego początku, absolutnego pierwszego kroku: stoisz na rozstaju dróg i tylko od ciebie zależy, którą drogą podążysz. Wyruszasz w świat z ledwie wypełnionym tobołkiem i wszystko, co się wydarzy, jest zależne od ciebie. Bo życie (w tym kierunku, jak sądzę, ruszył Darnielle, mimo że to banał nad banały) to rozgrywka. Ale – jak to w grach bywa – nic nie jest proste, a niektóre ścieżki, którymi zmierza bohater, bywają zdradzieckie. Jedne prowadzą do chwały, inne przez labiryntu bez wyjścia. I w tym zamyśle siedzi clue powieści Darnielle’a. Jej bohaterem jest Sean, twórca fantastycznej gry fabularnej, który listownie koresponduje z graczami, przesyłając im kolejne wytyczne. Tak, psze państwa, albowiem były kiedyś czasy, gdy nie marzyło się o internecie, a żeby posłuchać płyty, trzeba ją było własnymi rękoma obrócić na adapterze i nastawić igłę. I wcale nie były to czasy prusowskiej lalki. Ale takie straszliwe zaprzeszłości pokazują, że nawet jeśli upłyną dziesięciolecia, pewne stałe nie ulegają zmianom – młode umysły to chłonne, naiwne gąbki. Jakże trudno niektórym odróżnić prawdę od rozgrywki, rozsądek od zaleceń mistrza gry. I tak w fantazję wdziera się rzeczywistość. Jest to historia dojrzewania i chłopięcej samotności (ale i ucieczki od niej), tego delikatnego okresu, kiedy pryszczaty dzieciak przeistacza się w mężczyznę i zdaje sobie sprawę, że odpowiada za swoje czyny. To również opowieść o tym, jak łatwo przekroczyć barierę, za którą będzie wszystko albo nie będzie już niczego – wystarczy ołowiana kula i skierowana w cel lufa. Do tego Darnielle świetnie oddaje klimat lat dziewięćdziesiątych, burz szalejących w spokojnym z pozoru Seanie, wszelkich pytań bez odpowiedzi i uporczywego przymusu stąpania po linie nad przepaścią. Tekst płynie wraz z dźwiękami puszczanej przez Seana (dziś już klasycznej) muzyki. Ciekawa, prowadzona dwutorowo fabuła, nieco wytrąca z pewności i zmusza do wytężenia uwagi. Ale zapewniam, że jest w niej sporo nawiązań do współczesności – podanych w oldschoolowym sosie wciąż aktualnych prawd o odcieniach świata wchodzącego w dorosłość człowieka. Niekiedy mocna, raz żartobliwa, specyficzna mieszanka nastrojów i nawiązań do Conanów, Krulla, filmów klasy B i gier video. O traumie. Skowycie i wrzaskach wypełniających przestrzeń pod czaszką, które trzeszczą, gdy podążasz ścieżką wojowników z Trace Italian. Przekład Agi Zano, okładka Adama Walasa i Sabiny Twardowskiej.
Marcin Masłowski - awatar Marcin Masłowski
ocenił na 7 2 miesiące temu
Krzywda Paweł Rzewuski
Krzywda
Paweł Rzewuski
Wyobraź sobie grupę osiedlową i zebranie w szkole. Czujesz klimat? Jazda bez trzymanki i wieczna jazda. Potem wrzuć to wszystko w realia końca XVII wieku. Rzeczpospolita Obojga Narodów, tygiel narodów, wyznań, do tego wojny, zjazdy, zajazdy, Sejmiki, libacje w karczmach, namiętności. Awantury na sejmikach i chwytanie za szablę pod byle pretekstem. Ułańska fantazja. Działo się. Coś jak na tych grupach. Mamy tu ślepca i olbrzyma. Dream team 😉 Przemierzają kraj. Niosą z sobą opowieści pełne grozy. Wszędzie w nich przewija się Stanisław Wróblewski herbu Krzywda. Teraz, jak chcesz podnieść sobie ciśnienie, to wchodzisz na threads, poczytasz sobie randomowe wpisy wieszczące rychłą apokalipsę. Nuda. Ile można?! Tymczasem w XVII wieku ludzie mieli coś lepszego: mary, wilkołaki, czarty, klątwy, uroki i zło kryjące się w lesie. Działy się rzeczy przedziwne. Było się czego bać. Na koniec. Zamarznięty Bałtyk 😊 Czytajcie 😉 Bawiłam się doskonale.
Ewelina - awatar Ewelina
oceniła na 8 5 dni temu
Północ Merethe Lindstrøm
Północ
Merethe Lindstrøm
Surowa pustka, historia chłopca, który próbuje wrócić do domu po/w trakcie wojny. Klimat jest, styl tez mi pasuje, niestety fabuła trochę chaotyczna, niby jest to przypominanie sobie, niby trzeba sporo się domyślić, jednak nie wiadomo, czy jest książką brutalną, czy jest melancholijną, kapkę źle się to połączyło. Mimo wszystko pokazuje brutalność, zniszczenie, marazm, jak mawiał klasyk: War. War never changes. Warto o tym pamiętać.
wacek_1984 - awatar wacek_1984
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Nieludzki lokaj przewielebnego Huuskonena Arto Paasilinna
Nieludzki lokaj przewielebnego Huuskonena
Arto Paasilinna
Niezwykle zabawna i pozytywna historia. Tak czułam , że mi się to spodoba. Już na półce "Rok zająca " i "Las powieszonych lisów" . Z całą pewnością to coś zupełnie innego niż czytałam dotychczas. Mam nadzieję, że te inne również mi się spodobają.
Agnia K-L - awatar Agnia K-L
ocenił na 7 23 dni temu
Kapo Aleksandar Tišma
Kapo
Aleksandar Tišma
Kto mnie zna ten wie, że temat Zagłady i literackie świadectwa z czasów II wojny światowej od zawsze znajdują się w kręgu moich zainteresowań. Szukam w nich odpowiedzi na pytania o granice ludzkiej wytrzymałości, czytając historie ludzi, którzy przeszli przez piekło obozów koncentracyjnych. "Kapo", książka, której pozytywne opinie przykuły moją uwagę zapowiadała się na lekturę, która uderzy we mnie z wielką siłą. I rzeczywiście początek tej opowieści jest niezwykle wciągający. Autor Aleksandar Tišma wrzuca czytelników w sam środek brutalnej, wojennej machiny, gdzie życie ludzi nie większej wartości. Szybko jednak okazuje się, że ta początkowa dynamika to tylko wstęp do ciężkiej i bardziej statycznej formy narracji. Z czasem fabuła zwalnia a my czujemy się jak zamknięci w pułapce, którą jest umysł głównego bohatera. Historia skupia się na losach więźnia, który w brutalnych warunkach obozu koncentracyjnego przyjmuje funkcję tytułowego kapo. Śledzimy jego drogę od momentu przybycia do obozu, przez dramatyczną walkę o przeżycie każdego dnia, aż po moment, w którym staje się on narzędziem w rękach oprawców. Bohater to postać, która wywołuje w czytelniku poczucie dyskomfortu. Jest ofiarą i katem w jednym co sprawia, że nasz stosunek do niego jest zabarwiony niechęcią i brakiem zrozumienia. "Kapo" to studium poczucia winy i znużenia. Narracja z czasem staje się przytłaczająca i monotonna gdyż w niemal w całości skupia się na wewnętrznych przemyśleniach bohatera, który próbuje się rozliczyć z własną przeszłością. Obserwujemy kogoś, kto obsesyjnie analizuje każdą podjętą decyzję, każdy zły uczynek i każdy moment, w którym instynkt przetrwania wygrał z ludzką przyzwoitością. W naszych głowach rodzi się pytanie o moralność, w czasach, gdy akurat ta postawa nie jest specjalnie w cenie. Choć druga połowa książki bywa nużąca "Kapo" to lektura, która drapie sumienia. To lektura trudna i momentami przegadana, ale dla osób zainteresowanych psychologicznym aspektem wojny może wydać się interesująca. Mnie specjalnie nie porwała, a przyznam, że na to liczyłam.
Jeżynka - awatar Jeżynka
oceniła na 6 2 miesiące temu
Lód Anna Kavan
Lód
Anna Kavan
Liczyłam na Lód, a tam ludzie. Za mało majestatu żywiołu, za dużo ludzkiej brutalności, zła i motywów militarnych. Bohater coś sobie majaczy, ma zwidy o dziewczynie, która jest nieznośnie bezsilną wzorową ofiarą, którą wszyscy krzywdzą, oraz konfrontuje się z przemocowym rywalem, a może oni oboje są tylko niezintegrowanymi odłamkami jego jaźni, ale tego się nie dowiesz, bo całość ma budowę natrętnego, koszmarnego snu o labiryncie bez wyjścia. Na uwagę zasługuje ciekawy sposób prowadzenia narracji i płynne przenikanie się planów.
Małgorzata - awatar Małgorzata
oceniła na 6 2 miesiące temu
Brokułowy cios Yuri Lee
Brokułowy cios
Yuri Lee
Całość na: http://www.ksiazkowewyliczanki.pl/2026/02/surrealizm-w-brokuowy-cios-lee-yuri.html W moich dotychczasowych doświadczeniach z literaturą koreańską rzadko trafiałam na motywy, które można jednoznacznie zaliczyć do fantastyki, dlatego twórczość Lee Yuri od razu skojarzyła mi się z prozą Bory Chung. O ile jednak Chung często sięga po elementy niepokojące, przerażające czy wręcz obrzydliwe, o tyle Yuri wybiera znacznie łagodniejsze środki wyrazu. W jej opowiadaniach dominują motywy roślinne i zwierzęce, choć pojawiają się również kosmici — zawsze jednak w służbie emocji, a nie szoku. Opowiadania zawarte w zbiorze w różnym stopniu przypadły mi do gustu — jedne przyciągały moją uwagę mocniej, inne nieco słabiej. Tytułowy „Brokułowy cios” nie należy do moich ulubionych tekstów, znacznie bardziej poruszyły mnie historie takie jak „Dryfując”, „Cień paznokcia” czy „Płaski świat”. Mam jednak poczucie, że każde z opowiadań może znaleźć swojego odbiorcę, bo każde dotyka innych problemów społecznych i emocjonalnych, pokazując je z odmiennej perspektywy.
Książkowe_Wyliczanki - awatar Książkowe_Wyliczanki
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Przepis doskonały Torgny Lindgren
Przepis doskonały
Torgny Lindgren
Nauczyciel i były nazista poszukują najlepszej pölsy, ale i jakiegoś celu, w powojennej Norwegii, gdzie w ichniejszym regionie panują suchoty. A na początku lat 2000. pisarz przeżył starość i zaczął pisać. Jak pomiędzy zdaniami o codzienności można zawrzeć tyle rozmyślań i humoru, a do tego zagadnień związanych z samym tworzeniem książki. Tak, autor zrobił swoją własna pölse o smaku tak wyrazistym że wryje się w mózg na długo, a ja jako czytelnik mogę tylko szukać innych pöls, o podobnym lub zgoła innym smaku.
Hodorr Snow - awatar Hodorr Snow
ocenił na 8 19 dni temu
Nie w szczepionkę Jakub Nowak
Nie w szczepionkę
Jakub Nowak
Ludzie piszą, że literatura środka, może i celnie. Akcja dość wartka, ciekawe jej poprowadzenie w dwóch planach czasowych (choć przeszłość zdecydowanie ciekawsza). Lata 90., pierwsze imprezy i dramaty nastolatków. Śmieszni gangsterzy i pociski w piwnicy służące raczej jako wyolbrzymiony smaczek epoki. W tle oczywiście tajemnica naginająca nawet prawdopodobieństwo historii, ale ostatecznie nie jest warta suspensu. Miłe wnioski z poczynań bohaterów – ważne, żeby pogodzić się z przeszłością, czasem warto to let it go. Plus za cytat z Sopranos, bo wyjątkowo pasuje w kontekście relacji głównych bohaterów w teraźniejszości: „Remember when” is the lowest form of conversation. Raczej fajne niż nie. https://www.instagram.com/metakonteksty/
Metakonteksty - awatar Metakonteksty
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Niech twoja matka płacze. Reportaż ze szwedzkich przedmieść Jens Liljestrand
Niech twoja matka płacze. Reportaż ze szwedzkich przedmieść
Jens Liljestrand Evin Cetin
Reportaż taki jaki lubię - opisujący życie ludzi. Oczywiście nie jest to życie wszystkich Szwedów, tylko jednej warstwy społecznej. Rozmowy z wieloma bohaterami dają szerszy pogląd, a narracja autorki adwokatki skłania do przemyśleń. Seria Luneta moje nowe odkrycie, na pewno sięgnę po kolejne tytuły wydawnictwa.
Paulina Witas - awatar Paulina Witas
ocenił na 7 10 dni temu
Siedem pustych domów Samanta Schweblin
Siedem pustych domów
Samanta Schweblin
W książce znajdziemy 7 opowiadań: o relacji matka-córka, o nagości, żałobie, chorobie, teściowej, spotkaniu dziewczynki z dojrzałym mężczyzną oraz niepodjętej decyzji. Opowiadania są dziwne, nieco szokujące. Zachowania bohaterów są nie do końca dla mnie zrozumiałe. Niektóre historie jednak zostały ze mną na dłużej.
patrycja0530 - awatar patrycja0530
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Fat City Leonard Gardner
Fat City
Leonard Gardner
Napisana w 1969 roku powieść bokserska, to coś z czym spotykam się pierwszy raz w życiu. Mamy tu dwóch bohaterów - Billy, podstarzały sportowiec, który usiłuje wrócić do boksowania i Ernie, który jest na początku swojej "kariery". Rzuca się w oczy, że to pesymistyczna powieść. Bohaterowie to postacie złamane, nieszczęśliwe, mające problemy w kontaktach z kobietami, faceci, którzy sami trochę nie wiedzą czego chcą, więc szukają jakiejś ucieczki w boksie. Generalnie klimat tej książki jest taki ponury. Bokserzy chodzą po jakichś podłych spelunach, walą alkohol, wokół przetrącone od ciosów nosy, tu jakiś rozwód, tu brak kasy, tu jakaś kontuzja. Ameryka tutaj też taka smutna, bokserzy podróżują autostopem, wokół mozaika etniczna razem z Afroamerykanami, Filipińczykami i Meksykanami, bohater pracuje dorywczo przy cebulach i pomidorach, no nie jest to kraina marzeń. Chyba tylko postać trenera jest tu jakimś światłem pośród ciemności. Chyba jedyne z czym mam problem, to określenie poziomu sportowego. Bokserzy zarabiają tu jakieś pieniądze, ale wszystko wygląda tak trochę amatorsko, nieregularne treningi, pięściarze z nadwagą pijący alkohol, no generalnie tacy po przejściach, chociaż rozumiem główne przesłanie, że nigdy nie jest za późno, żeby wrócić do treningów i spróbować osiągnąć sukces. No i na koniec warto zauważyć, że autor trochę boksował, więc można się pokusić o stwierdzenie, że Gardner wiedział o czym pisał i że bokserski realizm stoi tu na niezłym poziomie.
Balcar - awatar Balcar
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Nie jesteśmy tu dla przyjemności Nina Lykke
Nie jesteśmy tu dla przyjemności
Nina Lykke
Może nie czytam za wiele, a książka Niny Lykke wpadła mi w ręce przypadkiem, bo niby co może mnie obchodzić stary norweski pisarz, który sławę ma za sobą? A jednak przeczytałam z przejęciem i to do końca, mimo, że zbyt wiele się nie dzieje. Ale tak plastyczny opis stanu człowieka jak zrobiła to norweska pisarka, takim językiem, bez jednego zbędnych słów, zrobiło na mnie wrażenie. Dla mnie górna półka.
Violetta Krasnowska - awatar Violetta Krasnowska
oceniła na 8 17 dni temu
Huryska Kamel Daoud
Huryska
Kamel Daoud
Ujmując rzecz obrazowo, śmiem napisać, że HURYSKA to wielki "kocioł" literackiej, gęstej, strawy, przy tym tak jednostajnej, iż trudno z niej wyłowić jakikolwiek konkret pozwalający na chwile odetchnąć od głównego wątku, a w zasadzie jedynego. A jest nim następstwo wojny domowej w Algierii, przez pryzmat której autor Kamel Daoud ukazuje nie tylko bezmyślność opresji religijnej, fanatyzmu opętanych religią mężczyzn (Algiero nie jest tu wyjątkiem, takie zakusy miewa wielu polityków w różnych częściach świata, nie wyłączając nas), ale przede wszystkim następstwa wynikające z tego dla kobiet. Tej książki nie da się opowiedzieć, bo to wewnętrzny dialog matki z nienarodzonym dzieckiem, co z literackiego punktu widzenia okazuje się być w tym przypadku zabiegiem trafionym. Mimo, że nie ma tu zwrotów akcji, akcji jako takiej w ogóle, to napięcie utrzymuje się na wysokim poziomie. Mogą chwilami drażnić liczne powtórzenia, wracanie do wątku już kilka razy opowiedzianego, ale i to chyba zabieg celowy, by o pewnych bolesnych sprawach przypominać po wielokroć, by ocalić od zapomnienia. Podziw może tez budzić drobiazgowość, z jaka autor odtwarza czas wojny domowej i miejsca, w których zostawiała swe piętno. To potrzebna i mądra książka. Nie dla rozrywki pisana, a ku refleksji nad kondycją etyczną współczesnych, zwłaszcza opętanych religijnie. Polecam.
Wariat - awatar Wariat
ocenił na 9 11 dni temu

Cytaty z książki Ornament

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Ornament