Opowiadania nie tylko wrocławskie. Tom I: Czy krasnoludki żyją w lesie?

Uwielbiam poznawać książki, w których mogę znaleźć elementy nieznanej mi wcześniej mitologii lub danych wierzeń. To właśnie udało mi się znaleźć w powieści Ryana Calejo. Czy Charlie Hernandez oprócz tego elementu, przypadł mi do gustu? O tym w tej recenzji. Charlie, będąc dzieckiem, uwielbiał słuchać opowieści i legend opowiadanych mu przez jego abuelę. Teraz jednak babci już nie ma, a rodzice chłopca zaginęli w tajemniczych okolicznościach. Na domiar złego... wyrosły mu rogi oraz pierze Na klatce piersiowej. Kiedy postanawia on odnaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania, dołącza się do niego koleżanka ze szkoły. Czy uda im się odnaleźć odpowiedzi i co więcej – ujść z życiem? W końcu nie wiadomo gdzie czają się złe duchy... Pozwólcie, że zaczną od kilku słów na temat głównego bohatera. Uważam, że Charlie to naprawdę sympatyczna postać, którą da się lubić, chociaż miała ona swoje tak zwane momenty, w których nie zachowuje się zbyt poprawnie. Starałam się zrozumieć jego postępowanie, lecz w pewnych scenach niestety nie potrafiłam tego zrobić. Być może wynika to z faktu, że po prostu mam zupełnie inny charakter niż ta postać i postąpiłabym zupełnie inaczej w takich sytuacjach. No ale koniec końców muszę przyznać, że autor bardzo dobrze wykreował tego bohatera, robiąc z niego postać bardziej ludzką. Na uwagę i duże wyrazy uznania zasługuje zaś sam pomysł na tę powieść. Jeszcze nigdy nie słyszałam nic na temat mitologii latynoskiej, ale dzięki tej pozycji mogłam ją poznać bliżej, przyjrzeć się danym wierzeniom i legendom, a także przeżyć niezapomnianą przygodę Podczas lektury o przyprawach głównego bohatera i jego koleżanki. Muszę przyznać, że autor ma naprawdę dobre pióro i sprawił on, że z pozoru prosta fabuła opierająca się na poszukiwaniu odpowiedzi na różne nurtujące pytania, okazała się okrutnie wciągająca oraz angażująca mnie do tego stopnia, że po prostu nie mogłam tej książki odłożyć. Muszę też przyznać, że jestem trochę zdziwiona tym, iż o tej książce nie mówi (i nie mówiło) się dużo, a gdy miała swoją premierę, to trochę tak jakby to ją pominął. Przykre jest to, jak zapominane są i pomijane naprawdę dobre książki młodzieżowe, podczas gdy promowane są te słabsze tytuły, które są czasem po prostu powielaniem znanych już schematów. Oczywiście absolutnie nie mam nic do tego, bo zdaję sobie sprawę z tego, że teraz trudno jest wymyślić coś innego i coś oryginalnego, gdyż tak naprawdę wszystko zostało już opisane. Charlie Hernandez I liga cieni To bardzo dobra młodzieżówka, która pozostanie w mojej pamięci na długo. Dzięki niej poznałam nową mitologię, dowiedziałam się kilka rzeczy na temat legend latynoskich, a ponadto odkryłam coś nowego po prostu. Nie mogę doczekać się, gdy w Polsce zostanie wydana kontynuacja. Jeżeli szukacie wciągającej książki, która skupi wasze myśli na kilka godzin - to jest właśnie powieść dla Was.

Pomimo, że to książka celowana do dzieci, ja sięgnęłam po nią oczarowana okładką. Ta część historii mnie nie zawiodła, bo klimat oraz ilustracje były fenomenalne. Główną wadą fabuły były momenty akcji, kiedy więcej się działo. Często zdarzało mi się, że musiałam czytać jeden fragment po parę razy żeby zrozumieć o co chodzi. Myślę, że gdyby zrobić z tego młodzieżówkę, wprowadzić trochę zmian, rozwinąć wątek romantyczny, a PRZEDE WSZYSTKIM przedłużyć fabułę i dodać więcej scen w stylu starania się o przetrwanie to efekt finalnie wyszedłby znacznie lepiej.

To, co trzeba wiedzieć to to, że jest to dosłownie kalka tego, co czytamy w „Był sobie pies”. Nie lubię czytać książek dwa razy, więc byłam trochę zawiedziona, ale zapominając o tym, historia Baileya jest rozczulająca. Czytając, dosłownie da się wyczuć ten szczenięcy mały móżdżek. Bardzo to urocze. Uroku dodają też ilustracje. Dla większych dzieciaków będzie to super historia.

Już koniec weekendu i jutro do pracy 🤩. Tymczasem mam dla Was książkę przygodową.😍 #kulturalnazawierucha to książka, która na pewno zachęciła mnie okładką. Oczywiście piesek jest jednym z głównych bohaterów. Taki mały, ratujący dzieła sztuki, złodziejaszek w przebraniu. Powieść przygodowa, trochę komedia, trochę kryminał. Młody chłopak zostaje porzucony przez dziewczynę. Siostra i jej przyjaciółką robią wszystko co mogą, żeby go pocieszyć. I wtedy rozpoczyna się prawdziwa akcja. Przyjaciółka postanawia opowiedzieć chłopakowi, co się stało jak ona rozstała się z chłopakiem. Pojechała wówczas do Barcelony... a tam... Kradzież obrazów, przyjaciele muzycy, piesek chihuahua. Dziewczyna w jednym z lokali zauważa obrazy, a dokładnie skradzione z Polski dzieła sztuki. Nie może wezwać policji i postanawia sama odzyskać nasze dobra. To dopiero był włam roku 🤣🤣🤣. Pomagało jej w tym przyjaciele i ich piesek. Wszystko przemyślane oda a do z. Myślicie, że im się uda? Przekonajcie się 🤣

Bardzo chciałem zapoznać się z piórem tego autora. Czy jestem kontent? Nie wiem. Temat który lubię, ogólny kataklizm, walka o przetrwanie, moralne dylematy. Niestety zabrakło mi choćby ociupiny rozmachu. Ogólnie jest to bardziej nowela/rozprawka psychologiczna niż postapokaliptyczna powieść. Jednak warta przeczytania. Niech chłop dalej pisze, bo widać, że pomysły ma.

Rewelacja kochani...Taka wizja świata mi pasuje❤️ Giną najbogadsi ludzie świata w tym prezydenci czołowych państw... Bogaci ludzie są w niebezpieczeństwie... biedni są bezpieczni... Czy ty jesteś na liście do odstrzału? Armagedon bogatych...tak prasa nazywa śmierć tysięcy bogatych ludzi- dzieci, młodych, dorosłych i starych. Konstrukcja książki jest wspaniała. Czyta się ją jednym tchem.. A zakończenie - tu się mocno zdziwiłam. Autor nieźle to rozegrał😍 Ja daję 10/10 ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ oby było więcej taki książek...

To już koniec mojej przygody z serią Kroniki Archeo. W sumie trochę się cieszę z tego powodu. Choć ta seria jest naprawdę dobra i przyjemna, to ja już od dawna nie jestem jej targetem. Niestety nie miałam okazji jej skończyć w podstawówce, a myślę, że wtedy by mi się podobała najmocniej. Na pewno już zawsze zostanie gdzieś w mojej pamięci. Na pewno będę polecała, bo naprawdę jest tego warta. Wiem, że jest jakaś możliwość, że powstaną dalsze części. Ja już na pewno nie będę do tego wracać. Choć lubię książki typowo skierowane do dzieci, to jednak na tą konkretną serię już jestem zwyczajnie za stara. Trochę to łamie mi serduszko. Cóż nic wiele więcej nie pomogę powiedzieć, bo w całej serii mamy jeden i ten sam schemat. Dwie rodziny archeologów zwiedzają różne miejsca i pakują się w kłopoty, związane z poszukiwaniem skarbów. Mimo tego schematu to przez te 12 książek to ciągle działa i się nie nudzi. Jeśli macie w rodzinie dzieci około 9 -12 lat, to możecie im polecić. Myślę, że dla takiego przedziału wiekowego ta seria najbardziej odpowiednia.

Idealna powieść na lato! Wakacje lubią luz, chwilę oddechu, coś lżejszego i ogrzanego w blasku słońca. Wakacje kochają przygodę! Wszystko to otrzymujemy w 1 tomie "samochodzikowej" serii Artura Pacuły. Nauczyciel historii wyrusza na wakacyjny obóz wspinaczkowy z grupą młodzieży. Ich bazą noclegową jest owiany wieloma legendami i tajemnicami zamek Czocha. Na zamku poza młodzieżą nocuje trójka poszukiwaczy skarbów z tajemniczą mapą , oraz dziwny Anglik. Czwórka dzieciaków łączy siły i rozpoczyna własne śledztwo... Dzieje się dużo, poznajemy historię, okolicę, ale w cieniu skarbów, tajnych przejść, zagadek mamy też wątki bardziej życiowe. Historia świetnie napisana, mająca w sobie ducha Pana Samochodzika. Wątki edukacyjne, wychowawcze są sprytnie wplecione w wartką akcję. Całość stanowi doskonały relaks zarówno dla młodzieży jak i starszego czytelnika, który również wyciągnie coś więcej dla siebie.

Jest to debiut Dawida Jurka. "Rosez i Corvcan. Splot" to powieść, w której przeważają raczej elementy przygodowe, niż fantasy. Przez większą część powieści mamy tu do czynienia z dwiema odrębnymi historiami. Otrzymujemy długi i dokładny opis zajęć Roseza, mistrza fechtunku, który dopiero ukończył akademię. Poznajemy jego przyjaciół oraz pochodzenie chłopaka, stajemy się świadkami jego zakochania i podróży w poszukiwaniu ukochanej, elficy Nev, która wyjechała do umierającego ojca. Dowiadujemy się, jak Rosez otarł się o śmierć i wreszcie - jak spotyka się z Corvcanem. Przeplatane to jest z historią Corvcana, krasnoluda, i jego kamratów. Dowiadujemy się, że ma on zdolności lecznicze i przywódcze, poznajemy stosunki przyjacielskie z pozostałymi członkami hanzy oraz także stajemy się świadkami otarcia się o śmierć i wreszcie - spotkania z Rosezem. Okazuje się, że Corvcan poszukuje ojca wspomnianej Nev i tym sposobem dochodzi do tytułowego splotu wydarzeń i dalszą, wspólną przygodę obu bohaterów. Książka napisana jest ciekawym językiem, ze specjalnymi smaczkami w postaci słownictwa z czasów końca średniowiecza. Jest tu także dużo humoru. Natomiast akcja... Owszem, płynie, ale dość leniwie. Mamy dużo historii z życia bohaterów, które w większości nie mają wpływu na posuwanie się akcji. Niektóre wydają się wręcz zbędne i stają się zapychaczami. Uważam, że bez straty dla fabuły spokojnie można było tekst skrócić do najistotniejszych wydarzeń. W dodatku ten swoisty splot, połączenie się historii obu bohaterów, którego ja spodziewałem się na wczesnym odcinku fabuły, w rzeczywistości następuje zdecydowanie za późno. Natomiast na pewno na uwagę zasługują ciekawe ilustracje autorstwa samego Dawida Jurka, który jest nie tylko pisarzem, ale i rysownikiem. Książka ta jest historią ciekawą, z sympatycznymi bohaterami, lecz niestety z nazbyt rozciągniętą fabułą i - w moim odczuciu - zbyt późnym spotkaniem głównych bohaterów. Powieść zasługuje na uwagę, aczkolwiek entuzjazm należy powściągnąć. Moja dokładna ocena książki: 6,4 / 10

Ciekawa odskocznia od zwykłych książek biograficznych biegaczy. Aby urozmaicić powieść, autor rozdziały przeplata na odrębnych liniach czasowych, zatem w jednym rozdziale akcja dzieje się w teraźniejszości, a w następnym w przeszłości i tak na zmianę do końca książki. Ponadto także co jakiś czas są wzmianki z jeszcze odleglejszej przeszłości z młodości bohatera, zatem można ująć, że akcja toczy się w teraźniejszości, nieodległej przeszłości i bardziej odległej przeszłości z życia bohatera. W porównaniu do zwykłych książek biograficznych, tutaj można bardziej odczuć wrażenie, że autor starał się ubarwiać język i zwroty, mimo wszystko wolę zwykłe biografie niż fikcję. Znalazło się tutaj co nieco porad treningowych, ale obstawiam, że i tak będą one znane osobom, które mają już do czynienia z bieganiem. Książka też sprawia wrażenie rozwleczonej, nie sądzę, żeby cokolwiek straciła na treści, gdyby została ukrócona. W formie audio w porządku, w formie tekstowej sądzę, że są inne książki bardziej warte uwagi.

Lekka książka z humorem, historia z przymrużeniem oka, na początku trochę współczujemy bohaterowi, po pewnym czasie jego niezdecydowana postać zaczyna trochę irytować, końcówka się urywa. Jeśli będzie kontynuacja na pewno będę ciekawy jak sprawy potoczą się dalej.

Niezwykle sympatyczna i mądra. Czyta się ją lekko. Przygodowa. Pozytywnie mnie zaskoczyło, że współczesna autorka napisała książkę w stylu Nienackiego, czy Bahdaja. Bez wróżek i upiorów, choć z duchem - nieduchem w tle, a raczej w głównej postaci. Wprawdzie z drobnymi potknięciami, lecz czepiać się nie będziemy. Z przyjemnością sięgam po część następną i polecam.

Drugi tom serii wciąga od pierwszej strony i pochłania bez reszty. Trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Dynamiczna akcja, wyjątkowo plastyczne opisy, mroczny nastrój, dramatyczne wybory bohaterów.... Jest jeszcze lepszy od pierwszego tomu! Polecam wszystkimi mackami!

Urocza i podnosząca na duchu książka nie tylko dla dzieci. To taki Harry Potter, tyle że bez magii, za to z magicznymi sztuczkami iluzjonisty. Poppy trafia do szkoły z internatem gdzie są 4 grupy, ma dwójkę oddanych przyjaciół, jedną niemiłą nauczycielkę i jedną zadzierającą nosa uczennicę. Znacie to, prawda :D Tyle że w przeciwieństwie do książki o magicznym chłopcu problemy tu są w skali dziecięcej, stawką nie jest życie, ale dobre relacje i przygoda. Poza tym opowieść o Poppy jest też po prostu zabawna, a przesłanie takie że każdy ma swój talent i swoje bolączki.

Nie nudziłam się czytając, ale też nie porwała mnie zachwytem. Podziwiam odwagę w podjęciu decyzji o podróży, kilka scen utkwiło mi na dłużej w pamięci, trochę się dowiedziałam o pewnych miejscach na świecie. Czyta się dobrze. Można sięgnąć po tę pozycję, żeby się odprężyć po lekturze cięższego kalibru.

„WSZYSTKIE BOGACTWA ŚWIATA RAZEM WZIĘTE NIE SĄ TYLE WARTE, CO JEDEN PRAWDZIWY PRZYJACIEL” Kilka lat temu poznałam Adama i Aleksa jako sędziwych panów w powieści „Nowe życie”, która stanowiła zwieńczenie trylogii „Kroniki Saltamontes”. Teraz nadarzyła się okazja, by poznać ich historię od początku, czyli od tomu pierwszego pt.: „Ucieczka z Mroku”. Poznajemy tę opowieść od chwili, gdy skończyła się II wojna światowa, a więc cofamy się do roku 1945, gdy ośmioletni Adam i dziesięcioletni Aleks przebywają w sierocińcu, w Stettinie (obecnie Szczecin), gdzie spędzili też wojenną zawieruchę. Żaden z nich nie pamięta, jak i kiedy dokładnie znaleźli się w tym miejscu, ale pomimo niezbyt wesołej scenerii i warunków udało im się przetrwać, dzięki pasji konstruktorskiej. To ich połączyło, gdyż razem często buszowali po śmietniskach, by wyciągać z nich elementy do budowania różnych pojazdów marząc tym, by kiedyś zwiedzić świat. Pewnego dnia Aleks wpada na pomysł, by zbudować Maszynę do Produkowania Szczęścia, która spełniłaby ich pragnienia, a do tego pomoże im przeżyć wspaniałe przygody, odkryć jakąś tajemnicę, a w momencie, gdyby los ich rozdzielił, zawsze się odnaleźli. Najważniejszym jednak życzeniem obu chłopców było spotkanie ludzi, którzy ich pokochają, a oni znajdą dla siebie dom, w którym będą szczęśliwi. Postanowili też wybrać swoje miejsce na ziemi posługując się znalezioną mapą i z zamkniętymi oczami losując palcem punkt. Najpierw Aleks, potem Adam. Zaskoczenie było ogromne, gdyż obaj wybrali ten sam kraj: Italię i o ile wiedzieli, co to za państwo, to zupełnie niejasna była dla nich nazwa miejscowości: Iano. Wypowiadając swoje życzenia i budując maszynę szczęścia nie byli świadomi tego, że w tym czasie „świat rządził się swoimi prawami”, które niezależnie od nich „układały ich los” zapisując gdzieś tam, we Wszechświecie ich plany, które tylko pozornie wydawały się im nierealne. „Kroniki Saltamontes” skierowane są głównie do młodych czytelników, ale także dla dorosłych z pewnością będzie to wciągająca lektura. Szkoda, że tak mało jest ona nagłośniona, gdyż jej przekaz jest ponadczasowy. Uważam, że jest to wspaniały materiał do scenariusza filmowego, który z pewnością ująłby serca wielu młodych ludzi. Opowiada, bowiem o trudnych czasach, w których brakowało wielu rzeczy, miasta były zniszczone, a mimo to ludzie powoli podnosili się z pożogi wojennej. Dzisiejszemu młodemu pokoleniu trudno jest wyobrazić sobie świata bez współczesnych udogodnień, technologii, szczególnie bez mediów społecznościowych, które zabijają żywy kontakt międzyludzki. Autorka przekazuje wartości, które powinniśmy pielęgnować przez całe życie. Dobro, serdeczność wobec drugiego człowieka, przyjaźń, empatia, realizowanie swoich marzeń, podnoszenie się po niepowodzeniach i uczenie się na błędach to tylko niektóre z nich. W czasach, kiedy chłopcom przyszło żyć, gdyż kraj był zniszczony przez wojnę, a los wielu takich dzieci jak Adam i Aleks związany był z utratą najbliższych. Pokazuje też, że wszystko to, co zdobywamy poprzez naukę, doświadczenia procentuje w przyszłości. Podkreśla siłę edukacji, tego, czego uczymy się w ciągu naszego życia, jakie zdobywamy umiejętności i wiedzę, gdyż nigdy nie wiadomo, kiedy mogą one nam się przydać. "NIEKTÓRE RZECZY, KTÓRE WYDAJĄ SIĘ NA POCZĄTKU PRZERAŻAJĄCE, MOGĄ BYĆ W RZECZYWISTOŚCI ZBAWIENNE DLA NAS." Całkowicie zgadzam się ze zdaniem zamieszczonym na okładce książki mówiącym, że: „Po tę powieść dla dzieci i młodzieży z przyjemnością sięgnie niejeden dorosły”. Ja, mimo że wiek młodzieżowy mam już dawno za sobą, przeczytałam ją z zapartym tchem. To z pewnością zasługa stylu pisarskiego, jakim posługuje się pani Monika Marin. Jej sposób opowiadania sprawia, że angażujemy się w przeżywane przez bohaterów sytuacje, które biegną w nieprzewidywalny sposób. Jedyne, czego można było się spodziewać to tego, że młodzi przyjaciele się spotkają. Ich droga do siebie obfituje w mnóstwo przygód, spotkań z ciekawymi, pomocnymi ludźmi i wiele doświadczeń utwierdzających w przekonaniu, że jeżeli nie tracimy wiary w swoje marzenia i nadziei na dobry los, wówczas wszystko sprzyja temu, byśmy otrzymali to, czego pragniemy. Marzenia spełniają się czasami w pokrętny sposób i nie zawsze tak, jakbyśmy tego oczekiwali, ale ważne, byśmy zrobili ku nim pierwszy krok, konsekwentnie za nimi podążali i nigdy nie poddawali się trudnościom. Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu Pinus Media

Sama nie wiem co mam myśleć o tej książce. Bardzo mocno widać, że to debiut literacki i pozostaje wiele elementów do podciągnięcia, wiele wątków zostało za słabo nakreślonych, niemniej rzeczywiście jest to lekka i miła komedia. Pierwsze 60 stron było ciężkie, autorka niestety miała problem z przełożeniem swojego wyobrażenia na słowa, więc często gubiłam się z akcji. Potem przyzwyczaiłam się do bohaterów i byłam ciekawa ich dalszych losów, nawet mimo wielu scen tak nierealistycznych, że aż biły po ochach. I nagle bum! Ostatnie 50 stron, które po prostu wciągnęłam, zakończenie zdecydowanie wynagradza wszelkie wcześniejsze trudy. Podmusowując jak lekturę na lato zdecydowanie polecam.

Przyjemna i momentami zabawna historia o młodym Arlo. Stanowi połączenie klimatu fantasy z przyziemnym życiem. Nie mam pojęcia do jakiej grupy wiekowej jest ona kierowana, ale ja się świetnie bawiłam czytając ją, jeżeli są kolejne części to chętnie po nie sięgnę.

Okej… Wycieczka w czasie, agresywne szympansy, duchy i kosmici. Czyż to nie mieszanka wybuchowa, a to wszystko w „Złowrogim domu” połączeniu zakręconej historii z grą paragrafową. Szczerze jeszcze nie miałam takiej gry w rękach. Tam dosłownie dzieje się wszystko. Różne ścieżki prowadziły do takich wydarzeń. Nie można odmówić jej oryginalności. Do tego 20 zakończeń aż tyle na was czeka. Oczywiście najfajniej poznać je wszystkie i przejść każdą możliwą drogę. I spokojnie nie znudzicie się tu naprawdę nie ma jak. Cała historia okraszona jest komiksowymi ilustracjami, które bardzo pasują. Takiej przygody jeszcze nie przeżyliście. Do tego na końcu książki mamy informacje o autorze quiz ze złowrogiego domu oraz inne dodatki.