Arcydzieło prozy katastroficznej, które zachwyca halucynogenną poetyką rodem z marzeń sennych.
Akcja Lodu rozgrywa się w czasie, gdy Ziemia zaczyna znikać pod pokrywą ogromnego lodowego szelfu, co być może jest efektem wojny nuklearnej. Główny bohater gorączkowo podąża za młodą, bezimienną kobietą o srebrnych włosach. Powracające opisy postępującego zlodowacenia mają sugestywność przerażającego – także pięknem – snu, a obsesyjnej pogoni towarzyszy przeczucie ostatecznej zagłady. Dziewczyna wymyka się nie tylko jemu, a świat delirycznego, przesiąkniętego ziąbem koszmaru osacza czytelnika z każdej strony.
Lodem zachwycali się Brian Aldiss i J.G. Ballard, a książkę – wydaną ledwie rok przed śmiercią pisarki – z miejsca okrzyknięto wybitną powieścią z gatunku science fiction. Po niemal sześćdziesięciu latach od premiery widać dobitnie, że ostatnie i zarazem najgłośniejsze dzieło Kavan wymyka się sztywnym gatunkowym podziałom – niewielu pisarzy, jak to ujął Ballard właśnie, dorównywało bowiem angielskiej pisarce intensywnością wizji.
Szukamy ofert...
Na początku uwiodły mnie poszczególne frazy, poetyka przenosząca mnie na wyżyny psychicznego dobrostanu. Brak ciągłości w czasie i przestrzeni, z powrotami, powtórzeniami. Jak we śnie. Albo w piosence. Albo w grze, w której mamy kilka żyć. Później ekscytujący sen na jawie coraz częściej i na dłużej przypominał odlot, mieszaninę marzeń sennych pensjonarki ze zbliżającą się apokalipsą. Baśniowe motywy. Chaos. Fantazje o przemocy. Fantazje o niedozwolonym. Koszmar. Kicz. Pojawił się niepokój, którego nie dały rady ułagodzić przepiękne opisy mroźnego świata. I niezadowolenie, bo moim zdaniem, książka źle się zestarzała: to, co miało szokować, nie szokuje, a to, co wtedy było ok, dziś budzi sprzeciw. Opowieść, która ma niejedno dno. Niestety, żadne z tych, do których dotarłam, które dane mi było odkryć nie wywołało u mnie uczucia czytelniczej satysfakcji. W pamięci z pewnością zostanie mi narracja, lawirowanie między rzeczywistościami, wyobrażeniami i snami. Piękno opisów. I język: prosty, precyzyjny, malujący niezwykle sugestywne obrazy. 5/10 w kategorii: Literatura
5534
431
Opinia
Liczyłam na Lód, a tam ludzie.
Za mało majestatu żywiołu, za dużo ludzkiej brutalności, zła i motywów militarnych.
Bohater coś sobie majaczy, ma zwidy o dziewczynie, która jest nieznośnie bezsilną wzorową ofiarą, którą wszyscy krzywdzą, oraz konfrontuje się z przemocowym rywalem, a może oni oboje są tylko niezintegrowanymi odłamkami jego jaźni, ale tego się nie dowiesz, bo całość ma budowę natrętnego, koszmarnego snu o labiryncie bez wyjścia.
Na uwagę zasługuje ciekawy sposób prowadzenia narracji i płynne przenikanie się planów.
Liczyłam na Lód, a tam ludzie.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZa mało majestatu żywiołu, za dużo ludzkiej brutalności, zła i motywów militarnych.
Bohater coś sobie majaczy, ma zwidy o dziewczynie, która jest nieznośnie bezsilną wzorową ofiarą, którą wszyscy krzywdzą, oraz konfrontuje się z przemocowym rywalem, a może oni oboje są tylko niezintegrowanymi odłamkami jego jaźni, ale tego się nie dowiesz, bo...